Fat

Met een werkgeheugen als het mijne is het noodzakelijk om zaken neer te schrijven. Ik hou dan ook veel bij. Al lang. En als ik iets bijhou, gebeurt dat meestal op een georganiseerde/gestructureerde manier. Zo heb ik sinds 2007 geregeld mijn gewicht ingegeven op valtaf.nl en dat resulteert in deze grafiek.



In 2007, in de nasleep van een zware burnout-met-opname kwam de 75 kilo in zicht. Ik sportte wel heel geregeld in die tijd, maar kon ook elk beetje troost gebruiken. En dat is eten absoluut.

Eten maakt mij rustig. Het is altijd mijn "drug of choice" geweest. Voornamelijk omdat ik een schijtlaars/controlefreak ben en "verstandig" omga met roken, drinken, medicijnen & minder legale stuff. Er zijn ook genoeg statistieken over ADHD en verslaving die me schrik aanjagen.

Nu ja, indertijd was ik dus vrij actief maar moddervet. Toen ik begin 2008 besloot om het roer om te gooien, deed ik dat gelijk grondig, met een combinatie van een streng (poederkes & ketose) dieet en veel lopen. En voor ik het wist zat ik aan de magische grens van 60 kilo. 

De volgende vijfenenhalf jaar schommelde mijn gewicht. Bijtijds poogde ik om terug naar 62 kilo te zakken (dan kan ik in AL mijn kleren), wat niet vaak lukte, maar zwaar ontsporen deed ik ook niet. Tegen het einde van 2013 had ik voor een volle marathon getraind en in het voorjaar van 2014 liep ik de stadsloop en een paar andere evenementen. 

En toen - in de zomer van 2014 - viel ik stil. Mijn linker voet deed pijn en dat bleef maar duren. Het bleek "plantaire fasciitis” te zijn. Ik voelde me ook niet echt goed, wat achteraf een complete giller bleek. Door mijn absolute onwetendheid over de (peri)menopauze, had ik alle ongemakken die ik ervoer aan mijn extensieve loopschema toegeschreven. Tot iemand me een boek uitleende en ik plots doorhad dat het wel es hormonaal kon zijn. Ik had geen flauw idee. 

Bijna een jaar later, in juni 2015, toen de linkervoet net genoeg hersteld was na een aantal kine sessies, knalde ik van mijn fiets. In loopoutfit. The irony. De zomer, dat was 8 weken rolstoel en dan krukken en een driewieler.  Achter mijn enkelgewricht zit nu een groot litteken: daar hebben ze van huid tot bot, spieren en ligamenten - gewoon alle lagen - aan elkaar vastgenaaid. Samen met het stuk titanium dat er blijft zitten, vormt dat toch een belemmering. Revalideren doe ik nog steeds. Zelfs vandaag had ik een icepack nodig.

Soit, sinds augustus 2014 zijn de kilo's er gestadig bijgekomen, zodat ik recent - 1 jaar na de valpartij - een whopping 73 kilo op de weegschaal aflas. Tijd om er iets aan te doen, nam ik me voor. Tijd om de draad op te pakken en weer actiever, sportiever en dunner te worden.

Dat ik *echt* in geen enkel kledingstuk meer raakte (thuis werd dit op ongeloof onthaald) en genoodzaakt was om opnieuw "dikke kleren" te kopen, was doorslaggevend. Acht jaar eerder had ik de grote maten rucksigtlos naar de kringloop gebracht. Want ik zou niet meer dik worden. Ik zou altijd spul uit de Zara aan kunnen. Pfft.

Een beetje visualisatie helpt. Want ik snap het nog altijd niet helemaal. Ik grijp nog steeds een 38 uit het rek om dan te moeten concluderen dat ik er mijn kont niet ingewurmd krijg. Ik kijk naar broeken in maat 42 en vraag me af of die van mij zijn. Dat kan gelijk niet. In mijn kop klopt het niet. Op onderstaand prentje wel.

Zo dik als die linkse ben ik nu - op net geen 70 kilo. Zo normaal als die rechtse ben ik als ik 60 kilo weeg. Op 60 kilo is mijn BMI nog 22.9 - verre van graatmager dus.

Enter de 5:2 methode. Als ik 2 keer per week 500 kcal eet in plaats van onbeperkt alles waar ik zin in heb - wat vermoedelijk rond de 2300 kcal per dag was - dan zou het als volgt kunnen gaan.

Stel dat ik op weekbasis 2940 kcal (dus 420 kcal per dag) minder binnen krijg, dan ben ik na een jaar 7 kilo lichter. 

Met de vijs erop (550 kcal per dag, dus 3850 kcal minder per week) zou dat me binnen het jaar zeer dicht bij de 60 kilo brengen.

Een jaar is lang. Vasten is niet echt mijn ding. Ik haat honger. Word er reuze kribbig van. Maar toch ga ik het proberen. 

A snackerel and a bite

Het is pas op die momenten dat je niet “mag” eten, dat je begint te zien hoe vaak je wel aan eten denkt. En hoe vaak je dan wel eet. Dat ook. Eigenlijk is het al bijeen een wonder dat ik geen 150 kilo weeg, bedenk ik me dan. Want ik eet wat af, zo gemiddeld.

Gelukkig was er vanochtend De Morgen om me op te vrolijken. "België doet niets tegen obesitas" stond er in rood op de voorpagina. En ik dacht: dat klopt niet! Want ik ben er WEL hard mee bezig, met gezond eten, voor het hele gezin. Sterker nog: ik leer de mijnen vegetarischer eten en ga straks weer meedoen aan 40 DAGEN ZONDER VLEES.

Fluks bladerde ik door naar het artikel dat me ongetwijfeld het trieste lot van die 200.000 zwaarlijvige kinderen uit de doeken zou doen. Om te zien dat ze het bij De Morgen - net zoals hier recentelijk - van prentjes moeten hebben. 

Allo seg, wat is dat nu? Was de inspiratie op?

Weekmenu

September is gestart en gewoontes worden in gang gezet. Ouwe, zoals paardrijden en rugby op woensdag. En ook nieuwe: elke dag thuis warm eten. Want ze willen niet meer op school warm eten, wegens "eikes beikes" en "al mijn vriendinnen zitten aan de boterhammentafel". En moeder werkt toch niet voltijds, right? Ik had het kunnen zien aankomen. Het was er al aan 't insluipen toen ze vorig jaar twee warme maaltijden inruilde voor soep mét. En ik - zoals gewoonlijk - eerst héél erg bezorgd was over de hoeveelheid gezonde kost die ze zou binnenkrijgen en toen, na een paar weken, blijkbaar compleet vergat dat er geen dagelijkse warme maaltijden meer bij waren.

Tja, ik had het kunnen zien aankomen, maar ik zag het niet. Twee vakantiemaanden waarin ik zelf nauwelijks gekookt heb - ik was de laatste weken al aan 't zagen dat het moeilijk ging. En nu plots sta ik ervoor: het feit dat ze willen meewerken aan "weekmenu's". Aan tijdig plannen en aankopen, voorbereiden en bereiden, dekken en afruimen en de afwasmachine draaiende te houden.

Er zijn wat woorden gevallen. Over mijn negatieve attitude. Over mijn cynisme. Ze hebben natuurlijk gelijk. Maar toch.

Ik kook niet graag. Absoluut niet. Op de winterse zondagmiddag na - in het stamppotten seizoen - zult ge mij niet in de keuken aantreffen. Ik eet wel heel graag. En lig al heel mijn leven overhoop met "regelmatig" en "gezond" eten. Foodcoaches en diëtisten ten spijt, als ik het alleen moet oplossen loop het gewoon fout.

Ik heb ook weinig vertrouwen in goede voornemens. Op het gebied van gewoontevorming heb ik meer dan gemiddeld problemen. In die context ben ik al lang blij als ik de afspraken die ik nu - niet altijd vlekkeloos - afrond, gewoon kan verderzetten. Alles wat erbij komt is te veel. Tout court.

Maar kom, we gaan niet moeilijk doen: ik kan dat wel hoor, elke dag 's middags een zelfbelegde boterham uit mijn zelfgevulde brooddoos eten, me aan mijn sportschema houden en 's nachts meer dan een paar uur slapen. En ik kan ook héél goed plannen. En boodschappen doen, al was het een militaire operatie!

Dus waarom maak ik me druk? Over het feit dat ik er niet in geloof, dat de beloofde medewerking er zal komen? Dat we hier vanzeleven niet tussen 5 en 6 aan de voorbereiding van het eten zullen beginnen. Dat het even onwaarschijnlijk is dat iedereen in huis zal zijn tussen 6 en 7? Dat het ideale eetmoment, half zeven dus, een glijdend gegeven wordt zodat ik, die niet op tijd naar concerten MOET, met een volle maag, heel laat of helemaal niet de deur uit zal raken, zodat loopsessies, yoga- en spinninglessen - al hetgeen verlichting brengt quoi - genadeloos geschrapt zullen worden?

Ik ben een egoïstisch wicht. Da's wel duidelijk.

Positief blijven is de boodschap! Tadaaa: ik hem hem al een nuttige link doorgestuurd. En straks zoek ik hier een schrift zie. Voor de weekmenu's.

Breathe through your skin

Een zware week, dat had ik voor de boeg. Dus nam ik het zekere voor het onzekere en bedacht ik me tijdig om te doen wat helpt. Meditatie en yoga in de eerste plaats, en ook sporten natuurlijk. Minder eten was ook een goed idee. Maar ik had de koffie en de suiker en de stevige maaltijden echt nodig.

Dinsdag en woensdag - het was echt geen weer om buiten te lopen - vond je mij bij Yoga On Call in een Vinyasa Basic les. En donderdag in den Escape voor een uurtje spinning en nog wat yoga.

Dat laatste op aanraden van Dolly eigenlijk, die heel enthousiast vertelde over de Californische combinatie van spinning en yoga. En toen bedacht ik me dat ik het op donderdag eens kon proberen, want dan volgen die 2 lessen elkaar op. 

De spinning was behoorlijk zwaar. Soms mispak ik mij eraan, vooral als het in de vorige les - op zaterdagochtend was dat - vlotjes liep. De yoga erna, was op hoop van zege. Ok, ik realiseerde me dat ik bij een eerdere poging om deze les te volgen "dit is niks voor mij" had gedacht, maar kom: het is yoga en het kan maar deugd doen en oordelen na één keer is een beetje voorbarig. Dus spurtte ik van de spinningfiets naar de kleedkamer om mijn kleddernatte wielershirt door een droog hemdje te vervangen. En om rap mijn spd's en sokken uit te doen. Voor meer - ja, ik had een echt wel een yoga broek mee - was er eigenlijk geen tijd.

Johan, de niet-meer-zo-nieuwe leraar, gaf de les. Hij doet dat in den Escape, maar ook in Shambho, Stadium Coupure en Studio Groene Vallei en heeft blijkbaar enige yoga soorten in het assortiment, waar we de Asudra variant van voorgeschoteld kregen. Er waren overwegend buitenlandse studenten aanwezig dus gaf hij les in het Engels en dat ging zéér vlot. Ben ik effe blij dat yoga leraars vaak in het Engels opgeleid worden! Al ware het dat ik op één of andere manier me - compleet onterecht - vragen stelde over het gebruik van "shoulder blades", een term die ik in tegenstelling to "kneecaps" en "wrists", blijkbaar niet vaak hoor. Maar soit.

De les kwam nogal traag op gang, met veel ademen en rekken - blijkbaar is het geen erg dynamisch vorm - maar gemakkelijk was het niet, er zaten een paar zware balanshoudingen tussen en het rollen met je ogen naar het punt tussen je wenkbrauwen zit ook niet in mijn klassieke bereik. Anderszijds draai ik mijn hand niet om voor een schouderstand en ik zag hem kijken - zo van - "die heeft dat nog gedaan". "Good, good", kwam hij me zeggen, toen hij een rondje kwam corrigeren. En ik dacht: het goed willen doen is fout, meiske. In yoga mag je niet streven. Ha! Maar kom, een paar downward facing dogs verder was ik dik tevree: ik voelde meer ruimte tussen mijn ribben, naast de dikker geworden vetlaag die ze bedekt.  En tegen het einde was ik geheel bereid om vredig mee te ademen naar een soort van meditatief eindpunt -  genre "bodyscan". Maar toen liep het mis. "Breathe in your lungs", daar kan ik inkomen. "Breathe to your shoulder blades", dat ook nog. Maar bij "breathe through your skin" kreeg ik begot een lachstuip. Netjes, met mijn ogen dicht, dat wel. Maar hij zal een proestgeluidje gehoord hebben.

Met continu Deva Premal op de iPod en een pak verse wierrookstaafjes in huis kon de week verder niet meer stuk. Ik heb het volbracht. Bij deze.