Het leven zoals het is

Filmke! Workshops! Training!

2012-01-30T23:56:00.002+01:00

ZitStil zit gelijk niet stil aan het begin van dit jaar. Ze gaan gelijk eens wat meer doen voor volwassenen met ADHD.

Bon.

In een interview op de regionale zender ATV geeft directeur Ria Van Den Heuvel van centrum ZitStil meer uitleg over de moeilijkheden die volwassenen met ADHD kunnen ervaren.

En dan zijn er ook workshops.

En een "Vaardigheids- en cognitieve training".

We gaan dus nog wat bijleren dit jaar.

The Top 3 Ways in Which Too Much Stress Can Kill You

2012-01-29T21:40:00.000+01:00

Men neme een zondagnamiddag waarbij "bekomen van te veel recente stress" het hoofddoel is.
Men voegt toe:

Een mooie inox Smeg afwasmachine die plots niet meer in gang wil. Panne dus.
Een man die op zijn sokken van de trap komt met een open MacBook in zijn handen, terwijl hij uitleg leest over afwasmachines. Uitglijdt. Valt. Ouch.
Water dat uit het plafond van de woonkamer drupt terwijl er boven wordt gedoucht. De badrand lekt. Of zoiets. Want die badkamer is steenoud en eigenlijk hebben we geen idee wat erachter steekt.

OK, veel stress is niet gezond.
En ik ging het in 2012 wat rustiger en mindfuller aanpakken.
Tja.

In English

2011-12-15T17:16:00.001+01:00

Part 1:
Zoon, over wiens hoofd er net in het Engels geconverseerd werd, boos:
"Als ik erbij ben, dan spreek je Nederlands!!! Als ik er niet ben, whatever ..."

Part 2:
Dochter die morgen schriftelijk examen Engels heeft: "Engels is gemakkelijk..."
Ik: "Als je het ook kan schrijven!"
Dochter: "Ik kan Engels schrijven. Ik tweet in het Engels!"

Yeah right.

Hypochondria

2011-10-29T13:27:00.001+02:00

(Donderdag)
Het is wat, wakker worden omdat je niet meer kan bewegen. Ik wil me verleggen maar op een of andere manier lukt dat niet: mijn benen blijven liggen, als twee blokken beton. Ik probeer mijn knieën te plooien maar ook dat gaat niet. Ik voel aan mijn benen en verschuif ze. Ouch - wat een pijn. Rechtop gaan zitten lukt maar moeizaam, elke spier tussen mijn ribben slaat alarm. Ik kijk naar mijn knie en denk: beweeg. Maar neen, niks. Pijn! Mijn rechterbeen verschuift dan toch een paar centimeters. Het andere niet.

“Voel je je been?”, vraagt hij-die-van-hernia’s-weet ongerust.

“Euh, ja: het doet pijn”, zeg ik. Spierpijn. En nog iets onbestemds. Tien minuten later hijs ik mijn benen naar de bedrand en probeer ik recht te staan, wat maar matig lukt. Tegen de tijd dat ik tot in de badkamer sukkel ben ik misselijk en heb ik buikkramp. Plus koppijn.

Wacht es even: waar slaat dit op? Dit kan toch niet? Van die 45 minuten héél traag lopen gisteren, daar krijg ik toch geen spierpijn van? Laat staan al de rest.

Ik slaag erin om te douchen maar dan krijg ik gelijk een klop van de hamer. Kotsmisselijk. Ik kan alleen maar liggen. Zo raak ik niet op het werk, realiseer ik me. En damn, ik had net een vergadering.

Maar zie, hij zit naast mij met zijn laptop en schrijft de nodige mails terwijl ik - als een brok verlamd vlees - lig te kreunen. Pijn. Getver. En waarom? Waardoor? Ik snap het niet ...

Is het een uitloper van zoons zware verkoudheid? (Hmm, ik ben niet aan het snotteren ...)
Heb ik het cadeau van de mensen die me de voorbije dagen begroetten met een omhelzing? (Zie je wel wat ervan komt … ik voel me nooit helemaal op mijn gemak bij dat “Franse” zoenen. Stak onlangs gewoon mijn hand uit naar iemand die er duidelijk van schrok; als in “Wat doet die nu?” - U een hand geven, tiens.)
Is dit griep? (Nooit gehad, virussen krijgen van mij per definitie maximum één dag.)
Is het sepsis? Zit mijn bloedbaan onderhand vol bacteriën en toxinen ten gevolge van de recente itchy & scratchy opstoot? (Het zal me leren om wondjes open te krabben ...)
Is dit nu reuma? Mijn “syndroom van Tietze” is al iets in dat genre, en reuma - een auto-immuunziekte, bah - zit in de familie … (Maar ik heb sinds die doos Ibuprofen 600 geen klachten die op ontsteking wijzen ...)

Later op de dag slaag ik erin om toch vijf minuten te slapen. En toen, nadat ik terug was gaan liggen kon ik mijn hoofd niet meer opheffen. Moest ik het met mijn armen opkrikken.

Eens uit bed gaat het redelijk, zolang ik maar niet ga zitten. De overgangen zijn het ergst. Vijf minuten in dezelfde houding en ik “bevries”.

Uiteindelijk raak ik tot bij de orthopedisch specialist. Die was al weken geboekt - voor nek & schouder - en uitstel is geen optie. Onderweg met de fiets kan ik mijn hoofd niet draaien, wat reuze gevaarlijk is, maar soit. Moet er verdomd lang in de wachtzaal zitten en strompel als een hoogbejaarde zijn kabinet binnen.

“U bent gespannen”, zegt de dokter. Ja allo: alles doet pijn! Hij prikt naalden in mijn arm en dient me en reeks elektrische schokken toe (het heet EMG en voelt als schrikdraad, mocht u zich afvragen). Dan meldt hij dat er twee nekwervels (C5 en C6, meen ik) problemen vertonen. Hij vraagt me ook twee keer of ik last heb van claustrofobie. Ik zeg neen (en denk “hellup”).

"Heb ik het mezelf op de nek gehaald door het lopen of andere sporten?, vraag ik bedremmeld. "Het is veeleer van bureauwerk", zei hij; "lopen zou ik zeker aanraden". Oef. Zijn secretaresse boekt me een scanbeurt in een hospitaal naar keuze (dat met de kortste wachtrij) en een vervolgafspraak. Ik raak zonder kleerscheuren thuis; het is een wonderschone herfstdag.

Na het avondeten - dochter kookt heerlijk - kruip ik letterlijk de trap op, naar bed. Alle gewrichten en spieren doen pijn. Ondertussen heb ik ook domweg "spierpijn gewrichtspijn" gegoogled en dat stemt mij niet vrolijk. Fibromyalgie en Chronisch Vermoeidheid Syndroom zijn woorden die geen mens wil horen of zien. Yikes. Ik was al ongerust genoeg.

Ben ik echt ZIEK? (Hey: daar doe ik niet aan! ) Heb ik dit zelf veroorzaakt door weer te diep te gaan? Heb ik mijn anders onvoorstelbaar weerbaar immuunsysteem compleet onderuitgehaald?

(Vrijdag)
Keelpijn en oorpijn en last met bewegen. Bijwijlen ook wat misselijk. Maar mijn hoofd is helder. Ik ben niet extreem moe. Ik ga dus werken.

‘s Avonds in bed met een boek en een warm kersenpitkussentje, lijkt het alsof de pijn “verkruipt”, van het ene gewricht naar het andere. Van mijn linkerknie naar mijn sleutelbeen. Geen roodheid, geen zwelling. Het is vast een virus, denk ik: drie dagen max. Ik neem wat Dafalgans.

(Zaterdag)
Beetje keelpijn en oorpijn en mijn nek & schouder spelen weer op. Maar de rest is weg. Yay. Stilzitten is mijn ding niet, ziet u.

The quiet serenity of the night owl life

2011-10-24T22:53:00.000+02:00

Ow, ow, hoe herkenbaar die Douglas Cootey! Ik kan er zowaar mee lachen. Ware het niet dat ik me pijnlijk bewust ben van het feit dat ik mijn verstoord dag- en nachtritme weer eens stevig onder handen moet nemen.

TweetStats heb ik niet nodig. Facebook statistics evenmin. En slapeloosheid kan ik het ook niet noemen. Ik weet het zo wel: ik ben weer fout bezig. Mijn dagen duren meer dan 18 uur.

Huh? Wel, ik wijk weer uit naar momenten dat ik met rust gelaten word. En hoe ouder ze worden hier, hoe langer hun dag duurt, hoe later ik het gevoel heb dat het kot van mij is. Dat ik op mijn gemak kan zijn. Ongestoord op 't internet kan hangen. Zelf uitmaak naar welk tv-programma ik kijk. Of net niet, met een tijdschrift of boek in de hand. Als iedereen slaapt (of de deur uit is), geniet ik echt van de rust in huis.

Maar de gevolgen zijn legio. Van enigszins vermoeid (ik recupereer nog keisnel) glijd ik af naar humeurig en prikkelbaar. Af en toe lijkt het alsof ik uren kwijtraak en alles in slow motion gaat, wanneer ik op mijn vrije middagen aan klussen en shoppen toe ben. En tegen dat het een uur of acht is, ben ik weer klaarwakker. Om te sporten of zo. In afwachting van een paar uren op 't gemak.

Het wordt me duidelijk dat ik meer afzondering nodig heb. Meer bewuste, contactarme rustmomenten moet inbouwen. Om te bekomen. Om te denken. Misschien zelfs om te mediteren. In ieder geval: zodat ik 's nachts niet het gevoel heb dat er nog wat in te halen valt.

Mijn grootste probleem hierbij is dat "weten" niet gelijk staat aan "doen". En dat ik wel zeg dat ik om 23 uur ga slapen, maar dat dat NIET gebeurt als ik niet manu militari naar bed word gesleurd. Maar kijk, ik vermeld het nog eens hier. En ondanks alle motivational issues zal ik wat meer mijn best gaan doen.

Goh ja, ik prijs mezelf al gelukkig dat ik's nachts niet meer opsta, gelijk Douglas Cootey. "It’s 4am. Do You Know Where Your Mind Is?" schrijft hij. En ik denk: oef, die horde heb ik toch al genomen ...

The outdoor type

2011-10-22T00:33:00.000+02:00

Ja, ik heb begin juli eindelijk een redelijk prijzig technische regenjasje gekocht, zo’n Sprayway Hydrolite in helder turkoois.’t Is een fantastisch ding en het kwam ook ongelooflijk goed van pas tijdens de zomermaanden. Weken later volgden een set "Nilit® polyamide elastaan" winterondergoed en een microfleece jasje; spul wat ze tegenwoordig “base layer” en “second layer” plegen te noemen. Plus knieverwarmers voor op de fiets. Maar wat me het meest bezighield in de voorbije maanden zijn de dingen die ik niet kocht: minimalistische loopschoenen, een Camelbak rugzak en wandel- of "trail" schoenen.

Want ja, ik ben al maanden op die drie aan het studeren. Weet ondertussen dat de Vibram Bikila in maat 38 me precies past. Ken de specificaties van talloze voor Camelbaks “voor dames” uit het hoofd. Heb ook een pak gesprekjes en ongelooflijk veel “reviews” over fancy schoenen achter de rug.

Vanwaar mijn plotse aandrang tot “barefoot” & “trail”? Beïnvloeding van loopsites enerzijds. Maar ook: zin om eens iets anders te doen. Ik hou al altijd meer van aardewegen en Finse pistes dan van beton. Neem me al lang voor om eens ECHT aan wandelen en kamperen te gaan doen. En rond de Oxfam Trailwalker tijd kriebelt het de laatste jaren heel erg.

Ik wil de vrije natuur in!

Dat ik tijdens het lopen naar “Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen” luisterde ik, zal er ook iets aan hebben bijgedragen. Verhalen over ultrarunners op net-geen-blote voeten zijn aanlokkelijk voor stadsmensen, vrees ik zo.

Ik realiseer me echter goed dat mijn ambitie om stevige trektochten te doen enigszins in hetzelfde vaarwater zit als “geregeld eropuit met de koersfiets”. Ik slaag daar maar zelden in. En wat het noodzakelijke “aansluiten bij andere mensen” betreft, tja, da’s nu ook niet subiet mijn specialiteit.

Dus beperk ik me voorlopig weer tot kwijlen over ASadventure brochures. En het maken van extensieve vergelijkende materiaalstudies. Goed spul kost geld. En moet daarom gebruikt worden.

Bovendien ben ik momenteel een klein beetje gehandicapt. Niet echt hard aan het sporten. Tot ik weet wat er precies mis is met mijn arm en nek. Tot ik weet wat ik kan doen om het weer beter te maken. Want te weinig sporten doet mij geen deugd. Het maakt mij ambetant. Ik eet te veel. En slaap nog nauwelijks.

Rash no more

2011-09-29T20:09:00.000+02:00

Efficiency efficiency they say
Get to know the date and tell the time of day
As the crowds begin complaining
How the Beaujolais is raining
Down on darkened meetings on the Champs Elysée

September en hey, ik ben er zonder kleerscheuren doorheen! Ok, ik moet dringend wat slapen want mijn geheugen werkt niet zo best meer, maar al de rest - de “up”, de overmoed, de ontremming, de hypomane episode - daar ben ik dit jaar van gespaard gebleven.
Wees gerust: ik heb in de voorbije maand weer bergen verzet. Van alles en nog wat op gang getrokken, geregeld en zelfs - hou u vast - heel behoorlijk opgevolgd. Ik heb gekookt en gestreken (het ene met, het andere zonder morren), geshopt en gevoerd, gelezen en gekeken, geluisterd en gelopen en ik ben tot op de dag van vandaag niet in stukskes uiteengevallen. Meer zelfs: I’m not all that close to crumbling. Yihaa!
Maar kom, ik ben wel erg moe en het is me duidelijk dat ik niet alles meer “snap”, ook al lees ik hetzelfde vier keer. Storend vind ik dat. Lastig en inefficiënt. Ok, cognitieve uitval is een signaal. Tijd om wat te rusten, dat is het. Het komend weekend is voor een keer zo goed als “ongepland”. Niet dat ik niks kan verzinnen om te gaan doen. Wel dat ik ga proberen om zo weinig mogelijk te verzinnen.
Een beetje sporten en wat op mijn plooien komen. Meer moet dat niet zijn.

Strategisch plan

2011-09-24T22:58:00.001+02:00

"Er wordt zondag tot 23°C voorspeld. Een heerlijk nazomers sportweekend voor het hele gezin!"

De mail met de laatste info van gentloopt.be is optimistisch. Het ziet er inderdaad goed uit, veel beter dan vorig jaar, toen het fris en regenachtig was. Vandaag heb ik - rond het middaguur - het halve marathon parcours afgefietst en ik weet nu ook waar ik morgen allemaal langs zal lopen. Want morgen om 11 u is het zover.

Het doel is in zicht en vandaag ben ik dus doodop en heb ik overal pijn. De kuit speelt op - Hoe komt dat nu? Was het de spinning van donderdag? - terwijl ik al weken braaf vieze zakskes magnesiumsupplement slurp. De twijfel slaat toe.

OK: dit jaar had ik - met behulp van van NikePlus en MyAsics - een "strategisch plan" opgesteld dat vooral gevarieerd was. Niet alleen "zomaar" afstanden lopen, maar ook snelheidstrainingen en krachttrainingen zaten in mijn schema. Dat ik ook niet geheel naar de letter zou volgen: af en toe kwam er spinning in de plaats van lopen en yoga in de plaats van de oefeningskes van coach Jay.

Over het algemeen ben ik goed bezig geweest, getuige alle loopregistraties, Facebook posts en kribbels die ik tijdens de zomer maakte. Zeg nu zelf: di yoga - woe lopen - vrijdag lopen - zat spinning - zon lopen - ma yoga - di lopen - do spinning - vrij lopen - zat spinning - zon lopen: sommige weken heb ik mezelf echt overtroffen.

Maar toch ben ik er niet gerust in: in vergelijking met vorig jaar heb ik véél minder kilometers afgelegd en bovendien liep ik meestal veel te traag. Waarom? Omdat ik aan geen groepstrainingen deelnam en juist die bleken vorig jaar héél nuttig om mijn tempo te leren behouden.

Dus vrees ik er voor. Niet voor de afstand. Wel voor de tijd. Ik ben een oud wijf dat voor geen meter vooruit zal raken, bedenk ik me. Aw heck: hoe meer ik naar de loopcijferkes kijk, hoe meer ik inzie wat er op dat vlak (veel) beter had gekund.

Asics: plan

Asics: done

NikePlus 2011

NikePlus 2010

Maar laat ik eens positief zijn: maanden aan een stuk zeker 3 - 4 keer per week sporten: ik heb het toch maar gedaan. De kinderen zijn groter en het lukt me steeds beter om het sporten in te passen. En zie, ik heb al een strategisch plan voor de winter in gedachten: een met meer yoga en meer bezoekjes aan de Escape. En misschien schrijf ik me nog wel in voor het WinterFit-programma. Kwestie van veilig in het donker met een groep mee te kunnen lopen als ik daar zin in heb.

Impact

2011-09-21T17:13:00.000+02:00

Phew, het is vandaag een week geleden en de storm lijkt te zijn gaan liggen. Geen discussies meer thuis. Geen telefoontjes van andere ouders. Maar ik hou mijn hart vast. Voor straks, op de Blaarmeersen. En voor zaterdag, want dan is er een match, ver van huis. En zal de heer des huizes het kind vergezellen.

Zijn er meer details nodig? Neen.

Ik wou het hier gewoon hebben over de impact van het gedrag van één persoon. Over het verwoestend effect van een goed gerichte boodschap, die tot doel had mensen bij te sturen. Zij het op een compleet verkeerde manier. Dagen nadien heb ik me verwonderd. Over de boosheid en onrust die ik voelde. Over de ontreddering bij vele gezinnen die vorige woensdag een rotavond meemaakten, en er vrijdag nog niet helemaal klaar mee waren.

Lastige mensen, ik ken er niet zo veel. Mensen die volharden in de boosheid evenmin. Maar kijk, er zijn er. The dark side of the Force kan soms concreet worden.

De impact van negativiteit is niet te schatten.

Tegelijk kwam ik vorige week iemand tegen die me een uur lang van positieve praatjes over zijn succesvolle leven, leuke kinderen en fijne hobbies voorzag. Geen valse noot. Ik voelde me zowaar gegeneerd omdat ik van minder optimisme blijk gaf. En me - nogmaals en hard - realiseerde dat mijn visie op het leven aan de cynische kant is. Maar achteraf werd ik boos. Omdat ik doorhad dat het een taktiek is, positief zijn met je klanten. Het is geen metta of zo, gewoon een stijl van bedrijfscommunicatie. Misschien leer je het ergens wel, als je zelfstandige wordt. Tja.

Yeah Right

2011-09-03T20:54:00.002+02:00

Weekmenu

2011-09-02T19:56:00.000+02:00

September is gestart en gewoontes worden in gang gezet. Ouwe, zoals paardrijden en rugby op woensdag. En ook nieuwe: elke dag thuis warm eten. Want ze willen niet meer op school warm eten, wegens "eikes beikes" en "al mijn vriendinnen zitten aan de boterhammentafel". En moeder werkt toch niet voltijds, right? Ik had het kunnen zien aankomen. Het was er al aan 't insluipen toen ze vorig jaar twee warme maaltijden inruilde voor soep mét. En ik - zoals gewoonlijk - eerst héél erg bezorgd was over de hoeveelheid gezonde kost die ze zou binnenkrijgen en toen, na een paar weken, blijkbaar compleet vergat dat er geen dagelijkse warme maaltijden meer bij waren.

Tja, ik had het kunnen zien aankomen, maar ik zag het niet. Twee vakantiemaanden waarin ik zelf nauwelijks gekookt heb - ik was de laatste weken al aan 't zagen dat het moeilijk ging. En nu plots sta ik ervoor: het feit dat ze willen meewerken aan "weekmenu's". Aan tijdig plannen en aankopen, voorbereiden en bereiden, dekken en afruimen en de afwasmachine draaiende te houden.

Er zijn wat woorden gevallen. Over mijn negatieve attitude. Over mijn cynisme. Ze hebben natuurlijk gelijk. Maar toch.

Ik kook niet graag. Absoluut niet. Op de winterse zondagmiddag na - in het stamppotten seizoen - zult ge mij niet in de keuken aantreffen. Ik eet wel heel graag. En lig al heel mijn leven overhoop met "regelmatig" en "gezond" eten. Foodcoaches en diëtisten ten spijt, als ik het alleen moet oplossen loop het gewoon fout.

Ik heb ook weinig vertrouwen in goede voornemens. Op het gebied van gewoontevorming heb ik meer dan gemiddeld problemen. In die context ben ik al lang blij als ik de afspraken die ik nu - niet altijd vlekkeloos - afrond, gewoon kan verderzetten. Alles wat erbij komt is te veel. Tout court.

Maar kom, we gaan niet moeilijk doen: ik kan dat wel hoor, elke dag 's middags een zelfbelegde boterham uit mijn zelfgevulde brooddoos eten, me aan mijn sportschema houden en 's nachts meer dan een paar uur slapen. En ik kan ook héél goed plannen. En boodschappen doen, al was het een militaire operatie!

Dus waarom maak ik me druk? Over het feit dat ik er niet in geloof, dat de beloofde medewerking er zal komen? Dat we hier vanzeleven niet tussen 5 en 6 aan de voorbereiding van het eten zullen beginnen. Dat het even onwaarschijnlijk is dat iedereen in huis zal zijn tussen 6 en 7? Dat het ideale eetmoment, half zeven dus, een glijdend gegeven wordt zodat ik, die niet op tijd naar concerten MOET, met een volle maag, heel laat of helemaal niet de deur uit zal raken, zodat loopsessies, yoga- en spinninglessen - al hetgeen verlichting brengt quoi - genadeloos geschrapt zullen worden?

Ik ben een egoïstisch wicht. Da's wel duidelijk.

Positief blijven is de boodschap! Tadaaa: ik hem hem al een nuttige link doorgestuurd. En straks zoek ik hier een schrift zie. Voor de weekmenu's.

If we took a holiday ...

2011-08-17T00:22:00.002+02:00

De schoolvakantie was tot nog toe gevarieerd. We begonnen met drie dagen Parijs, met het hele gezin, met mooi weer en een voorbereiding waar ik nog fier op ben. Gewapend met enige reisgidsen waaronder “Parijs. Stap voor Stap. 20 praktische wandelingen met veel tips over de belangrijkste bezienswaardigheden” en “Parijs voor kids”, beiden vers uit De Slegte geraapt, het concertprogramma van de heer des huizes (dag 1: Eels, dag 2: Lou Reed, dag 3: Paul Simon) en een tip die goud waard bleek (Restaurant Chartier), had ik rap een programma voor drie dagen ineengebokst en dat was een succes. Eén namiddag sletsen door Montmartre (in de buurt van ons hotel, na aankomst met de Thalys), één dag hop-on hop-off bootjes met de klassieke highlights (plus een hittegolf) en één dag van Jardin (des Plantes) naar Jardin (du Luxembourg), waarbij we een dierentuin (Ménagerie du Jardin des Plantes) en een amfitheater doorkruisten. En de vierde ochtend was het weer de Thalys op.

De Gentse Feesten waren minder lastig dan de vorige jaren, maar we zijn ook minder uren aan het rondzwerven geweest. Het regende toch iets te veel die eerste dagen en het was pas met Boomtown - waar hij presenteerde - dat alles op zijn plooien viel. Na zeven dagen zat het er voor ons ook op: toen vertrokken we - plus een bende vrienden met hun kinderen - voor een week naar een groot huurhuis-met-vijver, te Courtenay (France, Loiret).

Vooraf zag ik het absoluut niet zitten; veel volk dicht bijeen doet me geen deugd, dat weet ik al te goed. De valkuilen zijn legio: samen eten, drinken, roken, kletsen, kaarten - het “gezellig rond de tafel” gebeuren - en samen dingen doen als boodschappen halen, eten koken, op uitstap gaan en deelnemen aan spelletjes; allemaal zaken waar ik beter mee oppas. Doe ik mee en eindig ik met een paar kilo’s extra en een (mensen)kater van jewelste? Doe ik mee en stresseer ik me onnozel bij overbodige autoritten, lastige kinderen en de onvermijdelijke niet geëxpliciteerde spanningen? Er is een verschil tussen participeren (en dus forceren), accepteren (verdragen) en vermijden. Participeren is ellende zoeken; ik ga hoe dan ook in het rood omdat ik mijn grenzen uit het oog verlies. Vermijden is contraproductief, heeft men mij geleerd, en dat snap ik. Ik hou ten allen tijde “avoid avoidance” in mijn hoofd, juist omdat niet meer autorijden of helemaal niet onder mensen komen geen slimme zet is. Dus heb ik voor verdragen gekozen. Omdat dat werkt. The middle road: is dat ouder worden?
Groepsgebeurens zijn mijn ding niet, daar heb ik me bij neergelegd. Wat mij rest is mezelf geen nodeloos geweld aandoen: met “neen” zeggen maak ik me niet populairder, maar hey, het ging wel, ik overleefde, zonder noemenswaardige kleerscheuren.

Verder heb ik in juli een beetje solden gedaan, bijna allemaal voor de tieners die ongelooflijk hard groeien. Gelijk in hun babyperiode mag ik om de paar weken nieuwe T-shirts, jeansen en (vooral) schoenen voorzien ... De nadruk kwam dus niet op het bijvullen van mijn kleerkast te liggen, maar soit. En ik heb ook redelijk wat gelopen. Getraind zelfs. Met een plan, jaja ...

En toen zat de eerste maand erop … en gingen we weer aan het werk. Voor kort maar, want de tieners vertrokken op kamp en er stonden drie daagjes Amsterdam in de agenda, waar ik het hier nog es over zal hebben.

Over het algemeen ben ik content. Het gaat goed, zeker met het werk. Er wordt vooruitgang geboekt, er is focus, lijsten worden korter; het valt mee met de onrust. Alleen gaat de tijd snel en lijkt alles weer vol te zitten. Propvol gepland, toch in mijn gedachten. Dagen van 18 uur zijn weer de regel; ik weet begot niet hoe ik het doe … maar voorlopig heb ik energie ten over, getuige onderstaande.

Iemand vroeg me naar mijn verwachtte looptijd voor de halve marathon en ik antwoordde iets als “op zijn minst hetzelfde, maar waarschijnlijk beter dan vorig jaar”. Waarop de respons kwam dat ik "ambitieus" was, rekening houdend met het feit dat ik ondertussen toch een jaar ouder ben ...

Pas later realiseerde ik me dat ik nog *nooit* had gedacht dat de dingen minder hard zullen gaan omdat ik ouder word. Het idee shockeerde me. Komaan zeg!

Tot nog toe wordt alles enkel beter. Echt. Ik weet wat ik wil & waar ik voor sta. De kinderen zijn groter en zelfstandiger (ik maak voor het gemak even abstractie van puberperikelen). En we kunnen weer eens als koppel op stap.

All good, innit?

Make Everything OK!

2011-07-21T12:57:00.000+02:00

Iets wat we allemaal wel eens kunnen gebruiken, deze knop.

The Magic Button, gevonden bij eventjeswicht.

Five

2011-07-19T14:24:00.196+02:00

Het stond aan het begin van maart op de planning: eens iets "evaluerends" schrijven over de voorbije 5 jaar. En ik begon eraan, vol goede moed eigenlijk, want ik zou het positief houden. Alles ging goed. Ik stond sterk. Liet onderstaande achter bij eventjeswicht. En spendeerde vervolgens maanden aan het behouden van mijn balans...

Sinds begin maart 2006 - een vrijwillige opname die ik zelf regelde - en half april 2006, de diagnose: ADHD ben ik net zoals jij aan het proberen. Ik heb lang gedacht dat ik het gevoel van "kwetsbaar zijn" en "een beperking hebben" nooit meer zou kwijtraken, want het gaat inderdaad niet meer weg, die ADHD. Maar zie, na al die tijd ben ik onlangs tot de conclusie gekomen dat ik mezelf niet meer als "ziek" beschouw. Het is onbewust gebeurd en het heeft eigenlijk niks met de symptomen te maken, want die zijn er nog. Maar ik heb mijn sterkte teruggevonden. Ik wil je dus een hart onder de riem steken: tijd en boterhammen en het wordt echt leefbaarder.

"Zorg voor jezelf", hield ik in gedachten. En "doe voort", want eigenlijk ging het best goed, alles in acht genomen. Alleen was die "alles" wel veel. Soms echt te veel. En was ik geregeld overweldigd.

Oh ja, ik heb in die voorbije 4 maanden van alles gelezen. Heel wat bekeken en gezien. Dingen gedaan die ik zelf voor niet mogelijk hield. En geschreven dat het geen naam had, wegens serieuze vlagen van hyperfocus en ongekende productiviteit. Ik schreef dus véél: voor het werk en voor mezelf. Op Facebook - just throw it all out for instant gratification - en in talloze kladjes, om verder uit te werken voor den blog, wat duidelijk niet gebeurde...

Waarom niet? Omdat het niet over vrolijke dingen ging - getuige een lang document met als titel "ellende en depressie". Omdat ik nogal hyperkritisch was, voor mezelf. Omdat ik het lastig had - bij wijlen kapot ging aan onrust - maar tegelijk ook bergen verzette. Omdat niet kunnen ontspannen, tics, pijn en chronisch hyperventileren afgewisseld werden met genoeg sportieve activiteiten en heel wat stressvrij gelummel - zowel online als in 't echt. Omdat ik na elke visite bij de shrink naar buiten kwam met het idee: dit gaat goed!

Na 5 jaar weet ik dat "in balans blijven" een continue opdracht is. Mijn leven is een slap koord dat nooit stil houdt. Of een rollercoaster, die me op een paar uur tijd van het ene extreme naar het andere kan brengen. Ik wéét nu meer. Ik kan er over praten. Kan anderen - en die zijn er meer en meer - echt helpen, ook al verklooi ik het zelf geregeld.

"Ook dit gaat over" denk ik dan, als ik weer eens compleet zot draai van mezelf en iedereen rond mij. Een mantra die acceptatie impliceert: who'd have thought! Tot mijn verbazing raak ik ermee weg. En dan denk ik: da's het verschil, tussen 5 jaar geleden en nu. Oef.

Spree!

2011-06-13T16:24:00.000+02:00

Soms is het zo, dat ik iets moet kopen. Soms is het ook zo, dat het kopen mij erg meevalt. Dat ik plots een heleboel dingen vind die ergens in mijn achterhoofd (of in Googledocs) op een lijstje stonden.

Ja, ik heb massa's lijstjes, wat voor mij uitstekend werkt tegen impulsaankopen en zo meer. De tijd dat ik alleen zwarte gilets kocht of 3 vergelijkbare paren schoenen is al LANG voorbij. Bovendien ben ik spaarzaam. Koop ik eigenlijk zelden iets aan volle prijs. Keer ik, in geval van twijfel huiswaarts om nog eens te overdenken.

De laatste weken waren echter ... boeiend. Online kocht ik twee Eastpak tassen en een Oilily portefeuille (allemaal cadeautjes) en voor mij een nieuwe smartphone. Op het passende hoesje, de yogariem en -blokjes wacht ik nog. Op tocht in 't stad: een paar witte Floretta FitFlop sandalen (met een fleske rode FitFlop nagellak erbij), een plastic zonnebril met spiegelglazen, een jeansjurk uit de H&M, 3 boeken uit de Fnac (samen met de vaderdagcadeaus). En naast de reguliere boodschappen, in supermarkten allerhande : slips, sneakersokken voor dochter, 1 groene nylon legging, 2 hoeslakens voor het grote bed, 1 mummieslaapzak, 1 zelfopblazende matras, 2 campingbedjes, 3 citronella theelichten (stel dat er echt gekampeerd wordt!), 1 supersnoezige knuffelbeer handpop, 4 flessen "likeur" in het Pina Colada & Blue Curacao genre, een passerset en een geodriehoek, een tafeldoos (om tafels van vermenigvuldiging te leren), zeeblauwe inkt voor mijn Waterman pen (was nodig!), een "foundation brush" & "under-eye concealer" (had weer wat ouwe make-up weggesmeten), 2 tubes conditioner-aan-halve-prijs en een pakje wierookstokjes (ik brand er nogal wat op) ... En gisteren, op de rommelmarkt op de Wolterslaan, wisten zoon en ik tussen regenbuien door het volgende te scoren: 1 ultra coole skatepet (geheel nieuw, met labels!) - zo van het soort dat in de skateshop 35 euro kost en waar hij dan lang om zaagt, voor 1 euro, yay! 7 "Flip Head" Mighty Morphin Power Rangers, allen samen voor 5 euro (ik durf wedden dat sommige - nerdy - mensen meer dan 5 euro het stuk willen geven), 1 blikken spaarpot met een foto van puppy's (niet mijn ding en die ene euro was er compleet over, maar ik wou er geen ruzie over maken; 't was met zijn zakgeld), 3 sjaaltjes plus 1 hoedje; samen goed voor 2 euro, 1 "Kipling Sport" tasje, in turkoois, ook 1 euro (om de reeks nuttige sporttassen aan te vullen) en 1 hele mooie ruime Hedgren rugzak-trolley-schooltas.

De wishlist voor de solden zal ik maar kort houden zeker?

Velocity

2011-05-17T00:14:00.002+02:00

Het begon beter dan vorig jaar, in de zin van: ik had me de laatste week treffelijk voorbereid. Met een paar loopkes, wat spinning en wat yoga. Met dagelijks een portie magnesium-met-citroensmaak uit goedkope bruistabletten waar er misschien een minieme portie van het goedje in zit, maar soit. Ik was goe bezig. Zelfs de nacht voordien, toen zoon zich tijden een plensbui tussen ons in bed kwam nestelen, liet ik me niet tot ijsberen verleiden. Neen, ik bleef relatief rustig. De route had ik ergens op een A4ke geprint, om mijn supporters thuis de kans te geven tot zwaaien en roepen. Maar voor de rest was ik ervan overtuigd dat ik de hele zaak op mijn eentje zou klaren.

Tot zoon de avond vooraf besloot om ook te lopen. Meer bepaald voor het gele Chiquita T-shirt dat hij al jaren verzamelt.

"Dit is jouw startnummer: 2653 Wedstrijd: Stadsloop De Gentenaar 10 km", stond er. En "breng deze mail mee om uw borstnummer af te halen". Effe paniek omdat er zo goed als geen inkt meer in de printer zat om de mail af te drukken, maar uiteindelijk gingen we rond de middag met ons tweetjes naar 't Sint-Pietersplein om chip, borstnummers, T-shirts en gevarieerde promo rommel op te halen.

En later, nadat hij 1 km gelopen had, bleef ik rondhangen, in afwachting van. Ik had mijn jasje al naar huis meegegeven en had het een beetje koud in die ene laag, ook al droeg ik lange mouwen en een lange tight. Dus ging ik tijdens de 5 km efkes de Escape binnen waar ik wat aan de balie praatte. En liep ik een 5-tal keer de Sint Pietersnieuwstraat op en neer om op te warmen, een paar keer in het gezelschap van bekenden die het eind van hun 5 km aflegden.

Voor de rest viel het mee met "de pipi", m.a.w. ik kon mezelf bedwingen om geen 5 keer dwangmatig te gaan plassen voor het begin van de run. Goed ademen helpt.

In het startvak herkende ik niemand, een heel kwartier huppelde ik erin rond in de hoop bij bekenden aansluiting te vinden maar nope, die zaten gelijk allemaal elders. Nerveus was ik niet meer Het zou wel lukken.

En toen waren we weg. De Coupure was niet leuk, te veel drummen waardoor ik al vlug naar het trottoir uitweek om vooruit te raken. Niet dat ik per se hard moest gaan, maar ik was ook niet van plan om mijn tempo door de groep te laten bepalen. Toen ik op 3 km zag dat ik nog maar (ongeveer) 16 minuten gelopen had, werd ik geheel vrolijk: stel je voor dat ik aan dit tempo doorging! Af en toe had ik het wel kou; meestal toen we dwarsstraten kruisten waar er windstoten doorkwam. Aan het eind van de Belfortstraat, aan de afslag naar de Kammerstraat, stond the family foto's te maken. Het 4 km bord miste ik; pas toen ik op 5 km - onder de vlagjes door - kwam (en twee keer keek naar de 15:26 op mijn horloge), had ik door dat het echt goed vooruit ging. Hmm, bedacht ik me, twee keer 26, da's 52 minuten; dat ligt wel niet binnen mijn bereik maar ik heb overschot, als ik hetzelfde als vorig jaar wil halen.
Vanaf dat moment ben ik af een toe een stukske vertraagd, zodat ik heel rustig kon blijven ademen, want het gezucht en gepiep van de mensen rondom mij, dat vond ik beangstigend. De hele tijd buiten adem zijn, wat is daar nu leuk aan? Ik snap dat niet. Toen we de Visserij/Kasteellaan voorbij waren had ik het "ik ben bijna thuis" gevoel, hoewel ik natuurlijk toch wat verder moest dan gewoonlijk. De laatste 2 km gingen vlot. De helling van de Sint Pietersnieuwstraat was gene cadeau maar ik heb me niet geforceerd en ben gewoon trager gaan lopen. Vlak na het moment dat ik binnenliep zag ik op mijn horloge dat het 15:53 was. Bevreemdend vroeg. Ik had de mijnen gevraagd om er rond 16u met mijn fleece te gaan staan, maar die waren er nog niet en 'k heb toen meer dan 10 minuten staan afkoelen, wat niet zo gezellig was. Maar kom, ik ben op tijd gered en ben toen op het gemak met de fiets naar huis gekeerd.

Bedankt aan iedereen die me persoonlijk aanmoedigde. Het was erg leuk om mijn naam te horen scanderen, ook al zag ik niet altijd wie er riep. Op de Coupure, bijvoorbeeld, vlak voor de afslag naar de Lindelei, zei iemand mijn naam, ongeveer in mijn oor, zo dichtbij dat ik niet zag wie het was. Wie was dat?

Over mijn tijd (0:51:37), die ik vanochtend in de papieren (!) gazet moest gaan zoeken - valt er dit te zeggen: ik snap het niet best. Ik ben dik content, dat wel. Beweren dat ik me zéér hard heb ingespannen, ga ik alvast niet doen. 't Is gewoon dit: hoe ouwer ik word, hoe rapper ik loop. Tja.

Dit is iets voor Fietsbult, eigenlijk

2011-04-29T22:42:00.002+02:00

Het kind moet heen en terug van de Ossenstraat naar de Koningstraat of van de Ossenstraat naar de Kammerstraat (hij zet daar zijn fiets in het rek) en dan naar de Baaisteeg. Ik fiets mee en rij door naar het werk, via Sint-Baafsplein, over Sint-Pietersplein, richting De Pintelaan.

Er was een super eenvoudige, rustige & veilige fietsroute voor het hele traject; nu is er van het eerste deel, wat hij dus meefietst, geen 50 m meer heel. En zelfs het daarop volgende stuk, dat ik alleen afleg, is rampzalig.

Deze week is ie op dinsdagochtend voor mijn neus bijna twee keer opgeschept. Door chauffeurs die er in achterafstraatjes alsnog wat vaart achter willen zetten. Want er zijn momenteel wegenwerken aan de gang in Gent. Véél wegenwerken. En ook nog wat gevel- en dakreparaties die volledige straten blokkeren.

Waar ligt de boel open? Waar zijn er werven die voor fietsers levensbedreigend zijn? Aan de Zilverenberg, de Oude Beestenmarkt en het kruispunt met de Keizer Karelstraat naar de Bisdomkaai. De Barrestraat is weer open maar tussen tussen Koningstraat en Belfortstraat zijn de Kammerstraat en nu ook de Onderstraat volledig onderbroken. De Gouvernementstraat zit al maanden toe. En deze week kon je in de Kortedagsteeg - Walpoortstraat makkelijk een slag van een graafmachientje krijgen, op het trottoir waar je met je fiets aan de hand mocht passeren.

En dan zwijg ik nog over al de tijd dat ik in Ledeberg een ommetje maak omdat de Bisschopstraat aan het eind van de Fransevaart open ligt. En over die kerel in overall die met zijn plastiek lint het trottoir en het fietspad van de Gaston Crommenlaan stond af te spannen zodat ik met het verkeer mee de tunnel in mocht. Toeteren dat ze deden. Alsof ik degene was die zottigheden uithaalde.

En net voorbij het UZ, waar ze voor orthopedie Matton aan het bouwen zijn is het ook reuze gevaarlijk. Al maanden.

En de Heuvelpoort, die stond deze week keer op keer in een gridlock. Waar ik als fietser door kon laveren, ergens wel content dat ik niet in een auto zat.

"Samenvallende wegenwerken op de invalswegen en in de binnenstad veroorzaken grote verkeersproblemen in de stad." Jaja. Dat het verkeer in en rond Gent stilstaat, dat heb ik begrepen.

Dat we - alle 4 eigenlijk - als fietser dagelijks ons leven wagen, dat is er over. Ik zag nog geen foto's op Fietsbult. Maar ik hoop dat die er komen. For what it's worth.

Run like a girl (2)

2011-04-20T23:59:00.001+02:00

Ondertussen heb ik Bjorn Borg in Gent ontdekt (check voorjaar 2011!). En zijn de Puma Running Tee & Wind Jacket onderweg. Er wordt dus werk van gemaakt. Yup.

Best leuk die Chicks Only Running Club in Amsterdam.

Triratna, we're buddhists

2011-04-09T21:53:00.001+02:00

De kans dat ik er geraak is klein, maar toch: morgen is het nog Triratna dag. In Melle.

Run like a girl

2011-04-09T00:22:00.002+02:00

Komt dat tegen: met een paar dagen verschil gingen de ritsen van allebei mijn loopjasjes stuk. Die van het lichtblauwe regenjasje waar de mouwen van af kunnen en die van mijn dunne grijs-zwarte "reverse Kara Thrace" fleece.

Nu ja, ze hebben het ongeveer 6 jaar uitgezongen en zijn in die tijd intensief gebruikt. Wat niet slecht is voor stukken van 15 euro max. Uit den Aldi, ja.

Het komt me niet echt slecht uit, want ik had deze winter al eens naar een "funkier" regenjasje uitgekeken en was op slag verliefd toen Nike Women op Facebook het nieuwe "Ripstop Women's Running Jacket" showde. OK, 't is geen goedkoop spul, maar wel precies wat ik wou! Leuke kleuren. Niet alleen zwart - zoals de serieuze functionele sportswear - en niet alleen in typisch "vrouwelijk" roze (of erger nog: geel of wit) gelijk bij Asics Ayami. Neen: in groen en in 2 soorten blauw!

Maar raad eens wat? Het Ripstop jasje is niet te koop buiten de USA. Hier in België moeten we het (online) stellen met het "Cyclone Vapor Women’s Running Jacket" (een saaier model) of het "Women's Windrunner Jacket" (in eighties ofte "marginale Ledeberg" kleuren).

Kijk, ze mogen me bestoken met motiverende slogans en reclame, die van Nike, ik vind het best. Maar dan wil ik hun spul ook hier kunnen kopen.

Oh grow up, will you!

2011-04-04T01:07:00.001+02:00

En toen zat ik plots midden in een discussie waarin oude, gekende ergernissen - die waar ik al lang en heel bewust in een grote boog omheen loop - oplaaiden...

Ik was verontwaardigd. Oordeelde. Merkte gelijk op ik hoe slecht ik erin slaagde om niet te oordelen. Zei "je kan andere mensen niet veranderen", maar verwachtte wel dat er naar mij geluisterd werd ...

Ja, ja, ik kan alleen inzichten verschaffen en hopen dat iemand er iets aan heeft; dat ie zich de moeite getroost om er over na te denken. En dat ik zelf mijn ergernis over het feit dat ie dat duidelijk niet van plan is, kan loslaten.

Ik heb het niet zo voor fatalisme. En al helemaal niet voor mensen die "u draagt de complete verantwoordelijkheid voor al uw daden - en bij uitbreiding dus voor héél uw leven" niet goed blijken te snappen.

Hoe vreselijk detrimenteel de invloed van je ouders en naaste familie ook was: het niet normaal dat je als 40-plusser jezelf als het product van je opvoeding blijft zien. "Het is de schuld van mijn ouders" is onnozel. Puberaal. Giftig. Een belemmering voor elke vooruitgang.

Onwil is de makkelijkste weg. Doen alsof je niet in staat bent om ook maar iets aan jezelf te veranderen. It sucks. Maar hey: dom zijn doet geen zeer. Sommige mensen zijn bijzonder obstinaat en ik ben mijn broeders hoeder niet, heb ik geleerd

Het is wel degelijk omdat ik recent weer een goed CBT boek las, dat ik op mijn paard sprong. Omdat ik weet dat het helpt. Anders gaan denken. En anders gaan doen.

Het is de schuld van de maatschappij? My ass!

Told you it was just a scratch, got cross you didn't offer morphine

2011-04-04T00:08:00.003+02:00

"Juliet Naked" uitgelezen. Binnen 48 uur. In grote lappen door dus.

Het was van "How to be Good" geleden dat ik iets van Nick Hornby las en - hoewel ik dat boek toen aan heel wat mensen doorgaf - heb ik na dit laatste weer compleet hetzelfde rotgevoel. 't Is altijd hetzelfde met Nick Hornby. Je denkt dat het grappig gaat worden. Omdat je zo'n mensen kent, die waar hij over schrijft. Van die obsessief-compulsieve muziekliefhebbers. De "kenners". Gasten met alle Dylan bootlegs en zo. Het soort waar je thuis samen hard mee kan lachen. Omdat ze "erger" zijn dan de man des huizes. Omdat ze alle gevoel voor proportie kwijt zijn.

Maar het wordt geheel niet zo grappig als je het wel wou. Het verhaal verliest spanning. En heel goed geschreven is het ook niet. Plus: het einde is teleurstellend. No closure. Ergerlijk. Vind ik toch.

Misschien is dat het wat ie wil zeggen: "real life knows no closure"? Of - zoals in "How to be Good": de uitkomst van relationele perikelen is vaak weinig fraai. Zeer pragmatisch. Teleurstellend.

Ik weet het niet. 't Is alleen zo dat naar mijn gevoel, een verhaal - of het nu de roddel bij de koffie is of een boek - meestal "afgerond" wordt. Met feiten. Conclusies. Niet vaagweg met wat "random afterthoughts" lijken.

Ik denk dat het verhaaltechnisch fout zit. Niet dat ik geen afwijkende vormen ken of verdraag maar dit heeft alles weg van een "normale", klassieke roman. A story. Iets waar je dus een echt eind aan verwacht. Positief of negatief, het maakt niet uit. Gewoon, iets waar je bij denkt: ach zo, zo kan het dus aflopen... En niet: oh jee, gaat dit nog ergens heen of heb ik wat gemist?

Wasting another afternoon, punching a hole in my life

2011-04-03T23:07:00.003+02:00

Le château de Halloy, daar was het te doen. Met 17 kinderen - de kleinste een prille baby, de grootste onze 13-jarige dochter - 14 ouders en 3 full-time cateraars, in een ECHT kasteel. Met period style meubilair en zo. Parket, schilderijen en een monumentale open haard, 14 slaapkamers en 14 (!) badkamers - sommige in marmer - een bar, biljart en tennisveld. Twee keukens binnen en een "barbecueruimte" met buitenkeuken. En nog meer van dat alles. Luxe dus. Zware luxe. En we moesten geen slag doen. Want er werd gekookt. En we werden bediend. De hele tijd door.

En chance dat we hadden vrijdagavond: zomaar zonder enige file raakten we om twintig na 7 ter plekke. En schoon weer: zaterdag om 10 uur 's ochtend zat ik op mijn yogamatje op het grasveld. In de zon. Super idyllisch, ware het niet dat halt houden niet gelijk is aan rust vinden. Ik weet het ondertussen: het duurt eer wat onderdrukt werd in de drukte stilvalt. En voor het stilvalt, wordt het eerst erger. De spanning die onder de oppervlakte zat, kwam - zoals verwacht - eerst naar boven en rolde in golven aan en af. Niet eens grote golven. Niet eens welomschreven spanning. Gewoon genoeg angstaanvallen om behoorlijk ongemakkelijk te zijn. Om niet te veel gezelschap te zoeken.

Maar kom, uiteindelijk ben ik bij de mensen gaan zitten. Heb ik zonnecrème gesmeerd. Krant gelezen. Taart gegeten. Koffie gedronken. En ben ik toch een uurtje gaan lopen, richting Bois des Aunes. Een stuk langs de bordjes met de "losanges jaunes" van de "Ciney, capitale du Condroz" promenade. Een stuk plat maar ook wat bergop en bergaf. 't Was warm en erg zonnig waar ik geen bomen ter beschutting had. Het liep goed. En 's avonds was er BBQ.

Vandaag, zondag, leek het ergste achter de rug. Zen-momenten zaten er niet in, maar het lukte allemaal best, ondanks de regen en de bende volk binnen. Zoals iedereen daar, zal ik dit weekend (veel) te veel gegeten hebben. Maar ik heb niet gerookt - yay! - en enkel gin-tonic gedronken. Ik ben content van mezelf. Ben er in één stuk uitgekomen. Raakte toch ietwat uitgerust. En ook de terugweg verliep vlekkeloos.

And you might think I'm bulletproof but I'm not

2011-03-29T09:39:00.001+02:00

Mentale uitputting. Zo van: het gaat eigenlijk niet zo heel goed meer maar ik doe voort. Omdat er gelijk geen andere opties zijn dan voortdoen. Omdat ik gelijk niet durf zeggen: het mag allemaal wat kalmer hoor. Ik zou ook graag efkes met rust gelaten worden.

Want het doet pijn nu. Ik ben zo goed als continu buiten adem - chronische hyperventilatie SUCKS -, mijn vingernagels zijn eraan en mijn maag begeeft het. Kotsmisselijk, steenkoud en kippenvel, naast de chauffage. Ik word echt *fysiek* ziek. Bah.

Maar wie moet ik aanspreken? Wie zorgt er eigenlijk voor dat ik zo kapot ben? Andere mensen?

I don't think so.

Neen, neen, het is weer me, myself and I die van geen ophouden weet. Die denkt dat er 72 uur in een dag zitten. Er altijd nog wel iets tussen geduwd krijgt, op de planning. Te hard probeert om het iedereen naar zijn zin te maken.

Omdat ik er niet tegen kan, tegen gezaag. Omdat ik alle mogelijke en onmogelijke vragen aan mijn adres probeer te anticiperen. Omdat ik als de dood ben voor conflicten. Omdat elke opmerking genre "je sport toch wel veel" me compleet woest maakt.

Hallo! Ik heb sport NODIG. 't Is functioneel, mensen. Ok, ik loop graag. Vind spinning leuk. Yoga ook. Heb er plezier in. Mag da? Maar als ik weinig of niet sport, dan gaat het pas helemaal fout. Dan raakt de kop niet meer leeg. Is de - toch al zeer schaarse - rust daar geheel zoek.

Meditatieweekends inbouwen als vluchtheuvel werkt ook maar eventjes, zie ik nu. Met voornemens en plannen alleen raak ik er niet. Het blijft balanceren. Evenwicht vinden tussen wat ik wil en wat ik kan.

Het wordt niet zomaar beter. Ik mag het niet negeren.

Me onkwetsbaar voelen is een symptoom. Typerend voor de overmoed die bij ADHD hoort.

Is Yahoo Mail Down? AGAIN?

2011-03-21T23:24:00.002+01:00

Ooit, heel lang geleden, zat ik met mijn hebben en houden bij Yahoo geparkeerd. I was a happy customer. Maar tegen 2005 - da's toch ongeveer het moment dat ik me herinner - was ik geheel naar Google verhuisd en verdween Yahoo op het achterplan. Pas toen Yahoo delicious en Flickr omhelsde, haalde ik mij Yahoo iD weer uit de de kast en werden de twee “partijen” zij aan zij onderhouden. Google voor het ene, Yahoo voor het andere.

En zo bleef dat, hoewel Google zwaar de overhand kreeg. Maar kom, het gebeurt dus nog geregeld dat ik naar uk.yahoo.com ga, voor het nieuwsoverzicht dat ik daar aangenaam vind en om de schaarse mail die er toekomt te bezien.

En wat merkte ik recent? In tegenstelling tot Gmail is Yahoo Mail kweenie hoe vaak van de radar! Ik dacht eerst dat het te maken had met het tijdstip van mijn bezoek - misschien was er wel een dagelijks onderhoud waar ik steeds op botste ? - iets wat ik al behoorlijk vreemd vond voor zo’n grote speler. Maar nu blijkt dat de hele zaak gewoon systematisch plat gaat. En dat ze bij Yahoo Answers vragen als “The Yahoo Mail maintenance team are, once again scheduling service interruptions. Why do they persist in this?” verwijderen.

Weird.

(Un)balance

2011-03-09T22:57:00.001+01:00

Misschien is dit de metafoor voor mijn leven

ik ben van nature vrij soepel
plus: ik ben nogal overmoedig

Geef me een moeilijke klus waarbij je je aandacht geen seconde mag verliezen - of je raakt uit balans - en ik ga er vol vertrouwen tegenaan.

Oh wacht: wie viel er daarnet tijdens de yoga knal omver?

Google Babel Bing Fish Translator Thing

2011-03-04T17:49:00.000+01:00

Voor alle duidelijkheid: ik heb in een ver verleden (ja, meer dan 20 jaar geleden) Germaanse, Nederlands - Engels gestudeerd. Dat is filologie: de studie van taal- en letterkunde. En die is nogal gortdroog en academisch. Ben dus helemaal geen vertaler. Maar soit.

En ook: "echte" vertalers hebben tegenwoordig een "Bachelor Toegepaste Taalkunde" plus een "Master Vertalen" achter de kiezen.

Plus: vertalen, dat doe je naar je moedertaal. Enkel ‘native speakers’ kunnen de nuanceverschillen in hun moedertaal aanvoelen, zegt men. Volgens mij klopt dat. Dat wil nu niet zeggen dat vertalingen van vertalers naar talen die niet hun moedertaal zijn van slechte kwaliteit zijn, maar het is alleszins niet zo bedoeld.

Als ge dan toch per se onnozel wilt doen en online "met een druk op de knop" gaat vertalen: hier volgen enige tips. Helemaal gratis en voor niks! *

Microsoft Translator is beter dan Google Translate - ik heb het absoluut niet voor Microsoft, maar kom: ze vertalen beter.
Google Translate is beter dan Yahoo! Babel Fish! - Babel Fish is redelijk shockant slecht. 't Is maar dat ge 't weet.
Als ge niet in staat zijt om BEGRIJPELIJK Nederlands te schrijven, dan kunt ge niet verwachten dat uw gebroebel naar (bijvoorbeeld) begrijpelijk Engels wordt vertaald. Crap In Crap Out, folks! Veel mensen hebben het hier lastig mee. Ik zou zeggen: blijf er af, als ge het niet kunt. Dat geldt voor héél veel dingen trouwens.

* Ik baseer mijn ervaringen voornamelijk op het verstrekken van eenvoudige technische uitleg.

Breathe through your skin

2011-02-25T23:01:00.003+01:00

Een zware week, dat had ik voor de boeg. Dus nam ik het zekere voor het onzekere en bedacht ik me tijdig om te doen wat helpt. Meditatie en yoga in de eerste plaats, en ook sporten natuurlijk. Minder eten was ook een goed idee. Maar ik had de koffie en de suiker en de stevige maaltijden echt nodig.

Dinsdag en woensdag - het was echt geen weer om buiten te lopen - vond je mij bij Yoga On Call in een Vinyasa Basic les. En donderdag in den Escape voor een uurtje spinning en nog wat yoga.

Dat laatste op aanraden van Dolly eigenlijk, die heel enthousiast vertelde over de Californische combinatie van spinning en yoga. En toen bedacht ik me dat ik het op donderdag eens kon proberen, want dan volgen die 2 lessen elkaar op.

De spinning was behoorlijk zwaar. Soms mispak ik mij eraan, vooral als het in de vorige les - op zaterdagochtend was dat - vlotjes liep. De yoga erna, was op hoop van zege. Ok, ik realiseerde me dat ik bij een eerdere poging om deze les te volgen "dit is niks voor mij" had gedacht, maar kom: het is yoga en het kan maar deugd doen en oordelen na één keer is een beetje voorbarig. Dus spurtte ik van de spinningfiets naar de kleedkamer om mijn kleddernatte wielershirt door een droog hemdje te vervangen. En om rap mijn spd's en sokken uit te doen. Voor meer - ja, ik had een echt wel een yoga broek mee - was er eigenlijk geen tijd.

Johan, de niet-meer-zo-nieuwe leraar, gaf de les. Hij doet dat in den Escape, maar ook in Shambho, Stadium Coupure en Studio Groene Vallei en heeft blijkbaar enige yoga soorten in het assortiment, waar we de Asudra variant van voorgeschoteld kregen. Er waren overwegend buitenlandse studenten aanwezig dus gaf hij les in het Engels en dat ging zéér vlot. Ben ik effe blij dat yoga leraars vaak in het Engels opgeleid worden! Al ware het dat ik op één of andere manier me - compleet onterecht - vragen stelde over het gebruik van "shoulder blades", een term die ik in tegenstelling to "kneecaps" en "wrists", blijkbaar niet vaak hoor. Maar soit.

De les kwam nogal traag op gang, met veel ademen en rekken - blijkbaar is het geen erg dynamisch vorm - maar gemakkelijk was het niet, er zaten een paar zware balanshoudingen tussen en het rollen met je ogen naar het punt tussen je wenkbrauwen zit ook niet in mijn klassieke bereik. Anderszijds draai ik mijn hand niet om voor een schouderstand en ik zag hem kijken - zo van - "die heeft dat nog gedaan". "Good, good", kwam hij me zeggen, toen hij een rondje kwam corrigeren. En ik dacht: het goed willen doen is fout, meiske. In yoga mag je niet streven. Ha! Maar kom, een paar downward facing dogs verder was ik dik tevree: ik voelde meer ruimte tussen mijn ribben, naast de dikker geworden vetlaag die ze bedekt. En tegen het einde was ik geheel bereid om vredig mee te ademen naar een soort van meditatief eindpunt - genre "bodyscan". Maar toen liep het mis. "Breathe in your lungs", daar kan ik inkomen. "Breathe to your shoulder blades", dat ook nog. Maar bij "breathe through your skin" kreeg ik begot een lachstuip. Netjes, met mijn ogen dicht, dat wel. Maar hij zal een proestgeluidje gehoord hebben.

Met continu Deva Premal op de iPod en een pak verse wierrookstaafjes in huis kon de week verder niet meer stuk. Ik heb het volbracht. Bij deze.

Boost!

2011-02-19T18:11:00.000+01:00

Lap: 118 drafts staan in gmail. Dat zijn er dus 118 die nog naar Google Notes of Google Docs verhuisd moeten worden. Voornamelijk dingen die ik eens wou bekijken als er tijd voor was...

Waarom gmail drafts? Omdat ik al lang niet meer bookmark. Al mijn bookmarks ooit naar delicious verhuisde. Me later voornam om alles van delicious naar Evernote te sluizen. Een hele tijd consistent Google Notes gebruikte. En toen - puur uit gemakzucht - weer "knip en plak" naar gmail begon te doen.

Ik weet het: ik ben Lifehacker's grootste fan. Maar zelf efficiënt werken: het is me niet gegeven.

Maar zie, de eerste - oudste - draft stemt me gelijk goed. Ik weet niet meer welke test het was, maar onderstaande kwam er uit en ik "parkeerde" het. Voor later ...

Je bent een hartelijke moeder
Je bent een warme en lieve moeder en de kans is groot dat je kind zich geborgen voelt. Jij bent voor je kind de veilige thuishaven en het warme nest. Door je liefde en onvoorwaardelijke acceptatie geef je je kind een gevoel van zelfvertrouwen mee, waar het nog zijn hele leven profijt van gaat hebben.
Valkuil: Helaas laat niet alles zich oplossen met liefde. Soms staat een kind daar ook niet open voor, bijvoorbeeld als het pubert en zich tegen alles en iedereen afzet. Voel je dan niet teveel afgewezen. Bovendien heb je - in je hulpvaardigheid - de neiging om jezelf voorbij te lopen. Kijk daarmee uit: ook jouw energie kan opraken.
Tip: Combineer je liefde met regels en zorg goed voor jezelf. Niemand heeft er iets aan als je opgebrand raakt. Zorg daarom net zo goed voor jezelf als voor je kind.

It's all pukka!

2011-02-03T23:21:00.000+01:00

Deva Premal's The Essence staat op de iPod.
Heb ongeveer alle yoga- en loszittende kledij - bij voorkeur in bordeaux en oranje - bovengehaald. Want de hele dag op een meditatiekussen of in lotuszit, dat lukt niet in jeans.
Stop straks ook de flacons en tubes Kiehl's & Aveda & Dr. Haushka in de tas.
Nog een kopje thee en dan naar boven zie ...

Vanaf morgenavond vegetarisch met biologisch/organisch geteelde producten. Detox, here I come!

No alarms and no surprises

2011-02-02T23:58:00.000+01:00

Bah neen, het is niet nodig dat ik hier een schaal van de "grootste persoonlijke stressfactoren" publiceer. Die kan je gewoon googlen. En de relatie tussen flexibiliteit en stress, die ga ik ook niet uit de doeken doen. Ieder heeft er zo zijn gedacht over.

Ik trek ook niet rap aan de bel. Sla geen alarm. Sla wel tilt als ik niet kan anticiperen op wat er me te wachten staat. Juist ja, ik kan niet zo best overweg met verrassingen.

Onnodige veranderingen in mijn dagstructuur leiden tot verwarring en (veel) stress. I said it before.

Maar zie: ze komen eraan, de "contactarme" dagen, de retraite. Om wat te bekomen van de overprikkeling. Oef.

Annointing the third-eye

2011-01-30T23:11:00.010+01:00

Ja, alprazolam is zeer effectief op korte termijn voor symptomatische verlichting van matige tot ernstige angst, essentiële tremor en paniekaanvallen.

Maar laat ik nu wat meer voelen voor een shirodhara. OK?

Practice what you preach (2)

2011-01-30T23:11:00.007+01:00

Het had wat voeten in de aarde - ik verander wel eens van gedacht zo - maar de knoop is doorgehakt: volgend weekend ga ik mediteren. Op retraite. Ja. Het komt niet te vroeg, moet ik toegeven.

Het was kiezen tussen de introductieretraite van Metta Vihara en het yoga weekend van Eva Kamala Rodenburg. En eerst wist ik het niet goed. In november 2008 ben ik op een stille retraite geweest en dat was zeker voor herhaling vatbaar. Maar november 2009 en 2010 gingen voorbij, en het kwam er niet van.

Hoewel ik opperbeste herinneringen heb aan onze lokale boeddhisten, vreesde ik een beetje voor de inhoud van de introductieretraite. "De twee basismeditaties worden uitgelegd en beoefend: het gewaarzijn van de ademhaling en de ontwikkeling van liefdevolle vriendelijkheid. Ook zullen aspecten van de Dharma (de leer van de Boeddha) aan bod komen." All good, maar ik heb die zaken al wel es meer gehoord en ik heb weinig zin in praatbarakken over "hoe het nu wel aanvoelt", dat mediteren, en "hoe ik hier na <insert much drama> terechtkwam". Doe mij maar verplichte stilte, denk ik dan. Maar kom, als het is "voor mensen met en zonder meditatie-ervaring", zal het wel doenbaar zijn hé. Ik pak mijn loopspullen mee. En wachten tot November (dan is het in stilte, niet voor beginners) is me toch te lang.

Het yoga weekend valt anders ook op een goed moment, aan het begin van de Krokusvakantieweek. Ik mailde eens naar Dolly en zou Eva bellen, maar deed het uiteindelijk niet. Nadat ik op Googlemaps had gekeken, verging me de goesting om naar de Ardennen te sjezen. Drie uur in de auto kan er over zijn voor mij. Right. En we gaan al naar de Ardennen in April. Dus ...

Rosario in Bever is veel dichter bij huis - vorige keer ben ik er met de trein heen geraakt en dat lukte best - en het is ook minder duur. Wat me ook aanspreekt is dat het de mensen van het Triratna Boeddhistisch Centrum van Gent zijn die de sessies leiden. Tenslotte probeer ik al twee jaar om af en toe naar de meditatie te gaan en ben ik nog niet eens in het nieuwe centrum (naast Yoga-on-call) binnen geweest. En wie weet hebben Mieke De Lauré of Upekshadaka wel een plek in de auto ...

Voor de liefhebbers, alles op een rijtje:

Introductieretraite van Metta Vihara - http://www.mettavihara.nl/002,

van vrijdagavond 4 februari 2011 tot zondagmiddag 6 februari 2011 te Bever, voor € 152,-

Yoga weekend van Eva Kamala Rodenburg - http://www.evayoga.be/

van vrijdagavond 4 maart 2011 tot zondagmiddag 6 maart 2011

Het yogaweekend kost € 200,- inclusief logies (in drie- à vierpersoonskamers) en maaltijden. Vervoer is niet inbegrepen.

Ook Mindful leven in datzelfde weekend, lijkt me wel iets, te meer omdat het "in hartje Gent" doorgaat en ik de "in samenwerking met ITAM BVBA" als een garantie voor kwaliteit zie. Maar het doet wat meer zeer aan de portemonnee, de Mindfulness o.l.v. Marleen Vandenbosch en Walter Daes - http://www.essens.be/activiteit.php?id=224

van vrijdagavond 4 maart 2011 tot zondagmiddag 6 maart 2011, voor € 345,-

Always bite off more than you can chew

2011-01-30T13:49:00.000+01:00

Wat is er met je?, vraagt hij. Waarom was je zo boos? Twee keer op twee weken compleet door het lint gegaan: waarom? Net op het moment dat ik verkondig dat het goed met me het gaat, dat er eindelijk evenwicht is en dat ik op andermans blog bemoedigende opmerkingen nalaat ...

Ik zit met het CBT boek op schoot en zucht. Waarom? Wat was de trigger? Ik blader door kribbels en FB statussen en zucht nog maar es. "Platgeslagen", "op is op", "braindead", lees ik. Misselijk van vermoeidheid en ter plekke in slaap vallen. Dingen niet meer snappen: het begin van cognitieve uitval. Pijn ook: het komt gelijk niet meer goed met de rechterpols. Ik vrees voor een muisarm en het idee met RSI te moeten leven is niet fijn.

Hoe komt dat nu? Euhm. Efkes veel werk: veel vergaderen, voorbereiden en les geven in de weken na de kerstvakantie, die ik volledig thuis doorbracht. Alles schoot weer in gang. Extraatjes op de planning als de stomatoloog en de operatie, de Murga en het oudercontact. Plus de laatste stuipen van het nieuwjaarsgebeuren. En ondertussen deed ik mijn best om mijn sportactiviteiten weer op niveau te krijgen. Omdat ik ze ABSOLUUT nodig heb.

Tja, moet ik er eigenlijk een prentje bij tekenen? Of is het genoeg als ik toegeef dat ik er weer in trapte, in de valkuil?

Always bite off more than you can chew. Yup.

't Is maar hoe je 't bekijkt natuurlijk

2011-01-19T21:00:00.004+01:00

Zoonlief, lachend, tegen geïrriteerde moeder:
Neen we zijn niet een beetje "edgy"; we zijn een beetje "Regi". Waar zijn die handjes?!

Practice what you preach (1)

2011-01-19T12:57:00.003+01:00

't Is waar, ik ben hier - op den blog - niet zo vaak geweest in 2010. Misschien loont het de moeite om af en toe eens te laten weten waar ik dan wel uithing. Op LinkedIn bijvoorbeeld. Omdat ik me had voorgenomen om niet meer alleen - zoals ik altijd doe om iets nieuws te leren - massa's gortdroge non-fictie uit te pluizen. Neen, ik zou ook eens mensen aanspreken. Ze om advies vragen.

Want ik werk hier voor de Afdeling Gebruikersondersteuning en "Durf Denken" is het credo van de Universiteit Gent en - het is niet origineel, ik weet het - ik probeer de mensen een "Durf Vragen" attitude aan te praten. Het lijkt me dus logisch dat ik het dan ook doe: vragen stellen. En niet alleen aan mijn beste maat Google.

Als je me zoekt: http://be.linkedin.com/in/kathelijnesierens

Enne, volgens mij is durftevragen ook meer dan een "trend".

Doelloos is zinloos (2)

2011-01-15T16:33:00.000+01:00

Een nieuw jaar, een nieuw sportschema, schreef ik vorig jaar. Mét een doel. En voor het jaar 2010 is dat héél goed gelukt.

Vorig jaar heb ik meer dan 1000 km gelopen; een dikke 955 daarvan zijn geregistreerd op mijn NikePlus account, die me gelijk het bewijs levert dat regelmatig lopen en vooruitgang boeken zonder dat héél je leven op zijn kop staat, tot de mogelijkheden behoort. De geplande loopevenementen heb ik niet meegedaan, maar aan de afstanden op de planning heb ik me wel gehouden. Zo ben ik van geregeld 5 à 10 km lopen, tegen eind april opgeschoven naar 10 miles. En toen naar de 20 km. Om op 26 september hier in Gent een halve marathon te lopen, op 2:01:01. Op één jaar tijd heb ik dus de afstand die ik aankon verdubbeld. Zonder zot veel lopen eigenlijk: in januari, augustus en september kwam ik respectievelijk aan 14, 13 en 14 runs, de andere maanden waren veel kalmer. Waarom? Omdat ik afgewisseld heb. Creatief was met mijn tijdsgebruik. Momenten gezocht en gevonden heb. Voor allerhande cardio activiteiten. Als spinning- en stridinglessen, 10 weken training op de koersfiets met de "Ladies Fun Ride Starters", uurtjes op de loopband, de crosstrainer, de fiets, het roei- en steptoestel in de gymzaal en zelfs ook op schaatsen. Verder heb ik - vooral in het najaar - terug Pilates en yoga lessen gevolgd. Alleen van zwemmen en krachttraining is er niet veel in huis gekomen. Maar soit.

Hoe het wordt in 2011? Euhm. Ik ben ermee bezig. Een hele marathon - iets wat ik me voorgehouden had om nooit te doen - kwam in me op. Serieus. Omdat ik in het voorbije jaar af en toe het gevoel had dat ik kon blijven lopen. Maar dan denk ik weer: wacht, ik word 45 dit jaar. Ga ik echt meedoen met de echte lopers? Met die van het pure - rondcrossen met bloedende tepels - masochisme? Hmm. I don't think so. Dus speel ik voor de miljardste keer met het idee om een sprint triathlon te doen. Ik kan lopen. Ik kan fietsen. Heb voor beiden alle materiaal in huis. Ik heb ook een badpak en een badmuts en van die handpeddels. Nu nog goed leren zwemmen zie!

Op de site van de Irongirls zie ik dat hun zwemtraining uren (op maandag van 21u00 tot 22u00 in zwembad ‘Strop’) me bevallen. En dat ze bij Mr T. zowel lopen (op donderdagavond: 19.45 - +/-21.00 u) als fietsen (op zondagvoormiddag bij zomertijd: 09.00 - +/-12.30 u, bij wintertijd: 09.30 - +/-12.30 u) op een moment en locatie (Topsporthal) die mij goed uitkomen. En wie weet kan ik het allemaal ook inplannen zonder al te veel lidgeld te besteden...

Tja. 't Is hangende. De tentatieve planning ziet er zo uit:

zondag 15 mei - Stadsloop Gent
zaterdag 18 juni - Midzomernachtloop, nachtelijke stadsloop in Gent stad
zondag 21 augustus - Mr. T Sporta Triathlon Gent
zondag 25 september - (Halve) Marathon Gent

In 2011 gaat alles vanzelf!

2011-01-13T18:06:00.000+01:00

Het nieuwe jaar is begonnen, alsook de solden. En ja, ik heb in 2010 veel te weinig geblogd en ongelooflijk veel zever op facebook gepost, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Want ik ben content van het vorige jaar - het was een goed jaar en ik heb het gevoel dat ik eindelijk mijn hoofd boven water blijf houden en da's allemaal fijn - maar nu zijn er dus solden. En dan moet ik dingen kopen. Niet voor mij, in eerste instantie, vergis u niet. Met twee snel opschietende tieners moeten er om de haverklap lange broeken en schoenen en jassen en nog veel meer aangeschaft worden en het is toch goedkoper met een percentje af. Dus heb ik al een raid op de Veldstraat (met haar) en de JBC (met z'n allen) achter de rug en is het "noodzakelijke" zo goed als rond. Ook de man des huizes heeft een jeans en een trui bij en zal zelf wel voor een paar schoenen zorgen. En voor mij is het "noodzakelijk" lijstje vandaag aangepakt. Er stond namelijk niet veel op: enkel "lingerie". Ha, interessant, denken de heren onder u vast. Maar wij vrouwen weten beter.
Niks is zo verschrikkelijk als beha's kopen. Niks. Ook al vertrek je met een plan de campagne - de avond voordien naar de yoga ter ontspanning en alle maten op een papierke mee - het blijft een opdracht. Daar in die kelder van den Inno, waar ik enkel tijdens de solden kom wegens alles bijeen op één plek, begint het met alle rekken doorsnuffelen. Er staat héél véél afgeprijsd. Alle soorten modellekes, in alle soorten stijlen en kleuren. Dat wel. Maar er zijn ook ongeveer 3 miljoen verschillende omtrek- en cupmaten en combinaties van beide, en die staan meestal aan de binnenkant van de beha's in kwestie zodat ge eerst een dik uur bezig zijt met aan etiketjes prutsen om uit te vinden of er al bijeen iets in uw maat bijzit. Omdat de kelder goed verwarmd is zijt ge ondertussen al lekker aan 't zweten en tegen de tijd dat ge met de buit in 't paskotje staat loopt het zweet van uw rug. En dan moet het nog beginnen. Want in dat - niet zo frisse en ook helverlichte - paskot, moet ge u vervolgens in elk verzameld stuk wringen. Wringen, ja, want de maat die ge in de voorbije maanden had, en die ge ongetwijfeld in de volgende opnieuw zult hebben, is wegens overmatig eten en drinken in de eindejaarsperiode een beetje op het niptste. En 't is natuurlijk niet de bedoeling dat het ondergoed tegen dat het april is, een maat te groot is. Dus is het effe doorbijten. Rustig blijven. Ademen en zo. Negeren dat ge er in de spiegel nogal opgeblazen en ook wel bijzonder ongezond uitziet. De "goeie" aan kapstok aan de ene kant hangen en de rest aan de andere. En op het einde een selectie maken van wat er "echt" ok zit. Die nog eens aandoen. Zien wat het geeft met een T-shirt over. En dan weer alle natte spullen aan en met de buit naar de kassa, waar er van die "are you being served"-types met de nodige minachting met u afrekenen.

Zie: het is gelukt. Het ging bijna vanzelf! Ik ben met twee beha's teruggekomen. Een zwarte en een in huidskleur: degelijke stukken voor dagelijks gebruik. En de komende dagen zal ik ter compensatie het departement flimsy in de H&M uitkammen. Nèh!

My Year in FB Status

2011-01-13T17:06:00.000+01:00

I can kill the Jabberwocky

2010-12-30T00:35:00.001+01:00

Ze deden de de MediaMarkt aan. En toen de Fnac. Om uiteindelijk in de Roxy een laatste DVD kopie van "Alice in Wonderland" te bemachtigen. Want we hadden hem nog niet gezien. We waren nieuwsgierig. Het werd tijd.

Was het visueel overweldigend? Bwah. Ik heb gewoon vooraf te veel stills gezien. Ben ook niet speciaal zot van Johnny Depp.

Ben ik weggeblazen? Neen. 't Is een mooie film, dat wel. Ik kijk vast nog eens opnieuw om details te checken, maar eigenlijk zat ik de hele tijd te wachten op "wat ik over Alice weet".

Whatever happened to Humpty Dumpty?
Weet u dat?

Be careful there's a baby in the house

2010-12-28T13:56:00.000+01:00

Boys and their toys, het is me wat. Vooral als je mening - of erger - advies wordt gevraagd over zaken als back-ups, configuraties en kablering.

Nieuwe machines gaan gepaard met voorzichtigheid en ontzag. Met "handen wassen" en "pas op!". Met "zou ik wel zus?" en "zou ik misschien zo?".

Ik zoek op, lees, mail door en leg uit: de helpdesk@home in actie. Maar tegelijk - juist omdat ik er zenuwachtig van word - neem ik een grote stap achteruit. Ik raak hem niet aan, de baby, da's veiliger zo. Het is niet mijn kind, zie je.

Er komt een dag dat het nieuwe er af is. En dan zal ik de MacBook Pro strelen.

Ook de iPhone en de iPod Touch in huis, schoolkind en peuter wat leeftijd betreft, benader ik ternauwernood. Touch interfaces, dingen die bij mij per definitie niet doen wat ik verwacht, maken me héél snel zo woest dat ik vrees dat ik die toestellen binnen de kortste keren door een dubbele ruit keil. Jaja, het schijnt dat ze robuust zijn en zo. En ik moet er dringend beter mee leren omgaan. Maar niet met die van hen. Oh no. Ik test wel op een iPad op het werk. Da's rustiger zo.

Comfort casserole

2010-12-08T17:43:00.000+01:00

En wat hebt ge de laatste tijd zoal gedaan? Want het is toch geen weer om veel te lopen hé?

Euhm ... Ik heb gebreid, voor de tv en zo. Heb mezelf leren rondbreien. Met al 3 mutsen als resultaat; één voor mij en twee rugby mutskes.

Ik heb ook eten gekookt. Véél eten. Ovenschotels en zo. Sommige recepten meer dan eens. Met extra porties voor later op de week.

Dit zat er allemaal bij:

hete bliksem
groene kool met spek en aardappelen
clafoutis van zalm en wortelen met puree
pompoen met paddenstoelensaus
boudins noirs & boudins blancs truffés, met krieltjes, appelmoes en gestoofde venkel
soep met bloemkool en grijze garnalen
tagliatelle met pompoen en gerookte ham
wild zwijn medaillons in wijnmarinade met gestoofde roze champignons, gewokte chinese kool met blokje gerookte ham en gestoomde krieltjes
crumble van kalkoen en pompoen

http://www.nigella.com

Een serieus staaltje huisvlijt, ik weet het. Maar eigenlijk loop ik toch liever hoor.

Wrappings, Pleasures & Secrets

2010-12-04T21:49:00.000+01:00

Toen ik vanmiddag tijdens de sneeuwstorm voorbij de Inno liep, keerde ik terug op mijn stappen. Want eigenlijk is het ongeveer het moment, om een nieuwe doos aan te schaffen. Zo'n feestverpakking van Pleasures, het parfum dat mijn tante op een goeie dag van mij heeft overgenomen en sindsdien blijft gebruiken. Ik kon het niet laten om mezelf eens goed te besprenkelen. Want ik heb al lang geen Pleasures meer in huis. Maar ik ben er nog altijd even zot van.

Mijn lievelingsparfums zijn meestal van het "frisse" soort geweest: Pleasures, Happy en Cool Water. Maar als ik goed nadenk, zijn het de andere die echt bleven plakken. Zoals Voile d'Ambre en Iris Noir (beiden "Secrets d'Essences") die ik tot voor kort nog afwisselde, om dan geheel voor de laatste te vallen. En Wrappings in de vroege jaren 90: het allerbeste parfum ooit, nu nog met moeite te vinden.

"Clinique Wrappings perfume spray has cult status among those in the know. It is rarely available in the UK and only ever available in the US in limited holiday editions."

Jaja : nothing fills your life ... like Clinique Wrappings.

Die Goede Sint

2010-12-04T19:05:00.003+01:00

Komt dat tegen ...

Gisteren, vrijdag, keerde W. rond het middaguur van het werk naar huis. Hij had de namiddag vrij genomen om op de school van zoonlief - houdt u vast - Sint te gaan spelen. Daarom was hij - uitzonderlijk - 's morgens met de auto naar het werk gereden.

Eens thuis zette hij de - spiksplinternieuwe - auto in onze garage, die deel uitmaakt van ons heel oud huis, dat in de voorbije maanden voorzien werd van dubbele beglazing, volledig nieuwe gasleidingen, een elektrische poort en een compleet nieuw dak met 5 veluxen.

Hij vroeg zich af of er post was - er lag niks meer bij de brievenbus - en ging dus naar de keuken. Alwaar de poetsvrouw de post op tafel had gelegd, voor ze zelf vertrok. Nu vond hij dat hij gas rook, een klein beetje, maar toch ... De boiler in de keuken - een oud geval dat meestal uit staat - was aan. En het fornuis ... euhm: daar was een gasbekken opengedraaid... Een klein beetje maar, maar het gas liep ...

Was hij niet om 12u15 thuisgekomen, dan had het tot de avond geduurd eer de deur hier open ging en de eerste het licht aanstak. En dan was het "kaboom" geweest. Of misschien zelfs eerder, met de open vlam van die boiler ...

Het gaat naar alle waarschijnlijkheid om een menselijke fout bij het schoonmaken van het - niet meer recente - gasformuis. Maar toch. Ik mag er niet aan denken.

De goede Sint heeft ons behoed. Yup.

The proof of the pudding is in the preparation

2010-12-01T23:50:00.000+01:00

Het is gelijk een trein die ge jaarlijks in gang duwt: de voorbereiding voor het eindejaar. Enerzijds zijn er de praktische beslommeringen, anderzijds is er de "sfeer" die toeslaat. Want ja, ik ben zéér gevoelig voor commerciële indoctrinatie en ik schiet dus gelijk met de boekskes in gang, met een plan de campagne voor "geslaagde feesten". Met decoratie, cadeau's, menu's en outfits. Zoals het hoort, quoi.

Sjaals, mutsen, skikousen en -jassen worden opgeduikeld, zijden jurken vliegen in de was en de collectie nylons en dikkere collants wordt op grijphoogte gebracht. Alle wollen cardigans en truien zijn geïnspecteerd en met een natte doek geperst... Oude make-up gaat in de vuilbak, scrub en smeersels worden aangeschaft en het adres van de plastisch chirurg gegoogled - voor als het niet meer goed komt, voor de feesten.

Op papier en online zit ik te kijken naar fancy eindejaarsoutfits, juwelen en sjakosjen. Naar veel - en vooral vettig - eten. Comfort food. Deserts. Drank. Ik denk aan kerst- en andere cadeau's en maak lijstjes. Mail de familie om kalkoenafspraken te maken. Ga eens aan de jaarlijkse fotokalender beginnen, zie.

Oh ja, ik weet het. Ik ga - met enige zekerheid - nauwelijks ergens heen in die periode. Er is geen reden voor gedoe. Want als puntje bij paaltje komt, ben ik pas content als het allemaal achter de rug is. Het eindejaar.

Kijk: ik had party planner moeten worden. Maar wel ene die zelf niet naar het feest komt.

Welkom in de wildernis © Ilja Van Peel 2010

2010-11-24T23:00:00.000+01:00

Kijk zie: ik ben niet alleen. Zo herkenbaar, dat ik het integraal aanhaal. De schrijver - Ilja Van Peel - geeft ook vorming en advies, zie http://www.lochness.be.

Welkom in de Wildernis.

Bedankt dat je mee wil gaan. Dat je verdraagt dat ik weer stop halverwege. Of weer een verdovend elixir neem tegen de pijn. Bedankt dat je mij al die tijd wou volgen, weg in, weg uit. De kronkels neem je erbij, de regen in mijn ogen als ik weer iets vergeten ben, de mist in mijn kop als je tegen mij praat. De wind van mijn felle, botte woorden, de storm als het niet naar mijn zin is. Je pakt het. Je vergeeft me dat ik verveeld raak bij het minste. Dat ik duizend ideeën heb en er drie uitvoer, meestal nog drie die jij niet leuk vindt. Je blijft bij mij ook al duw ik je af. Jij houdt van mij en ik van mijn passies. Je zegt dat het niet zo erg was als ik je weer beledigd heb. Je komt voor me op als ik het weer verprutst heb.

Misschien doe je het voor de tonnen energie die ik aanvoer. Voor de inspiratie die je zelf niet zo hebt. Voor de kracht waarmee ik je van je zetel naar de wereld breng. Voor het andere, het anders zijn, mijn ontwapenend zeggen wat ik denk en voel, je weet soms te veel. Ik ben een onweer maar nooit langdurig. Ik ben een steekvlam die je doet blozen. Je benijdt misschien de risico’s die ik neem, het leven dat ik neem als een geliefde, tweehonderd procent, met de snelheid van licht en de verblinde ogen die je krijgt. Ik groei me te pletter, zo leergierig als ik ben. Wanneer rem ik? Als tijd en ruimte me daartoe verplichten. Ergens niet zijn is de beste manier om geen ruzie te krijgen. Je aanvaardt mijn nonchalance nu en mijn perfectionisme straks. Want o wee als mijn passie in het gedrang komt.

Ik pieker en ik twijfel altijd. Ik kan dus ook traag zijn, en geremd. Maar soms helpt het toeval mij. De verbinding viel weg toen ik per ongeluk onze naaktfoto’s online heb gezet. En de week daarvoor was ik het huisnummer van mijn minnares kwijt dus dan ben ik heel de avond bij jou gebleven, gezellig. Met kaarsen enzo. Jij masseert mij dan urenlang en ik daarna jou minutenlang. Ik staar in het niets als je romantisch bent op restaurant en jij staart in het restaurant als ik te romantisch doe. Jij weet dus ook hoe poeslief en galant en gul kan ik zijn, en doodeerlijk, maar ook vernietigend en pijnlijk irritant. Je kent mijn kwalen en gebreken want ik laat ze zien. Ik heb geen filter voor sociale praatjes. Niets van mij is half of onecht. Ik ben oprecht gemeen en gemeend oprecht. Ik leef in het kwadraat, dus geniet ervan. Ik ben je stofzuiger tegen het saaie, het luie en het trage in je leven. Ik ben de olie op het vuur voor heerlijk eten en de brandwonden neem je erbij. Ik ben zo creatief als de nacht, ik maak met gemak duizend nieuwe ideeën en dingen. Ik schep en schep en ik schep daar graag over op.

Ik beloof je vanalles maar maak het zelden waar. Ik moet vooruit, waarheen weet ik niet, dieper de wildernis in want alleen die ken ik en kan ik verdragen. Je kunt mee of achterblijven. Geen langdurige orde voor mij, geen keurigheid en doorsnee. Ik ben onhebbelijk als jij vijf minuten te laat bent maar jij kunt mijn hindernissenparcours toch aan. Ik zal wel weer te laat komen op mijn eigen begrafenis. Als ze mijn kist komen groeten zullen ze nòg zeggen dat ik niet stil genoeg lig. En na de crematie gaat de urne open boven de weide en zeggen ze: ‘kijk eens hoe verstrooid hij blijft.’ Maar ik zal geleefd hebben en jij zult het weten. Ik heb dan een leven lang mezelf regelmatig buitenspel gezet en altijd gesmeekt om te mogen blijven: op school en thuis en op mijn werk. Bij jou mag mijn wildernis blijven, hoe verstikkend en verschroeiend die ook is. Je kiest voor de pracht, voor het boeiende en spannende, voor de kracht die ervan uitgaat, voor het hyperauthentieke, het aandachtige voor het nieuwe, het impulsieve leven dat uit mij stroomt als lava. Ik ben mezelf maar jij laat het me zijn. Een ADHD full-option wagen, een all-in pakket van stomende drang die meer en meer wil. Ik weet, je blijft misschien bij mij voor mijn echtheid, voor mijn oorspronkelijkheid, voor de fondant, de pur sang in mijn bloed. Wat een krachttoer van je, daarvoor teken ik met liefde. Ik moet vooruit en ik stop niet. Maar als je mij vasthoudt, gaan we samen. En ook dat is een vorm van blijven.

© Ilja Van Peel 2010

There's how many hours in a day?

2010-11-24T22:16:00.004+01:00

Soms lijkt het alsof mijn dag ongeveer 72 uur duurt. Alsof ik halverwege de dag - ergens in de vooravond - een décalage horaire meemaak. De dag moet nog beginnen, zo lijkt het dan. En ik ben niet zo snel moe.

Vijf weekdagen van 18 uur, da's 90 uur wakker. En ook al werd het recent nat, koud en donker: ik doe voort. Ik spring bij. Beantwoord. Ondersteun. Hou gezelschap. Maak mijn kop leeg. Werk aan mijn lijf.

Ik doe mijn best.

Rust is er niet - no rest for the wicked - lach ik dan. Maar soms vraag ik me af hoe ik het blijf doen? Roofbouw? Ik weet het niet. Want alles in acht genomen functioneer ik nog best. Het gaat wel goed hoor. 't Is alleen raar, dat ik nog niet helemaal mijn mijn poten omhoog lig.

Vijf weekdagen van 18 uur, da's 30 uur slaap. In het weekend durf ik wel es uit te slapen, jaja.

Hyperventilation central (again)

2010-11-13T23:43:00.000+01:00

Pfft. Het is in de voorbije weken al ietwat te veel "prijs" geweest, wat hartkloppingen en hyperventileren betreft. Het blijft zo vermoeiend en ik zie het nog altijd niet echt aankomen. Het gaat ook weg als ik genoeg loop. Wat dus blijkbaar niet het geval is, de laatste tijd. Maar kom, ik kan er al wel om lachen.

Ondertussen heb ik een playlist voor die momenten waarop normaal ademen niet gemakkelijk is ...

No Air - Jordin Sparks duet with Chris Brown
Breathe - Taylor Swift
Every Breath You Take - The Police

Het helpt een klein beetje, me door een muziekske laten afleiden.

Landmarks (1)

2010-11-13T14:47:00.000+01:00

Hoera, de nieuwe Springsteen koekendoos - da's hier het codewoord voor mooi uitgegeven CD/DVD boxen - is binnen! Daarnet zag ik al een opname van in - hou u vast - 1978. En even later hoorde ik "Prove It All Night". En nu ben ik een beetje shaky.

Het verhaal dat aan Springsteen vasthangt, startte toen en er zijn enorm veel momenten in mijn leven waar een Springsteen song aan plakt. Kwa landmark kan onderstaande tellen. Ik kan me nog levendig herinneren hoe ik me voelde, op mijn vijftiende.

"Prove It All Night"

I've been working real hard, trying to get my hands clean,
Tonight we'll drive that dusty road from Monroe to Angeline,
To buy you a gold ring and pretty dress of blue,
Baby just one kiss will get these things for you,
A kiss to seal our fate tonight,
A kiss to prove it all night.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.

Everybody's got a hunger, a hunger they can't resist,
There's so much that you want, you deserve much more than this,
But if dreams came true, oh, wouldn't that be nice,
But this ain't no dream we're living through tonight,
Girl, you want it, you take it, you pay the price.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.
Prove it all night, prove it all night girl and call the bluff,
Prove it all night, prove it all night and girl,
I prove it all night for your love.

Baby, tie your hair back in a long white bow,
Meet me in the fields out behind the dynamo,
You hear the voices telling you not to go,
They made their choices and they'll never know,
What it means to steal, to cheat, to lie,
What it's like to live and die.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.
To prove it all night...

Dinsdagavond

2010-11-10T17:06:00.002+01:00

Fietste naar den Escape.
Miste het eerste kwartier van de eerste spinningles, maar rekent een kwartier "in het donker door de stortregen fietsen, met anorak plus regencape-over-rugzak", aan als sportactiviteit.
Keek naar de juf en dacht "doelstellingen". 'k Heb het met haar keer op keer over triathlonnen ... en ik zwem nog altijd niet.(Ouch, mijn haar is net schouderlang ... Nog meer douchen bij koud weer is hatelijk; drogen en smeren kan ik in de zomer overslaan, nu is het een verplichte klus waar ik niet zit op te wachten.)
Deed ook mee aan de tweede spinningles, tussen een bende studentes met - euhm - BMI issues.
Stak een extra tandje bij want het was een zéér rustige les.Die jongelingen hebben ook echt GEEN conditie, I tell you.
Besloot met M. dat wij "anciens", dubbel zo oud als veel van de aanwezigen, er in alle opzichten beter voorstonden. Fitter. Strakker.
Yay!

Nu nog die P90X starten. Ik heb alvast het materiaal geleend. ;-)

Lady Gaga anyone?

2010-11-03T23:30:00.000+01:00

Neen, het is niet slim, om aan tafel te zeggen: "wie de meeste van haar songs kent mag mee naar Lady Gaga". Want wie in huis is hier de kenner van al wat upbeat en stimulerend bij het lopen is? Een hele zomer heb ik van anderhalf naar twee uur lopen gewerkt, met een Lady Gaga soundtrack, in onderstaande volgorde. Uiteindelijk wist ik gewoon waar ik zou zijn bij welk nummer ... en ja, ik kan de hele handel ondertussen ook meezingen. Dus ...

1. "Just Dance"

2. "LoveGame"

3. "Paparazzi"

4. "Poker Face"

5. "I Like It Rough"

6. "Eh, Eh (Nothing Else I Can Say)"

7. "Starstruck" (featuring Space Cowboy and Flo Rida)

8. "Beautiful, Dirty, Rich" (aan het boerderijtje vlak voor de E17 brug)

9. "The Fame"

10. "Money Honey"

11. "Boys Boys Boys"

12. "Paper Gangsta" (aan de Thai)

13. "Brown Eyes"

14. "Summerboy"

15. "Disco Heaven"

1 "Bad Romance"

2. "Alejandro"

3. "Monster"

4. "Speechless"

5. "Dance in the Dark"

6. "Telephone" (Keizerspark, vlak voor de Visserij, terugkerend van anderhalf uur)

7. "So Happy I Could Die"

8. "Teeth"

Nu ja, ik heb altijd al gedaan, lopen met Madonna, Pink of (héél lang) Britney Spears in mijn oren; gewoon omdat het werkt. Naar de voorgelezen versie van LOTR luisteren lukt ook wel, maar het is niet echt oppeppend, zoiets. En hoewel fitpod magische dingen heeft, waardoor je hele mooie loopkes produceert, toch hou ik die boenke-boenke-boenke podcasts toch enkel om intervallen te oefenen.

fitpod loopke met wisselende bpm

Neen, geef mij maar super silly stampers om te lopen. En iets echt motiverends als NikePlus Powersong.

Gelijk "It's Raining Men" en "Holding Out For a Hero".

Als ge daar niet van vooruit geraakt, dan weet ik het ook niet meer :-)

Tell me how I'm supposed to breathe with no air?

2010-11-02T12:11:00.000+01:00

Herfstvakantie: ik heb efkes niks te doen. En ik heb niks gepland. Of toch bijna niks. In ieder geval: niks dringends. Dus slaag ik er in om een hele dag - gisteren dus - ongeveer niks uit te steken. Wat rondhangen, tv kijken, gazet lezen, beetje prullen online...

Om dan in paniek te slaan, omdat ik nog niks heb gedaan. Omdat het huis een bouwwerf is en er nog zoveel moet worden geregeld en afgesproken. Omdat ik mezelf oplegde om "iets" met zoonlief te gaan doen. Omdat ik begot niet weet wat er van mij verwacht wordt en ik er achteraf niet mee geconfronteerd wil worden.

Je had van alles kunnen doen en je stak geen poot uit.

Hartkloppingen. Hyperventileren. 't Is altijd hetzelfde met mij. Vakantie, dat is véél erger dan werken.

BGGD35: Did you spend the day in a daze?

2010-10-25T23:24:00.006+02:00

Ik ben al een beetje laat: ondertussen hebben Gentblogt (Witch ) en Stijn Vogels verslag uitgebracht en staat er ook een impressie bij de BGGD zelf. Ik moet dus al niet meer uitleggen wat een subtlemob is ...

De avond begon met een hap - een baguette funky Fitness met champignonsoep - @Foodmakers Gent en een "Meet & Greet" met Duncan Speakman - de artiest in kwestie, die zichzelf als “in the first place a musician”omschreef.
Karen verzorgde de intro en Eva de uitleg over Almost Cinema 2010; hoe dat uit drie delen bestond en wat we er van zouden meepikken, de subtlemob en de projectie (van Pablo Valbuena) op de achterkant van het rectoraat.

Tijdens de "Meet & Greet" heb ik van alles op een papierke zitten krabbelen, over hoe Duncan denkt over flashmobs (“I think it’s a problem with novelty - we do not refine what we start - we often focus on new technology rather than on the content of the work”) om dan te besluiten “this is instruction based work, with headphone” en op zich niks nieuws.

Er werd hem ook gevraagd waarom de subtlemob area afgebakend was (“more chance of walking past other people who participate - it’s about trying to connect with strangers”) en wat de (originele en uiteindelijke) opzet was (“it’s about carpe diem, every day actions”).

Vooraf had ik naar de mp3 's geluisterd, één en ander over de vorige edities gecheckt en me toch sterk afgevraagd of meedoen wel iets voor mij was. “600 man”, las ik ook, in de berichten over de avond in Gent en dat leek me nogal véél. Ik had geen reet goesting om gefilmd te worden en heb de - TRY TO REMAIN INVISIBLE - notice dan ook zeer letterlijk opgevolgd.

De instructies - en het soort van awareness dat gecreëerd werd - deden me erg aan mindfulness denken. De vrouw op de opname heeft een mooie stem en een Brits accent om jaloers op te zijn. En de tekst zal vol met van die oneliners die ik op een papiertje krabbelde.

“right now you’re everyone”
“in this moment - savour it - as if it were the last time”
“you’re here and you’re not alone”
“around you are friends and strangers”
“we must not & shall not waver”
“did you find that sense of place you wanted?”
“we have this place to share”

Achteraf kregen we een glaasje cava aangeboden bij de projectie op de Muinkkaai en daar ben ik nog heel lang in de kou blijven staan zeveren met de mensen van Vooruit. It was fun!

Dank u Clo, Karen, Eva, Jeroen en alle anderen die hieraan meewerkten!

Sighing a Lot is a Sign of Chronic Hyperventilation

2010-10-18T22:34:00.002+02:00

Ik word een beetje zot van opruimen, maar dat wist u al. Alle coaching ten spijt is het me nog nooit gelukt om al mijn dozen met opgespaarde papieren systematisch uit te sorteren. Ik verdwaal in wat ik vind en raak geen stap vooruit. Of ik blokkeer. Hyperventileer. Loop weg.

Alles in een keer wegsmijten is geen optie. Want het mag niet allemaal de vuilbak in... Maar zie: nu moet het, want het dak gaat eraf en er moet ingepakt en afgedekt worden. Dus heeft hij vier opruimdagen gepland. Eén voor elke kamer op de tweede verdieping, die eigenlijk maar half in gebruik is.

We hebben plááts zat, ja. En als alles af is, kunnen we - naast het “kot”, de garage en de kelder - ook de zolder gebruiken. Dan hebben we op het eerste onze slaapkamer, de badkamer, een tv/logeerkamer, de dressing en de bureau, en hebben de kinderen op het tweede elk een slaapkamer en een “hobbykamer”. Maar eerst opruimen dus. Vier dagen: een strak plan! Dit weekend de ongebruikte speelkamer en de opslagkamer, volgend weekend de twee kinderkamers. Pfft.

Zaterdag heb ik de voormiddag gemist, maar ‘s namiddags twee uur op de grond zitten pietepeuterige Legoblokskes en Barbieschoenen uit een hoop sorteren was genoeg voor mij. We raakten erdoor. Ik geloofde mijn ogen niet. En toen ik die avond met zoon spaghetti ging eten in 't Gouden Hoofd, vond ik daar de Standaard met in koeien van letters: WELK OPRUIMTYPE BENT U?

Aaaargh! Cut me some slack: ik WEET het. Doe mij maar een combinatie van “de procrastinator of onbewuste uitsteller” en “de vrije associator of domino-opruimer”.

Nu ja, toen hadden we zondag nog niet gehad. Wat aanvankelijk super eenvoudig leek: de dozen herstapelen en één en ander wegsmijten, werd voor mij een regelrechte nachtmerrie toen bleek dat er toch te veel dozen stonden en we wel moesten selecteren. Dozen openen dus, en alles uitsorteren. In categorieën: vuilbak, shredder, houden en "sentimental value". De hele jaren '80 en '90 passeerden de revue. Schoolrapporten, cursussen, boeken, diploma’s, posters, elpees, contracten, handleidingen van toestellen die al lang op het stort liggen, uittreksels, foto’s en brieven, babyspullen en voorraden schoolgerief ...

Meer dan vier uur duurde het. En tegen die tijd was ik klaar om afgevoerd te worden. Ik heb bijgeleerd: een "clutter buddy" helpt echt. Zonder hem was ik nergens geraakt. Al die jaren is het er nooit van gekomen om samen rommel te ruimen, en nu is gelijk de helft weg. Anderzijds wist ik vooraf dat meer dan twee uur doordoen een erg slecht idee was. En ben ik ‘s avonds - na een xanaxke - met mijn iPod op in de kou een blokje om gaan lopen om wat lucht te krijgen. Vandaag was ‘t nog hyperventilation central. Maar kom: eat your heart out Kolberg & Nadeau. We did it!

Nog twee kamers te gaan ...

Verandering van spijs (1)

2010-10-17T20:49:00.001+02:00

"Loop je nog?" kreeg ik te horen na de 26ste. Euhm, ja zeker. Maar iets minder.

Ik had echt zin in wat anders. En ben er subiet aan begonnen: twee dagen na de run stond ik in een Pilates les mijn best te doen, aangemoedigd door een hele ashram met enkelbellen, vingercymbalen en tamboerijnen - op cd, dat wel. En het uur nadien stond ik op de striding band waar een nieuw level - zonder handen, met gewichtjes - werd aangebroken. Ondertussen heb ik ook weer aan spinning gedaan en de pikte ik twee yoga lessen mee bij Dolly. En deze ochtend ging ik schaatsen. In Kristallijn, ja. Waar ze de hele tijd door van die eighties muziek draaien waar ik gelijk wel vrolijk van wordt. Tina Turner's Private Dancer, The Final Countdown, en meer van die handel. Fun!

Het bevalt me wel, iets anders doen. Cardio alleen heb ik altijd te weinig gevonden, maar sinds er nog nauwelijks spinning combo wordt gegeven en ik in geen bodypump of yoga lessen raakte, trooste ik me met mijn gewicht dat meeviel. Terwijl ik vroeger zwaarder, maar leniger en sterker was. Maar kijk, ik werk er weer aan. Vooral de yoga vind ik leuk, ook al is het altijd puzzelen om er te raken.

En ja, ik loop nog. Eén à twee keer in de week. Ondertussen is het te donker geworden om 's avonds alleen langs de Schelde te lopen. Dus wijk ik - op woensdag en in het weekend - uit naar de Watersportbaan of de Blaarmeersen. Altijd licht en altijd volk daar. De fluohesjes en de lampjes komen in beeld. En ik heb weer een droge dikke trui en een winddicht vest mee, voor achteraf, omdat opdrogen aan de lucht echt geen optie meer is. Straks haal ik de wintertights boven. Dikkere loopsokken, handschoenen en een fleece hoofdband. De vrieskou van begin dit jaar is nog veraf. Maar ik hou best van lopen in de kou.

On Getting Things Done

2010-09-30T17:13:00.000+02:00

Een stresskip, dat ben ik de laatste dagen. Heen en weer hollend in huis en in de gang op het werk. Mantragewijs herhalend wat ik precies ging doen: bril halen - bril halen - bril halen. Thuis luidop, op het werk binnensmonds. Het helpt. Maar het zegt ook iets over mijn werkgeheugen.

All work and no play? Bwah: ik heb niet het gevoel dat ik te véél werk. Alleen dat de grenzen weer zoek zijn. Ik werk gewoon de hele tijd, en overal een beetje, terwijl ik op kantoor tijd verlies omdat ik me laat afleiden. Neen, ik speel geen Farmville en ik kijk geen filmkes op YouTube, maar het is niet moeilijk om me op een zijspoor te krijgen. Ik duik graag iets te diep in mails en feeds en tweets en in "interessant le(e)smateriaal". En ook: ik ben te behulpzaam. Als ze me iets vragen, laat ik meestal alles vallen. De site aanpassen? Iets nalezen? Een advies? Wat uitleg? U vraagt, wij draaien. En wat af moet, blijft liggen. Tot de deadline duwt. En vrije tijd werktijd wordt.

Het leven slibt toe. Ik verplaats me van laptop naar laptop. Doe wat er moet gedaan worden en wat er gepland is en begin - wanneer ik na 20u thuiskom en een laat avondmaal bereid heb - opnieuw. Met een beetje voorbereiden. Met nieuwe vorming plannen. Met voorbeelden zoeken. De bundel googledocs waar ik altijd en overal bijkan knort van genoegen: hier wordt bijgeschreven. Aangevuld. Geredigeerd. Geen gedachte ontsnapt.

Zelfs tijdens de paardrijles - wanneer ik een dik uur doorbreng met papier en smartphone, maak ik aantekeningen. In mijn mini Moleskin "memory" geval. In mijn Chanel boekske met blogdrafts. Op de achterkant van ouwe printouts in een mapje voor het werk.

Het gaat goed. Want het gaat vooruit.

En ondertussen word ik moe. Heel erg moe. En besef ik, dat ik dit moet aanpakken. Grenzen moet stellen en zo.

Yada yada yada.

Past the Bree border

2010-09-28T16:13:00.000+02:00

Hoewel - door het fietsen - de grens is opgeschoven, aan de ene kant richting Destelbergen, Heusden, Lochristi, Oostakker, Melle, Wetteren, Laarne en Kalken en aan de andere kant richting Sint-Denijs-Westrem, Afsnee, Latem, Drongen, Mariakerke, Vinderhoute, Lovendegem, De Pinte, Eke, Nazareth en Zwijnaarde, toch verlaat ik mijn perimeter rondom Gent eerder zelden. Sommigen valt het nooit op. Ze zien me geregeld met de auto rijden en stellen zich geen vragen. Anderen kunnen er gelijk niet inkomen, dat ik geen reden zie om "zomaar" eens naar Brussel of Antwerpen te sjezen. Het is misschien vreemd, maar ik heb gemerkt dat zulke uitstappen een bron van véél stress zijn.

SAM: This is it.
FRODO: This is what?
SAM: If I take one more step, it'll be the farthest away from home I've ever been.

Half Marathon: check! Next?

2010-09-26T22:25:00.002+02:00

Toen ik hier in januari een loopplanning publiceerde, was dat ook om mezelf vast te pinnen. Zoiets als: je kan het niet maken om iets te verkondigen en het dan niet te doen. Want, ja, zo steek ik in mekaar: Geen Loze Beloftes!

Het lag dus voor de hand dat er dit jaar een halve marathon gelopen zou worden. En ik was behoorlijk blij dat ik er niet voor naar Brussel moest sjezen, want ik verlaat mijn 25 km perimeter rondom Gent eerder zelden.

Vandaag was dus de dag en omdat het allemaal nogal vroeg in de ochtend begon, stond ik iets na enen gewoon gedoucht en wel tegen de zondagnamiddag aan te kijken. No more sunday afternoon runs. 't Zat erop.

Hoe het was? Wel: verbazend goed. Volgens de chip liep ik op 2:01:01 binnen, als 589 ste van de 877 halve marathonlopers en als 33 ste van de 75 "vrouwen tussen 40 en 49 jaar". Ik liep ook deze keer harder dan gewoonlijk: gemiddeld 10,46 km per uur, dat is gemiddeld 5'45" per km.

Volgens wat ik aanvoel, loop ik "op automatische piloot" aan 10 per uur (da's 6 minuten per km); en dat zie ik ook op NikePlus. Met koude start en uitbollen erbij doe ik meestal 6'15" à 6'30" (da's dus zeseneneenhalve minuut) over 1 km. Ondanks de paar pogingen tot versnellen begin september, was ik er niet erg zeker van, dat ik de vooropgestelde 2 uur zou halen. Tenslotte deed ik er die keer in augustus, toen ik de iets meer dan hele afstand liep (21,45 km), wel 2:16:32 over. Daar een vol kwartier van afpietsen, leek me vrij optimistisch. Maar zie, blijkbaar is dat toch gelukt. Met enige nuance: enerzijds vermoed ik dat ik de NikePlus eens mag hercalibreren; dat ik misschien toch iets harder loop dan wat er geregistreerd wordt. Anderzijds heb ik vandaag hetzelfde meegemaakt als op die ene stadsloop een paar jaar geleden: ik ben veel te ver naar achter gestart en ben dus van de eerste tot de laatste km aan het vooruitdrummen geweest. Wat niet simpel was. Vlak aan het begin hoorde ik een paar marathonmannen aan elkaar uitleggen hoe ze het zouden aanpakken: 10 km aan 10 per uur, 10 km aan 11 per uur , 10 aan 12 en de laatste 10 vollen bak. De groep liep nog in een dichte drom en toen al dacht ik, dit gaat hier niet vooruit. Eens voorbij de Watersportbaan, toen de paadjes smaller werden, was het bijtijds hemeltergend. Want die mensen die lopen ROND plassen. Duh! Als mijn schoenen (sokken, voeten) toch al nat zijn, dan loop ik meestal gewoon rechtdoor. Maar ja, dat spat. En dus werd het keer op keer vertragen, rond plassen en pardon-pardon-pardon zeggen om een gaatje te vinden, om niet tegen de rug van mijn voorliggers te knallen. Maar kom, ik heb zoveel mogelijk op mijn eigen tempo gelopen en het heeft tot het laatste stuk - op het bospad voorbij de Blaarmeersenvijver richting camping - geduurd eer ik voorbijgelopen werd, door mensen die hun eindspurt inzetten. En de laatste km - dat stukske van waar het pad langs de Zuiderlaan komt, voorbij de parking en de bushalte - toen ging het plots niet meer zo goed. Ik heb aan de hoek nog een fleske "suikerdrank" gepakt en die bedeelster keek raar: op geen 200m van het eind had ik dat niet nodig, zal ze wel gedacht hebben. Maar ik was verdomde blij dat ik, toen ik bijna blind - de sporthal leek heel duister - over de eindmeet ging, gelijk mijn fleske kon opendraaien en leegdrinken, voor ik voorbij de chipverwijderaars, medailledelers en overhandigers van goodybags aan de drankpost kon kiezen tussen water of iets isotoons. Het heeft toch een kwartiertje geduurd eer ik weer helemaal bijgesuikerd was.

Voor de rest: ik ben content. Ook van de organisatie, goed wetende dat het allemaal vrijwilligers waren en dat kinderen aan drankposten niet altijd efficiënt werken. Zoon heeft mijn witte Kyocera T-shirt gekregen en is blij. De inhoud van de goody bag met een degelijk tijdschrift (Zatopek), het boek van Marathonman, een grote bus haarlak en haarmousse, nog een (katoenen) T-shirt en twee kortingbonnen was fraaier dan verwacht. Merci dus. Fijn gedaan.

Of ik - zoals ik een veertiental dagen geleden overmoedig dacht - volgend jaar gewoon de marathon loop, is niet gezegd. Toen had ik het gevoel dat ik kon blijven lopen, maar in die laatste week ging het mis. Een keer 8 km met de nieuwe zolen en ik had pijn in mijn kuit die niet overging. Pijn die ik als "een magnesiumtekort" inschatte, maar dat was het niet. En zo heb ik de voorbije week uit ellende dagelijks 3 (voorgeschreven) Ibuprofen binnengekapt vanuit een "baat het niet dan schaadt het niet" attitude. De pijn verminderde, zolang ik mijn pillekes pakte. Wat wil zeggen, dat ik toch eens naar de dokter mag, om te zien wat die kuit doet.

Maar zie: ik ben content.

When you find you are riding on the back of a tiger, hold tightly to its ears

2010-09-17T20:49:00.000+02:00

Vandaag ging het beter. Ik had het niet verwacht en ben er blij om, want ik begon me zorgen te maken. Dat ik het niet meer onder controle had. Dat het een echte hypomane episode werd. Een waarbij ik de teugels aan 't verliezen was.

Wat de aanleiding was, weet ik niet goed. Feit is dat de ontremming enige tijd geleden toesloeg en dat die - lekker lang - bleef duren. Ik was zo hard bezig en voelde me zo goed, dat ik me realiseerde dat slapen eigenlijk nog enkel lukte door de medicatie. Maar hey, ik bleef overeind. Door alle creatieve erupties heen. Heb geschreven dat het geen naam heeft, dag en nacht, online en in notaboekskes. Heb kilo's modetijdschriften geanalyseerd, met een fluomarker in de hand. Ging op zaterdagochtend naar de introsessie van de lerarenopleiding. Cruiste door craftster & etsy voor knutselprutsel inspiratie. Haalde alle breiwerk boven. Keek op YouTube naar clips en humoristische filmkes. Luisterde naar veel - upbeat - muziek. Zong zelf toen ik op de fiets geen iPod meehad. Ging probleemloos urenlang lopen en keihard fietsen. Slaagde erin om niet te snoepen. Keek - ter ontspanning - uren naar tv met de laptop op schoot. Danste voor de spiegel. Wou niks liever dan E's spectaculair girl zijn. Stelde me kandidaat om te poseren voor een fotoshoot. Overwoog om burlesque workshops te gaan doen. Vond dat ik wel heel weinig boeiende mails kreeg en dat er niks "bewoog" op Facebook. Babbelde, babbelde, babbelde. Blies mensen van hun sokken. Was overmoedig. Kon alles tegelijk doen. En had maar weinig last van de weerbots. Op een paar lelijk kwaaie uitvallen na - die ik zelf niet kon plaatsen - viel het best mee. Ik was niet rauw geïrriteerd. En de occasionele Kevin-Costner-snotter-momenten, nam ik erbij. Het kon. Want ik ben Kara Thrace in 't diepst van mijn gedachten.

Is het omdat ik gisteren, op een moment dat ik me realiseerde dat ik ook figuurlijk de trappers aan 't kwijtspelen was, van mijn fiets ben gestuikt? Als apotheose kon het tellen.

Zeggen dat het over is, zo, koudweg, zou overdrijven zijn. Maar ik adem weer. Ben niet meer zo hopeloos. Enkel droevig. Immens triest.

Maar ook dat gaat over. I know.

Slutty spinning voor beginners

2010-09-14T23:47:00.002+02:00

Eerst vastklikken, die spd's.

En dan: " uit het zadel! - gewicht op de pedalen! - schouders laag en ontspannen! - trek je buik in! - we doen intervallen - we gaan anaëroooooob!

Iedereen vliegt erin. Druppels zweet kletsen tegen vloer. Yup, het eerste uurtje - de "Spinning Boost" les - was de moeite. Twee liter water heb ik erdoor gejaagd. En de muziek was leuk. Lesbo disco gecombineerd met jeugdherinneringen: een fijne combinatie.

Het tweede uurtje, "Spinning Basic" heet dat, was evenzeer nuttig. Zoals de naam zegt, is het voor beginners. Voor lagere schoolkinderen of zo, denk ik, als ik me op de lesgeefster concentreer. Want ze is lief en bemoedigend en ze babbelt veel. Op een of andere manier doet ze me met weemoed terugdenken aan Filip die ons met zijn lopende commentaar elke les het gevoel gaf dat we in een kermisatttractie zaten. Maar soit, de oefeningen die ze geeft zijn ok.

Er is wel een ding dat ik niet kan rijmen, en da's de muziek erbij. Vandaag was het "opzwepend met kreunen".
Moet kunnen. Het helpt als we een virtuele berg oprijden. Maar toch. Ik was zo verbaasd dat ik achteraf vroeg welke song het was, die beklimming. En yep, voor de "Not Myself Tonight " video van Christina Aguilera moet ge op YouTube uw leeftijd opgeven. En de versie die hieronder ik probeer in te sluiten zal wel niet blijven staan, vermoed ik

Grassy knoll

2010-09-12T22:52:00.003+02:00

Terug van weggeweest, of zo lijkt het. Terwijl ik al bijeen precies één midweek met het hele gezin van huis weg ben geweest. Maar zie, de voorbije weken leverden geregeld een drukte van jewelste. Vijf "Astrid spoelt door" zondagen, de surfdagen aan zee en de eerste schooldagen. Genoeg op zich. En daar bovenop ook véél werk. 't Was bij tijden hectisch. Maar ik heb het overleefd.

Uit zelfbehoud ben ik de drukte zeer letterlijk ontlopen. Kilometers lang: in de branding, langs de Schelde, de Watersportbaan en de Blaarmeersen. Kilometers die me hielpen om weg te blijven van de cava, de Vedetten en de sigaretten. Kilometers om na te denken, over al die dingen die nadenken vereisen. Kilometers om te glimlachen met Eels. Kilometers om dansjes op Lady Gaga te verzinnen.

De aanloop naar 26 september werd ook ernstig. Al ben ik niet eens ingeschreven, het loopschema werd ineens belangrijk. Een dikke week - of langer - liep ik dik tegen mijn zin. Met lood in de benen en een onbestemd, onaangenaam onopgewarmd gevoel in de knieën.

Elke stap voelen is niet leuk. Niet omdat het pijn deed, maar de angst voor pijn die zou kunnen komen, speelde me parten. Oh god, laat het mij niet overkomen, al wat de "serieuze" lopers, met hun 75 km plus in de week, onvermijdelijk te beurt valt: kwetsuren. Want ik ben RECREATIEF bezig. Voor zo ver iemand dat nog begrijpt. Ik loop voor de lol. Omdat ik er rustig van word en zo. Helderder. Content.

En zie, na het gesukkel en de - immense - stress van de voorbije week, besloot ik om het over een andere boeg te gooien. Vandaag liep ik rondjes. Net als in het prille begin, in 2004 bij de Racing. Rondjes op grasvelden en aangelegde grasheuvels. Op de recent aangelegde speeltuinen van de Arbed- en de Malmar site.

Zomaar, zonder stress. Zonder moeten. Zachtjes. En het was leuk. Fijn zo. Ik denk dat de runner's high terug is. Oef.

't Kan verkeren

2010-08-17T16:54:00.025+02:00

Kijk, toen End Times uitkwam was ik er niet goed van en kribbelde ik dit neer:

I need a mother is just about the most painful song E's come up with until now. Hearing it for the first time - on my bike to work - I really got angry with him. Things like that should remain unspoken. :-(
"I have to laugh when I think how far it’s gone, but things aren’t funny anymore."
Ok, ik denk dat het niet goed gaat met E. Want het is niet funny.

Maar zie nu! En luister! What fun! Nooit zo veel zin in dansen gehad ...

Nooit zo hard met een Eels plaat gelachen. Want al het (humoristisch) negatieve wordt compleet uitgebalanceerd. Meer zelfs: bij wijlen gaat E- geheel hilarisch - helemaal compleet over the top. Yup.

Baby Loves me	What I have to offer
Record company hates me	What I have to offer
the doctor says I'm sick	well, there's a lot
The bad girls think I'm just too nice	Now I'm a modest man
And the nice girls call me dick	but look at all I got
Policeman flashes the red lights	For all the wear and tear
Coach says that I'm weak	I look OK
Teacher says I'm not too bright	I got good manners
Bodybuilder calls me pipsqueak	and I make good good pay
The neighbors don't like my flowers	What I have to offer
The waiter don't like my tip	well, there's so much
The librarian shushes me	I care and need your really
Travel agent canceled my trip	tender touch
Minister says I'm a demon	I got a pleasin' disposition
Dietitian says I'm a pig	And I don't care about
Warmhearted say I'm freezing	football or fishin'
Promoter won't give me the gig
My tired body is breaking down	What I have to offer
The world is ending soon	well, check it out
It's all crumbling at my feet,	I've learned some things
not sure what to do	and I know what it's about
	I'm quite discerning and
	I’m pretty smart
	It takes an awful lot to
	win my heart

When Mark Everett is sad, he makes me happy. When Mark is happy, so am I!

# live -empathy

2010-08-14T14:52:00.006+02:00

Ze lachen er hier mee, met hoe goed ik soms omgevingsfactoren kan "uitschakelen". Drukte, een hoop volk, gillende kinderen: uit zelfbehoud heb ik mezelf geleerd om de knop om te draaien. Als het er niet is, doet het ook geen pijn. Handig zo.

Hetzelfde geldt voor inlevingsvermogen, vaak opgesomd als een "positief" kenmerk van ADHDers. Ergens indertijd, god weet wanneer maar ik was nog heel jong, heb ik geleerd om ook dat los te laten. Wegens al te beangstigend. En met volwassen worden, werd mijn gepercipieerd gemis aan empathie het terugkerend onderwerp van talloze - therapeutische - gesprekken.

Prikkels buitensluiten is één ding, empathie toelaten (of zelf activeren) een compleet ander. Feit is, dat ik er als de dood voor ben, voor al dat inleven in andermans gevoelens. Omdat ik - zoals met veel dingen - geen grenzen voel. Niet snap wat te weinig, te veel of "precies genoeg" is.

Of ik nu echt een ruthless bitch ben? Hard in mijn oordeel? Klaar om de eerste steen te werpen? Soms wel, vrees ik.

Anderzijds kan ik ze zo oplijsten, al die keren in de voorbije vijfentwintig jaar dat ik wegens "niet goed weg kunnen met dat inlevingsvermogen" dommigheden heb gedaan. Omdat ik verga van de schuldgevoelens en geen idee heb van het "gewicht" van zulke zaken. En het ergste is dat ik me meestal zo schaam dat ik door mijn getalm om dingen goed te maken, de relatie laat verpieteren.

Oh ja, je kan alles leren. Ook op een beschaafde manier omgaan met mensen. I know... Ik heb een week gefocust doorgewerkt. En één afspraak vergeten. En het bijt.

I was built to last long

2010-08-12T20:52:00.028+02:00

Toen ik begin dit jaar een loopplanning opstelde, had ik eigenlijk geen idee waar het zou eindigen. Het enige wat ik toen wist, was dat ik niet goed bezig was. En weer véél dikker werd. Maar zie: een dikke zeven maand verder en ik kan het haast niet geloven: ik loop een halve marathon uit. En dat op anderhalve maand voor de "echte" loop, op 26 september.

Toen ik vorig jaar juli met 10 km loopkes begon, had ik geen plan. En de 10 miles tegen 25 april van dit jaar, dat was éénmalig, voornamelijk omdat ik het hier opgeschreven had en er niet flauw wou over doen. Maar de 10 "fietsweken" (in april en mei) brachten veel meer stress dan verwacht en de "nieuwe" spinningcoach, die roept niet en geeft geen bodypump les en tja, ik ging dan maar lopen. Om mijn kop leeg te maken, dat vooral.

Toen hoorde ik dat er in Gent een halve marathon kwam, zodat ik in oktober niet naar Brussel hoef. Handig! En begon ik weer loopspullen te kopen. Eind juni schreef ik me in om met de Long Life Marathon Gent trainingsgroep mee te lopen. En ging ik weer noteren, hoe het liep en zo.

En toen begon het hoofdstuk DORST ("moet toch eens uitzien naar een drinksysteem want meer dan 10 km zonder water is in deze hitte zeer lastig") en de intensieve zoektocht naar een goed systeem. Van CamelBak over "fistbottle" (I know how it sounds), heuptas met 2 fietsbidons tot flesjesgordel. Ik las en praatte en probeerde. Werd overtuigd (merci Tom!) en mailde uiteindelijk de importeur om uit te vinden dat Running Gent Perfekta flesjesriemen verkoopt.

Ondertussen verkende ik het mooie parcours (trail i.p.v. road) met de trainingsgroep, aan een laag tempo en met een pauze onderweg. En liep ik af en toe met hen mee. Als het lukte.

Ondertussen gaan ook heel wat van de dagelijkse gesprekken over lopen. En ja, ik ben er bij tijden heel huiverig over. Omdat ik nu meer echte lopers leer kennen. Mannen die het serieus menen. Die zes, zeven keren per week lopen. Liefst zo lang mogelijk. Mannen - meestal ouder dan ik - die marathons (willen) doen. En ondertussen de tijd vullen met verhalen over hun shin splints, kapotte knieën, revalidaties en sportvoeding. Ik krijg er de kriebels van. Kijk: ik ben het lang niet, de epicurist die ik zou willen zijn, maar dat pure masochisme, als in "uren rondcrossen met bloedende tepels"? Neen, bedankt! Ik kan er over zagen, ja. En ik heb het niet zelf verzonnen, dat "Running a marathon overtakes the flashy car or motorbike as a tell-tale sign of a mid-life crisis".

Of ik zelf dan niks mankeer? Hmm. Wel, ik moet opletten dat ik niet te veel op harde ondergrond loop, voor mijn knieën. Want anders is het prijs met de "tracking" van mijn knieschijf ( het 'sporen' van de knieschijf in de groeve van het bovenbeen), als ik ga fietsen of spinnen. 't Is daarom dat ik recent weer aan yoga begonnen ben. En wat powerplate probeer te doen. Want ik ben wel in vorm, maar lang niet zo lenig en sterk als de vorige bodypump & yoga jaren. En ook al gaat er niemand dood aan een slappe biceps/triceps, ik ben er niet fier op, dat er voor mijn soort wekelijks 3 bladzijden camouflagetips in de Flair staan. :-)

Waar ik ook op wacht, is nieuwe sportzolen, die waarschijnlijk heel wat beter schokken zullen vangen. Want de huidige zijn echt op en ik heb veel te lang gewacht om er iets aan te doen. Op 26 augustus is het eindelijk zo ver en kan ik naar 't UZ. Het duurt toch wel héél lang eer ge daar binnenraakt voor een afspraak.

Last but not least zit ik momenteel op "zware" drugs: 3 Ibuprofen per dag, en dat voor 2 weken, allemaal omdat de opstoot van "Tietze" en de (daarbij horende?) gezwollen lymfeklieren niet vanzelf verdwijnen en me dat na maanden toch wel stoort.

Maar kom, 't is niet alsof ik me enigszins belemmerd voel. Stamina is still my favourite word.

These are your holidays: read!

2010-08-02T19:16:00.031+02:00

Een paar dagen geleden kreeg ik ergens volgende vraag toegesmeten:

Which Book Recommendation Service Is Best?

- Shelfari
- LibraryThing
- Amazon
- GoodReads
- GetGlue
- Other

En toen begon ik domweg te kijken waar ik nu zoal op ingeschreven was en welke lijsten daar zitten. En kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk feitelijk geheel geen "Recommendation Service" vandoen heb. Want ik weet zelf wel wat ik wil lezen. Ik lees ook geregeld krantenbijlages over boeken. En het duurt een eeuwigheid eer ik een (non-fiction) boek uitgelezen krijg.

Ergens herinnerde ik me een "Books" tab op Facebook en ja, daar bleek LivingSocial achter te steken, met mijn "collectie" die vrij goed up to date was. Niet moeilijk, want er is in de laatste zes maanden niet zoveel veranderd. Ik heb er dus rap mijn verjaardagscadeau's - Watchmen & de Sookie Stackhouse box - en Boudica - meegebracht van de rommelmarkt - aan toegevoegd, en de status is weer compleet in orde.

Maar, euh, hoe zit het nu met dat lezen? Wel: ik doe voort. Vooral in The Ancestor's Tale - en ja, dat is non-fiction, hoe raadde u het. Ik ben er al maanden in bezig en zeul het overal mee, want het leest goed in stukskes, en ik vind het echt een van de betere dingen die ik ooit gelezen heb. Dit ligt me en ik ga zeker nog Richard Dawkins lezen. En ik ben er bijna: nog eens stukske prokaryotes en het zit erop. Wat u best weet: mijn achtergrond in wetenschappen is nihil. En daar heb ik dus nu wat spijt van zie. Van het gemis aan biologie en zo meer. Vond ik het moeilijk? Neen: toen ik 5 minuten geleden op de Nederlandstalige wikipage keek was ik wel verwonderd over de vertalingen, maar ik heb me niet te veel afgevraagd of ik de benamingen allemaal wel kende. Zal ik het kunnen navertellen? Niet helemaal vrees ik. Maar ik heb er toch een hele hoop dingen uit bijgeleerd. En da's zowat my main mission in life; dingen bijleren.

De andere 2 waarin ik bezig ben zijn Graham Parker's Carp Fishing on Valium een boek dat ik qua Engelse woordenschat echt wel complex vond. Raar. Wolf Hall daarentegen, leest vlot weg. Het gaat bovendien over een periode - Tudor England - waar ik een zwak voor heb. Ik heb het jammer genoeg al een eind geleden opzij gelegd en zal dus best eens wat terugbladeren.

En de rest, daar moet ik nog aan beginnen. Maar het lukt wel.

Misschien moet ik eens een Vampire Week(end) inlassen. Met acht Sookie Stackhouse novels en zeven seizoenen Buffy ben ik vast een eindje héél erg zoet.

Getver. I'm soo into fangs these days.

Who are you, Suzuki Ingersley?

2010-08-02T18:59:00.005+02:00

Elke keer dat ik de True Blood credits zag, vroeg ik me af wie die Suzuki Ingersley wel was.

En toen - toevallig - zag ik de naam ook verschijnen terwijl ik voor Six Feet Under zat. Meestal gaan we met FFWD door de credits.

En toen ging ik googlen.

En daar kwam zo goed als niks verhelderends uit.

Wel deze blogpost.

The Production Designer on "Six Feet Under" is someone called Suzuki Ingersley. And every time I see the credit, all I can think is, "Wow. Is that the coolest name ever, or what?

Dopamine, serotonin, histamine

2010-07-31T02:23:00.003+02:00

Kijk, het zou niet mogen, dat ik wakker ben nu. En toch.

De laatste nachten sliep ik moeilijk in. Had ik levendige dromen, die ik 's morgens kan navertellen. En nu ook angstaanvallen. Door de medicatie heen.

Ik heb er serieus de pest in.

Nothing ever feels right (2)

2010-07-20T16:09:00.007+02:00

Zal ik nog maar eens verder jammeren, over mijn gemis aan lol, mijn frustraties daaromtrent en de woede en agressie die ik voel tegen hen die wel loos gaan en lol hebben?
Of mag ik fierheid tentoonspreiden, als ik terugblik op het levensbeheersingslijstje van toen?

Levensbeheersing is het verminderen van emotionele kwetsbaarheid. Hoe beter je lichamelijke verzorging, hoe minder emotioneel kwetsbaar je bent.
1) Het is belangrijk dat je lichamelijke kwalen behandelt.
2) Zorg voor een evenwichtig eetpatroon.
3) Vermijd stemmingsveranderende middelen zoals alcohol en drugs.
4) Zorg voor een evenwichtig slaappatroon.
5) Doe aan beweging.
6) Bouw beheersing op (als je alleen dingen doet die je al makkelijk kunt, vergroot dat je beheersing niet)

Aw heck, misschien ben ik wel (veel) minder kwetsbaar, maar happy is niet het woord wat in me opkomt. En dat maakt me zuur. Jaloers op hen die brokken maken, ook al krijgen ze die niet meer gelijmd. Dan vel ik een hard oordeel over andermans excessen. Wil ik niks anders dan zelf uit de band springen. Hevig. Hard. Wetende dat het gedomme niks uitmaakt. Dat ik altijd op die "comorbiditeiten ten gevolge van een bèta-endorfine tekort" zal blijven botsen. Been there, done that.

Troost ik mezelf weer met de wetenschap dat ik wel slimmer ben dan Billy Chenowith en alle andere bipolairen/schizofrenen/psychoten die om de haverklap hun medicatie stopzetten omdat ze het gevoel willen hebben dat ze leven?

Of wil ik gewoon het gevoel hebben dat ik leef?

What's in it for me? (2)

2010-07-14T14:53:00.000+02:00

Nog twee dagen en ik heb vakantie, 3 weken lang, als ik me niet vergis. Jaja, het is tijd om wat te recupereren, ik wéét het. Maar ik heb er zelden zo tegenop gezien als nu. Want vakantie, dat is véél erger dan werken. Omdat ik geen opgelegde structuur heb. Niet moet opstaan. Niemand moet brengen of halen. Niet naar het kantoor moet.

Als het op dit moment al moeilijk is om elke dag 's middags te eten, om me aan mijn sportschema te houden en om 's nachts meer dan een paar uur te slapen, hoe wordt het in de komende weken?

Ik heb er begot geen greintje goesting in. Om de tijd die voor me ligt te vergooien aan ontregeld en besluiteloos zijn. Ik heb de moed niet om van alles op poten te zetten. Veel te lastig, veel te complex. En ik heb eigenlijk ook geen flauw idee wat ik zou willen doen. Buiten met rust gelaten worden.

Mag ik naar de opvang?

De laatste loodjes

2010-07-12T23:04:00.009+02:00

Hier aan de UGent hebben we de Gentse Feesten vrij. Wat wil zeggen dat de week vooraf er een is van afwerken, nazien en inventariseren. Wat heb ik nog rap rap af te werken? Wat is er allemaal er hangende? En: wat moet ik zeker op het to do lijstje voor na de vakantie zetten?

Terwijl ik bezig ben, ben ik ook aan het evalueren. Wat is er goed gelukt? Wat kon er beter? Waar ging het echt goed vooruit en waar bleef ik steken?

Over het algemeen ben ik content. Dat er een paar grote zaken voor 70% afgewerkt blijven- en dus niet gepubliceerd of verspreid raakten, is typisch voor mij. Maar ik laat ze niet schieten, dat weet ik. Het gaat vooruit. Niet altijd even rap, maar toch. Ik ben ook meer dan 66% van een fulltime aan de slag. Over het algemeen zie ik de zaken in perspectief: ik weet wat ik wil en waar ik heen wil. Over het algemeen vind ik genoeg erkenning en steun. Ben ik blij met wat ik doe en de omgeving waarin ik dat doe.

Hoewel dat geen evidentie is.

De spanning op kantoor is soms te snijden. En ook al maak ik mezelf graag wijs dat er oplossingen moeten zijn voor wat er misloopt - als eens beginnen met communiceren, duidelijke afspraken maken en taakomschrijvingen vastleggen - toch ben ik hierin veeleer theoretisch. Het zit me te hoog. Ik heb al lang geen frisse kijk meer. Laat staan dat ik er nog in geloof dat "zaken zichzelf zullen oplossen". Duh.

't Is tijd dat het vakantie is. Echt waar.

All I wanna say is ...

2010-07-07T00:08:00.003+02:00

Ik was er op de scouts BBQ, de schoolpicnick, het schoolfeest, het tuinfeest, tot en met de Murga fanfaretoestand toe. Bracht hem naar feestjes. Haalde hem terug op. En toch kreeg niemand het idee om me te melden dat hun zonen NIET meegingen op scoutskamp.

Na de sleutelbeenbreuk van vorig jaar had ik geen seconde vermoed dat dezelfde extreme stress me nog een keer te beurt ging vallen. Want ik ben er ECHT niet goed van. Was eerlijk gezegd in het idee dat dat de vakantie planning al maanden rond was. Dat er een paar weken rust aankwamen.

Getver, het gaat een tijdje duren eer ik dit verteerd heb.

En neen, ik hoef geen voorstellen om hem een dag hier en een dag ginder te brengen. Ik hou hem zelf wel bij. Want ik heb er de energie niet voor, voor another last-minute-opvang-arrangement-hell.

Ironisch eigenlijk dat hij al dagen aan een stuk zijn huidige Michael Jackson favoriet loopt te zingen: "All I wanna say is that they don't really care about us."

What's in it for me?

2010-07-06T06:14:00.002+02:00

Zie ze hier weer zitten, de vrouw van de eeuwige kosten-batenanalyse. Kan ik dit bolwerken? Wat schiet er van mij over als ik dit doe? Hoe veel en hoe lang eer ik ambetant, overprikkeld, geïrriteerd, vijandig, compleet kapot ben? Ik overweeg, schat in, plan en weet dat ik hoe dan ook geneigd ben om ietwat door te duwen. Dat ik recup nodig zal hebben. Om wat te bekomen.

Maar hey, kijk: de vakantie ligt in het verschiet. En die is goed gepland niet?

OF NIET SOMS?

Frituurpraat

2010-07-03T22:27:00.005+02:00

Locatie: bij Sint Jakobs, aan het tafeltje voor het doorgeefluik van de frituur. Dochter zit er recht voor en heeft dus zicht op het grote bord met alles wat er daar te vreten valt...

Terwijl ik hen vertel waar de film over gaat die we samen zouden bekijken, onderbreekt ze bruusk:

- wat is een mammoet?
(ik)
- een grote olifant met haar op
(zoon, met pretlichtjes in de ogen, zo rap als kijken)
- met slagtanden!

Hihi.

Anticipation/reward

2010-07-01T21:27:00.009+02:00

Gisteren ging ik 10 mijl lopen, om mijn hoofd vrij te maken. Want lopen, da's het enige wat nog een beetje werkt, tegenwoordig. En terwijl ik liep, dacht ik weer na over die veilige en gecontroleerde kicks om verveling te vermijden. Want ik raakte er niet uit.

Mijn eerst bedoeling was om te omschrijven waarom ik precies een kick zoek, opdat ik er een waardige, bruikbare zou vinden. En mijn bedenkingen maakten mij niet blij.

Waarom zoek ik een kick?

Om mij goed te voelen, tiens. Of beter: om geen (mentale) pijn te voelen. Want er zijn dingen die constant pijn doen. Mentale overprikkeling is soms slopend; gelijk schuurpapier op een open wonde.
Tegen de verveling: dat doet geen pijn, maar da's verdomde lastig. De onrust en zo. Het gevoel dat ik tegen de muren op kan lopen. Dat mijn kop gaat ontploffen.

Maar langzaamaan kwamen er andere gedachten op. Héla, héla, het gaat om veel méér dan die kick. Het gaat over het feit dat ik zo verdomde weinig lol heb. Over dat ik zéér weinig dingen als plezierig ervaar. En dat ik daar geen schuld aan heb. Want ik wil het best wel hoor.

Wat gelukservaringen betreft, ga ik het niet over de mindfulness boeg gooien. Damn "de bron van geluk ligt in jezelf". Ik weet dat de boeddhistische aanpak waardevol is. Maar hier niet. Nu niet. Want ik herinner me duidelijk een uitleg over ADHD en beloning. Een neurologische uitleg. Waar ik niet blij mee was. En toen ik ging zoeken, kwam ik het direct tegen: "ADHD verstoort het beloningscentrum in de hersenen".

"De neurotransmitter dopamine speelt een belangrijke rol bij de regulatie van emotioneel gedrag, vooral als het gaat om motivatie en beloning. Bij mensen met ADHD is de werking van dopamine in de hierbij betrokken hersengebieden ernstig verstoord. Ze hebben er abnormaal weinig dopaminereceptoren en dopaminetransporters, stoffen die de werkingsduur van dopamine beinvloeden. Onderzoekers in de USA hebben dit aangetoond door PETscans van de hersenen van patienten en gezonde personen met elkaar de vergelijken. Dit verklaart waarom ADHDpatienten moeite hebben om bevrediging te putten uit alledaagse activiteiten, betrekkelijk ongevoelig zijn voor straffen vaker verslaafd zijn of overgewicht hebben. (Bron: Journal of the American Medical Association, sept'09)"

Nu neem ik wel de nodige medicatie. En die maken het ergste - dat wat ik vroeger constant doormaakte - heel wat draaglijker. Maar 't is nu niet alsof er een "happy pill" bij zit. Feit is dat bij mij het uitkijken naar iets leuks weinig effect heeft en het residu van een leuke ervaring nauwelijks blijft plakken. Een mens zou van minder depressief worden.

Ik maak me dus druk over die veilige en gecontroleerde kicks nu. Heb het gevoel da'k met een kluitje in het riet ben gestuurd. Zeker nadat ik het volgende las. Leest u even mee? Dat stuk onder de hoofding Onderwaardering, controleverlies en moeite met 'loslaten', ja.

Need I explain more?

Vlindershort en tank top

2010-06-28T23:44:00.007+02:00

Twee weken geleden nog een lange tight en zo meer. Nu bloedheet. Lopen in die warmte? OK, maar toch effe de outfit checken. Geen bril om te beginnen, zolang het niet halfduister is zie ik best goed. De nieuwe tank top met ruguitsnijding? Check. En waarom niet eens dat vlindershortje van héél lang geleden bovenhalen? Yup. Da's een goed idee!

Nu ja, het was het proberen waard. Fris was het zeker. En bloot. Aan de billen. Niet dat dat me stoorde. Gène is niet echt mijn ding. Maar buiten het feit dat het voelde alsof ik in een onderbroekje rondkoerste - en het er eigenlijk vast zo uitzag, was het ook niet heel praktisch. Toch niet voor mij en vast niet voor iedereen die niet hyper skinny is en dus geen zogenaamde Bermuda-driehoek heeft (dat is de ruimte tussen je dijen als rechtopstaat met je benen gesloten naast elkaar).

Voila, da's ook weer uitgeklaard.

't Is warm

2010-06-28T07:47:00.007+02:00

De wekker ging af en tien minuten later kwam W. naar boven, met koffie en krant. Zette zich naast me neer met de cultuurbijlage en zei: Ha! Aerosmith heeft op Graspop geopend met 'Love in an elevator' ...

Lap. Nu zit ik voor de rest van de dag in die lift. Met Steven Tyler. Ik hoop maar dat ie gedoucht heeft

Het mentale beeld dat ik van hem heb dateert - gelukkig - uit de tijd van de clip.

Knooppunten (1)

2010-06-27T22:06:00.004+02:00

Ik heb het gedaan! Eindelijk! Mijn koersfiets gepakt en een nieuwe knooppunten lus uitgeprobeerd. Goed voor 50 km. Alleen deze keer - oef. Eindelijk zelf het tempo bepalen. En dat ging aardig: 25 km/u gemiddeld, dacht ik vooraf, zonder rekening te houden met stops (kaartkijken, drinken, wegenwerken en oponthoud door wielerkoers). En dat werd het ook ongeveer, 'k heb het niet echt gemeten maar grofweg op de duur van de hele rit geschat. Want het was verkennend bedoeld; om te zien of deze route een optie is voor vaker. 't Is een manier om de mindere stukken te leren kennen (De Pinte dorp en onmiddellijke omgeving bijvoorbeeld: yikes!). En als ik de route ken, moet ik de volgende keer niet de hele tijd hard opletten om de knoopunten bordjes te zien.

50 km dus, in dit "bloedhete" weer. Of ik zot ben? Neen. Ik heb het geen moment te warm gehad. Was niet bezweet. Heb me ook niet zwaar ingespannen. Enkel op de absoluut rechte stukken - langs de spoorweg en het water - ging ik naar de 30 per uur toe. Met een licht verzet, kwestie van schoon rond te blijven draaien. En het was heerlijk! Toen, en nu achteraf nog. Geen last, geen zadelpijn, alleen een beetje moe.

OK, mijn linkerschouder zit vast, maar da's alweer weken zo. Ik zit weer op het punt dat er zo goed als dagelijks pijnstillers bij komen kijken, en moet dus dringend die foto/echo laten maken.

Wat de route betreft zijn er tegenwoordig massa's sites waar je kan plannen en andermans routes overnemen. Ik vermoed dat je met wat zoeken ook wel besprekingen vind, maar ik zoek het liever zelf uit.

Van heel vroeger kende ik de Leiestreekroute (55 km) en de Kastelenroute (48 km) en alles langs de Scheldearmen, richting Merelbeke en richting Wetteren. Met de Ladies Fun Ride deden we voornamelijk Destelbergen, Oostakker, Heusden, Laarne en Wetteren aan. In de voorbije maanden verkende ik - met kinderen - de richting Mariakerke, Vinderhoute, Lovendegem om via Drongen, Latem, Afsnee, de Drie-Leien, de Assels en de Blaarmeersen naar huis te keren. Vandaag deed ik voor het eerst een lus in een nog andere richting: Zwijnaarde, De Pinte, Eke, Nazareth. Van knooppunt 6 (ongeveer bij ons thuis) tot knooppunt 2 in Zwijnaarde, rij je langs de Schelde. Onverhard en stoffig. Grind en honden zonder leiband: oppassen dus. En aan het sluizencomplex voorbij het Liedermeerspark wordt het echt complex. Gelukkig is de bewegwijzering duidelijk, maar het is daar echt gevaarlijk en ik zag geen verlichting op het "raarste" stuk. Het traject Zwijnaarde-De Pinte-Nazareth-Eke slingerde heen en weer over de E17, de N60 en de spoorweg. Veel bruggen en zeer lelijke suburbs, niet fraai. Er zat maar een schoon stukske bos tussen (de Langedreef). Van Eke terug naar Zwijnaarde was wel super: grotendeels op een verhard jaagpad. Waar er een echte ( jonge!) wielertoerist voor mij kwam rijden. En ik kon hem een hele tijd goed bijhouden (tot hij stopte om rechtsomkeer te maken en geambeteerd keek).

Ik ben heel blij dat ik vandaag op de fiets ben gesprongen: de 10 "fietsweken" (april en mei) waren geen onverdeeld succes en hoewel dochter en ik de op 30 mei Ladies Fun Ride uitreden, hield ik aan de poging tot samen wielrennen vooral een gevoel van frustratie over. Over het sportieve aspect. Maar nog veel meer over mijn onkunde om daar net geen punt van te maken.

't Is volbracht. Of zo.

2010-06-24T18:49:00.014+02:00

Oef. De examens zijn gedaan. Ik mag weer buiten komen. Gedaan met aanmoedigen en controleren. Gedaan met oppassen. Explosieve tieners: tell me about it.

Next? Een plan de campagne opstellen voor de braderie, morgennamiddag. Eerst en vooral een outfit kiezen waarmee ik snel en efficiënt spullen kan passen. Hemdje, losse rok en schoenen die in één stap uit zijn. En dan zie ik wel. Waar ik wel of niet geraak.

Het zit me dwars dat ik niet kan lopen vanavond, want morgen zal het ook niet makkelijk worden. 't Is altijd iets. 't Is alsof ik al weken wachtende ben. Tot het schoolvakantie gevoel ook mij overspoelt.

'k Denk aan de professionele suggesties die ik maandag kreeg omtrent veilige en gecontroleerde kicks om verveling te vermijden. Parachutespringen? Bungeejumpen? Pffft. Daar ben ik te bang voor. Pistoolschieten? Dat lijkt me wel iets. Zeg nu zelf: een psychiater die zoiets voorstelt, da's ne specialen.

Toch weet ik het zo niet. Zeker niet als ik er zelf verder over brainstorm. Kickboksen? Te lastig, ik ben niet goed op explosieve kracht. P90X doen met een personal trainer ? Te duur (en alleen zou het mij nooit lukken). Triathlonnen? Is net effe buiten beschouwing. Gewoon op café gaan en coke snuiven gelijk iedereen dan maar? Oh sorry. Dat was wat hij niet aanraadde. Hij is gewoon blij dat ik er niet bij ben, bij zijn ADHD clienten met verslavingsproblematiek. Lief hé?

Ach, soms ben ik gewoon kwaad op mezelf omdat ik - als puntje bij paaltje komt - een ongelooflijk redelijk mens ben.

Heeft u dat ook wel eens?

I like them a bit mean these days.

2010-06-23T20:01:00.000+02:00

In real life zal je mij nooit, maar dan ook nooit met "bad boys" aantreffen. A habit? Flierefluiter? Onbetrouwbaar? Niet met mij!

Op tv daarentegen, kan ik het best hebben. Dat ze roken en drinken en zo. Rondhangen met onaangename maten. Het niet te nauw nemen met exclusiviteit in relaties. Ronduit criminele feiten plegen. Nee, het moeten niet altijd brave helden zijn.

Jax Teller (Charlie Hunnam) in Sons of Anarchy is lief en innemend, zorgzaam en zelfs wat schattig. Maar hij schiet de stalkende ATF agent zonder aarzelen voor de kop. Zijn morele twijfels maken hem sympathiek, maar ik denk niet dat ie van het "aanwezige" soort is. Met zijn maten op café, ja.

De verhuis van de Fisher Funeral Home in LA naar Miami gaf ons een knappere Michael C. Hall, met goudbruin tintje. Dexter Morgan is op het eerste gezicht een normale man, met een vaste vriendin en zelfs pleegkinderen. Dat ie ook nog een een seriemoordenaar is, en meer dan eens serieus in het nauw wordt gedreven, tja, dat maakt hem best interessant. Iedereen heeft geheimen, iedereen verbergt iets of heeft redenen om zaken te rechtvaardigen. De seriemoordenaar kant zit in ons allen, zij het op andere manieren, lijkt hij ons te willen zeggen.

Vampire Bill (Stephen Moyer) in True Blood is de slechtste van de hoop, maar ook de meest zinderende. Als hij aan Sookie uitlegt wat er haar te wachten staat nadat ze zijn bloed dronk (versterkte zintuigen en een verhoogd libido), weten we genoeg: he's trouble. Bill mag dan wel zeer ouderwets voorkomend en beleefd zijn, hij heeft behoorlijk last van zijn gewelddadige neigingen. En zijn goesting in niet-synthetisch bloed, vrees ik. Juist omdat je nooit precies weet waartoe hij in staat is, is het héél spannend aan zijn zij. En Bill Compton is ook geweldig sexy. 't Zijn toeren.

Marc Anthony (James Purefoy) is zonder twijfel de schoonste schurk van de bende. Een drinker, een gokker, vulgair, met een grote bek en overal, altijd vrouwen. Bij tijden een perverse pummel. Met een voorliefde voor bloed, lust en meer bloed. Maar zie hem aan: die kop, dat lijf! Een klassieke schoonheid. En dom zal hij ook wel niet geweest zijn, als je ziet hoe ver hij 't schopte, in (HBO) Rome en zo.

90 minutes (and more)

2010-06-22T23:33:00.006+02:00

De laatste weken doe ik anderhalfuur loopkes. Op tijd, niet op afstand. Deels omdat ze er thuis moeten aan wennen dat ik zo lang weg ben. Nu ja, als ik ga spinnen ben ik voor langer weg. Maar dat is meestal 's avonds. En dat zijn ze wel gewend. Twee uur lopen echter, dat moet ik nog proberen. Want 2 spinninglessen na elkaar, da's wel 2 uur, maar ook 2 keer een warm-up en een cool-down.

Vorig zondag was het koud; ik liep met een met lange tight, een compressiehemdje, een buff en een UGent sweater. Dat laatste was een experiment. Ik ben niet snel geneigd om katoen aan te trekken, maar het was zo koud dat ik dacht dat ik niet eens zou zweten. Toch kwam ik terug met een natte mouw, aan de kant van mijn iPod armband.

Wat er mij doet aan denken dat ik eens een echt loopjasje moet aanschaffen. Want mijn dunne fleece vest is OK zolang het droog is, maar als het regent staat er subiet water in mijn mouwen. Ik kan het er gewoon uit gieten. Echt. En het ouwe Aldi loopjasje met de afritsbare mouwen is nog bruikbaar, maar een beetje losjes zo en dat lichtblauw, dat vind ik niet zo mooi meer. Het is ook niet meer waterdicht. Wat me op volgende vraag brengt: hoe doe je dat eigenlijk, met loopjasjes, om ze waterdicht te houden? Want ik was die keer op keer omdat ze kleddernat zijn. Ze gewoon laten opdrogen, da's vies.

Ik liep zondag ook met andere schoenen. 't Was nodig: mijn laatste paar is echt compleet op. Goed dat ik die heel ouwe Saucony's nog staan had. Ze hebben absoluut hun beste tijd gehad, maar de demping is er nog niet helemaal uit. Ik moet er werk van maken, van loopschoenen kopen. Net als van het laten maken van nieuwe loopzolen. Het komt er niet van om die afspraak bij de sportgeneeskunde op het UZ te maken.

Voor mijn verjaardag, denk ik aan een goeie sportbril, om mee te lopen en te fietsen. 'k Heb al eens gekeken en die van Rudy Project staan me wel aan. Zo een model met wisselbare glazen en een clip-on op sterkte.

't Wordt dus tijd dat het solden wordt. Ha!

Smart has the plans, stupid has the stories

2010-06-21T12:24:00.007+02:00

Een slecht seizoen voor terrasjes, gecombineerd met examens: genoeg om serieus de blues te krijgen. No fun. Alles moet en ik heb geen vooruitzichten. Geen plekken waar ik heen wil, geen mensen die ik wil zien. Geheel knorrig.

En als ik dan de deur uit ga - in hun kielzog - is het weifelend. Moet ik echt mee? Wat ga ik daar in godsnaam doen? Eten? (Pfft, ik eet al genoeg zooi en elders stop ik - uit verveling - geheid te veel in mijn bek.) Praten? (Ik haat het eeuwige gejengel over kinderen. Zeker als ik het produceer.) Drinken? (Help, neen. Met al dat lopen ben ik zeer selectief wat alcohol betreft: het voelt niet goed als je de dag voordien drinkt en ik heb ook geen ambitie om witte wijn kilo's te accumuleren.)

Eigenlijk ben ik ook superseut. In die zin dat ik me steevast zorgen maak over alles wat ik zeg als ik een glaasje cava op heb. Ontremming: het maakt me doodsbenauwd.

STEL DAT IK IETS WILDS DOE?

Jaja, ik ben geheel Ruth Fisher: so uptight I could make a corpse look loose.

Chiro bucht, vliegt in de lucht

2010-06-21T00:00:00.005+02:00

Een medemama - met 1 zoon bij de Scouts - stuurde een mailtje: of mijn zoon niet mee wil, met de Chiro uit onze buurt. Want ze gaan naar zee, volgende zondag.

Nu is het zo dat zoon met al zijn vrienden al een paar jaar bij de Scouts is. Waar ze geleerd hebben om "Chiro bucht, vliegt in de lucht" te scanderen. En ik- die het ooit tot scoutsleiding schopte - heb toen uitgelegd dat we dat ook zeiden, in onzen tijd. Want bij de Chiro doen ze aan volksdansen. En gaan ze naar de mis. De sissies!

Zoon wist al dat zijn "peter" ooit bij de Chiro was. Maar diens zoon is nu ook Scout. Chiro is dus absoluut out of the question. Zijn reactie op mijn vraag: "wil je mee met de Chiro naar zee?" was dus navenant. Zelfs toen ik uitlegde dat al zijn scoutsvrienden uit de buurt ook meegaan - de Chiro ronselt hier al jaren heel hard en op dit moment liggen alle scoutsactiviteiten stil - was hij achterdochtig.

Oh my, wat zijn we weer goed bezig. Het zal me leren.

En wat nog erger is: deep down inside vind ik het eigenlijk niet kunnen. De Chiro. Of all things. Maar een uitstap naar zee met al zijn vrienden, dat kan ik toch niet afslaan omdat ik partijdig ben ...

I like them old & lean these days.

2010-06-19T22:44:00.012+02:00

Move over new wavers, nerds en fitnessinstructeurs: here comes de goedbewaarde vijftiger! Met Hugh Laurie en Kevin Costner in gedachten was ik al eerder van plan om het over goedgeconserveerde vijftigers te hebben. Waarom? Omdat ze mij opvallen. Omdat "oud" steeds minder "oud" wordt. Voor mij. Maar ook voor de rest van de wereld. Neen, ik ga er Madonna niet bijslepen - hoewel ze vast genoeg testosteron heeft. Ik heb het over mannen hier. En hun effect. Het zijn niet alleen moeders die voor Gregory House vallen. En Californication is niet "ouwe hippies only" stuff.

Hank Moody & Lew Ashby for starters: die laveren - ondanks hun bij wijlen onfrisse uitstraling - als babe magnets door LA. David Duchovny & Callum Keith Rennie zitten qua leeftijd op het randje van de 50, maar ze zetten de toon. Niemand vindt ze oud. Niemand merkt dat Leoben echt wel 20 jaar ouder is dan Kara. Want 't is er niet aan te zien.

"You age well" zegt men niet van iemand met een toogzweer van jewelste.

Ik ben niet echt vergevingsgezind wat mannen betreft. Is het omdat ik al te lang in gymzalen vertoef? Of omdat de mijnen volcontinu strijden tegen overgewicht?Anyways, I like my men lean. Ik ben er ook heilig van overtuigd dat je grotendeels zelf uitmaakt hoe je lijf de tijd doorstaat - ziekte en onheil buiten beschouwing gelaten. En ja de ene mens heeft (veel) meer chance dan de anderen, maar chance is geen excuus, tot nader order. Dat we met ons allen afglijden tot Wall-E toestanden, ik mag er niet aan denken. Dat er meer en meer goedbewaarde vijftigers rondlopen, dat echter ...

Episodes: the recap

2010-06-19T22:17:00.010+02:00

Wat maakt dat ik een serie goed vind? Ik heb het ooit uitgelegd hier en ik blijf erbij. Naast die 3 criteria, is er natuurlijk nog veel meer, maar dat terzijde. Op dit moment is er weinig tijd. De avonden zijn lang en ik kom gewoon niet aan tv tijd toe. Lezen, ja. Maar verder kijken of bloggen for that matter, dat lukt nauwelijks.

Waar staan we nu het effe stil is? En waar sta ik? Even een recap.

Na een stilgevallen poging om de Sopranos uit te kijken zijn we in 2009 zijn samen aan een aantal DVD boxen begonnen. We keken 2 seizoenen van Californication, Dexter en Deadwood uit en tot mijn verbazing besloot hij mij te vervoegen in mijn tweede run door de complete Battlestar Galactica.

Californication, da's heel vaak herkenning. Niet dat we hier zo'n liederlijk leven leiden, maar de leeftijd van de protagonisten, het schrijverschap en de "rock & roll" versus gezinscontext: it sure rings a bell. Laat ik zeggen dat de hilarische toestanden waarin ze verzeild raken zeer plausibel aanvoelen.
Dexter is pure pret. Omdat het compleet over the top is.
Deadwood is klasse: het taalgebruik alleen al! Als Sheriff Seth Bullock - en echt alleen in die rol - is Timothy Olyphant vrij onweerstaanbaar. Nooit gedacht dat ik van snorren hield.

Ondertussen hebben Californication, Dexter en Deadwood elk op zijn minst een seizoen bij. We moeten nodig de draad eens oppikken.

Dit jaar hebben we ook 2 al seizoenen Hustle uit. Seizoen 3 staat klaar, voor als er tijd is. En sinds een paar weken genieten we met volle teugen van True Blood.

Op tv kijken we al enige tijd naar een Six Feet Under (Acht tv), waar we ondertussen in het vierde seizoen zijn aanbeland. Twee afleveringen per week en kijken van de digicorder: heel comfortabel is dat. Met Sons of Anarchy (2BE) hanteren we dezelfde regel.

Op mijn eentje keek ik op tv naar het eerst seizoen van Dollhouse (2BE) en nog een en ander.

Bones is ietwat griezelig. En dan heb ik het niet over de inhoud van de serie, maar over de heer Boreanaz. Ik had van meet af aan een rothekel aan Angel en nu moet ik toegeven - ai ai - dat den David heel sexy kan zijn. En echtig waar, daar kan ik niet zo best meer overweg.

Ik heb ook een stuk van Quo Vadis, het eerste seizoen van Rome (HBO/BBC) en een set Spartacus, Blood and Sand afleveringen uitgekeken.

Voila. Up to something else.

Sometimes I feel like I live in Grand Central Staaayshun

2010-06-19T20:56:00.010+02:00

't Was de laatste dagen stressen, met dochter's examens en zo. Ik word er helemaal kierewiet van. Maar ik doe mijn best om het van me af te zetten : volgens Nikeplus moest ik deze week 33,77 km bijeenlopen en ik kwam aan 21,20 km. De resterende kilometers compenseerde ik met anderhalf uur spinning.

De laatste weken heb ik wat nieuws op de iPod laten zetten, specifiek om te lopen. Het kan niet altijd Britney blijven, toch? The Black Eyed Peas waren goed voor één keer fun, de tweede keer had ik al het gevoel dat het toch dat niet was. Maar Lady Gaga, da's motiverend zeg! Ik weet niet precies welke versie van The Fame ik kreeg, maar op een zeker moment vroeg ik me toch af of er tegenwoordig meer dan 74 minuten op een CD passen. Soit. Het loopt erg lekker weg. En tegen het einde - want daar staat Telephone - heb ik gewoon zin in een dansje als cooldown.

Sometimes I feel like I live in Grand Central Station
Tonight I'm not takin' no calls 'cause I'll be dancing
Stop calling, stop calling. I don't wanna think anymore.
I left my head and my heart on the dance floor ...

Blandijnberg

2010-06-17T22:12:00.004+02:00

Vanochtend gaf ik een introsessie in de Blandijnberg. In een PC lokaal dat nog niet bestond toen ik er lang geleden rondhing. Ergens achter het aquarium, waar ze nu soep en broodjes verkopen. Tijdens de pauze rookte ik een sigaret op de binnenkoer, met iemand die ik indertijd - 12 jaar geleden al - tijdens een VDAB opleiding leerde kennen. Die binnenkoer, daar was ik nog nooit op geweest. In onzen tijd, was de deur gewoon op slot.
Achteraf - het was al bijna 13u - nam ze me mee naar haar kantoor, in de Vakgroep Nederlandse taalkunde. Taeldeman is al lang weg. Magda De Vos bijna. Maar het zaaltje en de kantoren, zien er niet veel anders uit dan 25 jaar geleden.
Goh, het is raar, maar als ik in de Blandijn kom, dan ben ik weer razend enthousiast. Alsof de wereld zich opent en ik weer student ben. Ze mogen mij morgen komen vragen om te doctoreren in iets met taalkunde. Ik zou het gelijk doen.

I belong there.

Is dat raar, na al die tijd?

Stepping stone theory

2010-06-07T21:27:00.001+02:00

- Waarom zit er geen chocomelk in de automaat?

- Ah, dat wil de directeur niet. "Als we daar mee beginnen, is het hek van de dam", zegt hij. Straks vragen ze ook om soep ...

Imelda (1)

2010-06-01T17:38:00.008+02:00

En toen ging ze - ze had precies nog 10 minuten de tijd - toch efkes kijken naar de "nieuwe lading". Vorige keer had ze al een preview gedaan, en nu had hij gezegd: koop er maar een paar hoor. Niet dat ze ooit zoiets zou doen op 10 minuten. Maar nog eens gaan kijken, dat scherpt de honger aan.

De Rossi boots? Neuh. Ik heb al twee paar cowboy style dinges.

De samples van Catwalk, slingbacks met een ronde neus of pumps met een spitse neus? Goeie stuff voor 50 euro. Mooie kleuren ook.

Zie nu: ze hebben een batch Yves Saint Laurent binnen. En ook in mijn maat zit er wat tussen: deze hele hoge sandalen. Effe passen. Wow. Ze voelen ongelooflijk goed aan. Wat een kwaliteit! En wat staat er op de doos? Van 495 euro naar 150 euro. Super. Innit?

Ga er toch eens over nadenken zie.

Told you

2010-06-01T00:22:00.003+02:00

Dat Spartacus: Blood And Sand lachen gieren brullen was. Leute! Op Zimbio ...

KC saves. Really.

2010-05-31T21:26:00.006+02:00

Na The Postman zag ik recent ook The Guardian: nog één waar het patriotisme van af droop. Of het nu in een baseball- of een militair uniform is: Kevin Costner brengt redding. En redding hebben we nodig. Helden - liefst van het afgetrimde soort - zijn schaars. Zeker zij die cateren voor 40-plussers.

De prins op het witte paard, hij bestaat niet. Dat weten we. Maar in ons hoofd is ie er natuurlijk wel. Meer nog: in de loop van ons leven kent hij talloze incarnaties. Van een (proto)type - groot en slank graag, met een beetje "definitie", ja, mooie armspieren, hmm - tot een welbepaalde crush. Hij is precies zoals we hem willen hebben. Humor en medeleven incluis. Met het hart en de rest op de juiste plaats. En hij zal ons redden. Dat vooral.

Geen vuilniszak meer in't verschiet. Geen moeilijke beslissingen. Hij is er voor ons. Geheel. Onvoorwaardelijk. Hij zal ons gelukkig maken. Ja!

Er zijn zo van die periodes dat ik al mijn vrolijkheid haal uit escapisme van het simpelste soort. Voor 't moment ben ik tv-sterren crushes aan 't verzamelen.

Oh my. Prolonged puberty.

Ervaringsdeskundige (2)

2010-05-27T21:59:00.004+02:00

Op donderdagavond 20 mei trok ik naar een lezing met als titel: ADHD bij de volwassene. Bij de aankondiging stond het volgende: "Feiten van fictie onderscheiden leidt naar een optimale aanpak. De kennis over ADHD bij volwassenen evolueert nog steeds. Neuropsychiater prof. Evert Thiery gaat in op een aantal belangrijke elementen van ADHD bij volwassenen, gebaseerd op de nieuwste wetenschappelijke inzichten. Feiten worden van fictie onderscheiden. We bekijken wat ADHD betekent voor het leven van elke dag en welke de mogelijkheden er zijn op hulp."

Professor Evert Thiery is neuropsychiater en docent neuropsychologie (aan Universiteit Gent schrijft men overal, maar ik vind hem niet in den LDAP) en hij kwam dus op uitnodiging van ZitStil spreken. Zijn uiteenzetting was nogal lang en nogal wetenschappelijk. Vooral dat tweede was interessant, dat eerste was een marteling. Het leek alsof iedereen in die zaal zat te frunniken, of op zijn minst onrustig was.

De lezing is me in de kleren gekropen, omdat ik nieuwe dingen heb gehoord die me nog maar eens bevestigen dat het dat is. En ook, omdat ik er de laatste tijd niet hard mee bezig ben, met het registreren van symptomen. Ik kan het tegenwoordig een klein klein beetje loslaten: waarschijnlijk heb ik mijn grenzen uiteindelijk toch wat aangepast. Ligt de lat iets lager. Probeer ik mezelf minder wijs te maken dat alles vlot en volgens planning zal verlopen. Vergooi ik mijn energie met mate. Maar soit.

Professor Thiery legde ons uit waarom hij bij ADHD het woord "ziekte" gebruikte en dat vond ik erg pijnlijk. "Ziekte", omdat ADHD ernstig is, zei hij. Omdat de persoon die het heeft lijdt onder wat hij meemaakt. "Was het er niet geweest dan was het leven anders geweest, kon je spreken van een gunstiger wending, een gelukkiger bestaan." Niks om vrolijk van te worden.

Hij benadrukte dat bij een diagnose de kernsymptomen (inattentie, impulsiviteit en hyperactiviteit) belangrijk zijn; al de rest is comorbiditeit. Voor mij was het een verrassing om te horen dat bij volwassenen naast impulsief ook overdreven remming op impulsief als kenmerk geldt. Want dat "impulsief", daar kon ik nooit inkomen. Ik ben niet impulsief. Nooit geweest. Ik denk goed na voor ik crazy dinges doe.

Barkley en companen werden erbijgehaald om de evolutie van ADHD kind naar volwassene en de prognoses op dat gebied te illustreren. En toen ging het over comorbiditeiten. De reeks (1. angst en depressie, 2. roken, alcohol en drugs, 3. gedragsstoornissen en persoonlijkheidsproblemen) en de opsomming van alle verhoogde kansen en risico's vond ik ook niet plezant. Ik weet dat min of meer wel, maar horen dat er "reusachtig veel kwalijke gevolgen" zijn, is toch iets anders. Een verhoogd risico op een hartinfarct, overgewicht, slaapstoornissen, alcohol, drugs, werkonbekwaamheden en minder inkomen, met percentages erbij. Do I wanna know?

Gelukkig zijn er ook pluspunten. Door het sterk steunen op gespreide aandacht, heet het. *Glundert*: daar weet ik alles van. Yup.

Oorzaken van ADHD? Euhm: de heritabiliteit bedraagt 80%. Het hoofdstuk erfelijkheid is dus eenvoudig samen te vatten als: ik mag een gat in de lucht springen dat ik geen biologische kinderen heb.

Wat er fout loopt, illustreerde hij met hersenscans, waarop hij 4 plaatsen aanduidde die kunnen aanleiding geven tot ADHD. Wanneer er in een keten van structuren kleine mankementen zijn, moeten andere structuren gebruikt worden om tot hetzelfde gedrag te komen. "Je kunt het wel, maar het kost je meer moeite", concludeerde hij. Snellere uitputting: tell me about it.

Voor de aanpak verwees professor Thiery naar een recent boek en het belang van een netwerk of een zelfhulpgroep. En toen was er pauze. En tijd om huiswaarts te keren want ik had beloofd om niet te laat te zijn.

Ze hebben vast nog lang gepraat over hulpverlening en medicatie. Jammer dat ik geheel niemand van de 60-tal aanwezigen kende. Een verslag van het vragenuurtje interesseert me wel. Anyone?

Ervaringsdeskundige (1)

2010-05-27T21:11:00.003+02:00

Ik ga me eens moeten informeren over dat zorgprogramma dat mijn shrink op poten heeft gezet.

Carl De Keyzer

2010-05-26T15:47:00.007+02:00

Toneelgroep Ceremonia, Design museum Gent, MIAT, Ludion, Toneelhuis, De Vieze Gasten, Theater Taptoe, Les Ballets C. de la B., Het muziek Lod, CAMPO, Pascale Platel, De Kopergieterij - to name a few: heel wat van de mede-methodeschool-ouders die ik in de voorbije 10 jaar leerde kennen, werken in de "cultuursector". Een sector waar ik geen iota verstand van heb. Ik ga niet niet courant naar voorstellingen, doe weinig tentoonstellingen aan en lees nauwelijks fictie. En heb absoluut een pesthekel aan arty-farty ons-kent-ons gedoe. Maar dat wist u al allemaal.

Carl De Keyzer? Die zag ik af en toe aan de poort. Een zoon in hetzelfde jaar als onze oudste dochter, daarom. Niet dat ik hem ooit aansprak. Veel verder dan "goeie foto's" zou ik niet geraken, vrees ik. Maar kijk, toen ik een aantal weekends geleden De Morgen doorlas merkte ik tot mijn grote verbazing op dat de man "de betere tv-series" volgt, via het internet. Zijn lijstje: Caprica, Stargate Universe, Lost, House M.D., Flash Forward, The Pacific, Damages, V2009, Nip/Tuck en Spartacus, Blood and Sand. Tiens tiens.

Drie ervan - Flash Forward, The Pacific & Damages - ken ik niet . Maar dat zal niet lang meer duren. De Flash Forward premisse "een universele black-out: iedereen is twee minuten bewusteloos. Als mensen wakker worden, herinneren ze zich hun toekomst" roept alvast: KIJKEN!

Met House M.D. volgde ik het Amerikaanse uitzendschema het kortst, maar op dit moment kan ik terug bij de reguliere zondagavonduitzendingen aansluiten.
V 2009: heb ik voor de helft achter de kiezen
Caprica: vollen bak bezig, na een periode vol andere prioriteiten, heb ik de draad weer opgepikt en ja, 't is leuk. Ik wacht af wat er na "End of Line" zal volgen.
Spartacus, Blood and Sand: 5 van de 13 episodes nog maar, maar dat komt goed. Ik ben fan.
Lost is al lang een project,
net als Nip/Tuck.
Stargate Universe zou ik misschien een tweede kans mogen geven. Op zich vind ik het niet slecht. 't Is alleen een nogal bekend "genre" en ik vrees dat het niet tegen BSG op kan.

Kijk zie, vanmiddag in 't Gouden Hoofd, net toen ik de (zeer pijnlijke) spoilers van de Lost finale onder ogen kreeg, kruiste hij - Carl - weer mijn pad. Hij zou 't eens moeten weten. Dat we toch één interesse delen.

Is 't een rostje?

2010-05-26T12:30:00.001+02:00

Volgens wat ik uit haar vertelsels begrepen heb, was dit het eerste wat mijn moeder bij onze geboortes vroeg. Mijn vader was namelijk roodharig. En ze was gelijk ongerust dat de kids dat ook zouden zijn. Want mooi vond ze het blijkbaar niet.

Als kind was ik rossig. Iets wat mijn moeder toch wel problematisch vond, gezien ze het gedurig ter sprake bracht. Zeker wanneer het de kleur van mijn kleding betrof: ik mocht niet zomaar alle kleuren aan. Dat kon niet, met mijn haar. De bordeaux scoutstrui bijvoorbeeld, was een doorn in het oog. En dan was ik met mijn "Venetiaans blond" geeneens zo peentjesrood als de helft van mijn twintig West-Vlaamse nichten en neven.

Soit. Ik heb het lang gezien als een soort van aangeboren tekortkoming, rost haar hebben. En ook al ging ik het in mijn puberteit benadrukken met véél henna, het zat me goed ingeprent: ros is een synoniem voor lelijk.

Rossig blonde bleke mensen bezorgen me nog steeds een dubbel gevoel. Ik val niet op ros. Zeg ik. Maar als puntje bij paaltje komt, val ik door de mand. Ongeveer 20 jaar geleden ben ik met een rossige man getrouwd (en dat zijn we nog steeds). Mijn kotbaas dacht dat mijn broer gedurig langskwam. Op huwelijksreis vroeg men: "Are you guys brother & sister?".

Ja, ik weet dat de Spanjaarden niet ver doordrongen in onze West-Vlaamse contreien, en dat er daarom in die streek meer ros overbleef. Er is een hele genetische uitleg voor.

Ondertussen weet ik ook lang genoeg dat ros niet "erg" is. Kijk ik met graagte naar Six Feet Under, juist omdat ze - fysiek - op ons lijken.

Net als mijn vader en broer ben ik in de loop der jaren blonder geworden. Tegenwoordig heb ik er veel voor over om het goudkoperblond te recrëeren. Roodtinten zijn moeilijk, omdat ze zo snel vervagen en het resultaat van henna is niet geheel voorspelbaar. Maar ik blijf ros. Bewust nu.

Mag ik uw nota's kopiëren?

2010-05-21T22:05:00.006+02:00

Ik schrijf. Veel. Vaak. Bijna overal. Zeker als ik les volg, of naar een lezing ga. Of op vergaderingen. Ik noteer. Leesbaar, gestructureerd, uitvoerig. Met een extra blad voor doedels en randbedenkingen tussen mijn vellen papier. Als ik lees - zelfs al is het de Humo of de Flair, heb ik meestal een pen bij de hand. Om iets in mijn notaboekje te pennen. Een naam. Een merk en model van schoenen of kleding. En titel van een boek. Een url. Een associatie. Als ik studeer of lessen voorbereid, schrijf ik dingen op. Soms in een schema. Vaak gewoon om ze in te prenten.

Schrijven wordt geapprecieerd. Door mensen die nota's willen kopiëren. Door werkgevers. Ooit werd ik als technical writer aangeworven omdat ik tijdens het sollicitatiegesprek nota's maakte. Dat zag er reuze efficiënt uit.

Schrijven is een kruk: met mijn kaduuke werkgeheugen is het absoluut nodig om van alles te noteren, of het is foetsie.

Schrijven is een anker: het houdt me stevig op mijn plaats. Ik schrijf om niet te prutsen met mijn stylo, of mijn ringen. Om niet gedurig in mijn handtas te scharrelen. Niet op mijn nagels te bijten. Niet te zitten krabben. Ik schrijf om niet van mijn stoel te stuiteren. Dat vooral.

Extended release

2010-05-19T21:01:00.001+02:00

Te lang in onrust geleefd. Nu wil ik neerliggen en niet meer bewegen.

Wat zeg ik? Ik moet liggen. Alles is op. Het licht is uit.

The drugs don't work anymore. Misschien moet ik toch aan een extended release versie beginnen.

Niet dat het nu nog een zak uitmaakt.

Keels over.
Braindead

Four medals

2010-05-18T22:10:00.008+02:00

Alle vier de stadsloop lopen op Hemelvaart. Het was gepland. En dan weer niet. Want de kids waren gelijk niet enthousiast om te trainen. En hubby moest op tijd naar Amsterdam vertrekken, voor Paul Weller. Maar toen wou zoon toch meedoen, zij het aan de kids run. Want al zijn vrienden deden mee. En toen werd tienerzus boos, omdat ze "nooit had gezegd dat ze niet zou lopen".

Enfin. Tegen de middag - tijdens een plensbui - trok W. naar het plein en regelde hun inschrijvingen. Met als resultaat dat we er iets later met 4 in looptenue stonden: ene voor de kidsrun (zoonlief), twee voor de 5 km (dochter & vader) en een voor de 10 km (ikke).

Zoon kwam eerst aan de beurt en keerde fier, in geel T-shirt, met medaille met een vriendje huiswaarts. Het vertrek van de 5 km liep ik mis. Ik ging postvatten op het eind van de Coupure en liep - ter aanmoediging - met W. & M. mee tot vlak voor de finish.

En toen was het mijn beurt. In vorm was ik niet. Al dagen aan vodden, met ook een niet te verklaren pijnlijke kuit ... 'k Had de verwachtingen al duchtig bijgesteld tot "de zaak uitlopen".

En dat ging moeizaam: ik startte in een blok nogal vooraan en werd bijgevolg van de eerste looppas voorbijgestoken door ongeveer iedereen achter mij. Erg. Elke keer dat ik me focuste op een persoon om bij te houden - dat waren dan dames die er niet al te professioneel uitgedost bijliepen - raakte ik die binnen de minuut kwijt. Ouch. aan het begin van de de Visserij dacht ik dat ik al in de staart zat. Om aan de overkant te zien dat er toch evenveel volk voor als achter mij liep. Maar ze bleven voorbijsteken. Zelfs Isabelle van Walter van den Escape was me te snel af. Ik vreesde effe dat ik het einde niet zou halen. Tot het 7 km bord in zicht kwam. En ik dacht: ok, nog 18 minuten, dat lukt wel. Bij 8 km, vlak voor de Coupure, keek ik op mijn uurwerk en zag ik dat we méér dan 12 minuten van 16 uur verwijderd waren. Ha, ik ben dus binnen het uur binnen. Op de Coupure liep ik - gelukkig - wat mensen voorbij, en hoewel de helling Verloren Kost + Plateaustraat geen lolletje was, heeft die me niet veel vertraagd. Volgens mijn horloge liep ik voorbij de finish om 16u57. Ik was content. Haalde mijn spullen aan de tent en keerde naar huis. Om op de fiets - om 16u20 - nog heel wat latere lopers tegen te komen.

Heel veel later op de dag ging ik kijken of de resultaten er al stonden. Ik was zeer blij te zien dat W. en M. er maar 32:57 over hadden gedaan. Een behoorlijke tijd voor niet-lopers! Zeker met een traject dat niet Watersportbaan-plat is.

Toen ik de 10 km resultaten doorzocht, duurde het even voor mijn naam naar boven kwam. Ik schrok me toen een bult: 54:23 dat is 5:27 per km en dus 11.03km/u gemiddeld. Fastest ever.

Tja, nu snap ik dat ik me niet helemaal ok voelde. Ik heb me laten meesleuren door de massa. Want normaal doe ik dat wel op de band, stukskes oefenen aan 11, 12 en soms eens 13 km/u, maar langer dan 20 minuten versnellen, dat doe ik nooit. Maar zie. Ik kan het dus wel.

Op naar de 20 km dus. En de halve marathon. Op 2 uur. Moet kunnen.

Gladiators Are My Weakness

2010-05-17T22:40:00.002+02:00

Vijf afleveringen Spartacus: Blood And Sand achter de kiezen. Half- en helegans naakte geoliede spierbundels a gogo. Why not? Het gaat tenslotte over gladiatoren: mannen-die-vechten-met-een-zwaard. Bloed dat in slow-motion op de lens splasht. Het bloed rood, de achtergrond in zwart-wit. Moet kunnen. Lange stukken softcore met een deuntje onder? Da's om de passie van Spartacus voor zijn geliefde te illustreren. Expliciete actie tussen Lucy Lawless en John Hannah? Euh? Zie ik het goed? Het is ernstig bedoeld, denk ik. In "Rome" zitten er tenslotte ook zulke actie scenes. Maar hier heeft het iets lichtelijk hilarisch. Misschien omdat ik de BSG behind the scenes Lucy Lawless in gedachten heb. Misschien omdat ik John Hannah niet echt zonder toga verwacht. In ieder geval, ik kon alleen maar denken aan hoe ze het filmden, al die expliciete actie. Voor zover ik al hoorde zijn dat technisch moeilijke scenes. Het zal geen sinecure geweest zijn om ze te draaien. Maar dan zie ik hun gezicht en denk ik: néééén. Mocht ik Lucy Lawless zijn, ik lag vast op de grond van het lachen.

Het is gephotoshopte flauwekul in videogame style, met van die Bold and Beautiful close-ups. Intrigerende flauwekul. Dat wel.

"There's no denying that stylized decapitations are entertaining, especially when accompanied by a generous helping of soft porn."

PC fail (again)

2010-05-17T17:22:00.007+02:00

Damn.

Hoe lang duurt het eer ik een Microsoft Windows PC om zeep krijg? Gemiddeld anderhalf jaar? En mocht ik nu nog iets speciaals doen ... Massa's prullen installeren. Een schijf volpompen met downloads. Vieze virussen inviteren.

Helaas: ik werk voor het grootste deel online en wat er op mijn schijf geparkeerd staat is voornamelijk html en tekst. Een paar Powerpoint presentaties die ik zelf maakte, wat pdfs voor "bevroren" spul en een pak screendumps. Vandaag was ik te vinden op onze helpdesksite, onze athena, onze minerva, en onze portaalsite, een paar Nederlandse universiteiten, wikipedia en een aantal officiële Microsoft sites omdat ik aan pagina's met software beschrijvingen bezig ben.

iGoogle stond open. En ja, ik had ingelogd op ping.fm en brizzly en hootsuite, om ze gelijk toe te gooien toen de boel plots trager ging.

Wat is in godsnaam de aanleiding van het vertragen en vervolgens compleet vastlopen? Net nu ik na anderhalve maand voorbereiden, les volgen en les geven en van hot naar her koersen me neerzet om verder te schrijven.

Windows rot. Zo heet het, denk ik.

Damn.

Puffy

2010-05-11T23:33:00.004+02:00

Eigenlijk wordt het elk jaar erger, die traanogen vol "vaseline-effect" plus loopneus en nies toestanden. Zal ik toch eens die pillekes zoeken die ik niet wou nemen "omdat het wel meeviel"?

En opgeblazen dat ik ben: gelijk het Michelin vrouwtje. Met een kraakbeenontsteking er bovenop. Yup, een opstoot van Tietze - dat was lang geleden.

Blijkbaar is heel mijn afweer kaduuk. En dit weer doet me geen goed.