Mindless munching

Ik eet graag. Echt wel, ja. Uit het vuistje. Al wandelend. Al lezend. Alleen. Aan tafel met mensen lukt tegenwoordig minder goed. Thuis nog wel, maar ook daar ben ik onrustig.

Een constante is dat ik altijd en overal “houvast” nodig heb om te blijven (stil)zitten. Een krant. Een papierke en een stylo om wat op te schrijven. Een smartphone. Een laptop.

Geen houvast staat gelijk aan: WEGWEZEN HIER. NU!

Het is nu van de vroege jaren 90 geleden dat ik met een spijsverteringsstop kamp. Een indigestie*. Het eten gaat erin, maar het schuift niet. Hoogst oncomfortabel. 

Met een volle maag kan ik niet slapen. Het moet er dus uit. Niet leuk. Gag me with a spoon, yep. 

Dus ga ik minder eten. En alleen die dingen die me geen last bezorgen als yoghurt, bananen, cakejes met melk, gekookte groenten, havermout. En ben ik me zeer bewust van het feit dat alle feestdagen met enig getafel - ook zonder uitbundige alcoholconsumptie - waarschijnlijk ‘s nachts geknield naast de wc zullen eindigen. En daar kijk ik echt niet naar uit.

Maar wacht es: wetende dat alcohol me ALTIJD de das omdoet (alcohol drinken = braken), is er bijgevolg geheel geen reden om weinig tot niet te drinken. Ik zit met die indigestie. Ziek word ik toch. Tja.

Het wordt een warme Kerst. Ik voel het.

---------
*Aan het woord indigestie zit een verhaal vast. Als klein kind hoorde ik dat vreemde woord geregeld over mijn oom die “ziek” werd van het eten op (familie)feesten. Ik begreep aan geen kanten wat “in-di-ges-tie” was. Pas jaren later maakte ik de link naar “eten verteren”. Dat de man ook systematisch dronk tot ie niet meer wist waar ie was, had ik sneller door.

The proof of the pudding is in the preparation

Het is gelijk een trein die ge jaarlijks in gang duwt: de voorbereiding voor het eindejaar. Enerzijds zijn er de praktische beslommeringen, anderzijds is er de "sfeer" die toeslaat. Want ja, ik ben zéér gevoelig voor commerciële indoctrinatie en ik schiet dus gelijk met de boekskes in gang, met een plan de campagne voor "geslaagde feesten". Met decoratie, cadeau's, menu's en outfits. Zoals het hoort, quoi. 

Sjaals, mutsen, skikousen en -jassen worden opgeduikeld, zijden jurken vliegen in de was en de collectie nylons en dikkere collants wordt op grijphoogte gebracht. Alle wollen cardigans en truien zijn geïnspecteerd en met een natte doek geperst... Oude make-up gaat in de vuilbak, scrub en smeersels worden aangeschaft en het adres van de plastisch chirurg gegoogled - voor als het niet meer goed komt, voor de feesten.

Op papier en online zit ik te kijken naar fancy eindejaarsoutfits, juwelen en sjakosjen. Naar veel - en vooral vettig - eten. Comfort food. Deserts. Drank. Ik denk aan kerst- en andere cadeau's en maak lijstjes. Mail de familie om kalkoenafspraken te maken. Ga eens aan de jaarlijkse fotokalender beginnen, zie.  

Oh ja, ik weet het.  Ik ga - met enige zekerheid - nauwelijks ergens heen in die periode. Er is geen reden voor gedoe. Want als puntje bij paaltje komt, ben ik pas content als het allemaal achter de rug is. Het eindejaar. 

Kijk: ik had party planner moeten worden. Maar wel ene die zelf niet naar het feest komt. 

Traditional

In de voorbije 20 jaar zagen we hoe familietradities vervagen. Ik weet nog, dat we blij waren. Dat we niet in vol ornaat moesten rondcrossen op die dagen. Dat we van al dat gedoe af waren. Dat tafelen en cadeautjes naar andere, nietszeggende momenten later op het jaar verschoven werden, omdat dat nu eenmaal beter uitkwam ...

Kerstdag: ooit was het een groot feest, bij tante Philomène. Met te veel volk op een te kleine ruimte en véél te veel eten. Ooit zaten we met z'n allen - nog zonder kleinkinderen - rond de tafel in Brugge. En nieuwjaarsdag, dat was was bij mémé, in het warme appartement.

Dingen veranderen. Mémé is al lang dood. Oma, tante Philomène en tante Simonne ook. Het oudste kleinkind is volwassen. En op die dagen, gebeurt er gewoon niks.

En nu is het elk jaar van dat. Mogen we proberen uitleggen aan onze kids dat ze echt niet naar vriendjes toe kunnen. Dat iedereen bij zijn familie is. En dat ze dat bij ons niet echt doen. Kerst vieren op Kerstavond en Kerstdag.

We zullen er thuis wel wat van maken met ons 4.

Waar is den tijd van speenvarken aan 't spit en Irish coffees achteraf?

Wees blij met wat je hebt.

Ben nog alle zagerig de laatste tijd. Online toch. Gewoon, niet content over de dagelijkse gang van zaken. Maar ook al zaag ik over toestanden en mensen die op mijn zenuwen werken, toch blijf ik zelf de grootste bron van ergernis. Omdat ik me bedenk dat ik mijn mond niet open doe wanneer het erop aankomt. Omdat ik nog altijd te koppig ben om toe te geven dat doen wat ik wil doen geen evidentie is. Omdat ik mezelf verantwoordelijk acht voor van alles en nog wat. En dan zeer ongelukkig word omdat niks ooit vlotjes loopt. I'm an ass. I know.

Terwijl ik in andere contexten echt wel relaxed en tevreden ben. Want na de Sint volgt onze jarige - een heel weekend feesten thuis - en 't is bijna kerstvakantie! En op die paar familiebijeenkomsten na, is er nog helemaal niks gepland. Héhé.

Tja, 'tis the season.