Ready, steady, ... go!

Een hyperdrukke week vol geregel en gedoe. En elke dag een goeie daad ;-)

• maandag Mindfulness
• dinsdag Vinyasa Yoga
• woensdag Bodypump
• donderdag Bodysculpting
• vrijdag Yoga
• zaterdag Spinning Combo

Het ruikt hier naar bruin zonder zon, moppert the great white whale. Ik kijk tevreden naar mijn billen en bovenarmen. Dik :'-( maar strak! =)

Laat het komen. Zwembad. Palmboom. Boek. Drankje. Bijna ...

"U bent de derde"

Stel u voor: het is vrijdag in de vooravond en u heeft zin in een frisse pint, op een terrasje. Op de Vrijdagmarkt vlijt u zich neer op het teakhouten terras van een fancy etablissement. U drinkt een pintje en geniet van het avondzonnetje. En op het moment dat u even achteruitleunt om uw portefeuille uit uw achterzak te nemen, begeeft uw stoel het, waardoor u op zeer pijnlijke wijze op de grond terechtkomt. De stoel blijkt niet "gewoon" gebroken te zijn: nee, hij is uiteengevallen in zeker twintig stukken vermolmde (!) teak met lijmsporen. De kelner is er als de kippen bij om alle sporen van het incident te verwijderen. Geen woord van excuses, hij grinnikt mee met andere toeschouwers.

Aan de toog weet de eigenaar "dat het terras aan vervanging toe is". En op de vraag of dit al eerder gebeurde, flapt hij er het volgende (!) uit: "u bent de derde".

Het overkwam ons echt. En ik heb geen goesting om er nog weer te keren. Eden, my ass.

What goes up ...

Moodswings. Gelukkig herken ik ze ondertussen. De energievretende "high" ligt weer een eindje achter mij en ik doe dapper door. 's Ochtends doodmoe. Dan weer beter. Actief. Crashen tegen 19u. En na 21u wordt ik weer wakker. Tijdens mijn "actieve" uren doe ik veel. Klusjes, papieren, boodschappen, rondsjezen met de kids: alles passeert de revue. Ik prop de uren vol. Het lukt me nog niet goed om de mindfulness dagelijks te integreren. Vaak ben ik gewoon te moe: mediteren is niet ontspannen maar concentreren. Maar kom, ik ben weer aan het breien - wat een alternatieve meditatievorm is. Voor tv, dat wel. De twee samen bieden net genoeg prikkels om mijn hoofd vrij van eigen spinsels te houden. En voilà, mijn eerste vingerloze want (zoiets)- geheel op het gevoel gebreid - is af.

Course of action

September: het terug naar school gevoel heeft me altijd héél erg aangesproken. De vrolijke nieuwigheid. A clean slate.
September: hét moment om cursussen te starten, plannen in gang te zetten. Alleen: heb ik op dit moment nog plannen die verder dan twee weken reiken? Niet echt. OK, de mindfulness loopt tot eind oktober. Maar voor de rest is alles extreem korte termijn geworden. Het dagdagelijkse vlot terug. Gaat zelfs goed. Maar er moet echt niet veel bijkomen om me in no time uitgeput te krijgen. Toch moet ik iets doen. Problemen benoemen. Heb ik problemen???? Doelen opstellen. Huh? Plannen. Hier ben ik echt goed in! Uitvoeren. OK! En opvolgen. Panic attack.

ADHD voor Dummies blijkt een goede leidraad te bieden. Ik ben er nog niet doorheen, maar begin eindelijk te zien dat een gestructureerde aanpak mogelijk is en dat ik mezelf niks te verwijten heb. Tenslotte heb ik het tot mijn 40ste - met vallen en opstaan - gered zonder diagnose en zonder aangepaste medicatie. Blijkbaar ben ik erg laat op de "muur" gebotst. Maar wel erg hard. Nu ik over de symptomen lees komen er weer massa's flashbacks van al die momenten waarop ik het op één of andere manier bestierf - over de jaren heen zijn de pijn en schuldgevoelens allerminst weggesleten. The horror! The horror! Ook al komt die minder vaak langs dan vroeger, toch slaat ie nog geregeld hard toe.

Oh boy!

Voor wie graag eens iets onnozel doet op vrijdagavond ...

Lost in the supermarket

Hele grote supermarkten: daar blijf ik best uit weg. Ze werken als een magneet als ik snak naar véél afleiding. Ik kan er uren in dwalen en maar met een fractie van de boodschappen buiten te komen. Vandaag de Carrefour en de Lidl aangedaan. Uitgebreid.

I'm all lost in the supermarket
I can no longer shop happily
I came in here for that special offer
A guaranteed personality

I wasn't born so much as I fell out
Nobody seemed to notice me
We had a hedge back home in the suburbs
Over which I never could see

Episodes (1)

Films en series en soms een documentaire. Da's wat ik bekijk. Talkshows, kwissen en reality daar zap ik van WEG. Yuck.

Wat maakt dat ik een serie goed vind? Dat vraag ik me soms af. Effe proberen of er eigenlijk duidelijke criteria zijn. Want ik hou van véél series. Maar toch wat meer van de ene dan van de andere...

Op één: the willing suspension of disbelief.
Hoe gek het ook wordt, ik wil het kunnen geloven. Consistentie helpt. Whedon ook :-)

Op twee: de emo factor
Als ik kan meevoelen, begrijpen waarom iemand iets zegt of doet, gaat het de goede kant uit. Empathie en herkenning. 'Ik wou dat ik het was' en 'Dit kon ik zijn'.

Op drie: hunks & babes
Naar mooie mensen kijken heeft iets. Mooie mensen maken mijn leven in ieder geval aanmerkelijk mooier. ;-))

The mind of a Pentium 4 with the memory of a 286

Those who have ADHD tend to be low on “working memory”: the ability to hold information in memory that must be used to make decisions and to guide behavior. Working memory and executive functioning are closely tied. Executive functioning includes the abilities to plan, prioritize, organize, persist, multi-task, move toward a goal, delay gratification, and self-monitor. Executive functioning often involves inhibition and waiting.

Voila, ik heb een for Dummies gekocht. In het Nederlands zelfs. Omdat ik ambetant loop. Omdat ik nog altijd niet weet hoe het nu verder moet. Omdat ik vorig jaar in september met heel wat ondersteuning begonnen ben en ik die beetje bij beetje kwijtgespeeld ben tot ik weer patatboem op mijn gezicht eindigde. En de volgende maanden kon gebruiken om weer recht te raken... Daarom zit ik nu in dat boek te grasduinen. Hoofdstuk 7: De behandelingsmogelijkheden die het beste bij je passen. Ha! Kan ik er ook niet cynisch over zijn? Ik betwijfel het.

OK, goed, gisteren ging ik mediteren en volgende maandag start de Mindfulness (Björn Prins !! in de Shambho !!), maar voor de rest is het stillekes. Moet wennen aan de nieuwe coach - een vrouw - die het goed meent maar nog niet echt door heeft waar ze voor staat. Moet weer uitleggen dat ik jarenlang met kunst en vliegwerk de boel gaande kon houden en dat ik het nu ook nog kan maar ik er verschrikkelijk uitgeput van raak en binnen de kortste keren gewoon opbrand. En dat ik daar geen zin meer in heb. Het is genoeg geweest! Ik wil niet meer. Mag mijn leven draaglijk zijn? Is het al bijeen toegestaan? Of moet ik me al spartelend met het water aan de lippen blijven afvragen "is this as good as it gets?" Op dit moment lukt het. Het is niet druk druk druk. Ik zit heus niet de hele tijd te niksen.

Fitness kleuren

3 verschillende clubs in Gent. Rara, welke zijn het?

You taste like strawberries...

Lost. Tja, van het tweede seizoen heb ik behoorlijk wat gemist. En van het inhalen op DVD is nog niks terechtgekomen. Maar dat doe ik nog wel eens. Feit is dat ik net weer urenlang voor VT4 gekluisterd zat. Lost is niet altijd even sterk. Maar The Glass Ballerina mocht er zijn. Jaja. Hierom.

Het moet niet altijd Meet Joe Black zijn :-):-):-)

Het Astridpark ging loos

Voila, de vijfde keer is achter de rug. En nog waren er mensen die het nog maar net vernomen hadden dat er op zondag iets in het Astridpark ("Asterix park" volgens onze jongste) te doen was.

Vijf weken behoorlijk tot goed weer. Eén wolkbreuk vlak voor sluitingstijd. Veel volk. (W. telde 395 aanwezigen de derde week.) Veel ambiance. Om te herhalen!
Hoe kon Gentblogt dit nu missen?

Foto's hier en hier.

Plankgas met de handrem op

Het blijft duren en ik word moe. Erg moe. Doodmoe van er de rem op te zetten. Want zo hard als de ontremming toeslaat, zo hard doe ik al heel mijn leven mijn best om ze binnen de perken te houden. Ik ben een redelijk mens. Realistisch. Ook wel pragmatisch. Helemaal geen kip zonder kop, maar een "bedachtzame pimpelmees"(da's mijn mijn super idiote totem).


De meter staat in het rood.
Out of gas.
Of toch bijna.

Bracing for Crash-Landings

Onderstaande wil ik onthouden. Dat is het. Precies.

Traffic is heavy and I ache to break the rules. I fantasize about passing everyone in the breakdown lane. We’re stalled on the bridge when suddenly it caves beneath us; all is eerily serene inside that moment of plummeting toward the river.

My life with A.D.D. is that breathless moment, bracing for crash-landings and wishing I never would have waited in lines.

Blog entry van Love A.D.D.erall

Denderend!!!

Al dagen spartelend in de chaos. Moe van mezelf. Volle maan op weg naar huis van de spinning. Zou het dat zijn? ;-)

Elk klusje is een hele klus. Eraan beginnen. Het afmaken. Ik selecteer wat echt noodzakelijk is. De rest wijkt voor verstrooiing. Surfen en rondlopen. Beiden doelloos.

Ik ben geheel verstrooid. Overal een beetje.

Het werk komt in zicht en ik panikeer. Sinds juli gaat het allemaal meer dan redelijk goed - hoera. Maar zelfs als ik "niks" te doen hebt, gaat het bij tijden nauwelijks. Ik ben bang. Met reden. Het is niet alsof ik het allemaal niet al eens meegemaakt heb. Crash and burn toestanden. Ervaring en zo.

Links-rechts

Spinning is er om je hoofd leeg te maken. Harde beats, flitsende lichtjes. Enkel tellen: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8. Ik ben er effe niet. En dan plots staat Paul naast me en fluistert "links-rechts" in mijn oor. En ik ben héél erg in de war. Watte? Links-rechts? Waar slaat dat op? Het duurt wel 30 seconden eer ik door heb dat het om een individuele opdracht gaat. Great! Daarom heb ik dus de pest aan Double Dutch!

Hoi piepeloi en zo meer

Wowie! Het gaat al een paar dagen goed. Erg goed. Een beetje hypomaan, zou ik zo zeggen. Veel lawijt in mijn kop. De "radio" blijft spelen. Ik ben spraakzaam en sociaal en bezorgd en - brrrr - een beetje in overdrive. Vooral aan de binnenkant. Gisteren héél lang naar Ikea geweest - een keukenbestelling bijgewoond - en ongewoon fris huiswaarts gekeerd. Zelf gereden! Vandaag zou ik de hele wereld in mijn armen sluiten. En kletsen tot ik erbij neerval. Er spookt wat rond in mijn hoofd. Jaja.

Die fietser aan de Visserij heb ik nog niet verteerd. Ik weet niet wie het is, maar omdat ik er al jaren rond dat uur passeer, ben ik ervan overtuigd dat ik die mens op zijn minst ken "van zien". Mag er niet aan denken - zomaar van de weg gemaaid worden terwijl je op het fietspad rijdt.

En verder zie ik in de Humo steeds meer (vage) bekenden uitweiden over hun angstremmers en depressie-medicatie. Ik vraag me af welke reactie ze nu krijgen. Want het is geen evidentie om zulks voor het grote publiek te grabbel te gooien, vrees ik. Damn.

IKEA

Awel, het is gene vetten, de nieuwe IKEA boek. Conceptueel is hij veel zwakker dan de vorige jaren. OK, ik ga tegenwoordig af en toe naar de IKEA site. Zou het daarom zijn dat ik het gevoel krijg dat er niks nieuws in staat? Ik bedoel maar: de toffe (opberg) suggesties lijken opgebruikt. Het is weer een prentenboek. En de sfeer is zwak. Niet uitnodigend voor mij.

Second honeymoon

September nam al vaste vorm aan: de wie-wat-waar-wanneer is grotendeels gekend - een serieus pak van mijn hart. En de kogel is door de kerk. We hebben geboekt! Een weekske weg voor onze 15de huwelijksverjaardag. Zonder kids. Naar een Club Med! In een hutje onder de palmen. YES!!!

Today Is the First Day of the Rest of My Life

Eigenlijk ben ik een optimist. Ge kunt u niet voorstellen hoeveel keer ik al een dag begon met verstandig ( = niet te veel, geen geraffineerde suikers, etc.) eten. Met gericht sporten. Met het afzweren van koffie, nagelbijten, alcohol en sigaretten. Met het voornemen om in het vervolg steeds "netjes" voor de dag te komen - als mijn schoonmoeder dat kan, moet mij dat toch ook lukken? Dus: niet meer het huis uit met nat haar, in sportkledij en sletsen (flipflops of Crocs of sneakers), zonder horloge, juwelen of make up.

Jaja. Maar dan ben ik gelijk cynisch tegen de mijnen omdat ze "het" niet zien, dat ik het van nu af aan eens ECHT goed ga doen. En halverwege de middag krijg ik dan een vreetbui, terwijl het cijfer op de weegschaal (na de spinning) ook de verkeerde kant op ging.

Het was een stressy week. Of neen. Het viel allemaal best mee. Dat rondrijden van en naar de sportkampen. De lunchpakketten 's morgens en het warme eten 's avonds. Er kwamen kennissen horen over hoe dat nu gaat adopteren. Fannie kwam langs met haar kids en de Mindfulness cd's. De yoga - dinsdag - was deugddoend, en nu heb ik ook eens de "andere" lesgever ontmoet. Bij een van de asana's maakte hij - voor een zaal vol vrouwen - een grapje over hoe die blonde uit Sex and the City "het" met haar yogaleraar deed - wat mij nogal bevreemdend overkwam, maar kom, dat zal ik wel zijn. Woensdag was opruim en wasserettedag - de ene machine was na de andere proper en droog. Er is weer een hoop rommel opgekuist. De paardrijspullen stonden nauwelijks één dag op kapaza. De poetsvrouw kwam en ik ging naar mijn coach (die een nieuwe job heeft) voor de "overdracht" met de nieuwe. In de bank wachtte ik bijna een half uur op de uittreksels en mijn nieuwe visa kaart. Ik bracht alle boeken terug naar de bib (maar vergat de DVD) en betaalde boetes. Deed links en rechts wat boodschappen. Poetste mijn verzameling schoenen en handtassen voor de herfst. Ging langs bij mijn tante maar die was er niet. Nam Jericho op en keek er later naar. Las kranten en tijdschriften en verder in mijn boek. Surfte het halve internet af ter verstrooiing. Probeerde de radio in mijn hoofd - te negeren, wat lastig was, want ik ben al de hele week aan het zingen.

Eigenlijk heb ik weer héél veel gedaan. En me ook véél zorgen gemaakt.

Over hoe het nu verder moet met het werk en zo.

Over het schooljaar en de nieuwe routines die nog moeten inslijten.

Over hoe ongelooflijk rot ik het vind dat mijn coach vervangen wordt. Je werkt een jaar met iemand waarmee het klikt en dan mag je verdomme weer herbeginnen, met uitleggen wat er niet gaat. Alsof ik daar zat op te wachten.

De klad zit erin

Uitstellen, afbellen, vergeten, haasten, haasten en te laat zijn. Afdwalen, into the woods, of eerder: de winkels. Retail therapy - the ultimate salvation from the stresses of modern living. ;-) Spullen - en véél vaker de weg verliezen. Verdwalen. Eten om de loomheid achteraf. Te veel suiker. Nagelbijten. Roken. Geen conditie. Weinig energie.

Get a grip. Plan. Organiseer. Beslis.
Ook al is de planning voor het nieuwe schooljaar nu al overweldigend...