't Kan verkeren

Kijk, toen End Times uitkwam was ik er niet goed van en kribbelde ik dit neer:

I need a mother is just about the most painful song E's come up with until now. Hearing it for the first time - on my bike to work - I really got angry with him. Things like that should remain unspoken. :-(
"I have to laugh when I think how far it’s gone, but things aren’t funny anymore."

Ok, ik denk dat het niet goed gaat met E. Want het is niet funny.

Maar zie nu! En luister! What fun! Nooit zo veel zin in dansen gehad ...

Nooit zo hard met een Eels plaat gelachen. Want al het (humoristisch) negatieve wordt compleet uitgebalanceerd. Meer zelfs: bij wijlen gaat E- geheel hilarisch - helemaal compleet over the top. Yup.

Baby Loves me	What I have to offer
Record company hates me	What I have to offer
the doctor says I'm sick	well, there's a lot
The bad girls think I'm just too nice	Now I'm a modest man
And the nice girls call me dick	but look at all I got
Policeman flashes the red lights	For all the wear and tear
Coach says that I'm weak	I look OK
Teacher says I'm not too bright	I got good manners
Bodybuilder calls me pipsqueak	and I make good good pay
The neighbors don't like my flowers	What I have to offer
The waiter don't like my tip	well, there's so much
The librarian shushes me	I care and need your really
Travel agent canceled my trip	tender touch
Minister says I'm a demon	I got a pleasin' disposition
Dietitian says I'm a pig	And I don't care about
Warmhearted say I'm freezing	football or fishin'
Promoter won't give me the gig
My tired body is breaking down	What I have to offer
The world is ending soon	well, check it out
It's all crumbling at my feet,	I've learned some things
not sure what to do	and I know what it's about
	I'm quite discerning and
	I’m pretty smart
	It takes an awful lot to
	win my heart

When Mark Everett is sad, he makes me happy. When Mark is happy, so am I!

# live -empathy

Ze lachen er hier mee, met hoe goed ik soms omgevingsfactoren kan "uitschakelen". Drukte, een hoop volk, gillende kinderen: uit zelfbehoud heb ik mezelf geleerd om de knop om te draaien. Als het er niet is, doet het ook geen pijn. Handig zo.

Hetzelfde geldt voor inlevingsvermogen, vaak opgesomd als een "positief" kenmerk van ADHDers. Ergens indertijd, god weet wanneer maar ik was nog heel jong, heb ik geleerd om ook dat los te laten. Wegens al te beangstigend. En met volwassen worden, werd mijn gepercipieerd gemis aan empathie het terugkerend onderwerp van talloze - therapeutische - gesprekken.

Prikkels buitensluiten is één ding, empathie toelaten (of zelf activeren) een compleet ander. Feit is, dat ik er als de dood voor ben, voor al dat inleven in andermans gevoelens. Omdat ik - zoals met veel dingen - geen grenzen voel. Niet snap wat te weinig, te veel of "precies genoeg" is.

Of ik nu echt een ruthless bitch ben? Hard in mijn oordeel? Klaar om de eerste steen te werpen? Soms wel, vrees ik.

Anderzijds kan ik ze zo oplijsten, al die keren in de voorbije vijfentwintig jaar dat ik wegens "niet goed weg kunnen met dat inlevingsvermogen" dommigheden heb gedaan. Omdat ik verga van de schuldgevoelens en geen idee heb van het "gewicht" van zulke zaken. En het ergste is dat ik me meestal zo schaam dat ik door mijn getalm om dingen goed te maken, de relatie laat verpieteren.



Oh ja, je kan alles leren. Ook op een beschaafde manier omgaan met mensen. I know... Ik heb een week gefocust doorgewerkt. En één afspraak vergeten. En het bijt.

I was built to last long

Toen ik begin dit jaar een loopplanning opstelde, had ik eigenlijk geen idee waar het zou eindigen. Het enige wat ik toen wist, was dat ik niet goed bezig was. En weer véél dikker werd. Maar zie: een dikke zeven maand verder en ik kan het haast niet geloven: ik loop een halve marathon uit. En dat op anderhalve maand voor de "echte" loop, op 26 september.

Toen ik vorig jaar juli met 10 km loopkes begon, had ik geen plan. En de 10 miles tegen 25 april van dit jaar, dat was éénmalig, voornamelijk omdat ik het hier opgeschreven had en er niet flauw wou over doen. Maar de 10 "fietsweken" (in april en mei) brachten veel meer stress dan verwacht en de "nieuwe" spinningcoach, die roept niet en geeft geen bodypump les en tja, ik ging dan maar lopen. Om mijn kop leeg te maken, dat vooral.

Toen hoorde ik dat er in Gent een halve marathon kwam, zodat ik in oktober niet naar Brussel hoef. Handig! En begon ik weer loopspullen te kopen. Eind juni schreef ik me in om met de Long Life Marathon Gent trainingsgroep mee te lopen. En ging ik weer noteren, hoe het liep en zo.


En toen begon het hoofdstuk DORST ("moet toch eens uitzien naar een drinksysteem want meer dan 10 km zonder water is in deze hitte zeer lastig") en de intensieve zoektocht naar een goed systeem. Van CamelBak over "fistbottle" (I know how it sounds), heuptas met 2 fietsbidons tot flesjesgordel. Ik las en praatte en probeerde. Werd overtuigd (merci Tom!) en mailde uiteindelijk de importeur om uit te vinden dat Running Gent Perfekta flesjesriemen verkoopt.

Ondertussen verkende ik het mooie parcours (trail i.p.v. road) met de trainingsgroep, aan een laag tempo en met een pauze onderweg. En liep ik af en toe met hen mee. Als het lukte.

Ondertussen gaan ook heel wat van de dagelijkse gesprekken over lopen. En ja, ik ben er bij tijden heel huiverig over. Omdat ik nu meer echte lopers leer kennen. Mannen die het serieus menen. Die zes, zeven keren per week lopen. Liefst zo lang mogelijk. Mannen - meestal ouder dan ik - die marathons (willen) doen. En ondertussen de tijd vullen met verhalen over hun shin splints, kapotte knieën, revalidaties en sportvoeding. Ik krijg er de kriebels van. Kijk: ik ben het lang niet, de epicurist die ik zou willen zijn, maar dat pure masochisme, als in "uren rondcrossen met bloedende tepels"? Neen, bedankt! Ik kan er over zagen, ja. En ik heb het niet zelf verzonnen, dat "Running a marathon overtakes the flashy car or motorbike as a tell-tale sign of a mid-life crisis".

Of ik zelf dan niks mankeer? Hmm. Wel, ik moet opletten dat ik niet te veel op harde ondergrond loop, voor mijn knieën. Want anders is het prijs met de "tracking" van mijn knieschijf ( het 'sporen' van de knieschijf in de groeve van het bovenbeen), als ik ga fietsen of spinnen. 't Is daarom dat ik recent weer aan yoga begonnen ben. En wat powerplate probeer te doen. Want ik ben wel in vorm, maar lang niet zo lenig en sterk als de vorige bodypump & yoga jaren. En ook al gaat er niemand dood aan een slappe biceps/triceps, ik ben er niet fier op, dat er voor mijn soort wekelijks 3 bladzijden camouflagetips in de Flair staan. :-)

Waar ik ook op wacht, is nieuwe sportzolen, die waarschijnlijk heel wat beter schokken zullen vangen. Want de huidige zijn echt op en ik heb veel te lang gewacht om er iets aan te doen. Op 26 augustus is het eindelijk zo ver en kan ik naar 't UZ. Het duurt toch wel héél lang eer ge daar binnenraakt voor een afspraak.

Last but not least zit ik momenteel op "zware" drugs: 3 Ibuprofen per dag, en dat voor 2 weken, allemaal omdat de opstoot van "Tietze" en de (daarbij horende?) gezwollen lymfeklieren niet vanzelf verdwijnen en me dat na maanden toch wel stoort.

Maar kom, 't is niet alsof ik me enigszins belemmerd voel. Stamina is still my favourite word.

These are your holidays: read!

Een paar dagen geleden kreeg ik ergens volgende vraag toegesmeten:

Which Book Recommendation Service Is Best?

- Shelfari
- LibraryThing
- Amazon
- GoodReads
- GetGlue
- Other

En toen begon ik domweg te kijken waar ik nu zoal op ingeschreven was en welke lijsten daar zitten. En kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk feitelijk geheel geen "Recommendation Service" vandoen heb. Want ik weet zelf wel wat ik wil lezen. Ik lees ook geregeld krantenbijlages over boeken. En het duurt een eeuwigheid eer ik een (non-fiction) boek uitgelezen krijg.

Ergens herinnerde ik me een "Books" tab op Facebook en ja, daar bleek LivingSocial achter te steken, met mijn "collectie" die vrij goed up to date was. Niet moeilijk, want er is in de laatste zes maanden niet zoveel veranderd. Ik heb er dus rap mijn verjaardagscadeau's - Watchmen & de Sookie Stackhouse box - en Boudica - meegebracht van de rommelmarkt - aan toegevoegd, en de status is weer compleet in orde.

Maar, euh, hoe zit het nu met dat lezen? Wel: ik doe voort. Vooral in The Ancestor's Tale - en ja, dat is non-fiction, hoe raadde u het. Ik ben er al maanden in bezig en zeul het overal mee, want het leest goed in stukskes, en ik vind het echt een van de betere dingen die ik ooit gelezen heb. Dit ligt me en ik ga zeker nog Richard Dawkins lezen. En ik ben er bijna: nog eens stukske prokaryotes en het zit erop. Wat u best weet: mijn achtergrond in wetenschappen is nihil. En daar heb ik dus nu wat spijt van zie. Van het gemis aan biologie en zo meer. Vond ik het moeilijk? Neen: toen ik 5 minuten geleden op de Nederlandstalige wikipage keek was ik wel verwonderd over de vertalingen, maar ik heb me niet te veel afgevraagd of ik de benamingen allemaal wel kende. Zal ik het kunnen navertellen? Niet helemaal vrees ik. Maar ik heb er toch een hele hoop dingen uit bijgeleerd. En da's zowat my main mission in life; dingen bijleren.

De andere 2 waarin ik bezig ben zijn Graham Parker's Carp Fishing on Valium een boek dat ik qua Engelse woordenschat echt wel complex vond. Raar. Wolf Hall daarentegen, leest vlot weg. Het gaat bovendien over een periode - Tudor England - waar ik een zwak voor heb. Ik heb het jammer genoeg al een eind geleden opzij gelegd en zal dus best eens wat terugbladeren.

En de rest, daar moet ik nog aan beginnen. Maar het lukt wel.

Misschien moet ik eens een Vampire Week(end) inlassen. Met acht Sookie Stackhouse novels en zeven seizoenen Buffy ben ik vast een eindje héél erg zoet.

Getver. I'm soo into fangs these days.

Who are you, Suzuki Ingersley?

Elke keer dat ik de True Blood credits zag, vroeg ik me af wie die Suzuki Ingersley wel was.

En toen - toevallig - zag ik de naam ook verschijnen terwijl ik voor Six Feet Under zat. Meestal gaan we met FFWD door de credits.

En toen ging ik googlen.

En daar kwam zo goed als niks verhelderends uit.

Wel deze blogpost.

The Production Designer on "Six Feet Under" is someone called Suzuki Ingersley. And every time I see the credit, all I can think is, "Wow. Is that the coolest name ever, or what?

Dopamine, serotonin, histamine

Kijk, het zou niet mogen, dat ik wakker ben nu. En toch.

De laatste nachten sliep ik moeilijk in. Had ik levendige dromen, die ik 's morgens kan navertellen. En nu ook angstaanvallen. Door de medicatie heen.

Ik heb er serieus de pest in.

Nothing ever feels right (2)

Zal ik nog maar eens verder jammeren, over mijn gemis aan lol, mijn frustraties daaromtrent en de woede en agressie die ik voel tegen hen die wel loos gaan en lol hebben?
Of mag ik fierheid tentoonspreiden, als ik terugblik op het levensbeheersingslijstje van toen?

Levensbeheersing is het verminderen van emotionele kwetsbaarheid. Hoe beter je lichamelijke verzorging, hoe minder emotioneel kwetsbaar je bent.
1) Het is belangrijk dat je lichamelijke kwalen behandelt.
2) Zorg voor een evenwichtig eetpatroon.
3) Vermijd stemmingsveranderende middelen zoals alcohol en drugs.
4) Zorg voor een evenwichtig slaappatroon.
5) Doe aan beweging.
6) Bouw beheersing op (als je alleen dingen doet die je al makkelijk kunt, vergroot dat je beheersing niet)

Aw heck, misschien ben ik wel (veel) minder kwetsbaar, maar happy is niet het woord wat in me opkomt. En dat maakt me zuur. Jaloers op hen die brokken maken, ook al krijgen ze die niet meer gelijmd. Dan vel ik een hard oordeel over andermans excessen. Wil ik niks anders dan zelf uit de band springen. Hevig. Hard. Wetende dat het gedomme niks uitmaakt. Dat ik altijd op die "comorbiditeiten ten gevolge van een bèta-endorfine tekort" zal blijven botsen. Been there, done that.

Troost ik mezelf weer met de wetenschap dat ik wel slimmer ben dan Billy Chenowith en alle andere bipolairen/schizofrenen/psychoten die om de haverklap hun medicatie stopzetten omdat ze het gevoel willen hebben dat ze leven?

Of wil ik gewoon het gevoel hebben dat ik leef?

What's in it for me? (2)

Nog twee dagen en ik heb vakantie, 3 weken lang, als ik me niet vergis. Jaja, het is tijd om wat te recupereren, ik wéét het. Maar ik heb er zelden zo tegenop gezien als nu. Want vakantie, dat is véél erger dan werken. Omdat ik geen opgelegde structuur heb. Niet moet opstaan. Niemand moet brengen of halen. Niet naar het kantoor moet.

Als het op dit moment al moeilijk is om elke dag 's middags te eten, om me aan mijn sportschema te houden en om 's nachts meer dan een paar uur te slapen, hoe wordt het in de komende weken?

Ik heb er begot geen greintje goesting in. Om de tijd die voor me ligt te vergooien aan ontregeld en besluiteloos zijn. Ik heb de moed niet om van alles op poten te zetten. Veel te lastig, veel te complex. En ik heb eigenlijk ook geen flauw idee wat ik zou willen doen. Buiten met rust gelaten worden.

Mag ik naar de opvang?

De laatste loodjes

Hier aan de UGent hebben we de Gentse Feesten vrij. Wat wil zeggen dat de week vooraf er een is van afwerken, nazien en inventariseren. Wat heb ik nog rap rap af te werken? Wat is er allemaal er hangende? En: wat moet ik zeker op het to do lijstje voor na de vakantie zetten?

Terwijl ik bezig ben, ben ik ook aan het evalueren. Wat is er goed gelukt? Wat kon er beter? Waar ging het echt goed vooruit en waar bleef ik steken?

Over het algemeen ben ik content. Dat er een paar grote zaken voor 70% afgewerkt blijven- en dus niet gepubliceerd of verspreid raakten, is typisch voor mij. Maar ik laat ze niet schieten, dat weet ik. Het gaat vooruit. Niet altijd even rap, maar toch. Ik ben ook meer dan 66% van een fulltime aan de slag. Over het algemeen zie ik de zaken in perspectief: ik weet wat ik wil en waar ik heen wil. Over het algemeen vind ik genoeg erkenning en steun. Ben ik blij met wat ik doe en de omgeving waarin ik dat doe.

Hoewel dat geen evidentie is.

De spanning op kantoor is soms te snijden. En ook al maak ik mezelf graag wijs dat er oplossingen moeten zijn voor wat er misloopt - als eens beginnen met communiceren, duidelijke afspraken maken en taakomschrijvingen vastleggen - toch ben ik hierin veeleer theoretisch. Het zit me te hoog. Ik heb al lang geen frisse kijk meer. Laat staan dat ik er nog in geloof dat "zaken zichzelf zullen oplossen". Duh.

't Is tijd dat het vakantie is. Echt waar.

All I wanna say is ...

Ik was er op de scouts BBQ, de schoolpicnick, het schoolfeest, het tuinfeest, tot en met de Murga fanfaretoestand toe. Bracht hem naar feestjes. Haalde hem terug op. En toch kreeg niemand het idee om me te melden dat hun zonen NIET meegingen op scoutskamp.

Na de sleutelbeenbreuk van vorig jaar had ik geen seconde vermoed dat dezelfde extreme stress me nog een keer te beurt ging vallen. Want ik ben er ECHT niet goed van. Was eerlijk gezegd in het idee dat dat de vakantie planning al maanden rond was. Dat er een paar weken rust aankwamen.

Getver, het gaat een tijdje duren eer ik dit verteerd heb.

En neen, ik hoef geen voorstellen om hem een dag hier en een dag ginder te brengen. Ik hou hem zelf wel bij. Want ik heb er de energie niet voor, voor another last-minute-opvang-arrangement-hell.

Ironisch eigenlijk dat hij al dagen aan een stuk zijn huidige Michael Jackson favoriet loopt te zingen: "All I wanna say is that they don't really care about us."

What's in it for me?

Zie ze hier weer zitten, de vrouw van de eeuwige kosten-batenanalyse. Kan ik dit bolwerken? Wat schiet er van mij over als ik dit doe? Hoe veel en hoe lang eer ik ambetant, overprikkeld, geïrriteerd, vijandig, compleet kapot ben? Ik overweeg, schat in, plan en weet dat ik hoe dan ook geneigd ben om ietwat door te duwen. Dat ik recup nodig zal hebben. Om wat te bekomen.

Maar hey, kijk: de vakantie ligt in het verschiet. En die is goed gepland niet?

OF NIET SOMS?

Frituurpraat

Locatie: bij Sint Jakobs, aan het tafeltje voor het doorgeefluik van de frituur. Dochter zit er recht voor en heeft dus zicht op het grote bord met alles wat er daar te vreten valt...

Terwijl ik hen vertel waar de film over gaat die we samen zouden bekijken, onderbreekt ze bruusk:

- wat is een mammoet?
(ik)
- een grote olifant met haar op
(zoon, met pretlichtjes in de ogen, zo rap als kijken)
- met slagtanden!

Hihi.

Anticipation/reward

Gisteren ging ik 10 mijl lopen, om mijn hoofd vrij te maken. Want lopen, da's het enige wat nog een beetje werkt, tegenwoordig. En terwijl ik liep, dacht ik weer na over die veilige en gecontroleerde kicks om verveling te vermijden. Want ik raakte er niet uit.

Mijn eerst bedoeling was om te omschrijven waarom ik precies een kick zoek, opdat ik er een waardige, bruikbare zou vinden. En mijn bedenkingen maakten mij niet blij.

Waarom zoek ik een kick?

• Om mij goed te voelen, tiens. Of beter: om geen (mentale) pijn te voelen. Want er zijn dingen die constant pijn doen. Mentale overprikkeling is soms slopend; gelijk schuurpapier op een open wonde.
• Tegen de verveling: dat doet geen pijn, maar da's verdomde lastig. De onrust en zo. Het gevoel dat ik tegen de muren op kan lopen. Dat mijn kop gaat ontploffen.

Maar langzaamaan kwamen er andere gedachten op. Héla, héla, het gaat om veel méér dan die kick. Het gaat over het feit dat ik zo verdomde weinig lol heb. Over dat ik zéér weinig dingen als plezierig ervaar. En dat ik daar geen schuld aan heb. Want ik wil het best wel hoor.

Wat gelukservaringen betreft, ga ik het niet over de mindfulness boeg gooien. Damn "de bron van geluk ligt in jezelf". Ik weet dat de boeddhistische aanpak waardevol is. Maar hier niet. Nu niet. Want ik herinner me duidelijk een uitleg over ADHD en beloning. Een neurologische uitleg. Waar ik niet blij mee was. En toen ik ging zoeken, kwam ik het direct tegen: "ADHD verstoort het beloningscentrum in de hersenen".

"De neurotransmitter dopamine speelt een belangrijke rol bij de regulatie van emotioneel gedrag, vooral als het gaat om motivatie en beloning. Bij mensen met ADHD is de werking van dopamine in de hierbij betrokken hersengebieden ernstig verstoord. Ze hebben er abnormaal weinig dopaminereceptoren en dopaminetransporters, stoffen die de werkingsduur van dopamine beinvloeden. Onderzoekers in de USA hebben dit aangetoond door PETscans van de hersenen van patienten en gezonde personen met elkaar de vergelijken. Dit verklaart waarom ADHDpatienten moeite hebben om bevrediging te putten uit alledaagse activiteiten, betrekkelijk ongevoelig zijn voor straffen vaker verslaafd zijn of overgewicht hebben. (Bron: Journal of the American Medical Association, sept'09)"

Nu neem ik wel de nodige medicatie. En die maken het ergste - dat wat ik vroeger constant doormaakte - heel wat draaglijker. Maar 't is nu niet alsof er een "happy pill" bij zit. Feit is dat bij mij het uitkijken naar iets leuks weinig effect heeft en het residu van een leuke ervaring nauwelijks blijft plakken. Een mens zou van minder depressief worden.

Ik maak me dus druk over die veilige en gecontroleerde kicks nu. Heb het gevoel da'k met een kluitje in het riet ben gestuurd. Zeker nadat ik het volgende las. Leest u even mee? Dat stuk onder de hoofding Onderwaardering, controleverlies en moeite met 'loslaten', ja.

Need I explain more?

Vlindershort en tank top

Twee weken geleden nog een lange tight en zo meer. Nu bloedheet. Lopen in die warmte? OK, maar toch effe de outfit checken. Geen bril om te beginnen, zolang het niet halfduister is zie ik best goed. De nieuwe tank top met ruguitsnijding? Check. En waarom niet eens dat vlindershortje van héél lang geleden bovenhalen? Yup. Da's een goed idee!

Nu ja, het was het proberen waard. Fris was het zeker. En bloot. Aan de billen. Niet dat dat me stoorde. Gène is niet echt mijn ding. Maar buiten het feit dat het voelde alsof ik in een onderbroekje rondkoerste - en het er eigenlijk vast zo uitzag, was het ook niet heel praktisch. Toch niet voor mij en vast niet voor iedereen die niet hyper skinny is en dus geen zogenaamde Bermuda-driehoek heeft (dat is de ruimte tussen je dijen als rechtopstaat met je benen gesloten naast elkaar).

Voila, da's ook weer uitgeklaard.

't Is warm

De wekker ging af en tien minuten later kwam W. naar boven, met koffie en krant. Zette zich naast me neer met de cultuurbijlage en zei: Ha! Aerosmith heeft op Graspop geopend met 'Love in an elevator' ...

Lap. Nu zit ik voor de rest van de dag in die lift. Met Steven Tyler. Ik hoop maar dat ie gedoucht heeft

Het mentale beeld dat ik van hem heb dateert - gelukkig - uit de tijd van de clip.

Knooppunten (1)

Ik heb het gedaan! Eindelijk! Mijn koersfiets gepakt en een nieuwe knooppunten lus uitgeprobeerd. Goed voor 50 km. Alleen deze keer - oef. Eindelijk zelf het tempo bepalen. En dat ging aardig: 25 km/u gemiddeld, dacht ik vooraf, zonder rekening te houden met stops (kaartkijken, drinken, wegenwerken en oponthoud door wielerkoers). En dat werd het ook ongeveer, 'k heb het niet echt gemeten maar grofweg op de duur van de hele rit geschat. Want het was verkennend bedoeld; om te zien of deze route een optie is voor vaker. 't Is een manier om de mindere stukken te leren kennen (De Pinte dorp en onmiddellijke omgeving bijvoorbeeld: yikes!). En als ik de route ken, moet ik de volgende keer niet de hele tijd hard opletten om de knoopunten bordjes te zien.

50 km dus, in dit "bloedhete" weer. Of ik zot ben? Neen. Ik heb het geen moment te warm gehad. Was niet bezweet. Heb me ook niet zwaar ingespannen. Enkel op de absoluut rechte stukken - langs de spoorweg en het water - ging ik naar de 30 per uur toe. Met een licht verzet, kwestie van schoon rond te blijven draaien. En het was heerlijk! Toen, en nu achteraf nog. Geen last, geen zadelpijn, alleen een beetje moe.

OK, mijn linkerschouder zit vast, maar da's alweer weken zo. Ik zit weer op het punt dat er zo goed als dagelijks pijnstillers bij komen kijken, en moet dus dringend die foto/echo laten maken.

Wat de route betreft zijn er tegenwoordig massa's sites waar je kan plannen en andermans routes overnemen. Ik vermoed dat je met wat zoeken ook wel besprekingen vind, maar ik zoek het liever zelf uit.

Van heel vroeger kende ik de Leiestreekroute (55 km) en de Kastelenroute (48 km) en alles langs de Scheldearmen, richting Merelbeke en richting Wetteren. Met de Ladies Fun Ride deden we voornamelijk Destelbergen, Oostakker, Heusden, Laarne en Wetteren aan. In de voorbije maanden verkende ik - met kinderen - de richting Mariakerke, Vinderhoute, Lovendegem om via Drongen, Latem, Afsnee, de Drie-Leien, de Assels en de Blaarmeersen naar huis te keren. Vandaag deed ik voor het eerst een lus in een nog andere richting: Zwijnaarde, De Pinte, Eke, Nazareth. Van knooppunt 6 (ongeveer bij ons thuis) tot knooppunt 2 in Zwijnaarde, rij je langs de Schelde. Onverhard en stoffig. Grind en honden zonder leiband: oppassen dus. En aan het sluizencomplex voorbij het Liedermeerspark wordt het echt complex. Gelukkig is de bewegwijzering duidelijk, maar het is daar echt gevaarlijk en ik zag geen verlichting op het "raarste" stuk. Het traject Zwijnaarde-De Pinte-Nazareth-Eke slingerde heen en weer over de E17, de N60 en de spoorweg. Veel bruggen en zeer lelijke suburbs, niet fraai. Er zat maar een schoon stukske bos tussen (de Langedreef). Van Eke terug naar Zwijnaarde was wel super: grotendeels op een verhard jaagpad. Waar er een echte ( jonge!) wielertoerist voor mij kwam rijden. En ik kon hem een hele tijd goed bijhouden (tot hij stopte om rechtsomkeer te maken en geambeteerd keek).

Ik ben heel blij dat ik vandaag op de fiets ben gesprongen: de 10 "fietsweken" (april en mei) waren geen onverdeeld succes en hoewel dochter en ik de op 30 mei Ladies Fun Ride uitreden, hield ik aan de poging tot samen wielrennen vooral een gevoel van frustratie over. Over het sportieve aspect. Maar nog veel meer over mijn onkunde om daar net geen punt van te maken.

't Is volbracht. Of zo.

Oef. De examens zijn gedaan. Ik mag weer buiten komen. Gedaan met aanmoedigen en controleren. Gedaan met oppassen. Explosieve tieners: tell me about it.

Next? Een plan de campagne opstellen voor de braderie, morgennamiddag. Eerst en vooral een outfit kiezen waarmee ik snel en efficiënt spullen kan passen. Hemdje, losse rok en schoenen die in één stap uit zijn. En dan zie ik wel. Waar ik wel of niet geraak.

Het zit me dwars dat ik niet kan lopen vanavond, want morgen zal het ook niet makkelijk worden. 't Is altijd iets. 't Is alsof ik al weken wachtende ben. Tot het schoolvakantie gevoel ook mij overspoelt.

'k Denk aan de professionele suggesties die ik maandag kreeg omtrent veilige en gecontroleerde kicks om verveling te vermijden. Parachutespringen? Bungeejumpen? Pffft. Daar ben ik te bang voor. Pistoolschieten? Dat lijkt me wel iets. Zeg nu zelf: een psychiater die zoiets voorstelt, da's ne specialen.

Toch weet ik het zo niet. Zeker niet als ik er zelf verder over brainstorm. Kickboksen? Te lastig, ik ben niet goed op explosieve kracht. P90X doen met een personal trainer ? Te duur (en alleen zou het mij nooit lukken). Triathlonnen? Is net effe buiten beschouwing. Gewoon op café gaan en coke snuiven gelijk iedereen dan maar? Oh sorry. Dat was wat hij niet aanraadde. Hij is gewoon blij dat ik er niet bij ben, bij zijn ADHD clienten met verslavingsproblematiek. Lief hé?

Ach, soms ben ik gewoon kwaad op mezelf omdat ik - als puntje bij paaltje komt - een ongelooflijk redelijk mens ben.

Heeft u dat ook wel eens?

I like them a bit mean these days.

In real life zal je mij nooit, maar dan ook nooit met "bad boys" aantreffen. A habit? Flierefluiter? Onbetrouwbaar? Niet met mij!

Op tv daarentegen, kan ik het best hebben. Dat ze roken en drinken en zo. Rondhangen met onaangename maten. Het niet te nauw nemen met exclusiviteit in relaties. Ronduit criminele feiten plegen. Nee, het moeten niet altijd brave helden zijn.

Jax Teller (Charlie Hunnam) in Sons of Anarchy is lief en innemend, zorgzaam en zelfs wat schattig. Maar hij schiet de stalkende ATF agent zonder aarzelen voor de kop. Zijn morele twijfels maken hem sympathiek, maar ik denk niet dat ie van het "aanwezige" soort is. Met zijn maten op café, ja.



De verhuis van de Fisher Funeral Home in LA naar Miami gaf ons een knappere Michael C. Hall, met goudbruin tintje. Dexter Morgan is op het eerste gezicht een normale man, met een vaste vriendin en zelfs pleegkinderen. Dat ie ook nog een een seriemoordenaar is, en meer dan eens serieus in het nauw wordt gedreven, tja, dat maakt hem best interessant. Iedereen heeft geheimen, iedereen verbergt iets of heeft redenen om zaken te rechtvaardigen. De seriemoordenaar kant zit in ons allen, zij het op andere manieren, lijkt hij ons te willen zeggen.

Vampire Bill (Stephen Moyer) in True Blood is de slechtste van de hoop, maar ook de meest zinderende. Als hij aan Sookie uitlegt wat er haar te wachten staat nadat ze zijn bloed dronk (versterkte zintuigen en een verhoogd libido), weten we genoeg: he's trouble. Bill mag dan wel zeer ouderwets voorkomend en beleefd zijn, hij heeft behoorlijk last van zijn gewelddadige neigingen. En zijn goesting in niet-synthetisch bloed, vrees ik. Juist omdat je nooit precies weet waartoe hij in staat is, is het héél spannend aan zijn zij. En Bill Compton is ook geweldig sexy. 't Zijn toeren.

Marc Anthony (James Purefoy) is zonder twijfel de schoonste schurk van de bende. Een drinker, een gokker, vulgair, met een grote bek en overal, altijd vrouwen. Bij tijden een perverse pummel. Met een voorliefde voor bloed, lust en meer bloed. Maar zie hem aan: die kop, dat lijf! Een klassieke schoonheid. En dom zal hij ook wel niet geweest zijn, als je ziet hoe ver hij 't schopte, in (HBO) Rome en zo.

90 minutes (and more)

De laatste weken doe ik anderhalfuur loopkes. Op tijd, niet op afstand. Deels omdat ze er thuis moeten aan wennen dat ik zo lang weg ben. Nu ja, als ik ga spinnen ben ik voor langer weg. Maar dat is meestal 's avonds. En dat zijn ze wel gewend. Twee uur lopen echter, dat moet ik nog proberen. Want 2 spinninglessen na elkaar, da's wel 2 uur, maar ook 2 keer een warm-up en een cool-down.

Vorig zondag was het koud; ik liep met een met lange tight, een compressiehemdje, een buff en een UGent sweater. Dat laatste was een experiment. Ik ben niet snel geneigd om katoen aan te trekken, maar het was zo koud dat ik dacht dat ik niet eens zou zweten. Toch kwam ik terug met een natte mouw, aan de kant van mijn iPod armband.

Wat er mij doet aan denken dat ik eens een echt loopjasje moet aanschaffen. Want mijn dunne fleece vest is OK zolang het droog is, maar als het regent staat er subiet water in mijn mouwen. Ik kan het er gewoon uit gieten. Echt. En het ouwe Aldi loopjasje met de afritsbare mouwen is nog bruikbaar, maar een beetje losjes zo en dat lichtblauw, dat vind ik niet zo mooi meer. Het is ook niet meer waterdicht. Wat me op volgende vraag brengt: hoe doe je dat eigenlijk, met loopjasjes, om ze waterdicht te houden? Want ik was die keer op keer omdat ze kleddernat zijn. Ze gewoon laten opdrogen, da's vies.

Ik liep zondag ook met andere schoenen. 't Was nodig: mijn laatste paar is echt compleet op. Goed dat ik die heel ouwe Saucony's nog staan had. Ze hebben absoluut hun beste tijd gehad, maar de demping is er nog niet helemaal uit. Ik moet er werk van maken, van loopschoenen kopen. Net als van het laten maken van nieuwe loopzolen. Het komt er niet van om die afspraak bij de sportgeneeskunde op het UZ te maken.

Voor mijn verjaardag, denk ik aan een goeie sportbril, om mee te lopen en te fietsen. 'k Heb al eens gekeken en die van Rudy Project staan me wel aan. Zo een model met wisselbare glazen en een clip-on op sterkte.

't Wordt dus tijd dat het solden wordt. Ha!

Smart has the plans, stupid has the stories

Een slecht seizoen voor terrasjes, gecombineerd met examens: genoeg om serieus de blues te krijgen. No fun. Alles moet en ik heb geen vooruitzichten. Geen plekken waar ik heen wil, geen mensen die ik wil zien. Geheel knorrig.

En als ik dan de deur uit ga - in hun kielzog - is het weifelend. Moet ik echt mee? Wat ga ik daar in godsnaam doen? Eten? (Pfft, ik eet al genoeg zooi en elders stop ik - uit verveling - geheid te veel in mijn bek.) Praten? (Ik haat het eeuwige gejengel over kinderen. Zeker als ik het produceer.) Drinken? (Help, neen. Met al dat lopen ben ik zeer selectief wat alcohol betreft: het voelt niet goed als je de dag voordien drinkt en ik heb ook geen ambitie om witte wijn kilo's te accumuleren.)

Eigenlijk ben ik ook superseut. In die zin dat ik me steevast zorgen maak over alles wat ik zeg als ik een glaasje cava op heb. Ontremming: het maakt me doodsbenauwd.

STEL DAT IK IETS WILDS DOE?

Jaja, ik ben geheel Ruth Fisher: so uptight I could make a corpse look loose.