The horror! The horror!

Mensen. Wanneer ik ze het meest nodig heb - verzuip in mijn behoeftigheid - gaan ze me achteloos voorbij. Wanneer ik ze op zo'n moment aanspreek en me onhandig blootgeef - spreek tegen mij, ik heb NU jouw aandacht nodig - sturen ze me met wat platitudes de straat op.

Mijn put is bodemloos. Ik leef permanent in onrust. Het is niks nieuws. Been there, done that. Alleen: soms doet de gapende emotionele leegte fysiek pijn. En hoe oud ik ook word: het went niet.

Toe, slik je avondpil en ga naar bed. Het zal morgen beter gaan.