I want you to trust people. Try. (3)

Getver. Dit beeld is om zoveel redenen immens funny.

Hugh Laurie als Dr. Gregory House en Lin Manuel Miranda als Alvie, in "Broken", mijn favoriete aflevering, waar ik in 2010 en 2009 al over schreef. 

Yup, Lin Manuel van Hamilton, the musical!  Net nu ik Ron Chernows 731 pagina dikke Hamilton biografie aan het lezen ben. 

Tel daarbij het feit dat ik net als Dr. House met enige "trust issues" kamp en het wordt geheel hilarisch. 

There's beefcake in many flavours I guess

Kijk, ik ben heel blij dat hij voor mij uit London een tijdschrift meebracht. De "Elle UK" dan nog wel. Met voor het allereerst een man op de cover! En gelukkig ook veel zomermode, want ik heb het geheel niet voor David Beckham.

David Beckham is ne voetballist. Dat pleit niet voor hem. Toch niet in mijn wereld. Wat ze mij ook zeggen ("dat em niet zo dom is als em eruit ziet"), ik mag er niet aan denken. 
Yikes. Zo nen Johnny. Met dat debiel haar, die blinkoorbellen, collierkes en armbandjes. In mijn gedachten ruik ik al een heel storend stinkparfum voor patsers.

En wat zegt ge tegen zulke gasten?, dacht ik net ...

Wat er vervolgens in mijn hoofd opkwam, bespaar ik u, wegens grof en seksistisch. En ook wel hilarisch... 
Maar toch, niet iets wat mijn tieners thuis willen lezen.

Oh well, the wrong kind of beefcake it is.

Doe mij maar iets meer naturel, à la Jason Stackhouse.
Ik denk dat die naar versgemaaid gras riekt.

Visualization 2

This is what happens in my head. 

Visualization 1

This is what happens in my head.

In English

Part 1:
Zoon, over wiens hoofd er net in het Engels geconverseerd werd, boos:
 "Als ik erbij ben, dan spreek je Nederlands!!! Als ik er niet ben, whatever ..."

Part 2:
Dochter die morgen schriftelijk examen Engels heeft: "Engels is gemakkelijk..."
Ik: "Als je het ook kan schrijven!"
Dochter:  "Ik kan Engels schrijven. Ik tweet in het Engels!"

Yeah right.

If we took a holiday ...

De schoolvakantie was tot nog toe gevarieerd. We begonnen met drie dagen Parijs, met het hele gezin, met mooi weer en een voorbereiding waar ik nog fier op ben. Gewapend met enige reisgidsen waaronder “Parijs. Stap voor Stap. 20 praktische wandelingen met veel tips over de belangrijkste bezienswaardigheden” en “Parijs voor kids”, beiden vers uit De Slegte geraapt, het concertprogramma van de heer des huizes (dag 1: Eels, dag 2: Lou Reed, dag 3: Paul Simon) en een tip die goud waard bleek (Restaurant  Chartier), had ik rap een programma voor drie dagen ineengebokst en dat was een succes. Eén namiddag sletsen door Montmartre (in de buurt van ons hotel, na aankomst met de Thalys), één dag hop-on hop-off bootjes met de klassieke highlights (plus een hittegolf) en één dag van Jardin (des Plantes) naar Jardin (du Luxembourg), waarbij we een dierentuin (Ménagerie du Jardin des Plantes) en een amfitheater doorkruisten. En de vierde ochtend was het weer de Thalys op.

De Gentse Feesten waren minder lastig dan de vorige jaren, maar we zijn ook minder uren aan het rondzwerven geweest. Het regende toch iets te veel die eerste dagen en het was pas met Boomtown - waar hij presenteerde - dat alles op zijn plooien viel. Na zeven dagen zat het er voor ons ook op: toen vertrokken we - plus een bende vrienden met hun kinderen - voor een week naar een groot huurhuis-met-vijver, te Courtenay (France, Loiret).  

Vooraf zag ik het absoluut niet zitten; veel volk dicht bijeen doet me geen deugd, dat weet ik al te goed. De valkuilen zijn legio: samen eten, drinken, roken, kletsen, kaarten - het “gezellig rond de tafel” gebeuren - en samen dingen doen als boodschappen halen, eten koken, op uitstap gaan en deelnemen aan spelletjes; allemaal zaken waar ik beter mee oppas. Doe ik mee en eindig ik met een paar kilo’s extra en een (mensen)kater van jewelste? Doe ik mee en stresseer ik me onnozel bij overbodige autoritten, lastige kinderen en de onvermijdelijke niet geëxpliciteerde spanningen? Er is een verschil tussen participeren (en dus forceren), accepteren (verdragen) en vermijden. Participeren is ellende zoeken; ik ga hoe dan ook in het rood omdat ik mijn grenzen uit het oog verlies. Vermijden is contraproductief, heeft men mij geleerd, en dat snap ik. Ik hou ten allen tijde “avoid avoidance” in mijn hoofd, juist omdat niet meer autorijden of helemaal niet onder mensen komen geen slimme zet is. Dus heb ik voor verdragen gekozen. Omdat dat werkt. The middle road: is dat ouder worden?  
Groepsgebeurens zijn mijn ding niet, daar heb ik me bij neergelegd. Wat mij rest is mezelf geen nodeloos geweld aandoen: met “neen” zeggen maak ik me niet populairder, maar hey, het ging wel, ik overleefde, zonder noemenswaardige kleerscheuren.  

Verder heb ik in juli een beetje solden gedaan, bijna allemaal voor de tieners die ongelooflijk hard groeien. Gelijk in hun babyperiode mag ik om de paar weken nieuwe T-shirts, jeansen en (vooral) schoenen voorzien ... De nadruk kwam dus niet op het bijvullen van mijn kleerkast te liggen, maar soit. En ik heb ook redelijk wat gelopen. Getraind zelfs. Met een plan, jaja ...  

En toen zat de eerste maand erop … en gingen we weer aan het werk. Voor kort maar, want de tieners vertrokken op kamp en er stonden drie daagjes Amsterdam in de agenda, waar ik het hier nog es over zal hebben.  

Over het algemeen ben ik content. Het gaat goed, zeker met het werk. Er wordt vooruitgang geboekt, er is focus, lijsten worden korter; het valt mee met de onrust. Alleen gaat de tijd snel en lijkt alles weer vol te zitten. Propvol gepland, toch in mijn gedachten. Dagen van 18 uur zijn weer de regel; ik weet begot niet hoe ik het doe … maar voorlopig heb ik energie ten over, getuige onderstaande. 

Iemand vroeg me naar mijn verwachtte looptijd voor de halve marathon en ik antwoordde iets als “op zijn minst hetzelfde, maar waarschijnlijk beter dan vorig jaar”. Waarop de respons kwam dat ik "ambitieus" was, rekening houdend met het feit dat ik ondertussen toch een jaar ouder ben ...  

Pas later realiseerde ik me dat ik nog *nooit* had gedacht dat de dingen minder hard zullen gaan omdat ik ouder word. Het idee shockeerde me. Komaan zeg!

Tot nog toe wordt alles enkel beter. Echt. Ik weet wat ik wil & waar ik voor sta. De kinderen zijn groter en zelfstandiger (ik maak voor het gemak even abstractie van puberperikelen). En we kunnen weer eens als koppel op stap.  

All good, innit?

(Un)balance

Misschien is dit de metafoor voor mijn leven

• ik ben van nature vrij soepel
• plus: ik ben nogal overmoedig 

Geef me een moeilijke klus waarbij je je aandacht geen seconde mag verliezen - of je raakt uit balans - en ik ga er vol vertrouwen tegenaan.

Oh wacht: wie viel er daarnet tijdens de yoga knal omver?

Annointing the third-eye

Ja, alprazolam is zeer effectief op korte termijn voor symptomatische verlichting van matige tot ernstige angst, essentiële tremor en paniekaanvallen.

Maar laat ik nu wat meer voelen voor een shirodhara. OK?

't Is maar hoe je 't bekijkt natuurlijk

Zoonlief, lachend, tegen geïrriteerde moeder:
Neen we zijn niet een beetje "edgy"; we zijn een beetje "Regi".  Waar zijn die handjes?!

The proof of the pudding is in the preparation

Het is gelijk een trein die ge jaarlijks in gang duwt: de voorbereiding voor het eindejaar. Enerzijds zijn er de praktische beslommeringen, anderzijds is er de "sfeer" die toeslaat. Want ja, ik ben zéér gevoelig voor commerciële indoctrinatie en ik schiet dus gelijk met de boekskes in gang, met een plan de campagne voor "geslaagde feesten". Met decoratie, cadeau's, menu's en outfits. Zoals het hoort, quoi. 

Sjaals, mutsen, skikousen en -jassen worden opgeduikeld, zijden jurken vliegen in de was en de collectie nylons en dikkere collants wordt op grijphoogte gebracht. Alle wollen cardigans en truien zijn geïnspecteerd en met een natte doek geperst... Oude make-up gaat in de vuilbak, scrub en smeersels worden aangeschaft en het adres van de plastisch chirurg gegoogled - voor als het niet meer goed komt, voor de feesten.

Op papier en online zit ik te kijken naar fancy eindejaarsoutfits, juwelen en sjakosjen. Naar veel - en vooral vettig - eten. Comfort food. Deserts. Drank. Ik denk aan kerst- en andere cadeau's en maak lijstjes. Mail de familie om kalkoenafspraken te maken. Ga eens aan de jaarlijkse fotokalender beginnen, zie.  

Oh ja, ik weet het.  Ik ga - met enige zekerheid - nauwelijks ergens heen in die periode. Er is geen reden voor gedoe. Want als puntje bij paaltje komt, ben ik pas content als het allemaal achter de rug is. Het eindejaar. 

Kijk: ik had party planner moeten worden. Maar wel ene die zelf niet naar het feest komt. 

Landmarks (1)

Hoera, de nieuwe Springsteen koekendoos - da's hier het codewoord voor mooi uitgegeven CD/DVD boxen - is binnen! Daarnet zag ik al een opname van in - hou u vast - 1978. En even later hoorde ik "Prove It All Night". En nu ben ik een beetje shaky.


Het verhaal dat aan Springsteen vasthangt, startte toen en er zijn enorm veel momenten in mijn leven waar een Springsteen song aan plakt. Kwa landmark kan onderstaande tellen.  Ik kan me nog levendig herinneren hoe ik me voelde, op mijn vijftiende.


"Prove It All Night"

I've been working real hard, trying to get my hands clean,
Tonight we'll drive that dusty road from Monroe to Angeline,
To buy you a gold ring and pretty dress of blue,
Baby just one kiss will get these things for you,
A kiss to seal our fate tonight,
A kiss to prove it all night.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.

Everybody's got a hunger, a hunger they can't resist,
There's so much that you want, you deserve much more than this,
But if dreams came true, oh, wouldn't that be nice,
But this ain't no dream we're living through tonight,
Girl, you want it, you take it, you pay the price.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.
Prove it all night, prove it all night girl and call the bluff,
Prove it all night, prove it all night and girl,
I prove it all night for your love.

Baby, tie your hair back in a long white bow,
Meet me in the fields out behind the dynamo,
You hear the voices telling you not to go,
They made their choices and they'll never know,
What it means to steal, to cheat, to lie,
What it's like to live and die.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.
To prove it all night...

Who are you, Suzuki Ingersley?

Elke keer dat ik de True Blood credits zag, vroeg ik me af wie die Suzuki Ingersley wel was.

En toen - toevallig - zag ik de naam ook verschijnen terwijl ik voor Six Feet Under zat. Meestal gaan we met FFWD door de credits.

En toen ging ik googlen.

En daar kwam zo goed als niks verhelderends uit.

Wel deze blogpost.

The Production Designer on "Six Feet Under" is someone called Suzuki Ingersley. And every time I see the credit, all I can think is, "Wow. Is that the coolest name ever, or what?

I like them a bit mean these days.

In real life zal je mij nooit, maar dan ook nooit met "bad boys" aantreffen. A habit? Flierefluiter? Onbetrouwbaar? Niet met mij!

Op tv daarentegen, kan ik het best hebben. Dat ze roken en drinken en zo. Rondhangen met onaangename maten. Het niet te nauw nemen met exclusiviteit in relaties. Ronduit criminele feiten plegen. Nee, het moeten niet altijd brave helden zijn.

Jax Teller (Charlie Hunnam) in Sons of Anarchy is lief en innemend, zorgzaam en zelfs wat schattig. Maar hij schiet de stalkende ATF agent zonder aarzelen voor de kop. Zijn morele twijfels maken hem sympathiek, maar ik denk niet dat ie van het "aanwezige" soort is. Met zijn maten op café, ja.



De verhuis van de Fisher Funeral Home in LA naar Miami gaf ons een knappere Michael C. Hall, met goudbruin tintje. Dexter Morgan is op het eerste gezicht een normale man, met een vaste vriendin en zelfs pleegkinderen. Dat ie ook nog een een seriemoordenaar is, en meer dan eens serieus in het nauw wordt gedreven, tja, dat maakt hem best interessant. Iedereen heeft geheimen, iedereen verbergt iets of heeft redenen om zaken te rechtvaardigen. De seriemoordenaar kant zit in ons allen, zij het op andere manieren, lijkt hij ons te willen zeggen.

Vampire Bill (Stephen Moyer) in True Blood is de slechtste van de hoop, maar ook de meest zinderende. Als hij aan Sookie uitlegt wat er haar te wachten staat nadat ze zijn bloed dronk (versterkte zintuigen en een verhoogd libido), weten we genoeg: he's trouble. Bill mag dan wel zeer ouderwets voorkomend en beleefd zijn, hij heeft behoorlijk last van zijn gewelddadige neigingen. En zijn goesting in niet-synthetisch bloed, vrees ik. Juist omdat je nooit precies weet waartoe hij in staat is, is het héél spannend aan zijn zij. En Bill Compton is ook geweldig sexy. 't Zijn toeren.

Marc Anthony (James Purefoy) is zonder twijfel de schoonste schurk van de bende. Een drinker, een gokker, vulgair, met een grote bek en overal, altijd vrouwen. Bij tijden een perverse pummel. Met een voorliefde voor bloed, lust en meer bloed. Maar zie hem aan: die kop, dat lijf! Een klassieke schoonheid. En dom zal hij ook wel niet geweest zijn, als je ziet hoe ver hij 't schopte, in (HBO) Rome en zo.

I like them old & lean these days.

Move over new wavers, nerds en fitnessinstructeurs: here comes de goedbewaarde vijftiger! Met Hugh Laurie en Kevin Costner in gedachten was ik al eerder van plan om het over goedgeconserveerde vijftigers te hebben. Waarom? Omdat ze mij opvallen. Omdat "oud" steeds minder "oud" wordt. Voor mij. Maar ook voor de rest van de wereld. Neen, ik ga er Madonna niet bijslepen - hoewel ze vast genoeg testosteron heeft. Ik heb het over mannen hier. En hun effect. Het zijn niet alleen moeders die voor Gregory House vallen. En Californication is niet "ouwe hippies only" stuff.

Hank Moody & Lew Ashby for starters: die laveren - ondanks hun bij wijlen onfrisse uitstraling - als babe magnets door LA. David Duchovny & Callum Keith Rennie zitten qua leeftijd op het randje van de 50, maar ze zetten de toon. Niemand vindt ze oud. Niemand merkt dat Leoben echt wel 20 jaar ouder is dan Kara. Want 't is er niet aan te zien.



"You age well" zegt men niet van iemand met een toogzweer van jewelste.

Ik ben niet echt vergevingsgezind wat mannen betreft. Is het omdat ik al te lang in gymzalen vertoef? Of omdat de mijnen volcontinu strijden tegen overgewicht?Anyways, I like my men lean. Ik ben er ook heilig van overtuigd dat je grotendeels zelf uitmaakt hoe je lijf de tijd doorstaat - ziekte en onheil buiten beschouwing gelaten. En ja de ene mens heeft (veel) meer chance dan de anderen, maar chance is geen excuus, tot nader order. Dat we met ons allen afglijden tot Wall-E toestanden, ik mag er niet aan denken. Dat er meer en meer goedbewaarde vijftigers rondlopen, dat echter ...

Sometimes I feel like I live in Grand Central Staaayshun

't Was de laatste dagen stressen, met dochter's examens en zo. Ik word er helemaal kierewiet van. Maar ik doe mijn best om het van me af te zetten : volgens Nikeplus moest ik deze week 33,77 km bijeenlopen en ik kwam aan 21,20 km. De resterende kilometers compenseerde ik met anderhalf uur spinning.

De laatste weken heb ik wat nieuws op de iPod laten zetten, specifiek om te lopen. Het kan niet altijd Britney blijven, toch? The Black Eyed Peas waren goed voor één keer fun, de tweede keer had ik al het gevoel dat het toch dat niet was. Maar Lady Gaga, da's motiverend zeg! Ik weet niet precies welke versie van The Fame ik kreeg, maar op een zeker moment vroeg ik me toch af of er tegenwoordig meer dan 74 minuten op een CD passen. Soit. Het loopt erg lekker weg. En tegen het einde - want daar staat Telephone - heb ik gewoon zin in een dansje als cooldown.

Sometimes I feel like I live in Grand Central Station
Tonight I'm not takin' no calls 'cause I'll be dancing
Stop calling, stop calling. I don't wanna think anymore.

I left my head and my heart on the dance floor ...

Blandijnberg

Vanochtend gaf ik een introsessie in de Blandijnberg. In een PC lokaal dat nog niet bestond toen ik er lang geleden rondhing. Ergens achter het aquarium, waar ze nu soep en broodjes verkopen. Tijdens de pauze rookte ik een sigaret op de binnenkoer, met iemand die ik indertijd - 12 jaar geleden al - tijdens een VDAB opleiding leerde kennen. Die binnenkoer, daar was ik nog nooit op geweest. In onzen tijd, was de deur gewoon op slot.
Achteraf - het was al bijna 13u - nam ze me mee naar haar kantoor, in de Vakgroep Nederlandse taalkunde. Taeldeman is al lang weg. Magda De Vos bijna. Maar het zaaltje en de kantoren, zien er niet veel anders uit dan 25 jaar geleden.
Goh, het is raar, maar als ik in de Blandijn kom, dan ben ik weer razend enthousiast. Alsof de wereld zich opent en ik weer student ben. Ze mogen mij morgen komen vragen om te doctoreren in iets met taalkunde. Ik zou het gelijk doen.

I belong there.

Is dat raar, na al die tijd?

Imelda (1)

En toen ging ze - ze had precies nog 10 minuten de tijd - toch efkes kijken naar de "nieuwe lading". Vorige keer had ze al een preview gedaan, en nu had hij gezegd: koop er maar een paar hoor. Niet dat ze ooit zoiets zou doen op 10 minuten. Maar nog eens gaan kijken, dat scherpt de honger aan.

De Rossi boots? Neuh. Ik heb al twee paar cowboy style dinges.



De samples van Catwalk, slingbacks met een ronde neus of pumps met een spitse neus? Goeie stuff voor 50 euro. Mooie kleuren ook.


Zie nu: ze hebben een batch Yves Saint Laurent binnen. En ook in mijn maat zit er wat tussen: deze hele hoge sandalen. Effe passen. Wow. Ze voelen ongelooflijk goed aan. Wat een kwaliteit! En wat staat er op de doos? Van 495 euro naar 150 euro. Super. Innit?

Ga er toch eens over nadenken zie.

Told you

Dat Spartacus: Blood And Sand lachen gieren brullen was. Leute! Op Zimbio ...

KC saves. Really.

Na The Postman zag ik recent ook The Guardian: nog één waar het patriotisme van af droop. Of het nu in een baseball- of een militair uniform is: Kevin Costner brengt redding. En redding hebben we nodig. Helden - liefst van het afgetrimde soort - zijn schaars. Zeker zij die cateren voor 40-plussers.

De prins op het witte paard, hij bestaat niet. Dat weten we. Maar in ons hoofd is ie er natuurlijk wel. Meer nog: in de loop van ons leven kent hij talloze incarnaties. Van een (proto)type - groot en slank graag, met een beetje "definitie", ja, mooie armspieren, hmm - tot een welbepaalde crush. Hij is precies zoals we hem willen hebben. Humor en medeleven incluis. Met het hart en de rest op de juiste plaats. En hij zal ons redden. Dat vooral.

Geen vuilniszak meer in't verschiet. Geen moeilijke beslissingen. Hij is er voor ons. Geheel. Onvoorwaardelijk. Hij zal ons gelukkig maken. Ja!

Er zijn zo van die periodes dat ik al mijn vrolijkheid haal uit escapisme van het simpelste soort. Voor 't moment ben ik tv-sterren crushes aan 't verzamelen.

Oh my. Prolonged puberty.

Weerman

Zoon heeft tegenwoordig - net als zijn zus indertijd - 's morgens interesse in de krant: om het weerbericht te zien. Beetje verwonderlijk vond ik, want 't is niet alsof dat ie zijn kleding aan het weer aanpast. We mogen al van geluk spreken als ie vanzelf een jas aantrekt wanneer hij buiten loopt. Of een trui als het niet hard vriest. Maar kijk, vanochtend zie ik hem de speelkoer opwandelen en het eerste vriendinnetje dat hem benadert vraagt: "hoe is het weer?". En hij: "bewolkt, met ook een zonnetje". Aha. Dat is het dus: hij klust bij als weerman.