A nonstimulant drug (3)

Dat met die Strattera, dat lukte gelijk niet. Ik was content toen ik van 80 mg naar 60 mg mocht terugkeren (want heelder dagen kotsmisselijk zijn is niet plezant) maar voor de rest ging het eigenlijk helemaal niet goed. Ik bleef (of werd, want het ging bergaf) compleet retedepressief. Echt echt slecht.

Niet dat ik al die tijd niks uitstak, want ik hield me meer dan goed bezig. Maar de black dog was er wel VOLCONTINU.

Goed dat de shrink dan toch na een paar maand opmerkte dat het met mijn stemming niet beter ging. En dat ze toch weer eens aan de medicatie zou sleutelen.

Van eind juli tot 15 augustus mocht ik dus "afkicken" van de Strattera, alvorens ik andere medicatie kreeg en dat waren twee zeer interessante weken. Oh joy! Enerzijds zat ik permanent met een bol watte in mijn kop, kon ik niks onthouden en niet al te veel risicoloos ondernemen. Anderzijds lichtte de zwaar depressieve sluier ontstellend snel.

Ondertussen neem ik weer Rilatine - dezelfde soort en dosis die ik jarenlang nam - en voel ik me heel helder en min of meer "normaal". Wat ook wel es mocht.

Maar we zijn er nog niet. Want "normaal" zit heel dicht bij opgejaagd. En angstig. En geïrriteerd. Het heeft geen dag geduurd voor ik op andermans zenuwen ging werken. En momenteel neem ik dus geen antidepressiva of stemmingsregulerende stuff.

Bupropion bovenop de Rilatine is blijkbaar een risico. En SSRI's, daar moet ik ook mee oppassen, want ik heb het zowat gehad met de resulterende hypomane toestanden.

Ik wacht dus af. Tot de volgende consultatie.

#Wijvenweek. Het bijna-placebo-effect.

Vroeger dronk ik een glas witte wijn. Of meer dan een glas. To smooth off the edges.

Als mijn hoofd op ontploffen stond. Of als ik een weer zo'n fijne dag vol hyperventilatie en angstaanvallen doormaakte.

Niet dat ik een drankprobleem had hoor. Verre van. Maar ik krijg nogal snel koppijn. En alcohol is een dikmaker. Die de nachtrust verstoort en zo. Niet gezond.

Nu drink ik nog uiterst zelden. Ik heb een overeenkomst met mijn dokter. Jaarlijks krijg ik één klein dooske Xanax in een belachelijk lage dosering. Voor héél het jaar. Ik spring er zo héél erg zuinig mee om dat ik het niet eens opdoe, op één jaar. Dat ik er al "over datum" heb moeten wegdoen.

Maar gedomme, ben ik blij dat ik WEET dat ik dat achter de hand heb.

Hoe zeer ik het ook anders zou willen, daar kan geen meditatie tegen op.