Paranoid android?

"Of ik naast de ADHD geen andere diagnose - van een persoonlijkheidsstoornis - heb?", vraagt ze mij. Euh neen. Voor zover ik weet is ADHD een "ontwikkelingsstoornis", maar voor de zekerheid zoek ik het nog eens op.

En neen, voor de rest ben ik niet bovengemiddeld paranoïde, schizoïde, schizotypisch, borderline, antisociaal, theatraal, narcistisch, ontwijkend, afhankelijk of dwangmatig/obsessief compulsief en heeft niemand me ooit met behulp van een van deze predicaten ingedeeld. Blijkbaar bevat de DSM ook nog een NAO (Niet Anderszins Omschreven) of "ongespecificeerde" persoonlijkheidsstoornis, en elders vind ik ook "passief-agressieve", "negativistische" en "depressieve" persoonlijkheidsstoornissen uitgelegd, maar die zijn me evenmin bekend.

Tja. Was het iets van die aard dan zou ik het onderhand wel weten, denk ik zo. En: dit was een intake-gesprek. De therapeute bedoelde er vast helemaal niks mee.

Of wacht: ben ik dan toch paranoïde?

Fight, Flight, Freeze Responses

En, hoe voelt het, vandaag? Euhm...

Frozen, denk ik. 

Flab, droop & wiggle

"Zakt mijn kont erg?", vraag ik, voor de spiegel, wetende dat het er erg goed uitziet.
"Dat zie je niet in die loopbroek. Die trekt alles omhoog." zegt ze. Zij die negentien en geheel strak is. "Je bent vijftig. Je kan niet verwachten dat je nog zo strak bent als op je twintigste!"

Ze heeft gelijk: ik verwacht het niet, want ik doe ook niks te om strak(ker) te worden. Maar toch leef ik graag in de illusie dat - mocht ik me toeleggen op wat meer sport - het nog goed kan komen. Zoals vroeger. Toen ik nog spieren had.

Maar juist dat is het probleem: het komt niet meer goed.

Notorious for being bad luck.

Ik weet niet hoe dit nu weer precies opdook vandaag, want ik doe hard mijn best en heb deze week nog geen onoplosbare toestanden veroorzaakt door vermoeidheid & verstrooidheid. Maar juist ja, ik ben een 丙午の女 (hi-no-e uma) en "People born during the year of the Fire Horse are notorious for being bad luck."

Scandinavian slobber

Al dagen na elkaar kijken we hier naar de heruitzending van "The Killing" op een Nederlandse zender. De serie is fantastisch.

We lopen wel vertraging op als we samen tv willen kijken, maar zie, na 3 seizoenen Weeds zijn we aan iets nieuws begonnen dat goed vooruit gaat. En er liggen hier nog twee nieuwe DVD boxen; ene van Dexter en ene van True Blood. Allebei voor na Forbrydelsen. Binnenkort, want we zitten nu in de helft, denk ik.

Kijken moet in stilte, met de tv luid genoeg om iets te kunnen verstaan. Zo een freak ben ik dan weer. Ik hou erg van Scandinavische geluiden en hoe langer ik luister, hoe meer ik merk dat Deens toch gemakkelijker is, omdat het ietwat Duitser klinkt  - "Forbrydelsen" deed me gelijk aan "Verbrechen" denken  - en omdat het qua intonatie minder afwijkt van wat we gewend zijn.

Maar hoe schoon Deens ook mag wezen, ik heb weer zin om Zweeds te gaan leren. 't Is een zich herhalende fase in mijn leven: als ik denk dat ik tijd heb - wat natuurlijk een zinsbegoocheling is - of als september nadert - het moment waarop ik nog altijd met een hele reeks goede voornemens kom aanzetten, rijst het verlangen om een taal te gaan leren waar ik absoluut niks mee aan kan vangen.

Ik zou kunnen werken aan mijn Nederlands en Engels zodat ik - ik heb tenslotte het diploma - taallessen zou kunnen geven. Ik zou kunnen werken aan mijn Frans zodat ik er (beter) les in zou kunnen geven. Ik zou zelfs mijn Duits kunnen opfrissen, nu dochterlief ook dat vak volgt. Maar, zie,  ik heb vooral zin in Zweeds. Want dat zou een hobbyproject zijn. Tja.

There's beefcake in many flavours I guess

Kijk, ik ben heel blij dat hij voor mij uit London een tijdschrift meebracht. De "Elle UK" dan nog wel. Met voor het allereerst een man op de cover! En gelukkig ook veel zomermode, want ik heb het geheel niet voor David Beckham.

David Beckham is ne voetballist. Dat pleit niet voor hem. Toch niet in mijn wereld. Wat ze mij ook zeggen ("dat em niet zo dom is als em eruit ziet"), ik mag er niet aan denken. 
Yikes. Zo nen Johnny. Met dat debiel haar, die blinkoorbellen, collierkes en armbandjes. In mijn gedachten ruik ik al een heel storend stinkparfum voor patsers.

En wat zegt ge tegen zulke gasten?, dacht ik net ...

Wat er vervolgens in mijn hoofd opkwam, bespaar ik u, wegens grof en seksistisch. En ook wel hilarisch... 
Maar toch, niet iets wat mijn tieners thuis willen lezen.

Oh well, the wrong kind of beefcake it is.

Doe mij maar iets meer naturel, à la Jason Stackhouse.
Ik denk dat die naar versgemaaid gras riekt.

Spree!

Soms is het zo, dat ik iets moet kopen. Soms is het ook zo, dat het kopen mij erg meevalt. Dat ik plots een heleboel dingen vind die ergens in mijn achterhoofd (of in Googledocs) op een lijstje stonden.

Ja, ik heb massa's lijstjes, wat voor mij uitstekend werkt tegen impulsaankopen en zo meer. De tijd dat ik alleen zwarte gilets kocht of 3 vergelijkbare paren schoenen is al LANG voorbij. Bovendien ben ik spaarzaam. Koop ik eigenlijk zelden iets aan volle prijs. Keer ik, in geval van twijfel huiswaarts om nog eens te overdenken.

De laatste weken waren echter ... boeiend. Online kocht ik twee Eastpak tassen en een Oilily portefeuille (allemaal cadeautjes) en voor mij een nieuwe smartphone. Op het passende hoesje, de yogariem en -blokjes wacht ik nog. Op tocht in 't stad: een paar witte Floretta FitFlop sandalen (met een fleske rode FitFlop nagellak erbij), een plastic zonnebril met spiegelglazen, een jeansjurk uit de H&M, 3 boeken uit de Fnac (samen met de vaderdagcadeaus). En naast de reguliere boodschappen, in supermarkten allerhande : slips, sneakersokken voor dochter, 1 groene nylon legging, 2 hoeslakens voor het grote bed, 1 mummieslaapzak, 1 zelfopblazende matras, 2 campingbedjes, 3 citronella theelichten (stel dat er echt gekampeerd wordt!), 1 supersnoezige knuffelbeer handpop, 4 flessen "likeur" in het Pina Colada & Blue Curacao genre, een passerset en een geodriehoek, een tafeldoos (om tafels van vermenigvuldiging te leren), zeeblauwe inkt voor mijn Waterman pen (was nodig!), een "foundation brush" & "under-eye concealer" (had weer wat ouwe make-up weggesmeten), 2 tubes conditioner-aan-halve-prijs en een pakje wierookstokjes (ik brand er nogal wat op) ... En gisteren, op de rommelmarkt op de Wolterslaan, wisten zoon en ik tussen regenbuien door het volgende te scoren: 1 ultra coole skatepet (geheel nieuw, met labels!) - zo van het soort dat in de skateshop 35 euro kost en waar hij dan lang om zaagt, voor 1 euro, yay! 7 "Flip Head" Mighty Morphin Power Rangers, allen samen voor 5 euro (ik durf wedden dat sommige - nerdy - mensen meer dan 5 euro het stuk willen geven), 1 blikken spaarpot met een foto van puppy's (niet mijn ding en die ene euro was er compleet over, maar ik wou er geen ruzie over maken; 't was met zijn zakgeld), 3 sjaaltjes plus 1 hoedje; samen goed voor 2 euro, 1 "Kipling Sport" tasje, in turkoois, ook 1 euro (om de reeks nuttige sporttassen aan te vullen) en 1 hele mooie ruime Hedgren rugzak-trolley-schooltas.

De wishlist voor de solden zal ik maar kort houden zeker?

Lady Gaga anyone?

Neen, het is niet slim, om aan tafel te zeggen: "wie de meeste van haar songs kent mag mee naar Lady Gaga".  Want wie in huis is hier de kenner van al wat upbeat en stimulerend bij het lopen is? Een hele zomer heb ik van anderhalf naar twee uur lopen gewerkt, met een Lady Gaga soundtrack, in onderstaande volgorde. Uiteindelijk wist ik gewoon waar ik zou zijn bij welk nummer ... en ja, ik kan de hele handel ondertussen ook meezingen. Dus ...

1. "Just Dance"

2. "LoveGame"

3. "Paparazzi"

4. "Poker Face"

5. "I Like It Rough"

6. "Eh, Eh (Nothing Else I Can Say)"

7. "Starstruck" (featuring Space Cowboy and Flo Rida)

8. "Beautiful, Dirty, Rich"  (aan het boerderijtje vlak voor de E17 brug)

9. "The Fame"

10. "Money Honey"  

11. "Boys Boys Boys"  

12. "Paper Gangsta"  (aan de Thai) 

13. "Brown Eyes"  

14. "Summerboy"

15. "Disco Heaven"

1 "Bad Romance"

2. "Alejandro"  

3. "Monster"  

4. "Speechless"

5. "Dance in the Dark"  

6. "Telephone" (Keizerspark, vlak voor de Visserij, terugkerend van anderhalf uur)

7. "So Happy I Could Die"  

8. "Teeth"

Nu ja, ik heb altijd al gedaan, lopen met Madonna, Pink of (héél lang) Britney Spears in mijn oren; gewoon omdat het werkt. Naar de voorgelezen versie van LOTR luisteren lukt ook wel, maar het is niet echt oppeppend, zoiets. En hoewel fitpod magische dingen heeft, waardoor je hele mooie loopkes produceert, toch hou ik die boenke-boenke-boenke podcasts toch enkel om intervallen te oefenen.

fitpod loopke met wisselende bpm

Neen, geef mij maar super silly stampers om te lopen. En iets echt motiverends als NikePlus Powersong.

Gelijk  "It's Raining Men" en  "Holding Out For a Hero". 


Als ge daar niet van vooruit geraakt, dan weet ik het ook niet meer :-)

Frituurpraat

Locatie: bij Sint Jakobs, aan het tafeltje voor het doorgeefluik van de frituur. Dochter zit er recht voor en heeft dus zicht op het grote bord met alles wat er daar te vreten valt...

Terwijl ik hen vertel waar de film over gaat die we samen zouden bekijken, onderbreekt ze bruusk:

- wat is een mammoet?
(ik)
- een grote olifant met haar op
(zoon, met pretlichtjes in de ogen, zo rap als kijken)
- met slagtanden!

Hihi.

't Is warm

De wekker ging af en tien minuten later kwam W. naar boven, met koffie en krant. Zette zich naast me neer met de cultuurbijlage en zei: Ha! Aerosmith heeft op Graspop geopend met 'Love in an elevator' ...

Lap. Nu zit ik voor de rest van de dag in die lift. Met Steven Tyler. Ik hoop maar dat ie gedoucht heeft

Het mentale beeld dat ik van hem heb dateert - gelukkig - uit de tijd van de clip.

't Is volbracht. Of zo.

Oef. De examens zijn gedaan. Ik mag weer buiten komen. Gedaan met aanmoedigen en controleren. Gedaan met oppassen. Explosieve tieners: tell me about it.

Next? Een plan de campagne opstellen voor de braderie, morgennamiddag. Eerst en vooral een outfit kiezen waarmee ik snel en efficiënt spullen kan passen. Hemdje, losse rok en schoenen die in één stap uit zijn. En dan zie ik wel. Waar ik wel of niet geraak.

Het zit me dwars dat ik niet kan lopen vanavond, want morgen zal het ook niet makkelijk worden. 't Is altijd iets. 't Is alsof ik al weken wachtende ben. Tot het schoolvakantie gevoel ook mij overspoelt.

'k Denk aan de professionele suggesties die ik maandag kreeg omtrent veilige en gecontroleerde kicks om verveling te vermijden. Parachutespringen? Bungeejumpen? Pffft. Daar ben ik te bang voor. Pistoolschieten? Dat lijkt me wel iets. Zeg nu zelf: een psychiater die zoiets voorstelt, da's ne specialen.

Toch weet ik het zo niet. Zeker niet als ik er zelf verder over brainstorm. Kickboksen? Te lastig, ik ben niet goed op explosieve kracht. P90X doen met een personal trainer ? Te duur (en alleen zou het mij nooit lukken). Triathlonnen? Is net effe buiten beschouwing. Gewoon op café gaan en coke snuiven gelijk iedereen dan maar? Oh sorry. Dat was wat hij niet aanraadde. Hij is gewoon blij dat ik er niet bij ben, bij zijn ADHD clienten met verslavingsproblematiek. Lief hé?

Ach, soms ben ik gewoon kwaad op mezelf omdat ik - als puntje bij paaltje komt - een ongelooflijk redelijk mens ben.

Heeft u dat ook wel eens?

Told you

Dat Spartacus: Blood And Sand lachen gieren brullen was. Leute! Op Zimbio ...

KC saves. Really.

Na The Postman zag ik recent ook The Guardian: nog één waar het patriotisme van af droop. Of het nu in een baseball- of een militair uniform is: Kevin Costner brengt redding. En redding hebben we nodig. Helden - liefst van het afgetrimde soort - zijn schaars. Zeker zij die cateren voor 40-plussers.

De prins op het witte paard, hij bestaat niet. Dat weten we. Maar in ons hoofd is ie er natuurlijk wel. Meer nog: in de loop van ons leven kent hij talloze incarnaties. Van een (proto)type - groot en slank graag, met een beetje "definitie", ja, mooie armspieren, hmm - tot een welbepaalde crush. Hij is precies zoals we hem willen hebben. Humor en medeleven incluis. Met het hart en de rest op de juiste plaats. En hij zal ons redden. Dat vooral.

Geen vuilniszak meer in't verschiet. Geen moeilijke beslissingen. Hij is er voor ons. Geheel. Onvoorwaardelijk. Hij zal ons gelukkig maken. Ja!

Er zijn zo van die periodes dat ik al mijn vrolijkheid haal uit escapisme van het simpelste soort. Voor 't moment ben ik tv-sterren crushes aan 't verzamelen.

Oh my. Prolonged puberty.

Gladiators Are My Weakness

Vijf afleveringen Spartacus: Blood And Sand achter de kiezen. Half- en helegans naakte geoliede spierbundels a gogo. Why not? Het gaat tenslotte over gladiatoren: mannen-die-vechten-met-een-zwaard. Bloed dat in slow-motion op de lens splasht. Het bloed rood, de achtergrond in zwart-wit. Moet kunnen. Lange stukken softcore met een deuntje onder? Da's om de passie van Spartacus voor zijn geliefde te illustreren. Expliciete actie tussen Lucy Lawless en John Hannah? Euh? Zie ik het goed? Het is ernstig bedoeld, denk ik. In "Rome" zitten er tenslotte ook zulke actie scenes. Maar hier heeft het iets lichtelijk hilarisch. Misschien omdat ik de BSG behind the scenes Lucy Lawless in gedachten heb. Misschien omdat ik John Hannah niet echt zonder toga verwacht. In ieder geval, ik kon alleen maar denken aan hoe ze het filmden, al die expliciete actie. Voor zover ik al hoorde zijn dat technisch moeilijke scenes. Het zal geen sinecure geweest zijn om ze te draaien. Maar dan zie ik hun gezicht en denk ik: néééén. Mocht ik Lucy Lawless zijn, ik lag vast op de grond van het lachen.

Het is gephotoshopte flauwekul in videogame style, met van die Bold and Beautiful close-ups. Intrigerende flauwekul. Dat wel.

"There's no denying that stylized decapitations are entertaining, especially when accompanied by a generous helping of soft porn."

"De Verpersoonlijking van Literatuur"

Ze komen en masse binnen, de oproepen om te stemmen voor de "Wijste Prof '10" van de UGent. En ja, t' is alleen voor de studenten, denkt u dan. Maar eigenlijk kan iedereen die op Minerva in kan loggen meedoen, denk ik. Mij is het alvast gelukt.

Als ex-germaniste kies ik resoluut voor de L&W. Voor professor Bart Keunen dus. Mocht ik hem niet kennen, dan was ik zeker en vast overtuigd geraakt door het volgende:

"Als docent van het vak “Inleiding tot de Voornaamste Moderne Literaturen” is professor Bart Keunen voor veel studenten de verpersoonlijking van literatuur geworden. Deze specialist in vergelijkende literatuurwetenschap staat gekend als een bijzonder gepassioneerd en boeiend lesgever met een hart voor de studenten. Vier jaar lang offerde hij tijd op om als ombudspersoon voor de talenrichtingen in de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte te bemiddelen tussen studenten en lesgevers. Een jonge, enthousiaste prof die er niet voor terugschrikt om ook studentenbelangen te verdedigen verdient het dan ook om verkozen te worden tot Wijste Prof!"

Mocht u hem niet kennen en hem eens van dichtbij willen zien (en liefst geen al te trage internet connectie hebben): hier staat een grooooote foto. Enjoy. En stem! 't Is voor een goed doel.

Puffy

Ruim 11 uur !!!

Een paar dagen geleden lagen we hier compleet in een deuk toen we toevallig op een tv commercial voor de Aspe DVD box botsten. Want we zagen (of hoorden?) zoiets als "ruim 11 uur". En dat is toch een ongelooflijk snugger argument om een serie op DVD te kopen.

Hilarisch, dacht ik. En ik ging voor deze blogpost een prentje zoeken. En wat blijkt: het is gewoon een feature van de hele zwik. Tja, het moet niet goe zijn, als het maar lang duurt zeker?

It's raining men! (*)

Voor het eerst in maanden een toerke rond de Watersportbaan tijdens zoons rugbytraining. En dat ging goed: 28 minuten over 4,99 km, noteerde de Nike+. Niet dat ik de 4 kilo die ik er de laatste 6 weken bij at niet voel - de Turkse buffetten, BBQ's en liters cava deden me geen goed - maar 't was alsof die me niet vertraagden.

Integendeel - ik ging harder dan de "normale" 30 à 33 minuten. En ik vond uit dat ik mis was, wat die Nike+ betreft. Want de voorbije maanden was ik ervan overtuigd dat het ding niet behoorlijk was gecalibreerd en dat elke 10 km er in werkelijkheid maar 8 waren.

Maar de Watersportbaan, die staat toch als 5,2 km te boek?

Nu ja, voor alle zekerheid heb ik vandaag toch opnieuw gecalibreerd. Netjes 400m rond het rugbyveld.

(*) It's raining men! is sinds vandaag mijn "powersong". For instant motivation. Ha! Go get yourself wet girl, I know you want to!

Definitely need to blog more often

Shoe Hunt

Oef! Na de Twunch had ik zo'n kleine twee uur de tijd om er eens aan te beginnen, aan de sandalenjacht. Want sandalen moeten het worden. Platte sandalen. Die vast aan de voet zitten. Om veel mee rond te lopen. Voor de Gentse Feesten en zo. Jaja.

Maar platte schoenen - sensible shoes - daar heb ik gelijk issues mee. Niet dat ik er geen heb hoor. Genoeg platte schoenen in huis.

Rubberlaarzen
Havaianas en andere flipflops
Crocs
Yogasletsen
Loopschoenen (3 paar: heel ouwe Saucony's, recentere Nike's en nieuwe Saucony's)
een paar loafers
een paar van dochter geërfde - goedkope - ballerina's
en voor als 't kouder is nog 1 paar bottienen en 2 paar laarzen met zo goed als geen hak.

Platte sandalen? Neen. De niet zo frisse Birkenstocks van toen ik nog buggy's voortduwde terzijde. Maar in ieder geval niks draagbaars, so to say. Mijn vorige paar, leuke Fornarina's, heb ik aan stukken gelopen en weggegooid. Lang geleden.

Het werd dus tijd. Want vorig jaar ben ik er niet in geslaagd. Wel, toch niet in platte sandalen. Maar niet getreurd: ik wou er best tegenaan gaan. Sandalen scoren! En het voordeel van vandaag was, dat ik een concreet gedacht had van welke ik wou. Zelfs wist waar ik ze kon verkrijgen. Maar dat was - door omstandigheden - niet mijn eerste halte.

Neen, eerst liep ik de Post Plaza binnen, hop maar mijn favoriete outlet. En zie nu: er was een lichting Stephane Kélians binnen. Sandaaltjes. Met hak. In de goeie maat. Cute!


En die rode slingbacks vond ik ook niet slecht.





En wacht eens: de Guess by Marciano studded stiletto ankle boot, stond er nog. Enkelbrekend Onverantwoord Hoog. In bruin en zwart. Wel twee bruine rechterschoenen in één doos. (huh?)



En mijn favoriete Sartores ook nog! OK, heel erg plat (!) en enkel voor onder een broek en géén sandaal, maar hey: I just love schoenen waarvan dat ge voelt dat ALLES juist zit ... (en ik kwijl gewoon van merken met laarzen die 850 euro en meer geprijsd staan, shoot me)


En oh, er waren ook nog leuke DNKY flats. Ponyhaar met luipaardprint. En toen moest ik zonodig een Cavalli panterbroek aan. Die goed paste. (Note to self: ik ben echt niet bimbo genoeg for such. Tanning cabines en extensions dringen zich op.)


Om impulsaankopen te vermijden, besloot ik verder te gaan. Efkes - nu ja - de Avance binnen. Er de helft van van het soldenrek gepast maar niet overtuigd. En toen naar mijn ultieme bestemming: de Bocage shop op de hoek van de Lange munt. Want ik zou onderstaande aanschaffen. Zou.


Nu moet ik toegeven, dat mijn keuze geheel visueel was gebeurd. Ik keek en keek en vond ze passen binnen het concept. Vast aan de hiel en zo. Iets waar je zo nodig een spurtje kan mee inzetten. En toch nog fancy.


Maar ze hadden ze niet meer. Ik was te laat.

Dus probeerde ik zowat alles wat er overschoot. En er was helemaal niets wat goed pastte. Want madam is halve maten gewend. De ene waren dus te klein en de andere te groot. En ik vond de leest ook maar niks. En het lakleer had gelijk lijmsporen. En die hakken van plastic: neen hé.

Zonder sandalen ben ik naar huis gekeerd. Een beetje triest. Nee, ik wacht met Birkenstock, Mephisto en Teva. Eerst nog de rest van de Lange Munt. En de Koestraat. En ....

Dit in het kader van mijn lopende "you can never have too many shoes & bags" project.