State of mind don't look behind

Inzicht en begrip

Het voordeel aan ouwer worden is dat je meer inzicht en begrip krijgt.
Dat je - bijvoorbeeld - begrijpt waarom mensen ongezonde, domme dingen doen als zichzelf de vernietiging inzuipen of ogenschijnlijk zomaar uiteengaan omdat “het” - wat dat dan ook mag zijn - “op” is.

Het nadeel aan ouwer worden is, dat inzicht en begrip niet vanzelf uitgebreid worden met een set van goeie redens om zelf geen stommiteiten uit te halen.

Geen reden tot paniek echter.
Alles fijn hier.
Het viel me gewoon op.

No sense of harmony, no sense of time.

It’s been more than a few days now that I cannot tell what day of the week (and month) it is. I’ve lost track. I gave up checking the agenda  - which is quite unusual.
It just happened.

Enter extreme forgetfulness

Where did I last lay down my glasses, keys, phone? What day is that class I teach scheduled? What did I need at the grocery store, now that I’m standing in its aisles? Did I remember to switch off the dryer? 

From compulsively organized I’ve to moved on to oblivious.

Everything slows down. There’s - really long - bouts of hyperfocus. Hours go missing. Next my mind is scattered. I'm lost in the supermarket. Remote. Under a bell jar.

I'm not worried. I'm fine. Mellow even.
The longer it lasts the less concerned I get. I can't imagine life otherwise. My senses are dulled.
When did this start? 
I've lost interest. I'm not tired any more. I'm numb. And in a way I like it.
This is not my life. I'm just observing.  Everything is covered by a thick layer of snow

And oh, I don't think anyone will make me do things soon ...

Sighing a Lot is a Sign of Chronic Hyperventilation

Ik word een beetje zot van opruimen, maar dat wist u al. Alle coaching ten spijt is het me nog nooit gelukt om al mijn dozen met opgespaarde papieren systematisch uit te sorteren. Ik verdwaal in wat ik vind en raak geen stap vooruit. Of ik blokkeer. Hyperventileer. Loop weg.

Alles in een keer wegsmijten is geen optie. Want het mag niet allemaal de vuilbak in... Maar zie: nu moet het, want het dak gaat eraf en er moet ingepakt en afgedekt worden. Dus heeft hij vier opruimdagen gepland. Eén voor elke kamer op de tweede verdieping, die eigenlijk maar half in gebruik is.

We hebben plááts zat, ja. En als alles af is, kunnen we - naast het “kot”, de garage en de kelder - ook de zolder gebruiken. Dan hebben we op het eerste onze slaapkamer, de badkamer, een tv/logeerkamer, de dressing en de bureau, en hebben de kinderen op het tweede elk een slaapkamer en een “hobbykamer”. Maar eerst opruimen dus. Vier dagen: een strak plan! Dit weekend de ongebruikte speelkamer en de opslagkamer, volgend weekend de twee kinderkamers. Pfft.

Zaterdag heb ik de voormiddag gemist, maar ‘s namiddags twee uur op de grond zitten pietepeuterige Legoblokskes en Barbieschoenen uit een hoop sorteren was genoeg voor mij. We raakten erdoor. Ik geloofde mijn ogen niet. En toen ik die avond met zoon spaghetti ging eten in 't Gouden Hoofd, vond ik daar de Standaard met in koeien van letters: WELK OPRUIMTYPE BENT U?

Aaaargh! Cut me some slack: ik WEET het. Doe mij maar een combinatie van “de procrastinator of onbewuste uitsteller” en “de vrije associator of domino-opruimer”.

Nu ja, toen hadden we zondag nog niet gehad. Wat aanvankelijk super eenvoudig leek: de dozen herstapelen en één en ander wegsmijten, werd voor mij een regelrechte nachtmerrie toen bleek dat er toch te veel dozen stonden en we wel moesten selecteren. Dozen openen dus, en alles uitsorteren. In categorieën: vuilbak, shredder, houden en "sentimental value". De hele jaren '80 en '90 passeerden de revue. Schoolrapporten, cursussen, boeken, diploma’s, posters, elpees, contracten, handleidingen van toestellen die al lang op het stort liggen, uittreksels, foto’s en brieven, babyspullen en voorraden schoolgerief ...

Meer dan vier uur duurde het. En tegen die tijd was ik klaar om afgevoerd te worden. Ik heb bijgeleerd: een "clutter buddy" helpt echt. Zonder hem was ik nergens geraakt. Al die jaren is het er nooit van gekomen om samen rommel te ruimen, en nu is gelijk de helft weg. Anderzijds wist ik vooraf dat meer dan twee uur doordoen een erg slecht idee was. En ben ik ‘s avonds - na een xanaxke - met mijn iPod op in de kou een blokje om gaan lopen om wat lucht te krijgen. Vandaag was ‘t nog hyperventilation central. Maar kom: eat your heart out Kolberg & Nadeau. We did it!

Nog twee kamers te gaan ...

Carl De Keyzer

Toneelgroep Ceremonia, Design museum Gent, MIAT, Ludion, Toneelhuis, De Vieze Gasten, Theater Taptoe, Les Ballets C. de la B., Het muziek Lod, CAMPO, Pascale Platel, De Kopergieterij - to name a few: heel wat van de mede-methodeschool-ouders die ik in de voorbije 10 jaar leerde kennen, werken in de "cultuursector". Een sector waar ik geen iota verstand van heb. Ik ga niet niet courant naar voorstellingen, doe weinig tentoonstellingen aan en lees nauwelijks fictie. En heb absoluut een pesthekel aan arty-farty ons-kent-ons gedoe. Maar dat wist u al allemaal.

Carl De Keyzer? Die zag ik af en toe aan de poort. Een zoon in hetzelfde jaar als onze oudste dochter, daarom. Niet dat ik hem ooit aansprak. Veel verder dan "goeie foto's" zou ik niet geraken, vrees ik. Maar kijk, toen ik een aantal weekends geleden De Morgen doorlas merkte ik tot mijn grote verbazing op dat de man "de betere tv-series" volgt, via het internet. Zijn lijstje: Caprica, Stargate Universe, Lost, House M.D., Flash Forward, The Pacific, Damages, V2009, Nip/Tuck en Spartacus, Blood and Sand. Tiens tiens.

Drie ervan - Flash Forward, The Pacific & Damages - ken ik niet . Maar dat zal niet lang meer duren. De Flash Forward premisse "een universele black-out: iedereen is twee minuten bewusteloos. Als mensen wakker worden, herinneren ze zich hun toekomst" roept alvast: KIJKEN!

• Met House M.D. volgde ik het Amerikaanse uitzendschema het kortst, maar op dit moment kan ik terug bij de reguliere zondagavonduitzendingen aansluiten.
• V 2009: heb ik voor de helft achter de kiezen
• Caprica: vollen bak bezig, na een periode vol andere prioriteiten, heb ik de draad weer opgepikt en ja, 't is leuk. Ik wacht af wat er na "End of Line" zal volgen.
• Spartacus, Blood and Sand: 5 van de 13 episodes nog maar, maar dat komt goed. Ik ben fan.
  
• Lost is al lang een project,
  
• net als Nip/Tuck.
• Stargate Universe zou ik misschien een tweede kans mogen geven. Op zich vind ik het niet slecht. 't Is alleen een nogal bekend "genre" en ik vrees dat het niet tegen BSG op kan.

Kijk zie, vanmiddag in 't Gouden Hoofd, net toen ik de (zeer pijnlijke) spoilers van de Lost finale onder ogen kreeg, kruiste hij - Carl - weer mijn pad. Hij zou 't eens moeten weten. Dat we toch één interesse delen.

Swoosh!

Maart was vol en april evenzeer; coaches vielen weg en de stress van elke dag wéér en méér deed me nog maar es stevig de das om. Het ging effe behoorlijk goed - did anyone notice? - maar da's alweer een paar maanden geleden. Goh ja, ik zou moeten anticiperen (doe ik toch? zelfs als het goed gaat ben ik behoorlijk op mijn hoede...) en vooral communiceren (neen, dat doe ik niet) om van die crash & burn toestanden te vermijden. Maar ondertussen vertoef ik alweer weken in ademloosheid, verkrampt tot en met en met een twijfelachtige bloeddruk. Te veel onrust en te weinig slaap. De conditie daalt, het gewicht stijgt. Alles trekt tegen; ik sta niet stevig op mijn benen, fiets als een bejaarde en zwijmel als ik opsta.

Waar dit heen gaat weet ik niet.
Het gaat weer over, da's zeker.

Een fysiek dieptepunt: 't is niet plezant en 't is nog nooit zo erg blijven hangen. Of ik de 10 km zal lopen? Weet niet. Zin heb ik wel. En ik ben reuzeblij met mijn moederdagcadeau, de Nike + iPod Sport Kit met zo'n sporty armband en een spul voor aan je veters erbij (hier meer uitleg over hoe het allemaal werkt). Maar voorlopig ben ik er maar wat mee aan het prutsen. In de hoop dat die osteopaat me weer snel aan de praat zal krijgen. Donderdag meer nieuws ...

To sync or not to sync ...

De holy grail of synchronization speelt me weer parten ...

Ahum. Wat zou er nu - in mijn situatie - het slimst zijn ?

• Synchronisatie opzetten tussen de Outlook agenda (werk), mijn Google Calendar en mijn NokiaE51?
• Of gewoon een (paar) keer per dag met de telefoon online gaan om naar Google Calendar te kijken?

Met syncen heb ik al een paar keer "gespeeld". GooSync, Scheduleworld en Funambol zijn namen die ik me herinner. Maar of ik er iets nuttigs mee deed? Niet echt.

Eigenlijk blijf ik liefst bij 1 locatie: Google Calender dus. Alwaar ik de Remember The Milk integratie gebruik. En van waar ik SMS reminders naar mijn telefoon stuur.

Voor zover ik zie kan ik alle gebruikte sites stuk voor stuk netjes - in een m. versie - op het scherm krijgen. De vraag is dus: wat is het handigst? Automatisch synchroniseren zodat je ook offline de boel kan consulteren. Of eens gaan kijken wanneer het nodig is. Somehow heb ik het idee dat het synchroniseren voor mij ook meer data transfer zal betekenen dan gewoon gaan kijken.

Maar kom, mijn Mobile Vikings simkaart is in - gratis - test, dus probeer ik best één en ander om de handigheid en de kost te vergelijken.

Op het syncen van mijn "contacten" bijvoorbeeld, daar zal ik nog eens moeten op studeren.

Gelukkig ben ik - al lang- geheel van bookmarks af. De tijd dat ik die nog poogde te synchroniseren herinner ik me levendig...

't is een groentje

Van early Valentines gesproken. Vorig weekend kreeg ik dit cadeau. Een groentje! 8 gig en hij past bij de nieuwe muts. Is nog halfleeg en zonder passend hoesje ('k twitterde verkeerdelijk dat het om een 3rd generation ging), maar dat komt eraan. Ben content. Zo mooi dat ik er de hele tijd zou naar kijken (euh, en luisteren, dat ook).

Kuruma banare?

Ware het niet dat er boodschappen in bulk worden gedaan en dat er vaak naar concerten gereden wordt, dan was er hier al lang geen auto meer in huis. Die die er is - onze gele "soepkamionet" a.k.a. "de rijdende vuilbak", is een voertuig in de strikte zin van het woord. En da's alles wat een auto ooit kan zijn. Voor mij toch.

Een status kar? Nooit gesnapt. Koppels met elk een auto? Tja, dat moeten dan firmawagens zijn. Arme mensen die niks anders kunnen dan veel in de file staan.

Met garagisten naast de deur zie ik hier van alles aan en af rijden. Blinkende bolides. Met kerels, die me keer op keer aan Shania Twain doen denken.

Plus: al dat autosalon gedoe van de laatste dagen irriteert mij.

Doe mij maar kuruma banare. I agree: having a car is so 20th century.

You can never have too many shoes & bags

Kriebels: de herfstcollecties komen eraan. Ik kijk uit naar de september issues van Elle, Marie Claire & Vogue. 't Wordt ook tijd om eens op te ruimen in het tassen departement. En eens wat spullen weg te doen. Op Kapaza of zo. Om dan wat nieuws te kunnen kopen natuurlijk. :-)))

New bags! Yay!

Geen Valentijnscadeau's, maar wel chance de laatste weken: 1 tas gewonnen en 1 tas ingeruild wegens onvoorziene slijtage. Geen cent uitgegeven en toch twee nieuwe tassen.
Dit in het kader van mijn lopende "you can never have too many shoes & bags" project.