A snackerel and a bite

Het is pas op die momenten dat je niet “mag” eten, dat je begint te zien hoe vaak je wel aan eten denkt. En hoe vaak je dan wel eet. Dat ook. Eigenlijk is het al bijeen een wonder dat ik geen 150 kilo weeg, bedenk ik me dan. Want ik eet wat af, zo gemiddeld.

Gelukkig was er vanochtend De Morgen om me op te vrolijken. "België doet niets tegen obesitas" stond er in rood op de voorpagina. En ik dacht: dat klopt niet! Want ik ben er WEL hard mee bezig, met gezond eten, voor het hele gezin. Sterker nog: ik leer de mijnen vegetarischer eten en ga straks weer meedoen aan 40 DAGEN ZONDER VLEES.

Fluks bladerde ik door naar het artikel dat me ongetwijfeld het trieste lot van die 200.000 zwaarlijvige kinderen uit de doeken zou doen. Om te zien dat ze het bij De Morgen - net zoals hier recentelijk - van prentjes moeten hebben. 

Allo seg, wat is dat nu? Was de inspiratie op?

Carl De Keyzer

Toneelgroep Ceremonia, Design museum Gent, MIAT, Ludion, Toneelhuis, De Vieze Gasten, Theater Taptoe, Les Ballets C. de la B., Het muziek Lod, CAMPO, Pascale Platel, De Kopergieterij - to name a few: heel wat van de mede-methodeschool-ouders die ik in de voorbije 10 jaar leerde kennen, werken in de "cultuursector". Een sector waar ik geen iota verstand van heb. Ik ga niet niet courant naar voorstellingen, doe weinig tentoonstellingen aan en lees nauwelijks fictie. En heb absoluut een pesthekel aan arty-farty ons-kent-ons gedoe. Maar dat wist u al allemaal.

Carl De Keyzer? Die zag ik af en toe aan de poort. Een zoon in hetzelfde jaar als onze oudste dochter, daarom. Niet dat ik hem ooit aansprak. Veel verder dan "goeie foto's" zou ik niet geraken, vrees ik. Maar kijk, toen ik een aantal weekends geleden De Morgen doorlas merkte ik tot mijn grote verbazing op dat de man "de betere tv-series" volgt, via het internet. Zijn lijstje: Caprica, Stargate Universe, Lost, House M.D., Flash Forward, The Pacific, Damages, V2009, Nip/Tuck en Spartacus, Blood and Sand. Tiens tiens.

Drie ervan - Flash Forward, The Pacific & Damages - ken ik niet . Maar dat zal niet lang meer duren. De Flash Forward premisse "een universele black-out: iedereen is twee minuten bewusteloos. Als mensen wakker worden, herinneren ze zich hun toekomst" roept alvast: KIJKEN!

• Met House M.D. volgde ik het Amerikaanse uitzendschema het kortst, maar op dit moment kan ik terug bij de reguliere zondagavonduitzendingen aansluiten.
• V 2009: heb ik voor de helft achter de kiezen
• Caprica: vollen bak bezig, na een periode vol andere prioriteiten, heb ik de draad weer opgepikt en ja, 't is leuk. Ik wacht af wat er na "End of Line" zal volgen.
• Spartacus, Blood and Sand: 5 van de 13 episodes nog maar, maar dat komt goed. Ik ben fan.
  
• Lost is al lang een project,
  
• net als Nip/Tuck.
• Stargate Universe zou ik misschien een tweede kans mogen geven. Op zich vind ik het niet slecht. 't Is alleen een nogal bekend "genre" en ik vrees dat het niet tegen BSG op kan.

Kijk zie, vanmiddag in 't Gouden Hoofd, net toen ik de (zeer pijnlijke) spoilers van de Lost finale onder ogen kreeg, kruiste hij - Carl - weer mijn pad. Hij zou 't eens moeten weten. Dat we toch één interesse delen.

It's not you it's the e-talking

Sinds begin januari is het weer prijs me dunkt: er waait een destructieve wind over deze contreien. Zottigheid is over de mensheid neergedaald. Alles moet eraan. Iedereen ongelukkig. De ene noodsituatie achter de andere. Alcohol en drugs. Getroubleerde toestanden. Relaties aan scherven.

Neen, niet bij ons thuis. Maar wel dichtbij. En overal een beetje tegelijk. Bah.

Gedegouteerd ben ik. En boos. Get a life, mensen. Ik snap wel dat jullie niet altijd even onverdeeld gelukkig zijn. Echt wel. En dat midlife issues zwaar kunnen pieken. Maar ik dacht dat jullie slimmer waren. Dat jullie inzagen dat er een leeftijd komt waarop drugs en booze niet meer funny zijn. Dat jullie onderhand wisten dat jullie helemaal zelf de verantwoordelijkheid dragen voor jullie daden. Dat vervelend doen niks oplost. En dat andere mensen niet zitten te wachten op jullie gedoe.

Maar er is niemand die mijn "seuterige" opinie horen wil, vrees ik.

Want dit is weer zo'n golf. Net nu we de vorige - hoeveel kids hebben er sindsdien twee adressen? - min of meer verteerd hebben, begint het opnieuw.

Cathérine Ongenae schetste het treffend, dit weekend in WAX@DEMORGEN.BE: "Als stel een andere relatie zien verpulveren, kan twee effecten hebben. Of je sluit de rangen, of je deelt in het domino-effect."

En dan denk ik: ok, we sluiten de rangen. Flabbergasted bijtijds. Moe van het gedoe. Wakker met de vraag wat we aan onze kinderen zullen meegeven.

Life's a Bitch and Then You Die?

"There's a huge problem with alcohol in Ghent", zei een vriendin - met eigen café - me vorige week. Onwillekeurig dacht ik aan het "ooh ooh ooh ooh ooh" gejank dat hubby keer op keer aanheft wanneer de comeback van K's Choice in beeld komt.

It's not a habit, it's cool, I feel alive

If you don't have it you're on the other side

I'm not an addict (maybe that's a lie)

Mag ik - die heus wel drink, bijtijds een sigaret opsteek en dagelijks speed neem - uithalen naar anderen die de pijn van het zijn verdringen? Hell yes! Uithalen mag dan wel niet erg mindful zijn, maar deze tip wel: doe iets aan uw ongeluk, of leef ermee. En hou op met anderen te kloten.

Foei Bart Steenhaut

Al sinds mijn kindertijd kom ik 's ochtends het huis niet uit zonder een blik op de krant. En 's avonds lees ik wat verder. Overdag pik ik zeer geregeld stukjes mee uit andere kranten. Ik bekijk de online versies. En soms koop ik een tweede krant. Ik leg ook bijlages opzij om ze later door te nemen.

Om de luxe van een krant op bed te hebben, hernieuwen we jaarlijks ons abonnement. Wij betalen voor de krant. Dat kost geld.

Ik dacht ook dat ik mag veronderstellen dat de mensen die in de krant schrijven hun feiten checken. Ook wanneer het over het "lichtere genre" of "de populaire cultuur" gaat. 't Is niet voor niks dat we niet De Gentenaar of Het Laatste Nieuws lezen.

Dit weekend was het weer erg prijs: in de Bis Weekend, op pagina 36 en 37. Beide artikels geleverd door de heer Bart Steenhaut, die zich blijkbaar zulks kan permitteren.


Bob Dylan speelde NIET op Woodstock. Het is dus compleet belachelijk om dit met een foto te suggereren.



Het album dat Mink De Ville in 1980 opnam, heet Le Chat Bleu. NIET Le Chat Noir.

Het Gild

"Maandag powerplate. Dinsdag BBB. Woensdag personal styling. Donderdag mental coaching. Vrijdag kapper, make-up en manicure. En in het weekend houdt u op elke gelegenheid het gepolijste peperdure lijf stokstijf, zodat de gespendeerde euro's er niet aanstonds weer afglijden."

Rafaela, in de weekendkrant

Goh ja, ik ken ze van nabij, de eerbare leden van het Gild der Gerateerde Schoonheidskoninginnen. Ontmoet ze geregeld, in lessen, douches en sauna's. En laat me - als wannabe - door hen ontmoedigen. Want ik héb het niet, de drive - en het ongetwijfeld riante budget - om te allen tijde proper gekapt, egaal gebruind, welgehydrateerd en retestrak door het leven te huppelen.

En dat benijd ik hen. Omdat ik wel van "afgetekend" hou - van geprononceerde sleutelbeenderen, strakke bovenarmen, vetpolsterloze knieën en een platte buik.

Maar het hoort niet hé, toegeven dat je dat echt mooi vindt en dat dun nu eenmaal beter afkleedt. Neen neen, we moeten kritisch blijven! En ook een beetje leedvermaak voelen. Met hen die bovenmenselijke inspanningen leveren om me de frase “cuddling up to a piece of gristle” permanent in het geheugen te prenten.

Roddelwoordenschat

Ja, ik gebruik way too much Engelse woorden. Omdat ik van nature sloppy ben met taal. Of geen goede vertaling ken.

Maar zie: Sophie de Schaepdrijver helpt. In haar artikel "Het seksisme tegen Hillary Clinton" gebruikt ze het woord konijnenkookster en dat is vast een neologisme.

Niks in de woordenboeken. Google to the rescue!

"Uw zoekbewerking - konijnenkookster - heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd."

Ha. Nu kan ik onder het roddelen in de sauna "bunny boiler" door een Nederlands woord vervangen. Kewl!

Waarom we soms domme dingen doen

"Schat, mijn dopaminesysteem is weer ontregeld!", een fijn artikel van Cathérine Ongenae. Heb het zowel gisteren als vandaag doorgelezen. Ben blij dat die Tim Hartford mijn vermoeden bevestigt, dat achter alles een logica schuilt. Want ik zie mezelf graag als rationeel.

Maar mijn dopaminesysteem is altijd ontregeld. En ik ben als de dood voor domme dingen als impulsiviteit, overoptimisme, emotioneel doen en veel drinken. Ik vermijd, zo hard als ik kan. Slik in, rem af, blijf weg. Om dan te merken dat zij, die er volgens alles wat ik weet geen last van hebben, domme dingen durven doen. Zij durven wild om zich heen slaan. Overreageren. Een zooi maken van relaties.

Al dat gedoe maakt me ongemakkelijk. Keer op keer sta ik verstomd.

Neen, ik wil geen domme dingen doen. Snappen waarom mensen domme dingen doen, is genoeg. Hoewel: het zou me opluchten.

Durf dom doen.

Lijkt me erg bevrijdend.

Rilatine + hitte + sport = dodelijk

Oud nieuws in de zaterdagkrant: rilatine is prestatiebevorderend. Ja ja, ik probeer eraan te denken om niet als een gek te gaan sporten met bupropion en methylfenidaat op bij een buitentemperatuur van 30 graden. ;-)

Chronotopic displacement

Soms maakt mijn brein vreemde sprongen. Zoals vanochtend, toen ik na mijn eerst kopje koffie in bed de Morgen opensloeg en de column van Dimitri Verhulst las. En op zijn vraag plots met zekerheid het antwoord wist: wat die mensen ervaren is chronotopic displacement.

Vraag me niet waar ik de term haalde. Geen idee. Hij bestaat.

Antwerp, Texas is leuk geobserveerd. W. is een country kenner en ook ik luister wel es naar Willie & Waylon & the boys. Ga soms mee naar een country concert. Herken het beschrevene dus geheel. (W. was er trouwens ook, in Antwerp.)

Neen, wij zijn geen linedancers. Mij hebben ze nooit in de Porky's gezien. Maar als ik Mary Chapin Carpenter bezig hoor, heb ik goesting om op ranch vacation te vertrekken.

Soms maakt de werkelijkheid ook vreemde sprongen, want een half uur later stond de auteur van dit boek aan de deur om dochter op te pikken. Om te gaan paardrijden.

Yihaa!