Nobody needs to know

Op een kleine drie weken tijd, waarin ik zelf niemand contacteerde om uit te leggen waar ik uithing, heb ik precies 2 mails ontvangen van mensen die zich vragen stelden. Geen familie. Neen. Collega's. 

"Wat moet ik gaan vertellen en aan wie?", het spookt al weken volcontinu door mijn kop. Ik raak er niet uit.

Het is inderdaad een beetje weird om al die mensen waar ik in de laatste maanden hoogstens virtueel contact mee had een bericht te sturen met "hey, weet je wat?". Want ik weet het ook niet zo goed.

Dus laat ik de tamtam zijn werk doen. En die heeft op 3 weken tijd geen handvol mensen bereikt.

Het zal me leren. Niet afdoende en niet duidelijk communiceren.

World Mental Health Day - 10 October

"De Werelddag Geestelijke Gezondheid nodigt iedereen uit om stil te staan bij zijn of haar geestelijke gezondheid en die van anderen. Omdat er nog altijd te veel over gezwegen wordt. En spreken net een deel van de oplossing kan zijn..."

Yada yada yada. We weten het ondertussen wel. Maar doen we er iets aan?

Eind mei koos ik voor een reis: ik trok bijna twee weken op mijn eentje door Engeland en dat is me erg goed bevallen. Ik heb er deugd aan gehad. "Ga ik in opname of ga ik op reis?", de vraag die me vooraf zwaar bezighield, verdween voor enige tijd van de agenda. Ja, het ging absoluut niet goed met me. Maar "ga maar op reis" was een logisch advies. Want wie de vraag aanhoorde, had me al al eerder geheel in vodden meegemaakt. En ik wou die "als je er efkes uit bent, zal het wel beteren" graag geloven.

Maar het beterde niet. Integendeel. Things fell apart. I hit rock bottom. Again.

Heeft er iemand iets gemerkt? Vast wel. Heeft er iemand iets gezegd? Nauwelijks. Of toch niet tegen mij. 

Soit: het was géén symbolische daad om me op 10 oktober, Werelddag Geestelijke Gezondheid, te laten opnemen. Het was omdat ik de hulp die ik wou en zocht niet kreeg en ik te veel lang heb gewacht om nog rustig een wekenlange wachttijd uit te zitten. Dus ben ik ingecheckt in de PAAZ. In de hoop dat ze me daar snel zouden depanneren.

What are families for?

Je hoort me wel eens zeggen dat ik ze achter mij heb gelaten, mijn jeugdtrauma's. Dat ik er sinds mijn dertigste niet meer bij stilsta. Maar ik blijf voorzichtig met zulke uitspraken. Want ik weet wel dat het - deels toch - komt omdat ik zelf mijn handen vol heb met kinderen. En ik realiseer me ook dat er naast oorlogen, natuurrampen en disturbances in the Force genoeg gelegenheden bestaan om oud zeer nieuw leven in te blazen.

Ik hoop alleen, dat ik er nooit aanzet toe geef. Bewust noch onbewust. Want als er iets is wat ik poog, dan is dat "in het hier en nu" leven. Zonder te piekeren over het verleden of over de toekomst.

Moeder is al jaren dood. Vader heeft een nieuwe vriendin en een behoorlijke afstand van zijn nageslacht genomen.

You were your parents' guinea pig

The first, the oldest and the best

(LWIII)

Plan for many pleasures ahead

Heb daarnet op Facebook een fortune cookie geopend met "Plan for many pleasures ahead" erin en werd er gelijk vrolijk van. Het zou best een leuk weekend kunnen worden. Ik heb alvast zin om straks een stukske te lopen om mijn hoofd leeg te maken. En 'k ga vanavond zeker "Babel" en "Bij mij zijt ge veilig" opnemen.
Ben ook blij dat het goed gaat met Anna. En ik kijk uit naar het nieuwe schooljaar. Want het najaar, dat is mijn tijd van het jaar. Nieuwe dingen starten: I like. Mooie nazomerdagen: I like. De herfstkleuren zijn hier nog niet in zicht, maar deze middag zag ik toch al oranje pompoenen in Delhaize. En gisteren heb ik de leren handtas bovengehaald, voor bij de nieuwe schoenen.

Tegelijk volg ik de laatste dagen iemand (ik ken ze niet) met een enorm liefdesverdriet. Ik word er stil van.

Het Gild

"Maandag powerplate. Dinsdag BBB. Woensdag personal styling. Donderdag mental coaching. Vrijdag kapper, make-up en manicure. En in het weekend houdt u op elke gelegenheid het gepolijste peperdure lijf stokstijf, zodat de gespendeerde euro's er niet aanstonds weer afglijden."

Rafaela, in de weekendkrant

Goh ja, ik ken ze van nabij, de eerbare leden van het Gild der Gerateerde Schoonheidskoninginnen. Ontmoet ze geregeld, in lessen, douches en sauna's. En laat me - als wannabe - door hen ontmoedigen. Want ik héb het niet, de drive - en het ongetwijfeld riante budget - om te allen tijde proper gekapt, egaal gebruind, welgehydrateerd en retestrak door het leven te huppelen.

En dat benijd ik hen. Omdat ik wel van "afgetekend" hou - van geprononceerde sleutelbeenderen, strakke bovenarmen, vetpolsterloze knieën en een platte buik.

Maar het hoort niet hé, toegeven dat je dat echt mooi vindt en dat dun nu eenmaal beter afkleedt. Neen neen, we moeten kritisch blijven! En ook een beetje leedvermaak voelen. Met hen die bovenmenselijke inspanningen leveren om me de frase “cuddling up to a piece of gristle” permanent in het geheugen te prenten.