Incidentally

En toen lag ik wakker
een incident op het werk en ik lig trillend in bed
de "train of thoughts" die ik deze week mindful dien te te observeren, dendert door mijn hoofd

oh neen, ik spring er niet op
ik laat de wagons passeren
of niet?

in plaats van een body scan wordt het een fsck

ik volg een File System Check Course course in Milton Keynes
aan tafel zit een man die Costelloe heet
hij heeft een vet accent
hij vraagt me waar ik die glottisslag vandaan heb

mail sturen op een mainframe sucks

ik geef Unix Sysadmin lessen
soms zitten er burgies in de klas
ik ben taalkundige gedomme

ik installeer systemen voor "Unix Starter Plans"
ik zit in de gang tussen de cubicles naast een nieuw uitgepakt systeem
ik partitioneer, maak en mount file systems
zet er System V en Oracle op
check de Read Me's en hoop dat ik alle versies en updates juist heb

vrijdagavond na vijven
ik zit naast een verse machine
vergis me, tik 1 device name verkeerd in en het OS is weg
dom dom dom
helemaal herbeginnen dus
het zal laat worden

ik ken het root wachtwoord van een hoop systemen
en die zijn niet allemaal voor training

ik zit naast de Sequent in het aquarium
ik worstel me door een knoert van een Volume Manager handleiding
de manuals zitten in zwarte A5 ringmappen - stapels ervan - als bakstenen

RAID - ik denk blauwe zwaailichten
striping en mirroring
device names van het /dev/ikweetnietmeerwat/c2t7d9s2 soort

ik lees en herlees en maak aantekeningen - het gaat traag
ik snap het
maar of ik het beheers?
ik hoop maar dat ik dit begot niet te snel moet gaan doceren
of gaan doen

stel je voor dat ik live moet switchen
dat durf ik niet

ik spendeer heel veel tijd aan mijn job
aan bijleren
het is niet makkelijk, zonder IT achtergrond
ik heb geen context
er is nog geen google

de wagons blijven komen
angst-angst-angst-angst-angst

nu is het anders, denk ik
ik begreep al die dingen maar was er zo onzeker over

is het nu anders?

Share your calendars! Invite me with an .ics!

Oh man, wat ben ik keer op keer blij met mensen die een bruikbare, importeerbare agenda delen.

Niks zo tenenkrullend als afspraken en uitnodigingen overtypen van mails en sites. Geloof me: dat doe ik op het werk al vaak genoeg.

Calendar exports! Dáárom hield ik van Gent Rugby Football Club. En van Breathworks nu. Al was het effe lachen vorige week toen ik een abonnement nam op hun Google Calendars. Want dit stond erin:

Tja. Alsof ik nu ook stress op afspraak wil.

Maar zie, met een beetje knip en plakwerk heb ik er dit van gemaakt. Het staat in de agenda. Met reminders en al. Strak plan!

Ge moogt het officieel ook ondersteboven hangen

Het werkte een beetje op mij, dat behangpapier in restaurant Lof. Enerzijds omdat ik het - wegens een lichte Chinoiserie en behangpapier obsessie - herkende, maar niet op de naam kwam. Anderzijds omdat behangpapier mét rapport naar mijn gevoel bij voorkeur met aansluiting wordt geplakt, wat hier duidelijk niet het geval is.



Ergens vreesde ik dat er nog meer fout zat, nadat ik volgende foto's zag.


© www.etoffe.com


© Designers Guild

Gelijk dacht ik aan het verhaal van mijn tafelgenoot over ondersteboven gehangen bamboe behang, tot ik op deze laatste site volgende verduidelijking vond:

"This superb digitally printed panel design can be used either way up. Exquisite flowers and foliage cascade down or reach for the turquoise sky, which gradients subtly from dark to light."

Tja:  des goûts et des couleurs on ne discute pas.

Life's a Bitch and Then You Die

In 2013 somebody I knew was murdered by somebody I know.
In 2014 I learned that some people just cannot be saved.
In 2015 I found out that some people leave us on a Sunday as that means less hindrance for commuters.

So there’s one piece of advice for 2016 that I’d like to give:

never commit suicide when you feel suicidal. It’s really not the right thing to do.

All I want for Xmas

I don’t really want stuff.

This year I only want to get better.

Britney in de Lidl

Tussen al het kerstgekweel door hadden ze in de Lidl tent-container een of ander aftel programma opstaan, van Radio Nostalgie denk ik. Nu ja, plots weerklonk Britney's Born To Make You Happy. In gedachten was ik hier ergens op de Watersportbaan - ja, ik heb dat met veel songs - en dat maakte mijn dag goed.

En toen dacht ik ook aan iets wat ik geleerd heb

"You can change your own thoughts and your behaviour and see what happens, but you cannot change anyone else."

Dat laatste was ik geheel niet van plan. Dat eerste wel.

Home for the holidays

"Doe je grote kuis?", vraag ze. Omdat ik een gore kabel met suikertje en lamp zonder kap ontdoe van vettige stofpluizen. 

Thuis zijn en weer mobiel zijn heeft zo zijn charmes. Er is weer tijd om dingen aan te pakken. 

Zoals die smerige kat die sinds kort geregeld binnenshuis pist. De spaarlampen die flikkeren als de lichtschakelaar uit staat. Het afstellen van de chauffage in een huis waar "ventileren" en "verluchten" op de lijst van taboewoorden voor tieners staan. En nog wat dingen die afgewerkt of gerepareerd moet worden sinds de verbouwingen eind 2013.

Mindless munching

Ik eet graag. Echt wel, ja. Uit het vuistje. Al wandelend. Al lezend. Alleen. Aan tafel met mensen lukt tegenwoordig minder goed. Thuis nog wel, maar ook daar ben ik onrustig.

Een constante is dat ik altijd en overal “houvast” nodig heb om te blijven (stil)zitten. Een krant. Een papierke en een stylo om wat op te schrijven. Een smartphone. Een laptop.

Geen houvast staat gelijk aan: WEGWEZEN HIER. NU!

Het is nu van de vroege jaren 90 geleden dat ik met een spijsverteringsstop kamp. Een indigestie*. Het eten gaat erin, maar het schuift niet. Hoogst oncomfortabel. 

Met een volle maag kan ik niet slapen. Het moet er dus uit. Niet leuk. Gag me with a spoon, yep. 

Dus ga ik minder eten. En alleen die dingen die me geen last bezorgen als yoghurt, bananen, cakejes met melk, gekookte groenten, havermout. En ben ik me zeer bewust van het feit dat alle feestdagen met enig getafel - ook zonder uitbundige alcoholconsumptie - waarschijnlijk ‘s nachts geknield naast de wc zullen eindigen. En daar kijk ik echt niet naar uit.

Maar wacht es: wetende dat alcohol me ALTIJD de das omdoet (alcohol drinken = braken), is er bijgevolg geheel geen reden om weinig tot niet te drinken. Ik zit met die indigestie. Ziek word ik toch. Tja.

Het wordt een warme Kerst. Ik voel het.

---------
*Aan het woord indigestie zit een verhaal vast. Als klein kind hoorde ik dat vreemde woord geregeld over mijn oom die “ziek” werd van het eten op (familie)feesten. Ik begreep aan geen kanten wat “in-di-ges-tie” was. Pas jaren later maakte ik de link naar “eten verteren”. Dat de man ook systematisch dronk tot ie niet meer wist waar ie was, had ik sneller door.

Mindful Observing & Naming

“Een goede mindfulness oefening om je bewust te worden van je gedachten en gevoelens is door ze te hardop te benoemen.”

Hoera, er is toch één therapeutische oefening die ik nog in de praktijk breng: luidop benoemen.

Als je me dus in het passeren “angstaanval, angstaanval, angstaanval” hoort zeggen, weet dan dat “angstaanval” geen mantra is. Neen: het is een oefening in benoemen. Want gevoelens benoemen, voorkomt dat je erin meegaat of erin “verdrinkt”. Jaja.

Nu ja, beter praktiserende beoefenaars van CBT kunnen me gelijk corrigeren. Want “angstaanval” is geen gevoel maar een gedachte; en dus een interpretatie.

De gewaarwordingen die ik dien te benoemen zijn: “geen lucht krijgen”, “druk op de borst”, “duizeligheid”. En de gevoelens “angst” en “boosheid”.

Maar soit, al die keren dat ik luidop “angstaanval” zeg, herinner ik mezelf eraan dat het iets is wat ik ken en dat het rete lastig maar niet levensbedreigend is. OK, al wat ik weet over stresshormonen zegt me dat vrijwel continue angstaanvallen vreselijk ongezond zijn op lange termijn, maar dat zijn zorgen voor later.

Nu kan ik het aan de kant schuiven als  “niet relevant”. Als “ik moet er binnenkort toch iets aan doen”. Yeah right.

I know I am not dying

Maar het voelt wel zo als ik 's nachts wakker word. Of duizelig over de campus zwalp. Geen lucht. Hartkloppingen. Ik word er zo moe van.

Ondertussen ken ik de symptomen. Ik weet wat het is en ik zit het uit. Het heeft geheel geen zin om te panikeren over uit het niets komende paniek.

Ook dit gaat over. 

Georgia on my mind

Het is vreemd om seizoen 3 van Rectify te bekijken terwijl we de 10 afleveringen van het (langere) tweede seizoen nog niet zagen, maar we pikten toch makkelijk de draad op.

Rectify heeft verschillende elementen waar ik erg van hou. Traagheid. Twijfel. Donkere humor. En Aden Young natuurlijk. Nu eens de onschuld zelve, dan weer zo creepy als wat.

Wat me ook opviel, is het landschap. Dat ik gelijk uit de Walking Dead herkende.

En ja hoor, na even googlen blijkt dat beide series zich in Georgia afspelen en dat sommige filmlocaties wel erg dicht bijeen te vinden zijn. Griffin (Rectify) en Senoia (Walking Dead) liggen op geen 20 mijl van elkaar.

I think we can all relate

Point blank, did you forget how to love, girl, did you forget how to fight. 

Point blank they must have shot you in the head 

Cause point blank, bang bang baby you're dead.

Er is maar weinig nodig om mij terug te katapulteren naar die tijd. 

Some wounds never heal.

Tiffany Warnotte

392 dagen van de aardbodem verdwijnen. Je moet het maar doen.

This Bell Jar Life

Angstig en overprikkeld, het is geen goeie combinatie. Je kan alleen nog schuilen. Je afsluiten voor mensen, geluid en gedoe. Zorgen dat het niet erger wordt.

Het gaat weer over. Er komt een moment waarop ik niet meer onder een steen wil kruipen, uit ellende omdat ik met mensen moet omgaan.

Het is niet omdat ik ze niet graag heb. Helemaal niet.

Momenteel is mijn angst over wat ze van mij vinden (raar en stomvervelend!) te groot om naast me neer te leggen.

Momenteel sla ik in paniek bij het idee dat ik een gesprek moet voeren (WAAROVER? ik kan niks bedenken dat ik wil delen en ze hebben me vast niks waar ik mijn aandacht kan bijhouden te vertellen).

Momenteel kan ik alleen nog schuilen.

Fortune favours the prepared mind

Right ho

(Enkel) Mannen maken plannen

Wow dacht ik - het bestaat eindelijk: een opleiding tot ervaringsdeskundige. Precies wat ik altijd al wou doen!

Toen ik nog plannen maakte, that is.

Tja, ik heb de ADHD-dag gemist. En in geen eeuwen meer een vergadering bijgewoond.

Ik heb het zo al druk genoeg.

Mem space zero

Verlies je bril.
Verlies je sleutels.
Verlies je verstand.

Drink sloten koffie.
Eet alleen op momenten dat je net niet flauwvalt - of wanneer je gezinsleden je ertoe aanzetten
Slaap zo min en zo onregelmatig mogelijk.

Rij op een fiets zonder remmen.

Blijf zoveel mogelijk binnen. Zittend.
Doe 3 weken lang niks van sport - op de ene knullige Tai Chi les na.
Ga op 1 dag ongeveer 6 uur in de auto zitten.

Hou je gedeisd.

Krijg hartkloppingen.
Hyperventileer.
Krijg angstaanvallen.

Neem een roze pil en realiseer je dat je
geen strategie,
geen vooruitzichten
en ook geen energie hebt
om er iets aan te doen.

Decemberweken vol tandarts-, dokter- en kine-afspraken plus allerhande feesten: here I come!

Jurassic

Het was in het najaar  van 1993 dat ik Jurassic Park zag. In Milton Keynes, of all places. Ik was zwanger.
Daarnet zag ik Jurassic World. Dat muziekske alleen gooit me gelijk 22 jaar terug in de tijd.
Tijd heelt alle wonden. It does.
Ik weet alleen nog heel goed hoe ik me toen voelde.  

I don't perform on a throne, peoples

Someone told me Dave Grohl is back at work

Dave Grohl, who 

• is 3 years younger than me

• fell (and fractured his fibula) 5 days after me

• had surgery (6 metal screws in his leg) 1 week after mine 

Clearly wondering why I am not.