Vakantie is gezonder

Zie nu: een hele week meer dan 10 000 stappen per dag, terwijl ik voorheen - op werkdagen - vaak onder de helft strandde.

En al die nachten dat ik  in de voorbije week (veel) meer dan 8 uur sliep.

Vakantie is duidelijk gezonder.

Misschien moet ik die FitBit nog wat beter afstellen en ook mijn (fiets, yoga en zwem) activiteiten loggen. Dat motiveert.

Britney in de Lidl

Tussen al het kerstgekweel door hadden ze in de Lidl tent-container een of ander aftel programma opstaan, van Radio Nostalgie denk ik. Nu ja, plots weerklonk Britney's Born To Make You Happy. In gedachten was ik hier ergens op de Watersportbaan - ja, ik heb dat met veel songs - en dat maakte mijn dag goed.

En toen dacht ik ook aan iets wat ik geleerd heb

"You can change your own thoughts and your behaviour and see what happens, but you cannot change anyone else."

Dat laatste was ik geheel niet van plan. Dat eerste wel.

De omgekeerde wereld

Het gaat goed. Dank u.
De verbouwingsstress is weg - de lijst met af te werken klussen schiet voor geen meter op maar daar kan ik NIKS aan doen dus laat ik het los. We zullen ooit schilderen. En kasten zetten. En weer uitpakken. Maar nu nog effe niet.
De crisissen veroorzaakt door ondermaatse schoolresultaten zijn bedwongen. Zucht. Tieners en motivatie. Ouders en onmacht. Niet goed voor het hart, die dingen.
Onze reis naar de USA in de paasvakantie was absoluut een succes. Ik probeer tijd te maken om de foto’s van (geo)tags en commentaar te voorzien, maar voor de nieuwsgierigen staan ze al hier.
Voor de rest ben ik al dagen vrolijk en jumpy. Een beetje praatziek. En afgeleid. Procrastinating like there’s no tomorrow gevolgd door (nachtelijke) werksprintjes, het is niet ideaal, maar ik leef ermee. Probeer weer vaak te sporten (en dat lukt redelijk goed). Ik ben ontspannen van reis teruggekomen en wil - ondanks de potentieel overvolle agenda in de komende weken - enigszins ontspannen blijven.
Maar toch denk ik: moet ik me nu zorgen maken over een hypomane fase. Of is dat weer de wereld op zijn kop?

Plundra (till IKEA, igen)

En toen ging ik nog maar eens naar Ikea - de tweede keer deze maand - om na veel geschets en gereken die dingen mee te brengen die in de solden afgeprijsd waren.
Als daar zijn:
een Hemnes Bureau met aanbouwdeel (voor zoonlief),

de Hemnes Secretaire met opbouwdeel (voor dochterlief),

en ook een Karlstad Fauteuil, omdat ze graag een eigen zetel wou en ik er nu een zag die ook qua kleur goed zit (en een afneembare hoes heeft).

Nadat ik helemaal alleen alle dozen in de Kangoo gehesen had - de parking van Ikea stond ook ondergelopen met smeltwater - ben ik nog maar eens verloren gereden op die "Loop". Autorijden is niet mijn ding, en al zeker niet in het halfduister met een zo goed als geblindeerde achterruit (dozen!) op een plek waar ik zo al de creeps van krijg. Maar zie, ik ben via de E40 en E17 alsnog in een stuk thuis geraakt.

Ook deze keer heb ik me ingehouden en ben ik met héél weinig "kleine prullen" teruggekeerd. Een kussenhoes uit de koopjeshoek en een gesoldeerde nepplant, daar bleef het bij voor mij. De zetel is ondertussen uitgepakt en aangekleed. Onder de trap ligt een stapel grote pakken te wachten: eerst moet de vloerbedekking er nog komen en moet ik nog wat houtwerk schilderen, maar dan zit het er echt op, en als alle meubels er staan is de 4 kamer grote "tienerverdieping" een AFGEWERKT feit. 

Ik ben al vollen bak aan 't verder plannen en (p)inspiratie verzamelen voor de rest van het huis. Yay!

En oh, die tweede grote Vallvik ladekast die ik eerder haalde ligt ook op mij te wachten. Binnenkort staan ze symmetrisch naast de schouw in de "master bedroom". Met herspoten ladegreepjes: messing zal het worden!  

Not all those who wander are lost

All that is gold does not glitter,
Not all those who wander are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
The crownless again shall be king.

NEVER underestimate the power of Mallorn leaves.

Wu Wei Weekender

Stirring a commotion

Je moet het maar doen, 9 maand voor de opening, terwijl de zaak nog in compleet in de steigers staat, een zeer aantrekkelijke website voor je "Wellbeing center" draaiende hebben. Maar heel verwonderlijk is het niet, als je weet dat Jo Heirman, de bezieler, op het internet als "in een vorig leven topmarketeer" omschreven wordt.

Toen ik een goeie 7 maand geleden voor het eerst van Wu Wei hoorde - ik denk dat het op Facebook was - las ik met aandacht over hun verhalenwedstrijd die op dat moment liep. Even overwoog ik om zelf een stukje te schrijven. Het onderwerp lag me wel. Maar toen zag ik Sandy' s stuk. En 't was iets eenvoudiger om gewoon een stem uit te brengen. De prijs die eraan vasthing - een gratis weekend Wu Wei wellness - die interesseerde me wel. Dus schreef ik me in op de site (en gelijk ook voor de nieuwsbrief), hopende dat mijn steun aan Sandy haar en misschien ook mij iets zou opleveren.

Dat stemmen-voor-het-beste-verhaal zorgde ervoor dat de zaak viraal ging. En ik vond het goed. In tegenstelling tot de talloze "post een foto of videofilmpje en laat uw maten stemmen"-wedstrijden, was dit gelijk eens NIET voor tieners.

Tot mijn grote vreugde viel nog geen week later - op de dag na onze huwelijksverjaardag dan nog - deze mail in de bus:
"We hebben goed nieuws voor jou. Het toeval heeft jouw naam uit de bus gehaald als stemmer van de week in de verhalenwedstrijd ‘WuWei verhaal van het jaar’. Jij kan dus 2 dagen komen verblijven in Wu Wei. Je wint immers een arrangement dat een overnachting en ontbijt en toegang tot de spa gedurende 2 dagen omvat. En dat allemaal voor 2 personen. De mogelijke data van de overnachtingen zijn 8 of 11 februari 2012 of 7 of 10 maart 2012. Kan je ons hieruit je voorkeur bekend maken! Meer informatie volgt dan in de loop van de volgende weken"

Hoera! Gewonnen! En schoon cadeautje voor de volgende (twintigste!) huwelijksverjaardag. Yes!!!

Een gegeven paard ... 

We kozen - voor zover ik me herinner - voor 10 maart. Maar toen ik begin maart op de site zag dat de opening naar 13 maart verschoven was, vreesde ik dat het niet zou lukken. Dus mailde ik effe. Nog voor we alle "kinderopvang" geregeld hadden. Gelukkig maar. Want dit kwam als antwoord.
"De opening van Wu Wei nadert met rasse schreden. Maar 10 maart gaan we nog geen hotelvergunning hebben van de brandweer. We vinden dit heel vervelend en hebben dit ook zelf niet in de hand. Onze excuses daarvoor. Maar je kan uiteraard jouw gewonnen weekend op een ander moment opnemen. We hebben een aantal data voor wedstrijdwinnaars gereserveerd: ..."

Wel lullig, maar aan brandweer kan je niets doen, dus verlegden we naar van 24 maart, het lang weekend van Dies Natalis.

Strak plan. Dacht ik.

Maar de opvang geraakte niet vlot geregeld. Er werd gebeld en gepland. Nog gebeld en gepland. En toen bleek dochter op zondag 25 maart voor een week op schooltrip te vertrekken zodat het een - met het busdrama tussenin - een vrij helse voorbereiding werd. Opnieuw gebeld en gepland dus. En knorrig - want zoals altijd verstoken van behoorlijke nachtrust - bedacht ik me dat er ook een uur van af ging, met dat zomeruur.

Een paar dagen later las ik dat de opening naar 23 maart verschoven was. En toen, op woensdag laat, kwam dit:
"Vrijdag opent Wu Wei zijn deuren. Maar vandaag is de brandweer langsgeweest en hebben we nog geen goedkeuring voor alle kamers. Vervelend, maar we hebben dan ook niet de mogelijkheid om jou aanstaande zaterdag te verwelkomen in ons hotel. Je kan uiteraard jouw gewonnen weekend op een ander moment opnemen. Gelieve jouw voorkeur aan mij door te geven en dan zorg ik voor de reservatie. Nogmaals mijn excuses, maar in de laatste rechte lijn zitten wat onverwachte kleine bochten. Bedankt voor jouw begrip"

Lap. Ik zag het niet meer zitten. Mijn kosten-baten analyse zegde me dat het genoeg was geweest. Alle begrip voor die mensen en hun nieuwe zaak, echt waar, maar voor mij hoefde het niet meer.

Hubby mocht het afhandelen, als ie dat nog zag zitten. En hij opteerde voor 31 maart - 1 april, omdat de kinderen dan met de jeugdbeweging op weekend gingen.

En yup, vorige vrijdag stapten ze op de trein, deden wij als ouders onze rugby cantine duties en zetten we de wekker om er zaterdag op tijd uit te geraken. Voor de langverwachte wellness.

Dat er onderweg op het dashboard twee verontrustende lichtjes aanfloepten en de mannen van de garage ons aan de telefoon voorspelden dat we "vermogen zouden verliezen en dan stilvallen", bracht ons niet direct in een zen-modus. Maar we geraakten er. In één stuk. Met de wetenschap dat het terugrijden risico's inhield en er na het weekend kosten-aan-de-auto zouden volgen. Bij aankomst stonden we dus redelijk stijf van de stress ...

En nu genieten ... 

Aan het onthaal werden we verwelkomd door Jo himself. We konden onze koffer opzij zetten en hij overhandigde ons elk een blauwe armbandje en een linnenset. Vervolgens konden we ons omkleden. Naar badkledij. Nog een chance dat ik vooraf op de site(*) had gekeken en daar mensen in zwemspul zag of ik had er misschien niet bij stilgestaan om bikini en zwembroek in te pakken. In mijn wereld doe je sauna's bloot, maar soit, Wu Wei is dan ook geen sauna complex.

De omkleedruimte gaf een eerste impressie van de inrichting: een grijze betonkleur en (ruw) blank hout voeren de hoofdtoon. Heel simpel en mooi. Dat de lockers openen en sloten met de (RFID) armband tegen het knopke, dat had ik subiet door. Het viel me ook direct op dat er nergens bordjes met uitleg hingen en dat vond ik gewoon top. Alle nodige uitleg, die kregen we van Jo, tijdens de rondleiding die toen volgde. Op onze zelfgevouwen flipflops en in fantastisch ruime "Jedi master" badjassen, sletsten we hem achterna, door het hele complex. En dat is groot. En goed ingedeeld in aparte ruimtes, zodat het knus blijft.

Het zwembad is een goed punt om te acclimatiseren, meldde onze gastheer. En dat namen we van hem aan. Na de tour hingen we dus de badjassen in de verwarmde "kast" en gleden we het water in. Dat we in het zwembad op de rode knop moesten duwen om de bubbels in gang te zetten, dat had mijn wederhelft goed onthouden. Dat ik de (grote) rode knoppen aan beide kanten van het zwembad onmiddellijk als alarmknoppen beschouwde, was dan weer mijn verdienste. Nu ja, ook de dame die na ons binnenkwam drukte zonder aarzelen het alarm in. Buiten, waar de stoom boven het water hing wegens toch wel frisjes kon je dus bubbels activeren. Of een plets water op je hoofd krijgen. Warm water, want (nog zoiets!) in dit hele center was er geen enkele kraan waar er onverhoeds koud uitkwam. En geloof mij, dat werkt rustgevend, als je bewust voor kou moet kiezen.

Na het zwembad ging het richting hammam. En die is - zoals al in Noord-Afrika - van het tegelloze soort. Drie ruimtes na elkaar zijn er: de scrubkamer (met handschoentjes en schepkommetjes), dan warm en dan nog warmer. Achteraf gingen we douchen en liggen op de bedden bij de droge sauna. De gashaard brandde nog niet. Maar het was er aangenaam, en licht genoeg om te lezen. Hoewel ik na een stukje krant toch wel indoezelde. Toen we er lagen waren we blij dat er ook hier geen muziek speelde en dat er geen van die idiote gekleurde lichteffecten waren. Misschien is het ondertussen passé, maar ik heb nooit begrepen wat er rustgevend is aan lelijk licht. Chapeau voor de goede smaak dus, bij Wu Wei.

De grote droge sauna (met ijs ernaast) was de volgende halte. Hop, de zandloper om en 15 minuten hitte en rust. Daarna douchten we en zwommen we weer een beetje. Om dan naar de buitensauna te trekken. Die was eveneens de moeite, maar buiten douchen - ook al was het water niet koud - zag ik niet zitten, dus probeerden we de "belevingsdouche" uit. De benaming bracht ons aan het lachen; we zijn niet zo belevingsgezind. Maar de effecten die je bij het doorwandelen van het gangetje met verschillende douchekoppen in het plafond meemaakte, waren tof. Hier zaten er koude stukken tussen, maar dat wisten we vooraf. Persoonlijk zou ik voor altijd onder de "mist" willen blijven staan. Als een gekko in een terrarium. Yup.

Tussendoor hebben we nog effe in de rustruimte bij de open haard water gedronken en wat gelezen. En toen was het tijd voor de "rug aan rug". Met zijn twee in een duo behandelingskamer, waar je om beurt een stuk behandeling kreeg. Elk op een verwarmde tafel - that is amazing! Met tussen elk deel een soort van zware warme zadeltas (?) op je rug. Eerst scrubben. Dan smeren en dan masseren. Een uur lang. Oh ja, ik viel in slaap. En schrok snel terug wakker. Ik wou het bewust meemaken, dacht ik zo. Als het aan mij lag, mag dit elke dag.

Nadien dronk ik groene thee en bleef ik wat suffen, terwijl hij na een kop koffie de laatste halte - de sauna boven met buitenzicht - opzocht. De dompelton (in de vijver) was hem net iets te koud. Het warme Japanse bad - zo'n grote houten ton op het terras - daarentegen, vond hij super. Ik heb ze gemist, want het werd toen stilaan tijd om te eten - we hadden gereserveerd. We kleedden ons dus om en gingen voor het eerst onze kamer opzoeken.

De kamer bleek een sneeuwwit geschilderde suite onder de balken. Alweer met houten vloer en betongrijs bezette delen. Achter het bed een scheidingswand en dan een groot ligbad. Plus ook nog een inloopdouchecel met (hand- en regendouche) en een toilet. Geen kasten, wel kisten en een kledingrek. Een compacte witte muziekinstallatie, mét cradle. En geen tv. Die was er nog niet, maar dat vonden we net zo horen.

Over het avondeten wil ik kort zijn: het was heel lekker en de huiswijn beviel me ook. Wat de prijs/kwaliteit betreft kan ik geen onderbouwde uitspraken doen. Als ik "uit" eet is het meestal goedkoop, semi-Aziatisch of helemaal veganistisch. Ik geef niet om restaurantbezoeken. Heb dus geen referentiekader.

Verder heb ik ook geen last met "elders" slapen. Meestal doet me dat niks. Ik kan alleen maar zeggen dat het Wu Wei bed het meest fantastische is waar ik ooit in lag, (veel) beter zelfs dan dat in het Amstel Hotel.

Deze ochtend genoten we van het ontbijt. Een lekker buffet, met veel keuze. Klassiek van opzet, maar met goeie produkten. Meer moet dat niet zijn.

Nadien bezochten we Kortrijk - heel kort maar, een stadswandeling en een bezoekje aan het 1302 museum dat op de eerste zondag van de maand gratis open is. Voornamelijk als verkenning (Is het iets om met de kinderen te doen? Ja dus!) en om boekskes en brochures te rapen, zodat ik fietsroutes en dergelijke op papier in handen heb (en niet van een site moet gaan afdrukken).

To conclude

• Wat me echt opviel bij Wu Wei: ondanks het feit dat er andere gasten waren, waren we in elke sauna met ons tweeën. Op 't gemak. Luxe! 
• Ook al ben ik verwend met dagelijks-het-hele-jaar-door sauna in mijn fitness abonnement. Ook al ga ik naar de kine als ik weer es schouder- of nekpijn heb. Er is niks wat op kan tegen een professionele massage. 
• Wat ik erg aan het interieur apprecieer, is het ontbreken van tegels. De grijze (tadelakt?) pleister ziet er niet alleen mooi uit, hij blijft waarschijnlijk langer mooi omdat je met geen voegen af te rekenen hebt. Het moet hoe dan ook geen makkie zijn om een plek met zoveel nattigheid te onderhouden in ons Belgische klimaat.
• Dat het brandalarm twee keer afging, is onder de huidige omstandigheden begrijpelijk. Aleen jammer dat we bij de tweede keer beiden (verrassend vroeg) al diep sliepen en dus een beetje panikeerden. 
• De liefste man van de wereld liet me zonder morren op een trein naar huis stappen. Zes-en-een-halve euro voor mijn zielerust. Hij was eerder thuis dan ik.

----

(*) Niet dat ik er blootfoto's had verwacht, maar bij den Escape bijvoorbeeld, slaat Isabelle in het promofilmpje zedig een handdoek om, waardoor je snapt dat men eigenlijk normaal bloot is in de sauna en de zonnebank (duh!).

Rash no more

Efficiency efficiency they say
Get to know the date and tell the time of day
As the crowds begin complaining
How the Beaujolais is raining
Down on darkened meetings on the Champs Elysée

September en hey, ik ben er zonder kleerscheuren doorheen! Ok, ik moet dringend wat slapen want mijn geheugen werkt niet zo best meer, maar al de rest - de “up”, de overmoed, de ontremming, de hypomane episode - daar ben ik dit jaar van gespaard gebleven.
Wees gerust: ik heb in de voorbije maand weer bergen verzet. Van alles en nog wat op gang getrokken, geregeld en zelfs - hou u vast - heel behoorlijk opgevolgd. Ik heb gekookt en gestreken (het ene met, het andere zonder morren), geshopt en gevoerd, gelezen en gekeken, geluisterd en gelopen en ik ben tot op de dag van vandaag niet in stukskes uiteengevallen. Meer zelfs: I’m not all that close to crumbling. Yihaa!
Maar kom, ik ben wel erg moe en het is me duidelijk dat ik niet alles meer “snap”, ook al lees ik hetzelfde vier keer. Storend vind ik dat. Lastig en inefficiënt. Ok, cognitieve uitval is een signaal. Tijd om wat te rusten, dat is het. Het komend weekend is voor een keer zo goed als “ongepland”. Niet dat ik niks kan verzinnen om te gaan doen. Wel dat ik ga proberen om zo weinig mogelijk te verzinnen.
Een beetje sporten en wat op mijn plooien komen. Meer moet dat niet zijn.

Spree!

Soms is het zo, dat ik iets moet kopen. Soms is het ook zo, dat het kopen mij erg meevalt. Dat ik plots een heleboel dingen vind die ergens in mijn achterhoofd (of in Googledocs) op een lijstje stonden.

Ja, ik heb massa's lijstjes, wat voor mij uitstekend werkt tegen impulsaankopen en zo meer. De tijd dat ik alleen zwarte gilets kocht of 3 vergelijkbare paren schoenen is al LANG voorbij. Bovendien ben ik spaarzaam. Koop ik eigenlijk zelden iets aan volle prijs. Keer ik, in geval van twijfel huiswaarts om nog eens te overdenken.

De laatste weken waren echter ... boeiend. Online kocht ik twee Eastpak tassen en een Oilily portefeuille (allemaal cadeautjes) en voor mij een nieuwe smartphone. Op het passende hoesje, de yogariem en -blokjes wacht ik nog. Op tocht in 't stad: een paar witte Floretta FitFlop sandalen (met een fleske rode FitFlop nagellak erbij), een plastic zonnebril met spiegelglazen, een jeansjurk uit de H&M, 3 boeken uit de Fnac (samen met de vaderdagcadeaus). En naast de reguliere boodschappen, in supermarkten allerhande : slips, sneakersokken voor dochter, 1 groene nylon legging, 2 hoeslakens voor het grote bed, 1 mummieslaapzak, 1 zelfopblazende matras, 2 campingbedjes, 3 citronella theelichten (stel dat er echt gekampeerd wordt!), 1 supersnoezige knuffelbeer handpop, 4 flessen "likeur" in het Pina Colada & Blue Curacao genre, een passerset en een geodriehoek, een tafeldoos (om tafels van vermenigvuldiging te leren), zeeblauwe inkt voor mijn Waterman pen (was nodig!), een "foundation brush" & "under-eye concealer" (had weer wat ouwe make-up weggesmeten), 2 tubes conditioner-aan-halve-prijs en een pakje wierookstokjes (ik brand er nogal wat op) ... En gisteren, op de rommelmarkt op de Wolterslaan, wisten zoon en ik tussen regenbuien door het volgende te scoren: 1 ultra coole skatepet (geheel nieuw, met labels!) - zo van het soort dat in de skateshop 35 euro kost en waar hij dan lang om zaagt, voor 1 euro, yay! 7 "Flip Head" Mighty Morphin Power Rangers, allen samen voor 5 euro (ik durf wedden dat sommige - nerdy - mensen meer dan 5 euro het stuk willen geven), 1 blikken spaarpot met een foto van puppy's (niet mijn ding en die ene euro was er compleet over, maar ik wou er geen ruzie over maken; 't was met zijn zakgeld), 3 sjaaltjes plus 1 hoedje; samen goed voor 2 euro, 1 "Kipling Sport" tasje, in turkoois, ook 1 euro (om de reeks nuttige sporttassen aan te vullen) en 1 hele mooie ruime Hedgren rugzak-trolley-schooltas.

De wishlist voor de solden zal ik maar kort houden zeker?

Grassy knoll

Terug van weggeweest, of zo lijkt het. Terwijl ik al bijeen precies één midweek met het hele gezin van huis weg ben geweest. Maar zie, de voorbije weken leverden geregeld een drukte van jewelste. Vijf "Astrid spoelt door" zondagen, de surfdagen aan zee en de eerste schooldagen. Genoeg op zich. En daar bovenop ook véél werk. 't Was bij tijden hectisch. Maar ik heb het overleefd.

Uit zelfbehoud ben ik de drukte zeer letterlijk ontlopen. Kilometers lang: in de branding, langs de Schelde, de Watersportbaan en de Blaarmeersen. Kilometers die me hielpen om weg te blijven van de cava, de Vedetten en de sigaretten. Kilometers om na te denken, over al die dingen die nadenken vereisen. Kilometers om te glimlachen met Eels. Kilometers om dansjes op Lady Gaga te verzinnen.

De aanloop naar 26 september werd ook ernstig. Al ben ik niet eens ingeschreven, het loopschema werd ineens belangrijk. Een dikke week - of langer - liep ik dik tegen mijn zin. Met lood in de benen en een onbestemd, onaangenaam onopgewarmd gevoel in de knieën.

Elke stap voelen is niet leuk. Niet omdat het pijn deed, maar de angst voor pijn die zou kunnen komen, speelde me parten. Oh god, laat het mij niet overkomen, al wat de "serieuze" lopers, met hun 75 km plus in de week, onvermijdelijk te beurt valt: kwetsuren. Want ik ben RECREATIEF bezig. Voor zo ver iemand dat nog begrijpt. Ik loop voor de lol. Omdat ik er rustig van word en zo. Helderder. Content.

En zie, na het gesukkel en de - immense - stress van de voorbije week, besloot ik om het over een andere boeg te gooien. Vandaag liep ik rondjes. Net als in het prille begin, in 2004 bij de Racing. Rondjes op grasvelden en aangelegde grasheuvels. Op de recent aangelegde speeltuinen van de Arbed- en de Malmar site.

Zomaar, zonder stress. Zonder moeten. Zachtjes. En het was leuk. Fijn zo. Ik denk dat de runner's high terug is. Oef.

These are your holidays: read!

Een paar dagen geleden kreeg ik ergens volgende vraag toegesmeten:

Which Book Recommendation Service Is Best?

- Shelfari
- LibraryThing
- Amazon
- GoodReads
- GetGlue
- Other

En toen begon ik domweg te kijken waar ik nu zoal op ingeschreven was en welke lijsten daar zitten. En kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk feitelijk geheel geen "Recommendation Service" vandoen heb. Want ik weet zelf wel wat ik wil lezen. Ik lees ook geregeld krantenbijlages over boeken. En het duurt een eeuwigheid eer ik een (non-fiction) boek uitgelezen krijg.

Ergens herinnerde ik me een "Books" tab op Facebook en ja, daar bleek LivingSocial achter te steken, met mijn "collectie" die vrij goed up to date was. Niet moeilijk, want er is in de laatste zes maanden niet zoveel veranderd. Ik heb er dus rap mijn verjaardagscadeau's - Watchmen & de Sookie Stackhouse box - en Boudica - meegebracht van de rommelmarkt - aan toegevoegd, en de status is weer compleet in orde.

Maar, euh, hoe zit het nu met dat lezen? Wel: ik doe voort. Vooral in The Ancestor's Tale - en ja, dat is non-fiction, hoe raadde u het. Ik ben er al maanden in bezig en zeul het overal mee, want het leest goed in stukskes, en ik vind het echt een van de betere dingen die ik ooit gelezen heb. Dit ligt me en ik ga zeker nog Richard Dawkins lezen. En ik ben er bijna: nog eens stukske prokaryotes en het zit erop. Wat u best weet: mijn achtergrond in wetenschappen is nihil. En daar heb ik dus nu wat spijt van zie. Van het gemis aan biologie en zo meer. Vond ik het moeilijk? Neen: toen ik 5 minuten geleden op de Nederlandstalige wikipage keek was ik wel verwonderd over de vertalingen, maar ik heb me niet te veel afgevraagd of ik de benamingen allemaal wel kende. Zal ik het kunnen navertellen? Niet helemaal vrees ik. Maar ik heb er toch een hele hoop dingen uit bijgeleerd. En da's zowat my main mission in life; dingen bijleren.

De andere 2 waarin ik bezig ben zijn Graham Parker's Carp Fishing on Valium een boek dat ik qua Engelse woordenschat echt wel complex vond. Raar. Wolf Hall daarentegen, leest vlot weg. Het gaat bovendien over een periode - Tudor England - waar ik een zwak voor heb. Ik heb het jammer genoeg al een eind geleden opzij gelegd en zal dus best eens wat terugbladeren.

En de rest, daar moet ik nog aan beginnen. Maar het lukt wel.

Misschien moet ik eens een Vampire Week(end) inlassen. Met acht Sookie Stackhouse novels en zeven seizoenen Buffy ben ik vast een eindje héél erg zoet.

Getver. I'm soo into fangs these days.

Knooppunten (1)

Ik heb het gedaan! Eindelijk! Mijn koersfiets gepakt en een nieuwe knooppunten lus uitgeprobeerd. Goed voor 50 km. Alleen deze keer - oef. Eindelijk zelf het tempo bepalen. En dat ging aardig: 25 km/u gemiddeld, dacht ik vooraf, zonder rekening te houden met stops (kaartkijken, drinken, wegenwerken en oponthoud door wielerkoers). En dat werd het ook ongeveer, 'k heb het niet echt gemeten maar grofweg op de duur van de hele rit geschat. Want het was verkennend bedoeld; om te zien of deze route een optie is voor vaker. 't Is een manier om de mindere stukken te leren kennen (De Pinte dorp en onmiddellijke omgeving bijvoorbeeld: yikes!). En als ik de route ken, moet ik de volgende keer niet de hele tijd hard opletten om de knoopunten bordjes te zien.

50 km dus, in dit "bloedhete" weer. Of ik zot ben? Neen. Ik heb het geen moment te warm gehad. Was niet bezweet. Heb me ook niet zwaar ingespannen. Enkel op de absoluut rechte stukken - langs de spoorweg en het water - ging ik naar de 30 per uur toe. Met een licht verzet, kwestie van schoon rond te blijven draaien. En het was heerlijk! Toen, en nu achteraf nog. Geen last, geen zadelpijn, alleen een beetje moe.

OK, mijn linkerschouder zit vast, maar da's alweer weken zo. Ik zit weer op het punt dat er zo goed als dagelijks pijnstillers bij komen kijken, en moet dus dringend die foto/echo laten maken.

Wat de route betreft zijn er tegenwoordig massa's sites waar je kan plannen en andermans routes overnemen. Ik vermoed dat je met wat zoeken ook wel besprekingen vind, maar ik zoek het liever zelf uit.

Van heel vroeger kende ik de Leiestreekroute (55 km) en de Kastelenroute (48 km) en alles langs de Scheldearmen, richting Merelbeke en richting Wetteren. Met de Ladies Fun Ride deden we voornamelijk Destelbergen, Oostakker, Heusden, Laarne en Wetteren aan. In de voorbije maanden verkende ik - met kinderen - de richting Mariakerke, Vinderhoute, Lovendegem om via Drongen, Latem, Afsnee, de Drie-Leien, de Assels en de Blaarmeersen naar huis te keren. Vandaag deed ik voor het eerst een lus in een nog andere richting: Zwijnaarde, De Pinte, Eke, Nazareth. Van knooppunt 6 (ongeveer bij ons thuis) tot knooppunt 2 in Zwijnaarde, rij je langs de Schelde. Onverhard en stoffig. Grind en honden zonder leiband: oppassen dus. En aan het sluizencomplex voorbij het Liedermeerspark wordt het echt complex. Gelukkig is de bewegwijzering duidelijk, maar het is daar echt gevaarlijk en ik zag geen verlichting op het "raarste" stuk. Het traject Zwijnaarde-De Pinte-Nazareth-Eke slingerde heen en weer over de E17, de N60 en de spoorweg. Veel bruggen en zeer lelijke suburbs, niet fraai. Er zat maar een schoon stukske bos tussen (de Langedreef). Van Eke terug naar Zwijnaarde was wel super: grotendeels op een verhard jaagpad. Waar er een echte ( jonge!) wielertoerist voor mij kwam rijden. En ik kon hem een hele tijd goed bijhouden (tot hij stopte om rechtsomkeer te maken en geambeteerd keek).

Ik ben heel blij dat ik vandaag op de fiets ben gesprongen: de 10 "fietsweken" (april en mei) waren geen onverdeeld succes en hoewel dochter en ik de op 30 mei Ladies Fun Ride uitreden, hield ik aan de poging tot samen wielrennen vooral een gevoel van frustratie over. Over het sportieve aspect. Maar nog veel meer over mijn onkunde om daar net geen punt van te maken.

Blandijnberg

Vanochtend gaf ik een introsessie in de Blandijnberg. In een PC lokaal dat nog niet bestond toen ik er lang geleden rondhing. Ergens achter het aquarium, waar ze nu soep en broodjes verkopen. Tijdens de pauze rookte ik een sigaret op de binnenkoer, met iemand die ik indertijd - 12 jaar geleden al - tijdens een VDAB opleiding leerde kennen. Die binnenkoer, daar was ik nog nooit op geweest. In onzen tijd, was de deur gewoon op slot.
Achteraf - het was al bijna 13u - nam ze me mee naar haar kantoor, in de Vakgroep Nederlandse taalkunde. Taeldeman is al lang weg. Magda De Vos bijna. Maar het zaaltje en de kantoren, zien er niet veel anders uit dan 25 jaar geleden.
Goh, het is raar, maar als ik in de Blandijn kom, dan ben ik weer razend enthousiast. Alsof de wereld zich opent en ik weer student ben. Ze mogen mij morgen komen vragen om te doctoreren in iets met taalkunde. Ik zou het gelijk doen.

I belong there.

Is dat raar, na al die tijd?

Closure

Niet dat ik aan eindejaarsdinges doe of zo, maar daarnet, terwijl ik ongelooflijk hard aan 't kuisen was, bedacht ik me dat het voorbije half jaar eigenlijk geen uitschieters met zich meebracht. Ik kan dat natuurlijk toeschrijven aan de medicatie die zijn werk doet, of aan mijn verstandig gedrag - ik ben niet zo vaak mijn kot uit gekomen en heb me nergens door laten onderuithalen - maar er is meer aan de hand dan dat, begreep ik plots. Ja: een paar issues die me al jaren bezighielden - dingen die ik anders wou maar waar ik tot mijn vreselijk grote frustatie niks kon aan doen - losten zichzelf op. Hoezeer ik ook probeerde om er mindful mee om te gaan, hoezeer ik me ook toelegde op het boeddhistische pad: bijtijds vraten ze me op.

En zie, nu durf ik spreken van closure . Gelijk in de afleveringen van Dollhouse (Needs) en BSG (Maelstrom) die ik gisteren zag.

Blijkbaar is het toch waar dat uiteindelijk alles zichzelf oplost.

No singles just fillers ?

Al een hele week Reality Killed the Video Star op de iPod, on repeat.

Ja, ik heb de cd gekregen. Want zelf muziek kopen, dat doe ik eigenlijk niet. Zo heb ik Robbie's vorige nooit beluisterd. Die is me gewoon ontgaan. Nu had ik wel links en rechts gelezen dat er een nieuwe aankwam, maar omdat die artikels vol zever over Robbie stonden - en ik geen fan ben van zulke zever - had ik zelfs niet te kennen gegeven dat ik de schijf wou. Maar kijk, als je niks verwacht is het plezier vaak groter.

Mijn eerste gedacht was: wow, dit is goed! Omdat er niets uit sprong. Niets de impressie gaf dat er toch wel een paar luisterbeurten zouden overgaan eer ik het kon smaken. Maar het zit zo: de eerste dagen hoor ik enkel teksten. En die vond ik goed. Humor, cynisme en sarcasme: precies waarom ik ook van Lily Allen, Kate Nash, Loudon Wainwright III en Eminem hou. Bovendien heeft Robbie ook wat issues met zijn katholieke opvoeding en die issues, wel, laat ik zeggen dat ze herkenbaar zijn.

Na een week luisteren, heb ik zo mijn favorieten: Blasphemy (What’s so great about the Great Depression - HOOT! ), Bodies, Last Days Of Disco (Don't call it a comeback) en Morning Sun. Ik merk ook dat er muzikaal ergerlijke stukken tussen zitten - waar het te plat popu wordt naar mijn goesting, iets wat ik bij Intensive Care niet had. Toch vind ik dit een leuke plaat. Lekker dansbaar en zo, wat fijn is op de fiets en tijdens het lopen.

En zeg nu zelf: het refrein van Bodies is so true & so funny

All we’ve ever wanted
Is to look good naked
Hope that someone can take it
God save me rejection
From my reflection,
I want perfection

Hoard

Wow, zie nu: in Engeland heeft een man met een metaaldetector een schat gevonden. Zomaar 1500 stuks, 5 kilo goud en 2,5 kilo zilver. "The detail on the artefacts (...) is so intricate that one expert cried because she was overcome by their beauty" lees ik ergens. En ik ben er zeker van dat ik ook had gebleit, want die neiging heb ik nog steeds als ik in het British Museum sta. Completely overwhelmed.


De vondst - "the Staffordshire Hoard" genaamd - is groter dan die van Sutton Hoo, waar ik eerder dit jaar toch nog eens ging naar kijken. Want ik heb een zwak voor everything Anglo-Saxon. Yup. Lang geleden - nadat ik ernstig geschiedenis en archeologie had overwogen - koos ik voor taalkunde. Tolkien achterna. En neen, ik ben geen krak in Oud-Engels geworden. Dat was allemaal niet zo gemakkelijk. Maar mocht ik opnieuw beginnen - wetende wat ik nu weet - dan zat ik weer in de Germaanse. En deed ik er vast geschiedenis bovenop. Want hoe dat je het draait of keert: nieuws als dit maakt me blij. Gewoon het idee alleen al, dat al die mensen daar nu op gaan studeren en daardoor het beeld over die periode zullen herzien. Boeiend is dat.

It's raining men! (*)

Voor het eerst in maanden een toerke rond de Watersportbaan tijdens zoons rugbytraining. En dat ging goed: 28 minuten over 4,99 km, noteerde de Nike+. Niet dat ik de 4 kilo die ik er de laatste 6 weken bij at niet voel - de Turkse buffetten, BBQ's en liters cava deden me geen goed - maar 't was alsof die me niet vertraagden.

Integendeel - ik ging harder dan de "normale" 30 à 33 minuten. En ik vond uit dat ik mis was, wat die Nike+ betreft. Want de voorbije maanden was ik ervan overtuigd dat het ding niet behoorlijk was gecalibreerd en dat elke 10 km er in werkelijkheid maar 8 waren.

Maar de Watersportbaan, die staat toch als 5,2 km te boek?

Nu ja, voor alle zekerheid heb ik vandaag toch opnieuw gecalibreerd. Netjes 400m rond het rugbyveld.

(*) It's raining men! is sinds vandaag mijn "powersong". For instant motivation. Ha! Go get yourself wet girl, I know you want to!

Lost & Found

Drie maand geleden was het kot hier te klein: zoons rode Nintendo DS was plots spoorloos. Van de aardkluit verdwenen. Foetsie.

En zie, vorig weekend heb ik hem teruggevonden - ik had er die dag zelfs nog aan gedacht, echt. Oh ja, ze hadden OVERAL gezocht, maar blijkbaar niet onder de kussens van die ene zetel ...

Nu ben ik eens gaan terugbladeren op Facebook, om te zien wat we doorgemaakt hebben. En dit kwam eruit.

27 mei

Zoek: rode Nintendo DS in rode Nintendo DS case. Kind weet van niks. All hell has broken loose (en dat is absoluut een understatement) dit is zoiets waar ik ABSOLUUT van aan stukken ga - en ze weten het - IK DOE ***HARD*** GENOEG MIJN BEST OM STRUCTUUR EN OVERZICHT TE HOUDEN en dan hebben ze me weer liggen - zot word ik ervan

is geheel niet goed van het Nintendo gedoe en moet de zoekactie nog in gang blazen

ik HAAT slordige mensen die hun spullen overal laten rondslingeren - The Flamethrower Method

heeft met zij die geen tv mogen kijken de hele garage uitgemest ... en vond terug: de lederen handschoen (die dus niet bij het uitstappen op de grond was gevallen) en dochters bedelarmband (in de jas van papa)
enorm gelukkig om de weergevonden armband, maar anderzijds ook bevestiging omtrent het statement "ik heb grondig gezocht". Volgens mij is een jas doorzoeken geen rocket science: één keer schudden en we hadden door dat er iets in de voering stak

28 mei

nog steeds geen Nintendo DS trouwens - heeft iemand een grote zak Xanax aub?
eerst huiswerk, dan Nintendo zoeken, damn

it's a mindfrak: in gedachten zie ik mezelf die Nintendo in een kast stoppen ...

En wat hebben we hieruit geleerd? Euhm.

1. Wat ik al wist: de uitspraak "ik heb grondig gezocht" krijgt een geheel andere invulling afhankelijk van de persoon die ze uitspreekt
   
2. Dat mijn geheugen heel erg trukskes met mij speelt. Ik heb van in het begin een herinnering van hoe ik het ding wegstopte en me erbij bedacht dat het op een plaats was die ik zou vergeten.
3. Ik hou het niet voor mogelijk omwille van punt 1. Maar als ik ze niet in den Escape ben kwijtgeraakt, dan bestaat er nog een kans dat mijn zilveren LOTR ring met ketting en mijn gouden Guess horlogeke op een goeie dag in dit huis hier opduiken.
   
   
   
   
4. en ... ik vind microbloggen is absoluut nuttig, ter reconstructie. Door terug te bladeren heb ik een paar train of thoughts die ik had laten schieten opgepikt. Handig zo!
   

Plan for many pleasures ahead

Heb daarnet op Facebook een fortune cookie geopend met "Plan for many pleasures ahead" erin en werd er gelijk vrolijk van. Het zou best een leuk weekend kunnen worden. Ik heb alvast zin om straks een stukske te lopen om mijn hoofd leeg te maken. En 'k ga vanavond zeker "Babel" en "Bij mij zijt ge veilig" opnemen.
Ben ook blij dat het goed gaat met Anna. En ik kijk uit naar het nieuwe schooljaar. Want het najaar, dat is mijn tijd van het jaar. Nieuwe dingen starten: I like. Mooie nazomerdagen: I like. De herfstkleuren zijn hier nog niet in zicht, maar deze middag zag ik toch al oranje pompoenen in Delhaize. En gisteren heb ik de leren handtas bovengehaald, voor bij de nieuwe schoenen.

Tegelijk volg ik de laatste dagen iemand (ik ken ze niet) met een enorm liefdesverdriet. Ik word er stil van.

Heat Wave

Met het hele gezin naar een "all in" clubhotel aan de Turkse kust trekken is iets, wat in onze omgeving een beetje vreemd wordt bekeken. En ja, ik ben me al weken aan het uitsloven met uitleg in het genre: de kinderen wilden het zo graag en er zijn 5 zwembaden plus de zee en ik vind het wel leuk om niks meer te doen dan lezen en zwemmen en gewoon aan te schuiven voor het buffet ...

Al die argumenten kloppen perfect, maar het is natuurlijk ook zo dat je in zulke clubhotels blootgesteld wordt aan een massa mensen en een doorlopend animatieprogramma, twee potentiële bronnen van (zware) geluidshinder - om nog van de visuele kant te zwijgen. Ik kon me dus wel inleven in hubby's angst om in "de hel" terecht te komen.

Toen we 2 jaar geleden samen een week in een adults only Club Med resort doorbrachten, was ons dat erg goed bevallen. Maar toen was het laagseizoen en niet al te heet. En waren er geen kids te bespeuren.

Terwijl we er nu zelf 2 meehadden (die liefst de hele dag kibbelen) en we met een heuse hittegolf geconfronteerd werden. Als het zwembadwater bij de dagelijkse controle 28 à 30°C warm was, kan je vermoeden dat de omgevingstemperatuur ook niet mis was. Ik heb op het hele domein geen thermometer gezien, wat wel fijn was, want wat niet weet, niet deert. Maar we voelden het wel: het was ERG heet. Van 's morgens tot 's avonds. Maar kom, waren we er niet om te zwemmen en te lezen?

En dat is precies wat ik gedaan heb :

• eten (wat te veel, want de buffetten waren lekker),
• drinken (hoewel alle alcohol inclusief was heb ik er op een paar gin tonics na nauwelijks gehad, het was gewoon te heet),
• zwemmen (beetje in zee, beetje in de zwembaden)
• 'poolgym' ofte flauwe aquarobics (toch een paar keer meegedaan)
  
• lezen: 2 boeken uit : "Charlie n'est pas rentrée" mijn eerste Nicci French, in het Frans nog wel, vlak voor ons vertrek meegekregen van mijn zus en Dune, mijn verjaardagscadeau van batlock666.
  

De kids hebben het grootste deel van de tijd in het water doorgebracht. Ze kregen wat opblaasspullen cadeau en gleden en zwommen en speelden zo goed als de hele tijd. Kajakken en waterfietsen waren inbegrepen en ze moesten er zelden voor aanschuiven: de meeste spullen, op de tafeltennis na, werden nauwelijks benut wegens de hitte. Tegen het einde toe deden ze ook een paar keer mee met kids club activiteiten (die heel moeilijk op gang kwamen want overdag was het - yup - veel te heet) en 's avonds bleven ze na de "minidisco" meestal kijken naar de "show" terwijl wij op een terras verderlazen.

Hubby ging - tot mijn grote verbazing - boogschieten en petanken en tafeltennissen. En hij was - tot zijn grote verbazing - wel content dat het er ondanks de massa volk toch rustig was. Hij meldde op Facebook "zıt ın Hotel California aan de Turkse kust en ziet een gat ın de markt: een all in club, maar dan met Bataclan anımatıe....." en dat kan ik alleen maar toejuichen.

We waren er wel meer dan een beetje de vreemde eend in de bijt - neen, we gingen niet de stad in om namaakspul te kopen of "The White House" te frequenteren, neen we schepten iets anders op dan spaghetti en friet, neen we spraken geen Westvlaams (wat een beetje de voertaal bleek te zijn naast Russisch, Turks, Engels, Frans en Nederlands), keken niet naar Belgische voetbalmatchen en kochten Het Laatste Nieuws niet. En we waren ook behoorlijk dunner dan de gemiddelde "all in" toerist, wat erg bevorderlijk was voor het rondlopen in bikini.



Het was een leuke week, op de heen-en-terug dagen na. Charters nemen is niet mijn ding. Zeker niet met kids erbij, want die een hele dag stil bezighouden is niet evident. Al dat wachten tussendoor vinden ze niet leuk, terwijl ik gewoon een boek neem...

Shoe Hunt

Oef! Na de Twunch had ik zo'n kleine twee uur de tijd om er eens aan te beginnen, aan de sandalenjacht. Want sandalen moeten het worden. Platte sandalen. Die vast aan de voet zitten. Om veel mee rond te lopen. Voor de Gentse Feesten en zo. Jaja.

Maar platte schoenen - sensible shoes - daar heb ik gelijk issues mee. Niet dat ik er geen heb hoor. Genoeg platte schoenen in huis.

Rubberlaarzen
Havaianas en andere flipflops
Crocs
Yogasletsen
Loopschoenen (3 paar: heel ouwe Saucony's, recentere Nike's en nieuwe Saucony's)
een paar loafers
een paar van dochter geërfde - goedkope - ballerina's
en voor als 't kouder is nog 1 paar bottienen en 2 paar laarzen met zo goed als geen hak.

Platte sandalen? Neen. De niet zo frisse Birkenstocks van toen ik nog buggy's voortduwde terzijde. Maar in ieder geval niks draagbaars, so to say. Mijn vorige paar, leuke Fornarina's, heb ik aan stukken gelopen en weggegooid. Lang geleden.

Het werd dus tijd. Want vorig jaar ben ik er niet in geslaagd. Wel, toch niet in platte sandalen. Maar niet getreurd: ik wou er best tegenaan gaan. Sandalen scoren! En het voordeel van vandaag was, dat ik een concreet gedacht had van welke ik wou. Zelfs wist waar ik ze kon verkrijgen. Maar dat was - door omstandigheden - niet mijn eerste halte.

Neen, eerst liep ik de Post Plaza binnen, hop maar mijn favoriete outlet. En zie nu: er was een lichting Stephane Kélians binnen. Sandaaltjes. Met hak. In de goeie maat. Cute!


En die rode slingbacks vond ik ook niet slecht.





En wacht eens: de Guess by Marciano studded stiletto ankle boot, stond er nog. Enkelbrekend Onverantwoord Hoog. In bruin en zwart. Wel twee bruine rechterschoenen in één doos. (huh?)



En mijn favoriete Sartores ook nog! OK, heel erg plat (!) en enkel voor onder een broek en géén sandaal, maar hey: I just love schoenen waarvan dat ge voelt dat ALLES juist zit ... (en ik kwijl gewoon van merken met laarzen die 850 euro en meer geprijsd staan, shoot me)


En oh, er waren ook nog leuke DNKY flats. Ponyhaar met luipaardprint. En toen moest ik zonodig een Cavalli panterbroek aan. Die goed paste. (Note to self: ik ben echt niet bimbo genoeg for such. Tanning cabines en extensions dringen zich op.)


Om impulsaankopen te vermijden, besloot ik verder te gaan. Efkes - nu ja - de Avance binnen. Er de helft van van het soldenrek gepast maar niet overtuigd. En toen naar mijn ultieme bestemming: de Bocage shop op de hoek van de Lange munt. Want ik zou onderstaande aanschaffen. Zou.


Nu moet ik toegeven, dat mijn keuze geheel visueel was gebeurd. Ik keek en keek en vond ze passen binnen het concept. Vast aan de hiel en zo. Iets waar je zo nodig een spurtje kan mee inzetten. En toch nog fancy.


Maar ze hadden ze niet meer. Ik was te laat.

Dus probeerde ik zowat alles wat er overschoot. En er was helemaal niets wat goed pastte. Want madam is halve maten gewend. De ene waren dus te klein en de andere te groot. En ik vond de leest ook maar niks. En het lakleer had gelijk lijmsporen. En die hakken van plastic: neen hé.

Zonder sandalen ben ik naar huis gekeerd. Een beetje triest. Nee, ik wacht met Birkenstock, Mephisto en Teva. Eerst nog de rest van de Lange Munt. En de Koestraat. En ....

Dit in het kader van mijn lopende "you can never have too many shoes & bags" project.