One thing at a time

"Er zijn veel mensen in uw geval die naar hier komen en voor de rest niks anders doen", zei de therapeut. Ik keek hem vragend aan en dacht: "hoe zou dat zijn?" (en ook: "die hebben chance!"). "Je moet rusten", zei hij ook. "Je kan niet meer".

Dat was zo'n 3 maand geleden, toen ik het gevoel had te verstikken onder allerhande klussen die mijn kant opkeken. Het lukte nauwelijks. Eén klus per dag - zoals: wat boodschappen doen - en ik was half dood. Helemaal stilvallen zat er wel niet in; een hele dag in bed blijven liggen, dat kan ik niet. Hoewel dat gaan neerliggen soms nodig was. Om te bekomen van de vorige dag, waarop ik me aan twee (!) klussen, genre de wasserette plus wat schoonmaken, had gewaagd.

Zelfs nu valt het nog dik tegen. Ik mispak me zelfs aan "ontspannende" activiteiten als lezen en tv kijken. Lang thuiszitten: ik zou er moeten van kunnen meespreken. Maar dat klopt niet. Achteraf is er GEEN herinnering. Vergeet die stapels boeken en dvd's, vergeet de afgewerkte lijst van lang wachtende klussen. 

Als ik één ding met een keer geregeld krijg, mag ik blij zijn. En ik ben niet erg blij. Dat ook.

Het is van moeten

Zolang ik ervan overtuigd blijf dat ik bepaalde taken MOET uitvoeren, zal ik doordoen, "op karakter". Dat is het zowat.

“Je moet goed je best doen” is me geleerd. En ook dat ik als werknemer, moeder en vrouw insta voor structuur en overzicht en opvoeding en tal van andere zaken waar ik niet noodzakelijkerwijs aanleg voor heb. Maar het moest. Zo zat de wereld ineen. Je houdt de ballen in de lucht of je bent een sukkel.

Toen ik ze keer op keer liet vallen, begon ik weer van meet af aan. Met proberen. Voortdoen. Sukkelen. Tot het licht nog es uitging.

Tegenwoordig leer ik over "het loslaten van hardnekkige introjecties". Over uitzoeken wat goed voor me is en het herstellen van het contact met de beleving.

Het klinkt ingewikkeld, en dat is het ook. Voor mij toch.

Omdat ik uitga van plichten en veronderstellingen, heb ik meestal geen flauw idee van wat ik WIL (op "met rust gelaten worden" na). Verwarring alomtrent.

Nog moeilijker wordt het als ik mijn bevindingen ook aan anderen moet mededelen. Als in "ik ga dit skippen, want ik ben te moe" of "ik heb hier hulp bij nodig".

Het valt niet mee. Echt niet.

Overzicht van de verschillende vormen van motivatie (naar: Deçi & Ryan, 2000)

Tension and trauma: be gone!

Ik heb vannacht een app gekocht en die heet "TRE for All". Vermoedelijk is dat een slimme zet. Want ik ben echt van plan om de oefeningen die ik recent aangeleerd kreeg uit te voeren.

Op zich is dit voornemen van weinig waarde; ik ben al miljoenen keren met goede moed aan stress reducerende oefeningen begonnen: ik blijf een optimist.

Yoga, Tai Chi, Qi Gong, boeddhistische meditatie, mindfulness, ademhalings- en imaginatietechnieken, autogene training en progressieve relaxatie, toegepaste en hypnorelaxatie: noem mij een relaxatietechniek en ik heb hem geprobeerd. Met wisselend succes. Volhouden is nooit mijn ding geweest. En meestal ben ik gewoon te gespannen. Als ik hyperventilerend zonder werkgeheugen in de gracht lig, zijn al die trucs onbegonnen werk.

In het voorbije jaar waren sporadische sessies holistisch lichaamswerk mijn enige verstrooiing. Iets wat ik onderging, want actief ingrijpen lukte al lang niet meer.

Maar zie, ik heb iets nieuws geleerd. Iets wat werkt en wat ik WEL kan.
TRE staat voor Tension Releasing Exercises; dat zijn dus "TRE Trauma- en spanningsreducerende oefeningen", uitgedokterd door David Berceli. Ik heb er nog niet veel over gelezen; weet alleen dat het op de psoas spier inwerkt en dat het de parasympathicus activeert.

Geloof mij vrij: na alle uitleg die ik al over die voor mij ongrijpbare parasympaticus kreeg, lijkt het alsof ik de Graal zelve gevonden heb.

Nu ja. Ik kreeg de TRE reeks dus mee op papier, maar dat is moeilijk werken zo, dat lezen en oefenen tegelijk. Vandaar de (Engelstalige) "TRE for All" app: die bevat niet alleen de uitleg, maar ook korte filmpjes van hoe het precies moet. Just what I need!

Meer leesvoer over TRE in het Nederlands en het Engels hierzo. En er is ook een boek.

Learn about yourself

How come I am NOT surprised?

Inzicht

Met ouder worden apprecieer ik ze meer, momenten van inzicht.

Wanneer de rammelende legoblokjes in mijn kop elkaar vinden en er met een klik iets *nieuws* ontstaat. Iets wat me blij maakt.

Spijts mijn solitaire neigingen, weet ik ondertussen dat inzichten er eerder komen door - yikes - praten dan door lezen.

Goed dus dat er af en toe nog mensen zijn waar ik een gesprek mee kan hebben.

Goed dat er Mindfulness lessen zijn. En Boeddhisten. En therapeuten. Yep.

Mindful Observing & Naming

“Een goede mindfulness oefening om je bewust te worden van je gedachten en gevoelens is door ze te hardop te benoemen.”

Hoera, er is toch één therapeutische oefening die ik nog in de praktijk breng: luidop benoemen.

Als je me dus in het passeren “angstaanval, angstaanval, angstaanval” hoort zeggen, weet dan dat “angstaanval” geen mantra is. Neen: het is een oefening in benoemen. Want gevoelens benoemen, voorkomt dat je erin meegaat of erin “verdrinkt”. Jaja.

Nu ja, beter praktiserende beoefenaars van CBT kunnen me gelijk corrigeren. Want “angstaanval” is geen gevoel maar een gedachte; en dus een interpretatie.

De gewaarwordingen die ik dien te benoemen zijn: “geen lucht krijgen”, “druk op de borst”, “duizeligheid”. En de gevoelens “angst” en “boosheid”.

Maar soit, al die keren dat ik luidop “angstaanval” zeg, herinner ik mezelf eraan dat het iets is wat ik ken en dat het rete lastig maar niet levensbedreigend is. OK, al wat ik weet over stresshormonen zegt me dat vrijwel continue angstaanvallen vreselijk ongezond zijn op lange termijn, maar dat zijn zorgen voor later.

Nu kan ik het aan de kant schuiven als  “niet relevant”. Als “ik moet er binnenkort toch iets aan doen”. Yeah right.

Rejection-sensitive dysphoria (RSD)

Rejection-sensitive dysphoria (RSD)? Had ik nooit van gehoord. Maar ik ben additudemag genegen en googelde vol interesse verder, ook al kon het stuk in kwestie best wel een verdoken reclame voor medicijnen zijn.

Blijkt dat het fancy label door ene Dr. William Dodson in gebruik werd genomen en buiten zijn geschriften nergens opduikt. Maar het idee, wat hij met die RSD bedoelt, dat lijkt steek te houden.

Voor mij was het weer een aha-erlebnis. En ik zie dat de mensen die ermee aan de slag gingen, rake dingen schrijven. Larry Letich's verhaal en dat van zijn patiente, bijvoorbeeld, zijn er twee waar ik nog op terug zal komen. Lees ze eens, zou ik zeggen.

Symptomen en remedies

Het zou een rustige week worden, dacht ik. Wegens vooraf vrijaf voor Dies Natalis, een kinderloos wellnessweekend en dan dochter weg op schooltrip. Toen de mevrouw van het ADHD onderzoek belde zegde ik OK, ik heb tijd voor u. Toen ik een online OU opleiding kon volgen, aarzelde ik niet om mij in te schrijven.

En vervolgens liep er een en ander in 't honderd. De wellness werd gecancelled. Niet door ons. Hun kamers ware blijkbaar nog niet in orde voor de brandweer. Er ging nog iemand dood in zijn familie. Zoonlief die het hele weekend van hot naar her reisde was op maandag echt ziek. Mocht naar de dokter. Dus ik nam noodgedwongen de namiddag vrij. De Belgacom mailbox van groottante was voor de zoveelste keer op sterven na dood en ik kreeg hem niet vermaakt. Het telefonische interview - all for science, dat weer - bleek een hele boterham. Een massa vragen over aandachtstekort, hyperactiviteit en impulsiviteit, de klassieke symptomen dus, die ik moest beantwoorden "alsof ik geen medicatie nam". En ik besefte dat er toch wel een groot verschil zit tussen zonder en mét. In die mate dat ik nu best kan lachen met al de ellende waar ik constant tegenaan liep.

Ouder en wijzer? Misschien.

Veeleer: me zeer bewust van wat ik doe, zou kunnen doen, en niet doe. Het sporten gaat redelijk, hoewel ik de 5-6u per week van 2010 op dit moment niet haal. De mindfulness, dat lukt niet. Zeer ironisch is dat ik op een week tijd minstens drie mensen overtuig om dat hele goeie boek, The Mindful Manifesto, te lezen of gelijk een 8-weken cursus te volgen bij Breathworks. Omdat ik erin geloof. Het werkt. Zelfs W. zat deze week een hele dag in een David Dewulf voor UGent Mindfulness opleiding. Maar zelf slaag ik er niet in. Te moeilijk. Het vergt te veel aandacht en te veel discipline. Ik kan het niet alleen. Dat vooral. Nu ja, voor de rest verdien ik vast prijzen voor therapietrouw.

Ik stond vandaag ook met mijn fiets zonder remmen voor de deur van fietsenmaker, en die was gesloten. En hij ging naar de derde begrafenis-met-maaltijd op een maand tijd - eerst zijn vader, dan een tante en dan een oom. Het kruipt in de kleren.

Het was geen rustige week. Soms lijkt het alsof we al maanden van noodgeval naar noodgeval hobbelen. Maar dan bedenk ik me dat ik toch iets meedraag uit "Entering Emptiness" de bijna 8 uur durende Free Buddhist Audio reeks die ik op continue repeat staan heb.

Nothing is permanent. Nothing persists. 

There is just change.

Five

Het stond aan het begin van maart op de planning: eens iets "evaluerends" schrijven over de voorbije 5 jaar.  En ik begon eraan, vol goede moed eigenlijk, want ik zou het positief houden. Alles ging goed. Ik stond sterk. Liet onderstaande achter bij eventjeswicht. En spendeerde vervolgens maanden aan het behouden van mijn balans...

Sinds begin maart 2006 - een vrijwillige opname die ik zelf regelde - en half april 2006, de diagnose: ADHD ben ik net zoals jij aan het proberen. Ik heb lang gedacht dat ik het gevoel van "kwetsbaar zijn" en "een beperking hebben" nooit meer zou kwijtraken, want het gaat inderdaad niet meer weg, die ADHD. Maar zie, na al die tijd ben ik onlangs tot de conclusie gekomen dat ik mezelf niet meer als "ziek" beschouw. Het is onbewust gebeurd en het heeft eigenlijk niks met de symptomen te maken, want die zijn er nog. Maar ik heb mijn sterkte teruggevonden. Ik wil je dus een hart onder de riem steken: tijd en boterhammen en het wordt echt leefbaarder.

"Zorg voor jezelf", hield ik in gedachten. En "doe voort", want eigenlijk ging het best goed, alles in acht genomen. Alleen was die "alles" wel veel. Soms echt te veel. En was ik geregeld overweldigd.

Oh ja, ik heb in die voorbije 4 maanden van alles gelezen. Heel wat bekeken en gezien. Dingen gedaan die ik zelf voor niet mogelijk hield. En geschreven dat het geen naam had, wegens serieuze vlagen van hyperfocus en ongekende productiviteit. Ik schreef dus véél: voor het werk en voor mezelf. Op Facebook - just throw it all out for instant gratification -  en in talloze kladjes, om verder uit te werken voor den blog, wat duidelijk niet gebeurde...

Waarom niet? Omdat het niet over vrolijke dingen ging - getuige een lang document met als titel "ellende en depressie". Omdat ik nogal hyperkritisch was, voor mezelf. Omdat ik het lastig had - bij wijlen kapot ging aan onrust - maar tegelijk ook bergen verzette. Omdat niet kunnen ontspannen, tics, pijn en chronisch hyperventileren afgewisseld werden met genoeg sportieve activiteiten en heel wat stressvrij gelummel - zowel online als in 't echt. Omdat ik na elke visite bij de shrink naar buiten kwam met het idee: dit gaat goed!

Na 5 jaar weet ik dat "in balans blijven" een continue opdracht is. Mijn leven is een slap koord dat nooit stil houdt. Of een rollercoaster, die me op een paar uur tijd van het ene extreme naar het andere kan brengen. Ik wéét nu meer. Ik kan er over praten. Kan anderen - en die zijn er meer en meer - echt helpen, ook al verklooi ik het zelf geregeld.   

"Ook dit gaat over" denk ik dan, als ik weer eens compleet zot draai van mezelf en iedereen rond mij. Een mantra die acceptatie impliceert: who'd have thought! Tot mijn verbazing raak ik ermee weg. En dan denk ik: da's het verschil, tussen 5 jaar geleden en nu. Oef. 

Oh grow up, will you!

En toen zat ik plots midden in een discussie waarin oude, gekende ergernissen - die waar ik al lang en heel bewust in een grote boog omheen loop - oplaaiden...

Ik was verontwaardigd. Oordeelde. Merkte gelijk op ik hoe slecht ik erin slaagde om niet te oordelen. Zei "je kan andere mensen niet veranderen", maar verwachtte wel dat er naar mij geluisterd werd ...

Ja, ja, ik kan alleen inzichten verschaffen en hopen dat iemand er iets aan heeft; dat ie zich de moeite getroost om er over na te denken. En dat ik zelf mijn ergernis over het feit dat ie dat duidelijk niet van plan is, kan loslaten.

Ik heb het niet zo voor fatalisme. En al helemaal niet voor mensen die "u draagt de complete verantwoordelijkheid voor al uw daden - en bij uitbreiding dus voor héél uw leven" niet goed blijken te snappen.

Hoe vreselijk detrimenteel de invloed van je ouders en naaste familie ook was: het niet normaal dat je als 40-plusser jezelf als het product van je opvoeding blijft zien. "Het is de schuld van mijn ouders" is onnozel. Puberaal. Giftig. Een belemmering voor elke vooruitgang. 

Onwil is de makkelijkste weg. Doen alsof je niet in staat bent om ook maar iets aan jezelf te veranderen. It sucks. Maar hey: dom zijn doet geen zeer. Sommige mensen zijn bijzonder obstinaat en ik ben mijn broeders hoeder niet, heb ik geleerd

Het is wel degelijk omdat ik recent weer een goed CBT boek las, dat ik op mijn paard sprong. Omdat ik weet dat het helpt. Anders gaan denken. En anders gaan doen.

Het is de schuld van de maatschappij? My ass!