Five

Het stond aan het begin van maart op de planning: eens iets "evaluerends" schrijven over de voorbije 5 jaar.  En ik begon eraan, vol goede moed eigenlijk, want ik zou het positief houden. Alles ging goed. Ik stond sterk. Liet onderstaande achter bij eventjeswicht. En spendeerde vervolgens maanden aan het behouden van mijn balans...

Sinds begin maart 2006 - een vrijwillige opname die ik zelf regelde - en half april 2006, de diagnose: ADHD ben ik net zoals jij aan het proberen. Ik heb lang gedacht dat ik het gevoel van "kwetsbaar zijn" en "een beperking hebben" nooit meer zou kwijtraken, want het gaat inderdaad niet meer weg, die ADHD. Maar zie, na al die tijd ben ik onlangs tot de conclusie gekomen dat ik mezelf niet meer als "ziek" beschouw. Het is onbewust gebeurd en het heeft eigenlijk niks met de symptomen te maken, want die zijn er nog. Maar ik heb mijn sterkte teruggevonden. Ik wil je dus een hart onder de riem steken: tijd en boterhammen en het wordt echt leefbaarder.

"Zorg voor jezelf", hield ik in gedachten. En "doe voort", want eigenlijk ging het best goed, alles in acht genomen. Alleen was die "alles" wel veel. Soms echt te veel. En was ik geregeld overweldigd.

Oh ja, ik heb in die voorbije 4 maanden van alles gelezen. Heel wat bekeken en gezien. Dingen gedaan die ik zelf voor niet mogelijk hield. En geschreven dat het geen naam had, wegens serieuze vlagen van hyperfocus en ongekende productiviteit. Ik schreef dus véél: voor het werk en voor mezelf. Op Facebook - just throw it all out for instant gratification -  en in talloze kladjes, om verder uit te werken voor den blog, wat duidelijk niet gebeurde...

Waarom niet? Omdat het niet over vrolijke dingen ging - getuige een lang document met als titel "ellende en depressie". Omdat ik nogal hyperkritisch was, voor mezelf. Omdat ik het lastig had - bij wijlen kapot ging aan onrust - maar tegelijk ook bergen verzette. Omdat niet kunnen ontspannen, tics, pijn en chronisch hyperventileren afgewisseld werden met genoeg sportieve activiteiten en heel wat stressvrij gelummel - zowel online als in 't echt. Omdat ik na elke visite bij de shrink naar buiten kwam met het idee: dit gaat goed!

Na 5 jaar weet ik dat "in balans blijven" een continue opdracht is. Mijn leven is een slap koord dat nooit stil houdt. Of een rollercoaster, die me op een paar uur tijd van het ene extreme naar het andere kan brengen. Ik wéét nu meer. Ik kan er over praten. Kan anderen - en die zijn er meer en meer - echt helpen, ook al verklooi ik het zelf geregeld.   

"Ook dit gaat over" denk ik dan, als ik weer eens compleet zot draai van mezelf en iedereen rond mij. Een mantra die acceptatie impliceert: who'd have thought! Tot mijn verbazing raak ik ermee weg. En dan denk ik: da's het verschil, tussen 5 jaar geleden en nu. Oef. 

Spree!

Soms is het zo, dat ik iets moet kopen. Soms is het ook zo, dat het kopen mij erg meevalt. Dat ik plots een heleboel dingen vind die ergens in mijn achterhoofd (of in Googledocs) op een lijstje stonden.

Ja, ik heb massa's lijstjes, wat voor mij uitstekend werkt tegen impulsaankopen en zo meer. De tijd dat ik alleen zwarte gilets kocht of 3 vergelijkbare paren schoenen is al LANG voorbij. Bovendien ben ik spaarzaam. Koop ik eigenlijk zelden iets aan volle prijs. Keer ik, in geval van twijfel huiswaarts om nog eens te overdenken.

De laatste weken waren echter ... boeiend. Online kocht ik twee Eastpak tassen en een Oilily portefeuille (allemaal cadeautjes) en voor mij een nieuwe smartphone. Op het passende hoesje, de yogariem en -blokjes wacht ik nog. Op tocht in 't stad: een paar witte Floretta FitFlop sandalen (met een fleske rode FitFlop nagellak erbij), een plastic zonnebril met spiegelglazen, een jeansjurk uit de H&M, 3 boeken uit de Fnac (samen met de vaderdagcadeaus). En naast de reguliere boodschappen, in supermarkten allerhande : slips, sneakersokken voor dochter, 1 groene nylon legging, 2 hoeslakens voor het grote bed, 1 mummieslaapzak, 1 zelfopblazende matras, 2 campingbedjes, 3 citronella theelichten (stel dat er echt gekampeerd wordt!), 1 supersnoezige knuffelbeer handpop, 4 flessen "likeur" in het Pina Colada & Blue Curacao genre, een passerset en een geodriehoek, een tafeldoos (om tafels van vermenigvuldiging te leren), zeeblauwe inkt voor mijn Waterman pen (was nodig!), een "foundation brush" & "under-eye concealer" (had weer wat ouwe make-up weggesmeten), 2 tubes conditioner-aan-halve-prijs en een pakje wierookstokjes (ik brand er nogal wat op) ... En gisteren, op de rommelmarkt op de Wolterslaan, wisten zoon en ik tussen regenbuien door het volgende te scoren: 1 ultra coole skatepet (geheel nieuw, met labels!) - zo van het soort dat in de skateshop 35 euro kost en waar hij dan lang om zaagt, voor 1 euro, yay! 7 "Flip Head" Mighty Morphin Power Rangers, allen samen voor 5 euro (ik durf wedden dat sommige - nerdy - mensen meer dan 5 euro het stuk willen geven), 1 blikken spaarpot met een foto van puppy's (niet mijn ding en die ene euro was er compleet over, maar ik wou er geen ruzie over maken; 't was met zijn zakgeld), 3 sjaaltjes plus 1 hoedje; samen goed voor 2 euro, 1 "Kipling Sport" tasje, in turkoois, ook 1 euro (om de reeks nuttige sporttassen aan te vullen) en 1 hele mooie ruime Hedgren rugzak-trolley-schooltas.

De wishlist voor de solden zal ik maar kort houden zeker?

Velocity

Het begon beter dan vorig jaar, in de zin van: ik had me de laatste week treffelijk voorbereid. Met een paar loopkes, wat spinning en wat yoga. Met dagelijks een portie magnesium-met-citroensmaak uit goedkope bruistabletten waar er misschien een minieme portie van het goedje in zit, maar soit. Ik was goe bezig. Zelfs de nacht voordien, toen zoon zich tijden een plensbui tussen ons in bed kwam nestelen, liet ik me niet tot ijsberen verleiden. Neen, ik bleef relatief rustig. De route had ik ergens op een A4ke geprint, om mijn supporters thuis de kans te geven tot zwaaien en roepen. Maar voor de rest was ik ervan overtuigd dat ik de hele zaak op mijn eentje zou klaren.

Tot zoon de avond vooraf besloot om ook te lopen. Meer bepaald voor het gele Chiquita T-shirt dat hij al jaren verzamelt.

"Dit is jouw startnummer: 2653 Wedstrijd: Stadsloop De Gentenaar 10 km", stond er. En "breng deze mail mee om uw borstnummer af te halen". Effe paniek omdat er zo goed als geen inkt meer in de printer zat om de mail af te drukken, maar uiteindelijk gingen we rond de middag met ons tweetjes naar 't Sint-Pietersplein om chip, borstnummers, T-shirts en gevarieerde promo rommel op te halen.

En later, nadat hij 1 km gelopen had, bleef ik rondhangen, in afwachting van. Ik had mijn jasje al naar huis meegegeven en had het een beetje koud in die ene laag, ook al droeg ik lange mouwen en een lange tight. Dus ging ik tijdens de 5 km efkes de Escape binnen waar ik wat aan de balie praatte. En liep ik een 5-tal keer de Sint Pietersnieuwstraat op en neer om op te warmen, een paar keer in het gezelschap van bekenden die het eind van hun 5 km aflegden.

Voor de rest viel het mee met "de pipi", m.a.w. ik kon mezelf bedwingen om geen 5 keer dwangmatig te gaan plassen voor het begin van de run. Goed ademen helpt.

In het startvak herkende ik niemand, een heel kwartier huppelde ik erin rond in de hoop bij bekenden aansluiting te vinden maar nope, die zaten gelijk allemaal elders. Nerveus was ik niet meer Het zou wel lukken.

En toen waren we weg. De Coupure was niet leuk, te veel drummen waardoor ik al vlug naar het trottoir uitweek om vooruit te raken. Niet dat ik per se hard moest gaan, maar ik was ook niet van plan om mijn tempo door de groep te laten bepalen. Toen ik op 3 km zag dat ik nog maar (ongeveer) 16 minuten gelopen had, werd ik geheel vrolijk: stel je voor dat ik aan dit tempo doorging! Af en toe had ik het wel kou; meestal toen we dwarsstraten kruisten waar er windstoten doorkwam. Aan het eind van de Belfortstraat, aan de afslag naar de Kammerstraat, stond the family foto's te maken. Het 4 km bord miste ik; pas toen ik op 5 km - onder de vlagjes door - kwam (en twee keer keek naar de 15:26 op mijn horloge), had ik door dat het echt goed vooruit ging. Hmm, bedacht ik me, twee keer 26, da's 52 minuten; dat ligt wel niet binnen mijn bereik maar ik heb overschot, als ik hetzelfde als vorig jaar wil halen.
Vanaf dat moment ben ik af een toe een stukske vertraagd, zodat ik heel rustig kon blijven ademen, want het gezucht en gepiep van de mensen rondom mij, dat vond ik beangstigend. De hele tijd buiten adem zijn, wat is daar nu leuk aan? Ik snap dat niet. Toen we de Visserij/Kasteellaan voorbij waren had ik het "ik ben bijna thuis" gevoel, hoewel ik natuurlijk toch wat verder moest dan gewoonlijk. De laatste 2 km gingen vlot. De helling van de Sint Pietersnieuwstraat was gene cadeau maar ik heb me niet geforceerd en ben gewoon trager gaan lopen. Vlak na het moment dat ik binnenliep zag ik op mijn horloge dat het 15:53 was. Bevreemdend vroeg. Ik had de mijnen gevraagd om er rond 16u met mijn fleece te gaan staan, maar die waren er nog niet en 'k heb toen meer dan 10 minuten staan afkoelen, wat niet zo gezellig was. Maar kom, ik ben op tijd gered en ben toen op het gemak met de fiets naar huis gekeerd.

Bedankt aan iedereen die me persoonlijk aanmoedigde. Het was erg leuk om mijn naam te horen scanderen, ook al zag ik niet altijd wie er riep. Op de Coupure, bijvoorbeeld, vlak voor de afslag naar de Lindelei, zei iemand mijn naam, ongeveer in mijn oor, zo dichtbij dat ik niet zag wie het was. Wie was dat?

Over mijn tijd (0:51:37), die ik vanochtend in de papieren (!) gazet moest gaan zoeken - valt er dit te zeggen: ik snap het niet best. Ik ben dik content, dat wel. Beweren dat ik me zéér hard heb ingespannen,  ga ik alvast niet doen. 't Is gewoon dit: hoe ouwer ik word, hoe rapper ik loop. Tja.

Dit is iets voor Fietsbult, eigenlijk

Het kind moet heen en terug van de Ossenstraat naar de Koningstraat of van de Ossenstraat naar de Kammerstraat (hij zet daar zijn fiets in het rek) en dan naar de Baaisteeg. Ik fiets mee en rij door naar het werk, via Sint-Baafsplein, over Sint-Pietersplein, richting De Pintelaan.

Er was een super eenvoudige, rustige & veilige fietsroute voor het hele traject; nu is er van het eerste deel, wat hij dus meefietst, geen 50 m meer heel. En zelfs het daarop volgende stuk, dat ik alleen afleg, is rampzalig.

Deze week is ie op dinsdagochtend voor mijn neus bijna twee keer opgeschept. Door chauffeurs die er in achterafstraatjes alsnog wat vaart achter willen zetten. Want er zijn momenteel wegenwerken aan de gang in Gent. Véél wegenwerken. En ook nog wat gevel- en dakreparaties die volledige straten blokkeren.

Waar ligt de boel open? Waar zijn er werven die voor fietsers levensbedreigend zijn? Aan de Zilverenberg, de Oude Beestenmarkt en het kruispunt met de Keizer Karelstraat naar de Bisdomkaai. De Barrestraat is weer open maar tussen tussen Koningstraat en Belfortstraat zijn de Kammerstraat en nu ook de Onderstraat volledig onderbroken. De Gouvernementstraat zit al maanden toe. En deze week kon je in de Kortedagsteeg - Walpoortstraat makkelijk een slag van een graafmachientje krijgen, op het trottoir waar je met je fiets aan de hand mocht passeren.

En dan zwijg ik nog over al de tijd dat ik in Ledeberg een ommetje maak omdat de Bisschopstraat aan het eind van de Fransevaart open ligt. En over die kerel in overall die met zijn plastiek lint het trottoir en het fietspad van de Gaston Crommenlaan stond af te spannen zodat ik met het verkeer mee de tunnel in mocht. Toeteren dat ze deden. Alsof ik degene was die zottigheden uithaalde.

En net voorbij het UZ, waar ze voor orthopedie Matton aan het bouwen zijn is het ook reuze gevaarlijk. Al maanden.

En de Heuvelpoort, die stond deze week keer op keer in een gridlock. Waar ik als fietser door kon laveren, ergens wel content dat ik niet in een auto zat.

"Samenvallende wegenwerken op de invalswegen en in de binnenstad veroorzaken grote verkeersproblemen in de stad." Jaja. Dat het verkeer in en rond Gent stilstaat, dat heb ik begrepen.

Dat we - alle 4 eigenlijk - als fietser dagelijks ons leven wagen, dat is er over. Ik zag nog geen foto's op Fietsbult. Maar ik hoop dat die er komen. For what it's worth.

Run like a girl (2)

Ondertussen heb ik Bjorn Borg in Gent ontdekt (check voorjaar 2011!). En zijn de Puma Running Tee & Wind Jacket onderweg. Er wordt dus werk van gemaakt. Yup.

Best leuk die Chicks Only Running Club in Amsterdam.

Triratna, we're buddhists

De kans dat ik er geraak is klein, maar toch: morgen is het nog Triratna dag. In Melle.

Run like a girl

Komt dat tegen: met een paar dagen verschil gingen de ritsen van allebei mijn loopjasjes stuk. Die van het lichtblauwe regenjasje waar de mouwen van af kunnen en die van mijn dunne grijs-zwarte "reverse Kara Thrace" fleece.


Nu ja, ze hebben het ongeveer 6 jaar uitgezongen en zijn in die tijd intensief gebruikt. Wat niet slecht is voor stukken van 15 euro max. Uit den Aldi, ja.

Het komt me niet echt slecht uit, want ik had deze winter al eens naar een "funkier" regenjasje uitgekeken en was op slag verliefd toen Nike Women op Facebook het nieuwe "Ripstop Women's Running Jacket" showde. OK, 't is geen goedkoop spul, maar wel precies wat ik wou! Leuke kleuren. Niet alleen zwart - zoals de serieuze functionele sportswear - en niet alleen in typisch "vrouwelijk" roze (of erger nog: geel of wit) gelijk bij Asics Ayami. Neen: in groen en in 2 soorten blauw!

Maar raad eens wat? Het Ripstop jasje is niet te koop buiten de USA. Hier in België moeten we het (online) stellen met het "Cyclone Vapor Women’s Running Jacket" (een saaier model) of het "Women's Windrunner Jacket" (in eighties ofte "marginale Ledeberg" kleuren).

Kijk, ze mogen me bestoken met motiverende slogans en reclame, die van Nike, ik vind het best. Maar dan wil ik hun spul ook hier kunnen kopen.

Oh grow up, will you!

En toen zat ik plots midden in een discussie waarin oude, gekende ergernissen - die waar ik al lang en heel bewust in een grote boog omheen loop - oplaaiden...

Ik was verontwaardigd. Oordeelde. Merkte gelijk op ik hoe slecht ik erin slaagde om niet te oordelen. Zei "je kan andere mensen niet veranderen", maar verwachtte wel dat er naar mij geluisterd werd ...

Ja, ja, ik kan alleen inzichten verschaffen en hopen dat iemand er iets aan heeft; dat ie zich de moeite getroost om er over na te denken. En dat ik zelf mijn ergernis over het feit dat ie dat duidelijk niet van plan is, kan loslaten.

Ik heb het niet zo voor fatalisme. En al helemaal niet voor mensen die "u draagt de complete verantwoordelijkheid voor al uw daden - en bij uitbreiding dus voor héél uw leven" niet goed blijken te snappen.

Hoe vreselijk detrimenteel de invloed van je ouders en naaste familie ook was: het niet normaal dat je als 40-plusser jezelf als het product van je opvoeding blijft zien. "Het is de schuld van mijn ouders" is onnozel. Puberaal. Giftig. Een belemmering voor elke vooruitgang. 

Onwil is de makkelijkste weg. Doen alsof je niet in staat bent om ook maar iets aan jezelf te veranderen. It sucks. Maar hey: dom zijn doet geen zeer. Sommige mensen zijn bijzonder obstinaat en ik ben mijn broeders hoeder niet, heb ik geleerd

Het is wel degelijk omdat ik recent weer een goed CBT boek las, dat ik op mijn paard sprong. Omdat ik weet dat het helpt. Anders gaan denken. En anders gaan doen.

Het is de schuld van de maatschappij? My ass!

Told you it was just a scratch, got cross you didn't offer morphine

"Juliet Naked" uitgelezen. Binnen 48 uur. In grote lappen door dus.

Het was van "How to be Good" geleden dat ik iets van Nick Hornby las en - hoewel ik dat boek toen aan heel wat mensen doorgaf - heb ik na dit laatste weer compleet hetzelfde rotgevoel. 't Is altijd hetzelfde met Nick Hornby. Je denkt dat het grappig gaat worden. Omdat je zo'n mensen kent, die waar hij over schrijft. Van die obsessief-compulsieve muziekliefhebbers. De "kenners". Gasten met alle Dylan bootlegs en zo. Het soort waar je thuis samen hard mee kan lachen. Omdat ze "erger" zijn dan de man des huizes. Omdat ze alle gevoel voor proportie kwijt zijn.

Maar het wordt geheel niet zo grappig als je het wel wou. Het verhaal verliest spanning.  En heel goed geschreven is het ook niet. Plus: het einde is teleurstellend. No closure. Ergerlijk. Vind ik toch.

Misschien is dat het wat ie wil zeggen: "real life knows no closure"? Of - zoals in "How to be Good": de uitkomst van relationele perikelen is vaak weinig fraai. Zeer pragmatisch. Teleurstellend.

Ik weet het niet. 't Is alleen zo dat naar mijn gevoel, een verhaal - of het nu de roddel bij de koffie is of een boek - meestal "afgerond" wordt. Met feiten. Conclusies. Niet vaagweg met wat "random afterthoughts" lijken.

Ik denk dat het verhaaltechnisch fout zit. Niet dat ik geen afwijkende vormen ken of verdraag maar dit heeft alles weg van een "normale", klassieke roman. A story. Iets waar je dus een echt eind aan verwacht. Positief of negatief, het maakt niet uit. Gewoon, iets waar je bij denkt: ach zo, zo kan het dus aflopen... En niet: oh jee,  gaat dit nog ergens heen of heb ik wat gemist?

Wasting another afternoon, punching a hole in my life

Le château de Halloy, daar was het te doen. Met 17 kinderen - de kleinste een prille baby, de grootste onze 13-jarige dochter - 14 ouders en 3 full-time cateraars, in een ECHT kasteel. Met period style meubilair en zo. Parket, schilderijen en een monumentale open haard, 14 slaapkamers en 14 (!) badkamers - sommige in marmer - een bar, biljart en tennisveld. Twee keukens binnen en een "barbecueruimte" met buitenkeuken. En nog meer van dat alles. Luxe dus. Zware luxe. En we moesten geen slag doen. Want er werd gekookt. En we werden bediend. De hele tijd door.

En chance dat we hadden vrijdagavond: zomaar zonder enige file raakten we om twintig na 7 ter plekke. En schoon weer: zaterdag om 10 uur 's ochtend zat ik op mijn yogamatje op het grasveld. In de zon. Super idyllisch, ware het niet dat halt houden niet gelijk is aan rust vinden. Ik weet het ondertussen: het duurt eer wat onderdrukt werd in de drukte stilvalt. En voor het stilvalt, wordt het eerst erger. De spanning die onder de oppervlakte zat, kwam - zoals verwacht - eerst naar boven en rolde in golven aan en af. Niet eens grote golven. Niet eens welomschreven spanning. Gewoon genoeg angstaanvallen om behoorlijk ongemakkelijk te zijn. Om niet te veel gezelschap te zoeken. 

Maar kom, uiteindelijk ben ik bij de mensen gaan zitten. Heb ik zonnecrème gesmeerd. Krant gelezen. Taart gegeten. Koffie gedronken. En ben ik toch een uurtje gaan lopen, richting Bois des Aunes. Een stuk langs de bordjes met de "losanges jaunes" van de "Ciney, capitale du Condroz" promenade. Een stuk plat maar ook wat bergop en bergaf. 't Was warm en erg zonnig waar ik geen bomen ter beschutting had. Het liep goed. En 's avonds was er BBQ. 

Vandaag, zondag, leek het ergste achter de rug. Zen-momenten zaten er niet in, maar het lukte allemaal best, ondanks de regen en de bende volk binnen. Zoals iedereen daar, zal ik dit weekend (veel) te veel gegeten hebben. Maar ik heb niet gerookt - yay! - en enkel gin-tonic gedronken. Ik ben content van mezelf. Ben er in één stuk uitgekomen. Raakte toch ietwat uitgerust. En ook de terugweg verliep vlekkeloos. 

And you might think I'm bulletproof but I'm not

Mentale uitputting. Zo van: het gaat eigenlijk niet zo heel goed meer maar ik doe voort. Omdat er gelijk geen andere opties zijn dan voortdoen. Omdat ik gelijk niet durf zeggen: het mag allemaal wat kalmer hoor. Ik zou ook graag efkes met rust gelaten worden.

Want het doet pijn nu. Ik ben zo goed als continu buiten adem - chronische hyperventilatie SUCKS -, mijn vingernagels zijn eraan en mijn maag begeeft het. Kotsmisselijk, steenkoud en kippenvel, naast de chauffage. Ik word echt *fysiek* ziek. Bah.

Maar wie moet ik aanspreken? Wie zorgt er eigenlijk voor dat ik zo kapot ben? Andere mensen?

I don't think so.

Neen, neen, het is weer me, myself and I die van geen ophouden weet. Die denkt dat er 72 uur in een dag zitten. Er altijd nog wel iets tussen geduwd krijgt, op de planning. Te hard probeert om het iedereen naar zijn zin te maken.

Omdat ik er niet tegen kan, tegen gezaag. Omdat ik alle mogelijke en onmogelijke vragen aan mijn adres probeer te anticiperen. Omdat ik als de dood ben voor conflicten. Omdat elke opmerking genre "je sport toch wel veel" me compleet woest maakt.

Hallo! Ik heb sport NODIG. 't Is functioneel, mensen. Ok, ik loop graag. Vind spinning leuk. Yoga ook. Heb er plezier in. Mag da? Maar als ik weinig of niet sport, dan gaat het pas helemaal fout. Dan raakt de kop niet meer leeg. Is de - toch al zeer schaarse - rust daar geheel zoek.

Meditatieweekends inbouwen als vluchtheuvel werkt ook maar eventjes, zie ik nu. Met voornemens en plannen alleen raak ik er niet. Het blijft balanceren. Evenwicht vinden tussen wat ik wil en wat ik kan. 

Het wordt niet zomaar beter. Ik mag het niet negeren.

Me onkwetsbaar voelen is een symptoom. Typerend voor de overmoed die bij ADHD hoort. 

Is Yahoo Mail Down? AGAIN?

Ooit, heel lang geleden, zat ik met mijn hebben en houden bij Yahoo geparkeerd. I was a happy customer. Maar tegen 2005 - da's toch ongeveer het moment dat ik me herinner - was ik geheel naar Google verhuisd en verdween Yahoo op het achterplan. Pas toen Yahoo delicious en Flickr omhelsde, haalde ik mij Yahoo iD weer uit de de kast en werden de twee “partijen” zij aan zij onderhouden. Google voor het ene, Yahoo voor het andere.

En zo bleef dat, hoewel Google zwaar de overhand kreeg. Maar kom, het gebeurt dus nog geregeld dat ik naar uk.yahoo.com ga, voor het nieuwsoverzicht dat ik daar aangenaam vind en om de schaarse mail die er toekomt te bezien.

En wat merkte ik recent? In tegenstelling tot Gmail is Yahoo Mail kweenie hoe vaak van de radar! Ik dacht eerst dat het te maken had met het tijdstip van mijn bezoek - misschien was er wel een dagelijks onderhoud waar ik steeds op botste ? - iets wat ik al behoorlijk vreemd vond voor zo’n grote speler. Maar nu blijkt dat de hele zaak gewoon systematisch plat gaat. En dat ze bij Yahoo Answers vragen als “The Yahoo Mail maintenance team are, once again scheduling service interruptions. Why do they persist in this?” verwijderen.

Weird.

(Un)balance

Misschien is dit de metafoor voor mijn leven

• ik ben van nature vrij soepel
• plus: ik ben nogal overmoedig 

Geef me een moeilijke klus waarbij je je aandacht geen seconde mag verliezen - of je raakt uit balans - en ik ga er vol vertrouwen tegenaan.

Oh wacht: wie viel er daarnet tijdens de yoga knal omver?

Google Babel Bing Fish Translator Thing

Voor alle duidelijkheid: ik heb in een ver verleden (ja, meer dan 20 jaar geleden) Germaanse, Nederlands - Engels gestudeerd. Dat is filologie: de studie van taal- en letterkunde. En die is nogal gortdroog en academisch. Ben dus helemaal geen vertaler. Maar soit.

En ook: "echte" vertalers hebben tegenwoordig een "Bachelor Toegepaste Taalkunde" plus een "Master Vertalen" achter de kiezen.

Plus: vertalen, dat doe je naar je moedertaal. Enkel ‘native speakers’ kunnen de nuanceverschillen in hun moedertaal aanvoelen, zegt men. Volgens mij klopt dat. Dat wil nu niet zeggen dat vertalingen van vertalers naar talen die niet hun moedertaal zijn van slechte kwaliteit zijn, maar het is alleszins niet zo bedoeld.

Als ge dan toch per se onnozel wilt doen en online "met een druk op de knop" gaat vertalen: hier volgen enige tips. Helemaal gratis en voor niks! *

• Microsoft Translator is beter dan Google Translate - ik heb het absoluut niet voor Microsoft, maar kom: ze vertalen beter. 
• Google Translate is beter dan Yahoo! Babel Fish!  - Babel Fish is redelijk shockant slecht. 't Is maar dat ge 't weet.
  
• Als ge niet in staat zijt om BEGRIJPELIJK Nederlands te schrijven, dan kunt ge niet verwachten dat uw gebroebel naar (bijvoorbeeld) begrijpelijk Engels wordt vertaald. Crap In Crap Out, folks! Veel mensen hebben het hier lastig mee. Ik zou zeggen: blijf er af, als ge het niet kunt. Dat geldt voor héél veel dingen trouwens. 

* Ik baseer mijn ervaringen voornamelijk op het verstrekken van eenvoudige technische uitleg.

Breathe through your skin

Een zware week, dat had ik voor de boeg. Dus nam ik het zekere voor het onzekere en bedacht ik me tijdig om te doen wat helpt. Meditatie en yoga in de eerste plaats, en ook sporten natuurlijk. Minder eten was ook een goed idee. Maar ik had de koffie en de suiker en de stevige maaltijden echt nodig.

Dinsdag en woensdag - het was echt geen weer om buiten te lopen - vond je mij bij Yoga On Call in een Vinyasa Basic les. En donderdag in den Escape voor een uurtje spinning en nog wat yoga.

Dat laatste op aanraden van Dolly eigenlijk, die heel enthousiast vertelde over de Californische combinatie van spinning en yoga. En toen bedacht ik me dat ik het op donderdag eens kon proberen, want dan volgen die 2 lessen elkaar op. 

De spinning was behoorlijk zwaar. Soms mispak ik mij eraan, vooral als het in de vorige les - op zaterdagochtend was dat - vlotjes liep. De yoga erna, was op hoop van zege. Ok, ik realiseerde me dat ik bij een eerdere poging om deze les te volgen "dit is niks voor mij" had gedacht, maar kom: het is yoga en het kan maar deugd doen en oordelen na één keer is een beetje voorbarig. Dus spurtte ik van de spinningfiets naar de kleedkamer om mijn kleddernatte wielershirt door een droog hemdje te vervangen. En om rap mijn spd's en sokken uit te doen. Voor meer - ja, ik had een echt wel een yoga broek mee - was er eigenlijk geen tijd.

Johan, de niet-meer-zo-nieuwe leraar, gaf de les. Hij doet dat in den Escape, maar ook in Shambho, Stadium Coupure en Studio Groene Vallei en heeft blijkbaar enige yoga soorten in het assortiment, waar we de Asudra variant van voorgeschoteld kregen. Er waren overwegend buitenlandse studenten aanwezig dus gaf hij les in het Engels en dat ging zéér vlot. Ben ik effe blij dat yoga leraars vaak in het Engels opgeleid worden! Al ware het dat ik op één of andere manier me - compleet onterecht - vragen stelde over het gebruik van "shoulder blades", een term die ik in tegenstelling to "kneecaps" en "wrists", blijkbaar niet vaak hoor. Maar soit.

De les kwam nogal traag op gang, met veel ademen en rekken - blijkbaar is het geen erg dynamisch vorm - maar gemakkelijk was het niet, er zaten een paar zware balanshoudingen tussen en het rollen met je ogen naar het punt tussen je wenkbrauwen zit ook niet in mijn klassieke bereik. Anderszijds draai ik mijn hand niet om voor een schouderstand en ik zag hem kijken - zo van - "die heeft dat nog gedaan". "Good, good", kwam hij me zeggen, toen hij een rondje kwam corrigeren. En ik dacht: het goed willen doen is fout, meiske. In yoga mag je niet streven. Ha! Maar kom, een paar downward facing dogs verder was ik dik tevree: ik voelde meer ruimte tussen mijn ribben, naast de dikker geworden vetlaag die ze bedekt.  En tegen het einde was ik geheel bereid om vredig mee te ademen naar een soort van meditatief eindpunt -  genre "bodyscan". Maar toen liep het mis. "Breathe in your lungs", daar kan ik inkomen. "Breathe to your shoulder blades", dat ook nog. Maar bij "breathe through your skin" kreeg ik begot een lachstuip. Netjes, met mijn ogen dicht, dat wel. Maar hij zal een proestgeluidje gehoord hebben.

Met continu Deva Premal op de iPod en een pak verse wierrookstaafjes in huis kon de week verder niet meer stuk. Ik heb het volbracht. Bij deze. 

Boost!

Lap: 118 drafts staan in gmail. Dat zijn er dus 118 die nog naar Google Notes of Google Docs verhuisd moeten worden. Voornamelijk dingen die ik eens wou bekijken als er tijd voor was... 

 

Waarom gmail drafts? Omdat ik al lang niet meer bookmark. Al mijn bookmarks ooit naar delicious verhuisde. Me later voornam om alles van delicious naar Evernote te sluizen. Een hele tijd consistent Google Notes gebruikte. En toen - puur uit gemakzucht - weer "knip en plak" naar gmail begon te doen. 

 

Ik weet het: ik ben Lifehacker's grootste fan. Maar zelf efficiënt werken: het is me niet gegeven. 

Maar zie, de eerste - oudste - draft  stemt me gelijk goed. Ik weet niet meer welke test het was, maar onderstaande kwam er uit en ik "parkeerde" het. Voor later ...

Je bent een hartelijke moeder

Je bent een warme en lieve moeder en de kans is groot dat je kind zich geborgen voelt. Jij bent voor je kind de veilige thuishaven en het warme nest. Door je liefde en onvoorwaardelijke acceptatie geef je je kind een gevoel van zelfvertrouwen mee, waar het nog zijn hele leven profijt van gaat hebben.

Valkuil: Helaas laat niet alles zich oplossen met liefde. Soms staat een kind daar ook niet open voor, bijvoorbeeld als het pubert en zich tegen alles en iedereen afzet. Voel je dan niet teveel afgewezen. Bovendien heb je - in je hulpvaardigheid - de neiging om jezelf voorbij te lopen. Kijk daarmee uit: ook jouw energie kan opraken.

Tip: Combineer je liefde met regels en zorg goed voor jezelf. Niemand heeft er iets aan als je opgebrand raakt. Zorg daarom net zo goed voor jezelf als voor je kind.

It's all pukka!

• Deva Premal's The Essence staat op de iPod. 
• Heb ongeveer alle yoga- en loszittende kledij - bij voorkeur in bordeaux en oranje - bovengehaald. Want de hele dag op een meditatiekussen of in lotuszit, dat lukt niet in jeans.
• Stop straks ook de flacons en tubes Kiehl's  & Aveda & Dr. Haushka in de tas.
• Nog een kopje thee en dan naar boven zie ...

Vanaf morgenavond vegetarisch met biologisch/organisch geteelde producten. Detox, here I come!

No alarms and no surprises

Bah neen, het is niet nodig dat ik hier een schaal van de "grootste persoonlijke stressfactoren" publiceer. Die kan je gewoon googlen. En de relatie tussen flexibiliteit en stress, die ga ik ook niet uit de doeken doen. Ieder heeft er zo zijn gedacht over.

Ik trek ook niet rap aan de bel. Sla geen alarm. Sla wel tilt als ik niet kan anticiperen op wat er me te wachten staat. Juist ja, ik kan niet zo best overweg met verrassingen.

Onnodige veranderingen in mijn dagstructuur leiden tot verwarring en (veel) stress.  I said it before. 

Maar zie: ze komen eraan, de "contactarme" dagen, de retraite. Om wat te bekomen van de overprikkeling.  Oef.

Annointing the third-eye

Ja, alprazolam is zeer effectief op korte termijn voor symptomatische verlichting van matige tot ernstige angst, essentiële tremor en paniekaanvallen.

Maar laat ik nu wat meer voelen voor een shirodhara. OK?

Practice what you preach (2)

Het had wat voeten in de aarde - ik verander wel eens van gedacht zo - maar de knoop is doorgehakt: volgend weekend ga ik mediteren. Op retraite. Ja. Het komt niet te vroeg, moet ik toegeven. 

Het was kiezen tussen de introductieretraite van Metta Vihara en het yoga weekend van Eva Kamala Rodenburg. En eerst wist ik het niet goed. In november 2008 ben ik op een stille retraite geweest en dat was zeker voor herhaling vatbaar. Maar november 2009 en 2010 gingen voorbij, en het kwam er niet van.

Hoewel ik opperbeste herinneringen heb aan onze lokale boeddhisten, vreesde ik een beetje voor de inhoud van de introductieretraite. "De twee basismeditaties worden uitgelegd en beoefend: het gewaarzijn van de ademhaling en de ontwikkeling van liefdevolle vriendelijkheid. Ook zullen aspecten van de Dharma (de leer van de Boeddha) aan bod komen." All good, maar ik heb die zaken al wel es meer gehoord en ik heb weinig zin in praatbarakken over "hoe het nu wel aanvoelt", dat mediteren, en "hoe ik hier na <insert much drama> terechtkwam". Doe mij maar verplichte stilte, denk ik dan. Maar kom, als het is "voor mensen met en zonder meditatie-ervaring", zal het wel doenbaar zijn hé. Ik pak mijn loopspullen mee. En wachten tot November (dan is het in stilte, niet voor beginners) is me toch te lang. 

Het yoga weekend valt anders ook op een goed moment, aan het begin van de Krokusvakantieweek. Ik mailde eens naar Dolly en zou Eva bellen, maar deed het uiteindelijk niet. Nadat ik op Googlemaps had gekeken, verging me de goesting om naar de Ardennen te sjezen. Drie uur in de auto kan er over zijn voor mij. Right. En we gaan al naar de Ardennen in April. Dus ...

Rosario in Bever is veel dichter bij huis - vorige keer ben ik er met de trein heen geraakt en dat lukte best - en het is ook minder duur. Wat me ook aanspreekt is dat het de mensen van het Triratna Boeddhistisch Centrum van Gent zijn die de sessies leiden. Tenslotte probeer ik al twee jaar om af en toe naar de meditatie te gaan en ben ik nog niet eens in het nieuwe centrum (naast Yoga-on-call) binnen geweest.  En wie weet hebben Mieke De Lauré of Upekshadaka wel een plek in de auto ...

  

Voor de liefhebbers, alles op een rijtje:

Introductieretraite van Metta Vihara - http://www.mettavihara.nl/002, 

van vrijdagavond 4 februari 2011 tot zondagmiddag 6 februari 2011 te Bever, voor € 152,-

Yoga weekend van Eva Kamala Rodenburg - http://www.evayoga.be/  

van vrijdagavond 4 maart 2011 tot zondagmiddag 6 maart 2011 

Het yogaweekend kost € 200,- inclusief logies (in drie- à vierpersoonskamers) en maaltijden. Vervoer is niet inbegrepen.

Ook Mindful leven in datzelfde weekend, lijkt me wel iets, te meer omdat het "in hartje Gent" doorgaat en ik de "in samenwerking met ITAM BVBA" als een garantie voor kwaliteit zie. Maar het doet wat meer zeer aan de portemonnee, de Mindfulness o.l.v. Marleen Vandenbosch en Walter Daes - http://www.essens.be/activiteit.php?id=224

van vrijdagavond 4 maart 2011 tot zondagmiddag 6 maart 2011, voor  € 345,-

Always bite off more than you can chew

Wat is er met je?, vraagt hij. Waarom was je zo boos? Twee keer op twee weken compleet door het lint gegaan: waarom? Net op het moment dat ik verkondig dat het goed met me het gaat, dat er eindelijk evenwicht is en dat ik op andermans blog bemoedigende opmerkingen nalaat ...

Ik zit met het CBT boek op schoot en zucht. Waarom? Wat was de trigger? Ik blader door kribbels en FB statussen en zucht nog maar es. "Platgeslagen", "op is op", "braindead", lees ik. Misselijk van vermoeidheid en ter plekke in slaap vallen. Dingen niet meer snappen: het begin van cognitieve uitval. Pijn ook: het komt gelijk niet meer goed met de rechterpols. Ik vrees voor een muisarm en het idee met RSI te moeten leven is niet fijn.

Hoe komt dat nu? Euhm. Efkes veel werk: veel vergaderen, voorbereiden en les geven in de weken na de kerstvakantie, die ik volledig thuis doorbracht. Alles schoot weer in gang. Extraatjes op de planning als de stomatoloog en de operatie, de Murga en het oudercontact. Plus de laatste stuipen van het nieuwjaarsgebeuren. En ondertussen deed ik mijn best om mijn sportactiviteiten weer op niveau te krijgen. Omdat ik ze ABSOLUUT nodig heb.

Tja, moet ik er eigenlijk een prentje bij tekenen? Of is het genoeg als ik toegeef dat ik er weer in trapte, in de valkuil?

Always bite off more than you can chew. Yup.

't Is maar hoe je 't bekijkt natuurlijk

Zoonlief, lachend, tegen geïrriteerde moeder:
Neen we zijn niet een beetje "edgy"; we zijn een beetje "Regi".  Waar zijn die handjes?!

Practice what you preach (1)

't Is waar, ik ben hier - op den blog - niet zo vaak geweest in 2010. Misschien loont het de moeite om af en toe eens te laten weten waar ik dan wel uithing. Op LinkedIn bijvoorbeeld. Omdat ik me had voorgenomen om niet meer alleen - zoals ik altijd doe om iets nieuws te leren - massa's gortdroge non-fictie uit te pluizen. Neen, ik zou ook eens mensen aanspreken. Ze om advies vragen.



Want ik werk hier voor de Afdeling Gebruikersondersteuning en "Durf Denken" is het credo van de Universiteit Gent en - het is niet origineel, ik weet het - ik probeer de mensen een "Durf Vragen" attitude aan te praten. Het lijkt me dus logisch dat ik het dan ook doe: vragen stellen. En niet alleen aan mijn beste maat Google.

Als je me zoekt:  http://be.linkedin.com/in/kathelijnesierens

Enne, volgens mij is durftevragen ook meer dan een "trend".

Doelloos is zinloos (2)

Een nieuw jaar, een nieuw sportschema, schreef ik vorig jaar. Mét een doel. En voor het jaar 2010 is dat héél goed gelukt.

Vorig jaar heb ik meer dan 1000 km gelopen; een dikke 955 daarvan zijn geregistreerd op mijn NikePlus account, die me gelijk het bewijs levert dat regelmatig lopen en vooruitgang boeken zonder dat héél je leven op zijn kop staat, tot de mogelijkheden behoort. De geplande loopevenementen heb ik niet meegedaan, maar aan de afstanden op de planning heb ik me wel gehouden. Zo ben ik van geregeld 5 à 10 km lopen, tegen eind april opgeschoven naar 10 miles. En toen naar de 20 km. Om op 26 september hier in Gent een halve marathon te lopen, op 2:01:01. Op één jaar tijd heb ik dus de afstand die ik aankon verdubbeld. Zonder zot veel lopen eigenlijk: in januari, augustus en september kwam ik respectievelijk aan 14, 13 en 14 runs, de andere maanden waren veel kalmer. Waarom? Omdat ik afgewisseld heb. Creatief was met mijn tijdsgebruik. Momenten gezocht en gevonden heb. Voor allerhande cardio activiteiten. Als spinning- en stridinglessen, 10 weken training op de koersfiets met de "Ladies Fun Ride Starters", uurtjes op de loopband, de crosstrainer, de fiets, het roei- en steptoestel in de gymzaal en zelfs ook op schaatsen. Verder heb ik - vooral in het najaar - terug Pilates en yoga lessen gevolgd. Alleen van zwemmen en krachttraining is er niet veel in huis gekomen. Maar soit.

Hoe het wordt in 2011? Euhm. Ik ben ermee bezig. Een hele marathon - iets wat ik me voorgehouden had om nooit te doen - kwam in me op. Serieus. Omdat ik in het voorbije jaar af en toe het gevoel had dat ik kon blijven lopen. Maar dan denk ik weer: wacht, ik word 45 dit jaar. Ga ik echt meedoen met de echte lopers? Met die van het pure - rondcrossen met bloedende tepels - masochisme? Hmm. I don't think so. Dus speel ik voor de miljardste keer met het idee om een sprint triathlon te doen. Ik kan lopen. Ik kan fietsen. Heb voor beiden alle materiaal in huis. Ik heb ook een badpak en een badmuts en van die handpeddels. Nu nog goed leren zwemmen zie! 

Op de site van de Irongirls zie ik dat hun zwemtraining uren (op maandag van 21u00 tot 22u00 in zwembad ‘Strop’) me bevallen. En dat ze bij Mr T. zowel lopen (op donderdagavond: 19.45 - +/-21.00 u) als fietsen (op zondagvoormiddag bij zomertijd: 09.00 - +/-12.30 u, bij wintertijd: 09.30 - +/-12.30 u) op een moment en locatie (Topsporthal) die mij goed uitkomen. En wie weet kan ik het allemaal ook inplannen zonder al te veel lidgeld te besteden...

Tja. 't Is hangende. De tentatieve planning ziet er zo uit:

• zondag 15 mei - Stadsloop Gent
• zaterdag 18 juni - Midzomernachtloop, nachtelijke stadsloop in Gent stad
• zondag 21 augustus - Mr. T Sporta Triathlon Gent
• zondag 25 september - (Halve) Marathon Gent

In 2011 gaat alles vanzelf!

Het nieuwe jaar is begonnen, alsook de solden. En ja, ik heb in 2010 veel te weinig geblogd en ongelooflijk veel zever op facebook gepost, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Want ik ben content van het vorige jaar - het was een goed jaar en ik heb het gevoel dat ik eindelijk mijn hoofd boven water blijf houden en da's allemaal fijn - maar nu zijn er dus solden. En dan moet ik dingen kopen. Niet voor mij, in eerste instantie, vergis u niet. Met twee snel opschietende tieners moeten er om de haverklap lange broeken en schoenen en jassen en nog veel meer aangeschaft worden en het is toch goedkoper met een percentje af. Dus heb ik al een raid op de Veldstraat (met haar)  en de JBC (met z'n allen) achter de rug en is het "noodzakelijke" zo goed als rond. Ook de man des huizes heeft een jeans en een trui bij en zal zelf wel voor een paar schoenen zorgen. En voor mij is het "noodzakelijk" lijstje vandaag aangepakt. Er stond namelijk niet veel op:  enkel "lingerie".  Ha, interessant, denken de heren onder u vast. Maar wij vrouwen weten beter.
Niks is zo verschrikkelijk als beha's kopen. Niks. Ook al vertrek je met een plan de campagne - de avond voordien naar de yoga ter ontspanning en alle maten op een papierke mee - het blijft een opdracht. Daar in die kelder van den Inno, waar ik enkel tijdens de solden kom wegens alles bijeen op één plek, begint het met alle rekken doorsnuffelen. Er staat héél véél afgeprijsd. Alle soorten modellekes, in alle soorten stijlen en kleuren. Dat wel. Maar er zijn ook ongeveer 3 miljoen verschillende omtrek- en cupmaten en combinaties van beide, en die staan meestal aan de binnenkant van de beha's in kwestie zodat ge eerst een dik uur bezig zijt met aan etiketjes prutsen om uit te vinden of er al bijeen iets in uw maat bijzit.  Omdat de kelder goed verwarmd is zijt ge ondertussen al lekker aan 't zweten en tegen de tijd dat ge met de buit in 't paskotje staat loopt het zweet van uw rug.  En dan moet het nog beginnen. Want in dat - niet zo frisse en ook helverlichte - paskot, moet ge u vervolgens in elk verzameld stuk wringen. Wringen, ja, want de maat die ge in de voorbije maanden had, en die ge ongetwijfeld in de volgende opnieuw zult hebben, is wegens overmatig eten en drinken in de eindejaarsperiode een beetje op het niptste. En 't is natuurlijk niet de bedoeling dat het ondergoed tegen dat het april is, een maat te groot is.  Dus is het effe doorbijten.  Rustig blijven. Ademen en zo. Negeren dat ge er in de spiegel nogal opgeblazen en ook wel bijzonder ongezond uitziet. De "goeie" aan kapstok aan de ene kant hangen en de rest aan de andere. En op het einde een selectie maken van wat er "echt" ok zit.  Die nog eens aandoen. Zien wat het geeft met een T-shirt over. En dan weer alle natte spullen aan en met de buit naar de kassa, waar er van die "are you being served"-types met de nodige minachting met u afrekenen.

Zie: het is gelukt. Het ging bijna vanzelf! Ik ben met twee beha's teruggekomen. Een zwarte en een in huidskleur: degelijke stukken voor dagelijks gebruik. En de komende dagen zal ik ter compensatie het departement flimsy in de H&M uitkammen. Nèh!

My Year in FB Status

I can kill the Jabberwocky

Ze deden de de MediaMarkt aan. En toen de Fnac. Om uiteindelijk in de Roxy een laatste DVD kopie van "Alice in Wonderland" te bemachtigen. Want we hadden hem nog niet gezien. We waren nieuwsgierig. Het werd tijd.

Was het visueel overweldigend? Bwah. Ik heb gewoon vooraf te veel stills gezien. Ben ook niet speciaal zot van Johnny Depp.

Ben ik weggeblazen? Neen. 't Is een mooie film, dat wel. Ik kijk vast nog eens opnieuw om details te checken, maar eigenlijk zat ik de hele tijd te wachten op "wat ik over Alice weet".

Whatever happened to Humpty Dumpty? 
Weet u dat?

Be careful there's a baby in the house

Boys and their toys, het is me wat. Vooral als je mening - of erger - advies wordt gevraagd over zaken als back-ups, configuraties en kablering.

Nieuwe machines gaan gepaard met voorzichtigheid en ontzag. Met "handen wassen" en "pas op!". Met "zou ik wel zus?" en "zou ik misschien zo?".

Ik zoek op, lees, mail door en leg  uit: de helpdesk@home in actie. Maar tegelijk - juist omdat ik er zenuwachtig van word - neem ik een grote stap achteruit. Ik raak hem niet aan, de baby, da's veiliger zo. Het is niet mijn kind, zie je.

Er komt een dag dat het nieuwe er af is. En dan zal ik de MacBook Pro strelen.

Ook de iPhone en de iPod Touch in huis, schoolkind en peuter wat leeftijd betreft, benader ik ternauwernood. Touch interfaces, dingen die bij mij per definitie niet doen wat ik verwacht,  maken me héél snel zo woest dat ik vrees dat ik die toestellen binnen de kortste keren door een dubbele ruit keil. Jaja, het schijnt dat ze robuust zijn en zo. En ik moet er dringend beter mee leren omgaan. Maar niet met die van hen. Oh no. Ik test wel op een iPad op het werk. Da's rustiger zo.

Comfort casserole

En wat hebt ge de laatste tijd zoal gedaan? Want het is toch geen weer om veel te lopen hé?

Euhm ... Ik heb gebreid, voor de tv en zo. Heb mezelf  leren rondbreien. Met al 3 mutsen als resultaat; één voor mij en twee rugby mutskes.

Ik heb ook eten gekookt. Véél eten. Ovenschotels en zo. Sommige recepten meer dan eens. Met extra porties voor later op de week.

Dit zat er allemaal bij:

• hete bliksem
• groene kool met spek en aardappelen
• clafoutis van zalm en wortelen met puree
• pompoen met paddenstoelensaus
• boudins noirs & boudins blancs truffés, met krieltjes, appelmoes en gestoofde venkel 
• soep met bloemkool en grijze garnalen
• tagliatelle met pompoen en gerookte ham
• wild zwijn medaillons in wijnmarinade met gestoofde roze champignons, gewokte chinese kool met blokje gerookte ham en gestoomde krieltjes
• crumble van kalkoen en pompoen

http://www.nigella.com

Een serieus staaltje huisvlijt, ik weet het. Maar eigenlijk loop ik toch liever hoor. 

Wrappings, Pleasures & Secrets

Toen ik vanmiddag tijdens de sneeuwstorm voorbij de Inno liep, keerde ik terug op mijn stappen. Want eigenlijk is het ongeveer het moment, om een nieuwe doos aan te schaffen. Zo'n feestverpakking van Pleasures, het parfum dat mijn tante op een goeie dag van mij heeft overgenomen en sindsdien blijft gebruiken. Ik kon het niet laten om mezelf eens goed te besprenkelen. Want ik heb al lang geen Pleasures meer in huis. Maar ik ben er nog altijd even zot van.

Mijn lievelingsparfums zijn meestal van het "frisse" soort geweest: Pleasures,  Happy en Cool Water. Maar als ik goed nadenk, zijn het de andere die echt bleven plakken. Zoals Voile d'Ambre en Iris Noir (beiden  "Secrets d'Essences") die ik tot voor kort nog afwisselde, om dan geheel voor de laatste te vallen. En Wrappings in de vroege jaren 90: het allerbeste parfum ooit, nu nog met moeite te vinden.

"Clinique Wrappings perfume spray has cult status among those in the know. It is rarely available in the UK and only ever available in the US in limited holiday editions."

Jaja : nothing fills your life ... like Clinique Wrappings. 

Die Goede Sint

Komt dat tegen ...

Gisteren, vrijdag, keerde W. rond het middaguur van het werk naar huis. Hij had de namiddag vrij genomen om op de school van zoonlief - houdt u vast - Sint te gaan spelen. Daarom was hij - uitzonderlijk - 's morgens met de auto naar het werk gereden. 

Eens thuis zette hij de - spiksplinternieuwe - auto in onze garage, die deel uitmaakt van ons heel oud huis, dat in de voorbije maanden voorzien werd van dubbele beglazing, volledig nieuwe gasleidingen, een elektrische poort en een compleet nieuw dak met 5 veluxen. 

Hij vroeg zich af of er post was - er lag niks meer bij de brievenbus - en ging dus naar de keuken. Alwaar de poetsvrouw de post op tafel had gelegd, voor ze zelf vertrok. Nu vond hij dat hij gas rook, een klein beetje, maar toch ... De boiler in de keuken - een oud geval dat meestal uit staat - was aan. En het fornuis ... euhm: daar was een gasbekken opengedraaid... Een klein beetje maar, maar het gas liep ...

Was hij niet om 12u15 thuisgekomen, dan had het tot de avond geduurd eer de deur hier open ging en de eerste het licht aanstak. En dan was het "kaboom" geweest. Of misschien zelfs eerder, met de open vlam van die boiler ...

Het gaat naar alle waarschijnlijkheid om een menselijke fout bij het schoonmaken van het - niet meer recente - gasformuis. Maar toch. Ik mag er niet aan denken.

De goede Sint heeft ons behoed. Yup.

The proof of the pudding is in the preparation

Het is gelijk een trein die ge jaarlijks in gang duwt: de voorbereiding voor het eindejaar. Enerzijds zijn er de praktische beslommeringen, anderzijds is er de "sfeer" die toeslaat. Want ja, ik ben zéér gevoelig voor commerciële indoctrinatie en ik schiet dus gelijk met de boekskes in gang, met een plan de campagne voor "geslaagde feesten". Met decoratie, cadeau's, menu's en outfits. Zoals het hoort, quoi. 

Sjaals, mutsen, skikousen en -jassen worden opgeduikeld, zijden jurken vliegen in de was en de collectie nylons en dikkere collants wordt op grijphoogte gebracht. Alle wollen cardigans en truien zijn geïnspecteerd en met een natte doek geperst... Oude make-up gaat in de vuilbak, scrub en smeersels worden aangeschaft en het adres van de plastisch chirurg gegoogled - voor als het niet meer goed komt, voor de feesten.

Op papier en online zit ik te kijken naar fancy eindejaarsoutfits, juwelen en sjakosjen. Naar veel - en vooral vettig - eten. Comfort food. Deserts. Drank. Ik denk aan kerst- en andere cadeau's en maak lijstjes. Mail de familie om kalkoenafspraken te maken. Ga eens aan de jaarlijkse fotokalender beginnen, zie.  

Oh ja, ik weet het.  Ik ga - met enige zekerheid - nauwelijks ergens heen in die periode. Er is geen reden voor gedoe. Want als puntje bij paaltje komt, ben ik pas content als het allemaal achter de rug is. Het eindejaar. 

Kijk: ik had party planner moeten worden. Maar wel ene die zelf niet naar het feest komt. 

Welkom in de wildernis © Ilja Van Peel 2010

Kijk zie: ik ben niet alleen. Zo herkenbaar, dat ik het integraal aanhaal. De schrijver - Ilja Van Peel - geeft  ook vorming en advies, zie http://www.lochness.be.

Welkom in de Wildernis. 

Bedankt dat je mee wil gaan. Dat je verdraagt dat ik weer stop halverwege. Of weer een verdovend elixir neem tegen de pijn. Bedankt dat je mij al die tijd wou volgen, weg in, weg uit. De kronkels neem je erbij, de regen in mijn ogen als ik weer iets vergeten ben, de mist in mijn kop als je tegen mij praat. De wind van mijn felle, botte woorden, de storm als het niet naar mijn zin is. Je pakt het. Je vergeeft me dat ik verveeld raak bij het minste. Dat ik duizend ideeën heb en er drie uitvoer, meestal nog drie die jij niet leuk vindt. Je blijft bij mij ook al duw ik je af. Jij houdt van mij en ik van mijn passies. Je zegt dat het niet zo erg was als ik je weer beledigd heb. Je komt voor me op als ik het weer verprutst heb.

Misschien doe je het voor de tonnen energie die ik aanvoer. Voor de inspiratie die je zelf niet zo hebt. Voor de kracht waarmee ik je van je zetel naar de wereld breng. Voor het andere, het anders zijn, mijn ontwapenend zeggen wat ik denk en voel, je weet soms te veel. Ik ben een onweer maar nooit langdurig. Ik ben een steekvlam die je doet blozen. Je benijdt misschien de risico’s die ik neem, het leven dat ik neem als een geliefde, tweehonderd procent, met de snelheid van licht en de verblinde ogen die je krijgt. Ik groei me te pletter, zo leergierig als ik ben. Wanneer rem ik? Als tijd en ruimte me daartoe verplichten. Ergens niet zijn is de beste manier om geen ruzie te krijgen. Je aanvaardt mijn nonchalance nu en mijn perfectionisme straks. Want o wee als mijn passie in het gedrang komt.

Ik pieker en ik twijfel altijd. Ik kan dus ook traag zijn, en geremd. Maar soms helpt het toeval mij. De verbinding viel weg toen ik per ongeluk onze naaktfoto’s online heb gezet. En de week daarvoor was ik het huisnummer van mijn minnares kwijt dus dan ben ik heel de avond bij jou gebleven, gezellig. Met kaarsen enzo. Jij masseert mij dan urenlang en ik daarna jou minutenlang. Ik staar in het niets als je romantisch bent op restaurant en jij staart in het restaurant als ik te romantisch doe. Jij weet dus ook hoe poeslief en galant en gul kan ik zijn, en doodeerlijk, maar ook vernietigend en pijnlijk irritant. Je kent mijn kwalen en gebreken want ik laat ze zien. Ik heb geen filter voor sociale praatjes. Niets van mij is half of onecht. Ik ben oprecht gemeen en gemeend oprecht. Ik leef in het kwadraat, dus geniet ervan. Ik ben je stofzuiger tegen het saaie, het luie en het trage in je leven. Ik ben de olie op het vuur voor heerlijk eten en de brandwonden neem je erbij. Ik ben zo creatief als de nacht, ik maak met gemak duizend nieuwe ideeën en dingen. Ik schep en schep en ik schep daar graag over op.

Ik beloof je vanalles maar maak het zelden waar. Ik moet vooruit, waarheen weet ik niet, dieper de wildernis in want alleen die ken ik en kan ik verdragen. Je kunt mee of achterblijven. Geen langdurige orde voor mij, geen keurigheid en doorsnee. Ik ben onhebbelijk als jij vijf minuten te laat bent maar jij kunt mijn hindernissenparcours toch aan. Ik zal wel weer te laat komen op mijn eigen begrafenis. Als ze mijn kist komen groeten zullen ze nòg zeggen dat ik niet stil genoeg lig. En na de crematie gaat de urne open boven de weide en zeggen ze: ‘kijk eens hoe verstrooid hij blijft.’ Maar ik zal geleefd hebben en jij zult het weten. Ik heb dan een leven lang mezelf regelmatig buitenspel gezet en altijd gesmeekt om te mogen blijven: op school en thuis en op mijn werk. Bij jou mag mijn wildernis blijven, hoe verstikkend en verschroeiend die ook is. Je kiest voor de pracht, voor het boeiende en spannende, voor de kracht die ervan uitgaat, voor het hyperauthentieke, het aandachtige voor het nieuwe, het impulsieve leven dat uit mij stroomt als lava. Ik ben mezelf maar jij laat het me zijn. Een ADHD full-option wagen, een all-in pakket van stomende drang die meer en meer wil. Ik weet, je blijft misschien bij mij voor mijn echtheid, voor mijn oorspronkelijkheid, voor de fondant, de pur sang in mijn bloed. Wat een krachttoer van je, daarvoor teken ik met liefde. Ik moet vooruit en ik stop niet. Maar als je mij vasthoudt, gaan we samen. En ook dat is een vorm van blijven.

© Ilja Van Peel 2010

There's how many hours in a day?

Soms lijkt het alsof mijn dag ongeveer 72 uur duurt. Alsof ik halverwege de dag - ergens in de vooravond - een décalage horaire meemaak. De dag moet nog beginnen, zo lijkt het dan. En ik ben niet zo snel moe.

Vijf weekdagen van 18 uur, da's 90 uur wakker. En ook al werd het recent nat, koud en donker: ik doe voort. Ik spring bij. Beantwoord. Ondersteun. Hou gezelschap. Maak mijn kop leeg. Werk aan mijn lijf.

Ik doe mijn best.

Rust is er niet - no rest for the wicked - lach ik dan. Maar soms vraag ik me af hoe ik het blijf doen? Roofbouw? Ik weet het niet. Want alles in acht genomen functioneer ik nog best. Het gaat wel goed hoor. 't Is alleen raar, dat ik nog niet helemaal mijn mijn poten omhoog lig.

Vijf weekdagen van 18 uur, da's 30 uur slaap. In het weekend durf ik wel es uit te slapen, jaja.

Hyperventilation central (again)

Pfft. Het is in de voorbije weken al ietwat te veel "prijs" geweest, wat hartkloppingen en hyperventileren betreft. Het blijft zo vermoeiend en ik zie het nog altijd niet echt aankomen. Het gaat ook weg als ik genoeg loop. Wat dus blijkbaar niet het geval is, de laatste tijd. Maar kom, ik kan er al wel om lachen.

Ondertussen heb ik een playlist voor die momenten waarop normaal ademen niet gemakkelijk is ...

• No Air - Jordin Sparks duet with Chris Brown 
• Breathe - Taylor Swift 
• Every Breath You Take - The Police 

Het helpt een klein beetje, me door een muziekske laten afleiden. 

Landmarks (1)

Hoera, de nieuwe Springsteen koekendoos - da's hier het codewoord voor mooi uitgegeven CD/DVD boxen - is binnen! Daarnet zag ik al een opname van in - hou u vast - 1978. En even later hoorde ik "Prove It All Night". En nu ben ik een beetje shaky.


Het verhaal dat aan Springsteen vasthangt, startte toen en er zijn enorm veel momenten in mijn leven waar een Springsteen song aan plakt. Kwa landmark kan onderstaande tellen.  Ik kan me nog levendig herinneren hoe ik me voelde, op mijn vijftiende.


"Prove It All Night"

I've been working real hard, trying to get my hands clean,
Tonight we'll drive that dusty road from Monroe to Angeline,
To buy you a gold ring and pretty dress of blue,
Baby just one kiss will get these things for you,
A kiss to seal our fate tonight,
A kiss to prove it all night.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.

Everybody's got a hunger, a hunger they can't resist,
There's so much that you want, you deserve much more than this,
But if dreams came true, oh, wouldn't that be nice,
But this ain't no dream we're living through tonight,
Girl, you want it, you take it, you pay the price.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.
Prove it all night, prove it all night girl and call the bluff,
Prove it all night, prove it all night and girl,
I prove it all night for your love.

Baby, tie your hair back in a long white bow,
Meet me in the fields out behind the dynamo,
You hear the voices telling you not to go,
They made their choices and they'll never know,
What it means to steal, to cheat, to lie,
What it's like to live and die.

Prove it all night,
Girl there's nothing else that we can do,
So prove it all night, prove it all night,
And girl I'll prove it all night for you.
To prove it all night...

Dinsdagavond

1. Fietste naar den Escape. 
2. Miste het eerste kwartier van de eerste spinningles, maar rekent een kwartier "in het donker door de stortregen fietsen, met anorak plus regencape-over-rugzak", aan als sportactiviteit. 
3. Keek naar de juf en dacht "doelstellingen". 'k Heb het met haar keer op keer over triathlonnen ... en ik zwem nog altijd niet.(Ouch, mijn haar is net schouderlang ... Nog meer douchen bij koud weer is hatelijk; drogen en smeren kan ik in de zomer overslaan, nu is het een verplichte klus waar ik niet zit op te wachten.)
4. Deed ook mee aan de tweede spinningles, tussen een bende studentes met - euhm - BMI issues.
5. Stak een extra tandje bij want het was een zéér rustige les.Die jongelingen hebben ook echt GEEN conditie, I tell you. 
6. Besloot met M. dat wij "anciens", dubbel zo oud als veel van de aanwezigen, er in alle opzichten beter voorstonden. Fitter. Strakker.
   Yay!

Nu nog die P90X starten. Ik heb alvast het materiaal geleend. ;-)

Lady Gaga anyone?

Neen, het is niet slim, om aan tafel te zeggen: "wie de meeste van haar songs kent mag mee naar Lady Gaga".  Want wie in huis is hier de kenner van al wat upbeat en stimulerend bij het lopen is? Een hele zomer heb ik van anderhalf naar twee uur lopen gewerkt, met een Lady Gaga soundtrack, in onderstaande volgorde. Uiteindelijk wist ik gewoon waar ik zou zijn bij welk nummer ... en ja, ik kan de hele handel ondertussen ook meezingen. Dus ...

1. "Just Dance"

2. "LoveGame"

3. "Paparazzi"

4. "Poker Face"

5. "I Like It Rough"

6. "Eh, Eh (Nothing Else I Can Say)"

7. "Starstruck" (featuring Space Cowboy and Flo Rida)

8. "Beautiful, Dirty, Rich"  (aan het boerderijtje vlak voor de E17 brug)

9. "The Fame"

10. "Money Honey"  

11. "Boys Boys Boys"  

12. "Paper Gangsta"  (aan de Thai) 

13. "Brown Eyes"  

14. "Summerboy"

15. "Disco Heaven"

1 "Bad Romance"

2. "Alejandro"  

3. "Monster"  

4. "Speechless"

5. "Dance in the Dark"  

6. "Telephone" (Keizerspark, vlak voor de Visserij, terugkerend van anderhalf uur)

7. "So Happy I Could Die"  

8. "Teeth"

Nu ja, ik heb altijd al gedaan, lopen met Madonna, Pink of (héél lang) Britney Spears in mijn oren; gewoon omdat het werkt. Naar de voorgelezen versie van LOTR luisteren lukt ook wel, maar het is niet echt oppeppend, zoiets. En hoewel fitpod magische dingen heeft, waardoor je hele mooie loopkes produceert, toch hou ik die boenke-boenke-boenke podcasts toch enkel om intervallen te oefenen.

fitpod loopke met wisselende bpm

Neen, geef mij maar super silly stampers om te lopen. En iets echt motiverends als NikePlus Powersong.

Gelijk  "It's Raining Men" en  "Holding Out For a Hero". 


Als ge daar niet van vooruit geraakt, dan weet ik het ook niet meer :-)

Tell me how I'm supposed to breathe with no air?

Herfstvakantie: ik heb efkes niks te doen. En ik heb niks gepland. Of toch bijna niks. In ieder geval: niks dringends. Dus slaag ik er in om een hele dag - gisteren dus - ongeveer niks uit te steken. Wat rondhangen, tv kijken, gazet lezen, beetje prullen online...

Om dan in paniek te slaan, omdat ik nog niks heb gedaan. Omdat het huis een bouwwerf is en er nog zoveel moet worden geregeld en afgesproken. Omdat ik mezelf oplegde om "iets" met zoonlief te gaan doen. Omdat ik begot niet weet wat er van mij verwacht wordt en ik er achteraf niet mee geconfronteerd wil worden.


Je had van alles kunnen doen en je stak geen poot uit. 

Hartkloppingen. Hyperventileren. 't Is altijd hetzelfde met mij. Vakantie, dat is véél erger dan werken.

BGGD35: Did you spend the day in a daze?

Ik ben al een beetje laat: ondertussen hebben Gentblogt  (Witch ) en Stijn Vogels verslag uitgebracht en staat er ook een impressie bij de BGGD zelf.  Ik moet dus al niet meer uitleggen wat een subtlemob is ...

De avond begon met een hap - een baguette funky Fitness met champignonsoep - @Foodmakers Gent en een "Meet & Greet" met Duncan Speakman - de artiest in kwestie, die zichzelf als “in the first place a musician”omschreef.
Karen  verzorgde de intro en Eva de uitleg over Almost Cinema 2010; hoe dat uit drie delen bestond en wat we er van zouden meepikken, de subtlemob en de projectie (van Pablo Valbuena) op de achterkant van het rectoraat.

Tijdens de "Meet & Greet" heb ik van alles op een papierke zitten krabbelen, over hoe Duncan denkt over flashmobs (“I think it’s a problem with novelty - we do not refine what we start - we often focus on new technology rather than on the content of the work”) om dan te besluiten “this is instruction based work, with headphone” en op zich niks nieuws.

Er werd hem ook gevraagd waarom de subtlemob area afgebakend was (“more chance of walking past other people who participate - it’s about trying to connect with strangers”) en wat de (originele en uiteindelijke) opzet was (“it’s about carpe diem, every day actions”).

Vooraf had ik naar de mp3 's geluisterd, één en ander over de vorige edities gecheckt en me toch sterk afgevraagd of meedoen wel iets voor mij was. “600 man”, las ik ook, in de berichten over de avond in Gent en dat leek me nogal véél. Ik had geen reet goesting om gefilmd te worden en heb de - TRY TO REMAIN INVISIBLE - notice dan ook zeer letterlijk opgevolgd.

De instructies - en het soort van awareness dat gecreëerd werd - deden me erg aan mindfulness denken. De vrouw op de opname heeft een mooie stem en een Brits accent om jaloers op te zijn. En de tekst zal vol met van die oneliners die ik op een papiertje krabbelde.

“right now you’re everyone”
“in this moment - savour it - as if it were the last time”
“you’re here and you’re not alone”
“around you are friends and strangers”
“we must not & shall not waver”
“did you find that sense of place you wanted?”
“we have this place to share”

Achteraf kregen we een glaasje cava aangeboden bij de projectie op de Muinkkaai en daar ben ik nog heel lang in de kou blijven staan zeveren met de mensen van Vooruit. It was fun!

Dank u Clo, Karen, Eva, Jeroen en alle anderen die hieraan meewerkten!

Sighing a Lot is a Sign of Chronic Hyperventilation

Ik word een beetje zot van opruimen, maar dat wist u al. Alle coaching ten spijt is het me nog nooit gelukt om al mijn dozen met opgespaarde papieren systematisch uit te sorteren. Ik verdwaal in wat ik vind en raak geen stap vooruit. Of ik blokkeer. Hyperventileer. Loop weg.

Alles in een keer wegsmijten is geen optie. Want het mag niet allemaal de vuilbak in... Maar zie: nu moet het, want het dak gaat eraf en er moet ingepakt en afgedekt worden. Dus heeft hij vier opruimdagen gepland. Eén voor elke kamer op de tweede verdieping, die eigenlijk maar half in gebruik is.

We hebben plááts zat, ja. En als alles af is, kunnen we - naast het “kot”, de garage en de kelder - ook de zolder gebruiken. Dan hebben we op het eerste onze slaapkamer, de badkamer, een tv/logeerkamer, de dressing en de bureau, en hebben de kinderen op het tweede elk een slaapkamer en een “hobbykamer”. Maar eerst opruimen dus. Vier dagen: een strak plan! Dit weekend de ongebruikte speelkamer en de opslagkamer, volgend weekend de twee kinderkamers. Pfft.

Zaterdag heb ik de voormiddag gemist, maar ‘s namiddags twee uur op de grond zitten pietepeuterige Legoblokskes en Barbieschoenen uit een hoop sorteren was genoeg voor mij. We raakten erdoor. Ik geloofde mijn ogen niet. En toen ik die avond met zoon spaghetti ging eten in 't Gouden Hoofd, vond ik daar de Standaard met in koeien van letters: WELK OPRUIMTYPE BENT U?

Aaaargh! Cut me some slack: ik WEET het. Doe mij maar een combinatie van “de procrastinator of onbewuste uitsteller” en “de vrije associator of domino-opruimer”.

Nu ja, toen hadden we zondag nog niet gehad. Wat aanvankelijk super eenvoudig leek: de dozen herstapelen en één en ander wegsmijten, werd voor mij een regelrechte nachtmerrie toen bleek dat er toch te veel dozen stonden en we wel moesten selecteren. Dozen openen dus, en alles uitsorteren. In categorieën: vuilbak, shredder, houden en "sentimental value". De hele jaren '80 en '90 passeerden de revue. Schoolrapporten, cursussen, boeken, diploma’s, posters, elpees, contracten, handleidingen van toestellen die al lang op het stort liggen, uittreksels, foto’s en brieven, babyspullen en voorraden schoolgerief ...

Meer dan vier uur duurde het. En tegen die tijd was ik klaar om afgevoerd te worden. Ik heb bijgeleerd: een "clutter buddy" helpt echt. Zonder hem was ik nergens geraakt. Al die jaren is het er nooit van gekomen om samen rommel te ruimen, en nu is gelijk de helft weg. Anderzijds wist ik vooraf dat meer dan twee uur doordoen een erg slecht idee was. En ben ik ‘s avonds - na een xanaxke - met mijn iPod op in de kou een blokje om gaan lopen om wat lucht te krijgen. Vandaag was ‘t nog hyperventilation central. Maar kom: eat your heart out Kolberg & Nadeau. We did it!

Nog twee kamers te gaan ...

Verandering van spijs (1)

"Loop je nog?" kreeg ik te horen na de 26ste. Euhm, ja zeker. Maar iets minder.

Ik had echt zin in wat anders. En ben er subiet aan begonnen: twee dagen na de run stond ik in een Pilates les mijn best te doen, aangemoedigd door een hele ashram met enkelbellen, vingercymbalen en tamboerijnen - op cd, dat wel. En het uur nadien stond ik op de striding band waar een nieuw level - zonder handen, met gewichtjes - werd aangebroken. Ondertussen heb ik ook weer aan spinning gedaan en de pikte ik twee yoga lessen mee bij Dolly. En deze ochtend ging ik schaatsen. In Kristallijn, ja. Waar ze de hele tijd door van die eighties muziek draaien waar ik gelijk wel vrolijk van wordt. Tina Turner's Private Dancer, The Final Countdown, en meer van die handel. Fun!

Het bevalt me wel, iets anders doen. Cardio alleen heb ik altijd te weinig gevonden, maar sinds er nog nauwelijks spinning combo wordt gegeven en ik in geen bodypump of yoga lessen raakte, trooste ik me met mijn gewicht dat meeviel. Terwijl ik vroeger zwaarder, maar leniger en sterker was. Maar kijk, ik werk er weer aan. Vooral de yoga vind ik leuk, ook al is het altijd puzzelen om er te raken.

En ja, ik loop nog. Eén à twee keer in de week. Ondertussen is het te donker geworden om 's avonds alleen langs de Schelde te lopen. Dus wijk ik - op woensdag en in het weekend - uit naar de Watersportbaan of de Blaarmeersen. Altijd licht en altijd volk daar. De fluohesjes en de lampjes komen in beeld. En ik heb weer een droge dikke trui en een winddicht vest mee, voor achteraf, omdat opdrogen aan de lucht echt geen optie meer is. Straks haal ik de wintertights boven. Dikkere loopsokken, handschoenen en een fleece hoofdband. De vrieskou van begin dit jaar is nog veraf. Maar ik hou best van lopen in de kou.