Week 3 - Slip Sliding Away

Ik wist het vooraf: toegeven aan uitputting is gevaarlijk. 't Is pas wanneer je stopt en stilstaat dat je beseft dat de bodem van de put niet eens in zicht is.

De vakantie is aangebroken en de tieners zijn nu voltijds thuis. Dag en nacht zijn op slag zoek. De tijd verglijdt en ik verlies houvast. Ik eet niet meer, ik graas.  Ik krijg mezelf niet in gang om het “noodzakelijke” - als boodschappen en huishoudelijke klussen - te doen. En ik verdraag niks. Met alle gevolgen vandien. Frustratie en conflicten a gogo.

"Laat me met rust", zeg ik, maar ik ben zelf onuitstaanbaar omdat alles me te veel is.

Wat was het nu weer dat ik nodig had? Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging.

Tja.

Week 2 - Zombie

Niet helder kunnen denken heeft zijn charmes. Maar niet wanneer je je “kwesties op te nemen met de aannemer” drie keer moet laten uitleggen.

Onrust steekt de kop op. Ik moet iets gaan doen! Tot ik eraan probeer. De krant lezen is een klus op zich. Ik wil wel, maar het gaat moeilijk.

En dan val ik eindelijk stil: de angstaanvallen zijn weg en ik word ‘s morgens wakker met een heldere herinnering aan dromen; het resultaat van die Sedinal pilletjes, vermoed ik.

Alles gaat in ultra slow motion. De wereld draait en ik kijk toe en daar heb ik vreemd genoeg vrede mee. Ik raak nauwelijks het huis uit. Slaag er niet in om te sporten. De batterij is leeg.

Wat ik niet hoef is extra stress - en die komt er natuurlijk wel, ongevraagd en in grote hoeveelheid.

De week eindigt met een langgepland kerstconcert. Vredig.

Week 1 - Ain't no use crying over spilt milk

Wat gaan ze zeggen? Zie ze weer werkeloos thuis zitten, murw in der kop.

Het meest van al geneer ik me voor de bouwvakkers die me in huis zien rondsluipen. Ik heb het gevoel dat ik hen uitleg verschuldigd ben.

Schuld en boete, dat is mijn visie. Hoezeer ik ook weet dat niet helpt, mezelf te culpabiliseren.

Gelukkig hebben we geen plannen voor de Kerst.
Gelukkig moet ik geen cadeautjes inslaan.
Gelukkig moet ik niks speciaals koken. Want het zou niet lukken.
Gelukig ben ik niet depressief. Of angstiger dan anders.

Ik werk met enige moeite de laatste week van mijn trainingsschema af en denk daarbij herhaaldelijk aan Carrie Mathison’s “Look, I'm running six miles a day, I'm sleeping eight hours. It's working.” Carrie gelooft wat ze zegt is, terwijl iedereen vindt dat het bullshit is. Ook voor mij helpt lopen enorm. Maar ‘t is niet genoeg. Zelfs met medicatie kan het fout gaan.

Niks zo gevaarlijk als overmoed: een heel jaar zonder mindfulness, zonder yoga. Ik heb voortgedaan. Dat vooral. Niet (genoeg) stilgestaan. En dat wreekt zich.

Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging. Dat heb ik nodig. Zelfzorg, noemt men dat.

Taper Week

Na twee jaar van gesukkel en gepruts, van deelnames plannen en dan toch niet te lopen - omdat ik me niet fit genoeg of niet afdoende voorbereid voelde - besloot ik deze zomer om er ECHT voor te gaan. Voor een HELE marathon.

1. Bij myasics.nl maakte ik een trainingsschema op, met als doel om er op 15 december 4 uur 33 minuten en 37 seconden over te doen. Geen al te zot plan, want ik koos voor de minimum belasting. Over een periode van twintig weken zou ik 88 loopsessies met een totaal van 772 km afwerken. Yay!
2. Vervolgens schakelde ik Nike+ in voor de registratie. Ik ergerde me al vaak aan de pannes van de iPod synchronisatie en de buggy Nike+ website, maar besloot dat het voor mij toch precies doet wat ik nodig heb: info geven terwijl ik loop, en tijden en afstanden opslaan. Meer moet dat niet zijn.
3. Voor de verwerking en ter documentatie, had ik al een eind geleden voor Dailymile gekozen, en daar hield ik zorgvuldig alle info bij. Kwestie van gemotiveerd te blijven.

En het ging goed. OK, ik heb al die tijd weinig gespind, en van de krachttraining die wel op de planning stond, kwam er weinig in huis. Maar ik heb grenzen verlegd. Geleerd om harder en véél langer te lopen. En mens, ben ik daar content over. Want lopen helpt. Meer dan gelijk wat.

Een dikke 18 weken lang heb ik mijn marathon schema religieus gevolgd. Tot het voorbije weekend.
Het wordt een halve, zondag.

Dat meisje krijgt wel veel hulp hé

https://soundcloud.com/ntr-radioprijs-2013/08-adhd-ce-line-mulder

Seems like that raptor is still after me

De volgende schoolvakantie heb ik niet gehaald, da’s duidelijk.* Of ik me misrekend heb? Ik weet het zo niet.

Vakanties als reddingsboeien, dat is waarschijnlijk niet zo ongewoon bij werkende moeders. Maar het feit dat ik tijdens vakanties dubbel afzie omdat de structuur van de werkweek ontbreekt, dat maakt het extra lastig.

Als mijn focus op het werk erdoor zit, verlang ik naar rust. Om dan thuis heel snel te ondervinden dat ik eigenlijk liever op het werk wil zijn. Want daar laat men mij veel meer met rust. In de zin van: ik werk er meestal gestadig door, op mijn eentje.

Maar soit, als ik op-en-versleten ben, heb ik rust nodig. En daarmee bedoel ik: tijd om NIKS te doen. Tijd voor zelfzorg, die “bron van veerkracht” en zo meer. Veel meer dan slapen, mediteren en sporten zou dan niet mogen.

Dus: GEEN “persoonlijke inhaalactiviteiten” als kranten en boeken lezen, rondsurfen en tv opnames bekijken en veel schrijven. GEEN dagdagelijkse klussen als opruimen, wassen, koken, boodschappen doen enzovoorts. En al zeker GEEN extra klussen “want ge zijt toch thuis” of “ge zijt toch niet ziek hé”.

Daarom ga ik nooit met veel goesting in “ziekteverlof”. Omdat het niet werkt. Daarom ben ik niet zo’n fan van schoolvakanties. Omdat ze me f*cking depressief maken.

Symptomen, symptomen, symptomen. Op op den duur valt er niks meer te zeggen. Jammeren op facebook is makkelijk. Er is geen tijd voor reflectie, geen tijd te bloggen. Alles is gezegd. We weten het nu. Het wordt niet beter.

“Het is geen goed jaar geweest”, concludeert men voor mij. Maar zie, zelfs dat herinner ik me zo niet. Volgens mij ging het zelfs héél goed, met het werk. En met mijn loopplannen.

De hele serie voorstellen tot extra medicatie heb ik één voor één afgewimpeld. Op een plantenpreparaat na. Ik wil geen extra pillen. Voor de dooie dood niet.

Pas de volgende ochtend snapte ik wat hij - de specialist - me duidelijk maakte. Dat ik te ver heen ben om nog wat te tinkeren met ademhalingsoefeningen en cognitieve gedragstherapie. Dat nuttige tips over structuur en grenzen bewaken op dit moment geen aarde aan de dijk zullen brengen. Dat hij wel gelooft dat ik wil. Maar ook ziet dat ik niet meer kan.

Iets wat ik zelf steeds weer betwijfel. Ik geef niet op. Tot ik neerval. En zelfs dat vergeet ik héél vlug.

Wat brengt de toekomst? Welke zijn de vooruitzichten? Op dit moment heb ik niet genoeg geheugenruimte om langer dan een halve dag vooruit te zien. Het is bijna Kerst, realiseer ik me. En er is nog geen boom. En ja, ik ga lopen zondag. Het kan me niet schelen wat men daarvan denkt.

* Vorig jaar crashte ik inderdaad pas in de vakantie.

Sloa mor ip de belle, de match es gedoan

Het startte met “last van de zwaartekracht”: dagenlang liet ik alles uit mijn handen vallen. Vervolgens raakte ik ongeveer alles kwijt: mijn sleutels, mijn bril, mijn loopgordel, mijn handschoenen … En toen - oh joy - volgde de cognitieve uitval.

Game over dus: ik zit voor een scherm en kan ik niet meer helder denken.

Hoewel ik er tot nog toe mijn hoofd goed bijhield, wilde mijn lijf in de voorbije weken niet altijd mee. Ok, ik liep veel en ver - met mijn uithoudingsvermogen is alles in orde. Maar de dagdagelijkse stress hakte op me in. Het begon half september met maagzuur en reflux en kort nadien ging ik weer chronisch hyperventileren. Wekenlang constant kortademig zijn (met soms ook hoesten), maakt een mens niet vrolijk. ‘s Nachts wakker worden van het drukkend gevoel op de borst ook al niet. Er volgden hartkloppingen (waar ik heel ongerust over was) en een te hoge bloeddruk. Ik verkrampte compleet en had weer nek- en schouderpijn met lekker veel uitstraling naar mijn linkerarm en -hand. Om het plaatje compleet te maken kwamen ook alle nerveuze tics boven water en zit ik met een itchy & scratchy opstoot om u tegen te zeggen.

Maar tot voor gisteren had ik nog hersenen. Nu zit er een bol watte.

En ik ben ambetant want niet productief. Stel u voor!

Ben ik verstandig geweest? Heb ik preventief gehandeld? Ja!

1. Ik verminderde mijn dagelijkse dosis caffeïne.
2. Ik ging wekelijks naar de kinesist/osteopaat/acupuncturist.
3. Ik nam braaf Ibuprofen en Dafalgan tegen ontstekingen en pijn.
4. Ik nam vrijaf om te recupereren tijdens het herfstverlof.
5. Ik ging 2 keer naar de huisarts met een reeks van klachten.
6. Ik nam ook eens wat Xanax, toen het echt niet meer ging. 
7. Ik neem weer een magnesiumsupplement 

Helpt dat allemaal? Ja, maar niet genoeg.

Wakker liggen en je afvragen of wat je voelt een hartaanval is of een combinatie van een geklemde linkerarm en extreme stress, is één ding. Een huisarts die je klachten helemaal niet serieus neemt, een ander. “Psychosomatisch” is geen synoniem van “verwaarloosbaar”. Ik stap niet rap naar de dokter en ben nu helemaal niet meer geneigd om dat te doen.

Een minder rampzalige herfstvakantie had geholpen, want die liep wel erg anders dan verwacht. Maar zie: ik heb bijgeleerd! Met de toenemende zorg voor oudere familieleden behoor ik nu volledig tot de “sandwich generatie”. En ik snap nu ook waar het gezegde “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen” op slaat.

Nieuwe lessen voorbereiden en geven is stresserend. Verbouwingen zijn dat ook. Vooraf de garagepoort, dressing, rommelkamer en badkamer helemaal leegmaken en alle kleren, tassen, jassen en schoenen triëren, hopend dat je in de komende weken niks op zolder in een doos moet gaan zoeken … is not funny. Elke ochtend ben ik de kluts kwijt 's: waar zijn mijn kleren? En waar is de vloer heen?

Voortdurend opgejaagd en slechtgezind zijn is niet ok. Te weinig slapen ook niet. Volcontinu proberen om toch altijd - tegen beter weten in - voort te doen, eindigt in een toestand als deze.

Ik ben niet ziek. Wel moe. En slechtgehumeerd. En vooral braindead.

"a women left, just there, she was obviously disgusted".

Sorry Hugh,
I had too much fluids right before the concert.

Well, at least he noticed me. BIG GRIN

Within a 10-minute window of the average finish time for the marathon

De paasvakantie is alweer voorbij en alles loopt terug als voorheen. Die ene week thuis - de eerste was het - heeft me blijkbaar deugd gedaan. Niet dat ik er fier op ben dat ons dag-en-nachtritme onmiddellijk op zijn kop stond, maar we hebben desondanks heel veel werk verzet in huis. Op een korte termijn veel klussen klaren, zaken uitpluizen, knopen doorhakken en hulpbehoevenden bezoeken: het is mijn ding niet. Maar we hadden een deadline in gedachten en we hebben hem gehaald. En zie, W en ik hebben ook een hele serie (The Bridge) uitgekeken en zijn zelfs - terwijl onze tieners op Chiro-weekend waren - in 't stad geweest voor een late lunch en wat Veldstraat shopping. Ook al was de tweede week van de schoolvakantie voor mij een vrij volle werkweek, ik heb het idee dat het momenteel beter met me gaat. Want ik heb al een hele tijd FOCUS. 

En niets is zo fijn als hyperfocus. Niks.

Ik duik erin. Ik lees, schrijf en vertaal. Begrijp alles beter en zie samenhang, verbanden tussen dingen, die ik bovendien ook onthou. Overzicht heb ik niet - dat zal me planningsgewijs weer duur komen te staan - maar soit, het is fijn zo.

Wat ook fijn was, is dat ik zondag iets deed wat ik jaren geleden héél vaak deed (en sindsdien echt wel mis): een lange zondagnamiddagloop, langs de Schelde. Omdat ik zonder forceren aan net geen 25 km (in totaal) raakte en in de uren nadien niet strijk in de zetel lag maar gewoon doordeed, begon ik toch even met het idee van een marathon te spelen. Moet kunnen, dacht ik: 20 km op 2 uur, 40 km op 4u en een beetje. Vandaar dat ik de volgende avond - gisteren dus - enthousiast in Runner's World zat te lezen. Om dan nog effe de laptop open te klappen voor een blik op Facebook. Luttele minuten nadat het eerste filmpje van de explosie aan de finish in Boston online verscheen. Dat filmpje in slow-motion waarin die oude meneer omver geblazen wordt. Waar je de klok bij de finish ziet, startende bij 04:09:41. 

De rest was een beetje déjà vu: 2 jaar geleden zat ik een nacht naar beelden van Pukkelpop te kijken. Waar W toen was. Brrr. 

No such thing deze keer, ik ken geheel niemand die de Boston Marathon meeliep. Maar ik bleef kijken. Tegen beter weten in. 

En ik weet, dat het beeld van die gast die weggevoerd wordt in een rolstoel - beide onderbenen kwijt - de komende dagen niet zal wijken. Alles plakt aaneen en loopt in elkaar over. En ik weet dat dit surreëel gevoel weer zal verdwijnen.

Zoals vele mensen vraag ik me af WAAROM. Wie doet dat nu, zoiets?
Op een loopwedstrijd.
Allez.

Beschutte vrouwen

De voorbije maanden valt het me zwaar dat ik zo goed als dagelijks door weersomstandigheden verplicht ben in regenjas (of skivest met een fleece onder) en platte gesloten schoenen (tot Timberland bottienen met antislipzool) de hort op moet. Want ik fiets. Met een waterbestendige Kipling handtas in de waterbestendige Ortlieb fietstas. Plus een reserve jeans, voor in't geval dat ik doorweekte broekspijpen heb. Want aan plastic regenbroeken heb ik echt serieus de pest.
Als ik met de auto buitenkom, is dat om met boodschappen te zeulen (laatste keer: twaalf liter melk en twaalf liter water plus een kar vol eten) en om zoonlief naar de rugbytraining te voeren - een plek die ik steevast in bezwete looptenue verlaat.

Het begint me dus zwaar te frustreren dat ik al maanden niks "leuks" aan kan. Terwijl ik wel een kast - veeleer een hele dressing - vol leuke kleren en nog veel leukere schoenen heb. Die ik dus niet aan kan. Met dat aanhoudend kloteweer.

Hoe langer het duurt, hoe meer ik me erger aan beschutte vrouwen.

Het soort dat nooit natgeregend wordt en nooit zweet.
Het soort dat vanuit de geclimatiseerde auto met zetelverwarming van de overdekte parking in de lift stapt,
het hele jaar door op daim hakken.

Het soort wiens winterjas niet waterbestendig is en ook al niet erg warm en ook niet helemaal toegaat aan de kraag, want zeg nu zelf: dat ziet er niet uit ...
Het soort dat altijd een goeie, dure lederen tas meezeult.

Het soort dat altijd stiletto's draagt omdat ze hoogstens van de lift naar hun bureau moeten stappen.
En nylons - al dan niet blikdicht - omdat ze nergens komen waar het minder dan 18 graden is.
Het soort dat met strikte regelmaat naar de coiffeur gaat en meer stylingproducten dan shampoo verbruikt
Het soort dat niet weet wat "mutshaar" is.

Het soort dat 's morgens altijd make-up op doet. En waterproof mascara met bikini's associeert.

Het zou me enigszins troosten mochten deze vrouwen allemaal vreselijk ongezond zijn wegens een schromelijk tekort aan beweging. Maar het perverse is dat ze na het werk in vol ornaat de fitnessclub binnen struinen, een stevige les meepikken en nadien - na een zorgvuldige douche met douchemuts en het bijwerken van de make-up - even properkes de zaak verlaten om met de vriendinnen een wijntje te degusteren. In een etablissement met aanpalende parkeergelegenheid natuurlijk.

Ook zij die wel es dertig meter over een trottoir trippelen, onder hun paraplu, hopend dat hun haar niet gaat kroezen, vinden bij mij geen genade.

Tot het weer beter wordt. En niet een beetje - het natte voorjaar van 2012 indachtig ...

You’re Yang!

Is your personality more Yin, more Yang or are you totally balanced? Find out with Your Personal Tao Test and you could win a Tao gift set worth € 118 or one of 50 other Tao prizes!

En dan doet ne mens - uit hebberigheid - eens mee aan zo'n quizke op Facebook ...

"Today you show more Yang in your personality. Yang personalities are confident, rational and ambitious. They take decisions with their heads instead of their hearts. They have a passion for action and are always on the move because Yang oriented people get nervous when life lacks activity. To harmonise Yin and Yang try to relax a little more every now and then. Take your time and unwind in the warmth of your tub in complete silence. This will support your lack of Yin and restore balance. Try again tomorrow to see if your Yin & Yang balance has shifted. The more days you run the test the greater your chances of winning!"

En dan:
"64% of Rituals fans are Yin!
18% of Rituals fans are Yang!
16% of Rituals fans are perfectly balanced!"

Dat ik bij een minderheid hoor, dat wist ik eigenlijk al ...

'k Vraag me wel af met welke antwoorden ja aan die "perfectly balanced" geraakt. Heel moeilijk zal het wel niet zijn. Ben alleen te lui om het uit te zoeken. (Da's dan mijn Yin kant, denk ik ...)

All you need is ...

Ik zeg het u: 't is hun schuld!

Please Connect to Power

Het beste feature aan de nieuwe iPod Nano is de fantastische batterijduur. Ik kan 's morgens in het fietskot - ofwel blauw van de kou of kleddernat - het ding uitzetten en in mijn sjakosj duwen en daar blijft het dan in relatieve stilte twee volle dagen lang verder spelen. Tot ik het er weer uithaal om een loopke te registreren. 't Is pas dan, op het moment dat ik op het touch screen de NikePlus knop beroer, dat het zijn laatste adem uitblaast. Eerst is er die vrolijke appel (huh? reboot?) en dan mijn favoriete melding: "Please Connect to Power". Altijd het wachten waard. Yup.

Slow Motion Potion

Torpor is often used to help animals survive during periods of colder temperatures, as it allows the organism to save the amount of energy that would normally be used to maintain a high body temperature. (Wikipedia, Torpor) 

Tell me about it. Het gebeurt niet veel dat ik nauwelijks de moed vind om te fietsen, maar dit weer - koud & nat - en mijn aanhoudende staat van ontbinding maken het héél moeilijk om 's ochtends in gang te raken. Ik rol met spierpijn uit bed, zweet peentjes op mijn kaduuke fiets en heb het moeilijk om warm te blijven als ik buitenkom.

Tot het avond is natuurlijk. Want zoals altijd kom er dan pas door. En kan ik lopen of gelijk wat doen. Na vijf uur in de namiddag. De rest van de dag is zo lastig dat ik me afvraag of ik grieperig ben of zo ...

En er zijn ook van die dagen dat ik helemaal niet boven water kom. Met een stofwisseling vertraagd tot een zeer laag niveau, neiging tot onderkoeling en vetreserves galore lijkt het alsof ik tegen de winterslaap vecht.

(S)he's an action hero

Action Hero - Written by A. Schlesinger

The doctor says it's really just 

An educated guess 

I suggest you get some rest 

Try to cut back on the stress 

Cause I don't like what I see

Unpatched vulnerabilities

De eerste maand zit erop en het was geen goeie maand. Niet aangenaam. Te vaak op het ondraaglijke af. En ik heb graag een beetje levenscomfort.

De laatste keer dat ik zo'n langdurige periode van cognitieve uitval meemaakte, dateert van begin 2006 en die eindigde met een verblijf in een "prikkelarme omgeving". Ik word er dus niet vrolijk van.  

31 dagen ver in 2013 en

• er ging geen dag voorbij waar ik me niet moest doorsleuren
• geen dag waarop ik 's ochtends enigszins in gang geraakte
• geen dag waarop ik heel helder kon denken
• geen dag waarop ik niks kwijt was
• geen dag dat ik niet hyperventileerde
• geen dag waarop ik me niet afvroeg of ik met zo'n hartslag en zo'n bloeddruk niet beter een dokter opzocht
• geen dag waarop ik niet vreesde iets cruciaals te vergeten of andere steken te laten vallen, thuis en - *ANGSTAANVAL* -  op het werk

Zonder werkgeheugen is alles erg lastig; het kost me zoveel energie om mezelf bijeen te rapen en te houden dat ik al doodop ben voor de dag begint.

Zonder werkgeheugen is er ook desoriëntatie en geregeld paniek. Ik snap onderhand perfect wat beginnend dementerenden doormaken, met dat verschil dat ik weet dat dit vast weer in orde komt ..

Dus deed ik voort en deed ik mijn best

• ben zo goed als dagelijks op tijd gaan slapen, voor middernacht
• heb taken afgestoten en afgelast en er (toch bijna) geen extra's bijgepakt
• liet het dagelijks-vers-en-strak-gepland-koken vallen (en eet dus weer rotslecht maar soit)
• bleef met de auto rondrijden, ook al vond ik dat eng
• ging minder sporten omdat ik absoluut op en versleten was
• nam toch de tijd voor een paar "fun" maar zeer vermoeiende trips richting Ikea en Antwerpen

Ik verlies de moed niet. Ben verre van depressief. Maar ik slaag er niet in om het tij te keren. Ook al ken ik alle tips, tricks en technieken. Ook al WEET ik onderhand wat er werkt en wat niet. 

Het ligt aan mijn attitude, zeggen ze mij: ik ben te negatief, altijd bezig met worst case scenario's; "bang voor controleverlies" ...

Dat zal dan wel zeker? Mij van optimisme verdenken is inderdaad héél moeilijk

• ik trek het mij allemaal te veel aan
• ben zo al ongerust dat ik het - als partner, moeder en werknemer - niet goed genoeg doe. 
• voel me constant verantwoordelijk voor van alles en nog wat (en dan vooral voor dingen waar ik absoluut geen aanleg of energie voor heb)
• ben er als de dood voor om het nog moeilijker te maken voor hen die begrip voor me opbrengen of hulp bieden

Ik wil gewoon altijd beslagen ten ijs komen. Lara Croftsgewijs bewapend en steeds paraat.

Maar dat is buiten de unpatched vulnerabilities gerekend. 

Get rich quick scheme

Next time I’ll let you all place a bet on how long I can burn the candle at both ends.

Uitval

Het erge hyperventileren is over. Hoewel: gisteren kwam er iemand mijn kantoor binnen om te vragen of alles goed met me was. Omdat ik zo zuchtte … (ach ja, dat weten ze thuis al: “sighing a lot is a sign of chronic hyperventilation”)

Mijn bloeddruk - die vorige week (en vast al veel langer) te hoog was - is volgens wat ik aanvoel weer ok. Ik ben niet opgejaagd meer.

Ik val uit
Geraak nog ternauwernood in gang
Heb moeite met het vinden van woorden en met zinsopbouw; een beetje afasie quoi ...
Kan niet goed meer schrijven
Als ik niet echt mijn best doe, noteer ik alles - en dat is héél veel wegens geen werkgeheugen - in grote krabbels; slordig en niet erg leesbaar. Er komen ook constant andere letters uit mijn pen dan die die ik wou schrijven. Zeer ambetant is dat. Schrijven is meer dan ooit schrappen. Gelukkig kan ik tegen mijn telefoon praten. In het Engels, maar soit. Die speech-to-text doet het goed, voor kleine notities.

Maar kom, ik doe voort.

That'll keep you going through the show

Misschien moet ik terug The Wall op mijn iPod zetten.
In 1980 had ik die op plaat en cassette. Ik kan er nog altijd blijven naar luisteren. 

No sense of harmony, no sense of time.

It’s been more than a few days now that I cannot tell what day of the week (and month) it is. I’ve lost track. I gave up checking the agenda  - which is quite unusual.
It just happened.

Enter extreme forgetfulness

Where did I last lay down my glasses, keys, phone? What day is that class I teach scheduled? What did I need at the grocery store, now that I’m standing in its aisles? Did I remember to switch off the dryer? 

From compulsively organized I’ve to moved on to oblivious.

Everything slows down. There’s - really long - bouts of hyperfocus. Hours go missing. Next my mind is scattered. I'm lost in the supermarket. Remote. Under a bell jar.

I'm not worried. I'm fine. Mellow even.
The longer it lasts the less concerned I get. I can't imagine life otherwise. My senses are dulled.
When did this start? 
I've lost interest. I'm not tired any more. I'm numb. And in a way I like it.
This is not my life. I'm just observing.  Everything is covered by a thick layer of snow

And oh, I don't think anyone will make me do things soon ...