Inzicht

Met ouder worden apprecieer ik ze meer, momenten van inzicht.

Wanneer de rammelende legoblokjes in mijn kop elkaar vinden en er met een klik iets *nieuws* ontstaat. Iets wat me blij maakt.

Spijts mijn solitaire neigingen, weet ik ondertussen dat inzichten er eerder komen door - yikes - praten dan door lezen.

Goed dus dat er af en toe nog mensen zijn waar ik een gesprek mee kan hebben.

Goed dat er Mindfulness lessen zijn. En Boeddhisten. En therapeuten. Yep.

Motivational issues (again)

Could it be I'm crazy enough to think I can do much more than I'm actually *really* capable of?

Oh neen, ik trap er niet meer in, in hiep-hoi motivationele shit.

"De constante drive om te iets bereiken zou wel es tegen ons kunnen werken" las ik deze week, en ik dacht: yeah right! Ook al plakt er aan deze quote op Lifehacker een artikel vast over hoe het dan wel moet om erg succesvol te worden, die ene zin is voor mij erg belangrijk.

Ik vraag me vaak af waarom mensen continu vooruit willen in het leven. Efficiënter willen zijn. Meer succes willen hebben. Is al dit verlangen naar "meer" of "anders" niet net de oorzaak van ons afzien? 

Goh ja, de maakbaarheid van het leven is al heel lang een van mijn stokpaardjes. Want ik geloof er niet meer in, in dat "willen is kunnen". Maar ik geloof in aanvaarding. En een plan.

Kan me erg vinden in dit artikel over "De valkuil van de overtuiging dat het leven maakbaar is".

Symptomen en remedies

Het zou een rustige week worden, dacht ik. Wegens vooraf vrijaf voor Dies Natalis, een kinderloos wellnessweekend en dan dochter weg op schooltrip. Toen de mevrouw van het ADHD onderzoek belde zegde ik OK, ik heb tijd voor u. Toen ik een online OU opleiding kon volgen, aarzelde ik niet om mij in te schrijven.

En vervolgens liep er een en ander in 't honderd. De wellness werd gecancelled. Niet door ons. Hun kamers ware blijkbaar nog niet in orde voor de brandweer. Er ging nog iemand dood in zijn familie. Zoonlief die het hele weekend van hot naar her reisde was op maandag echt ziek. Mocht naar de dokter. Dus ik nam noodgedwongen de namiddag vrij. De Belgacom mailbox van groottante was voor de zoveelste keer op sterven na dood en ik kreeg hem niet vermaakt. Het telefonische interview - all for science, dat weer - bleek een hele boterham. Een massa vragen over aandachtstekort, hyperactiviteit en impulsiviteit, de klassieke symptomen dus, die ik moest beantwoorden "alsof ik geen medicatie nam". En ik besefte dat er toch wel een groot verschil zit tussen zonder en mét. In die mate dat ik nu best kan lachen met al de ellende waar ik constant tegenaan liep.

Ouder en wijzer? Misschien.

Veeleer: me zeer bewust van wat ik doe, zou kunnen doen, en niet doe. Het sporten gaat redelijk, hoewel ik de 5-6u per week van 2010 op dit moment niet haal. De mindfulness, dat lukt niet. Zeer ironisch is dat ik op een week tijd minstens drie mensen overtuig om dat hele goeie boek, The Mindful Manifesto, te lezen of gelijk een 8-weken cursus te volgen bij Breathworks. Omdat ik erin geloof. Het werkt. Zelfs W. zat deze week een hele dag in een David Dewulf voor UGent Mindfulness opleiding. Maar zelf slaag ik er niet in. Te moeilijk. Het vergt te veel aandacht en te veel discipline. Ik kan het niet alleen. Dat vooral. Nu ja, voor de rest verdien ik vast prijzen voor therapietrouw.

Ik stond vandaag ook met mijn fiets zonder remmen voor de deur van fietsenmaker, en die was gesloten. En hij ging naar de derde begrafenis-met-maaltijd op een maand tijd - eerst zijn vader, dan een tante en dan een oom. Het kruipt in de kleren.

Het was geen rustige week. Soms lijkt het alsof we al maanden van noodgeval naar noodgeval hobbelen. Maar dan bedenk ik me dat ik toch iets meedraag uit "Entering Emptiness" de bijna 8 uur durende Free Buddhist Audio reeks die ik op continue repeat staan heb.

Nothing is permanent. Nothing persists. 

There is just change.

Triratna, we're buddhists

De kans dat ik er geraak is klein, maar toch: morgen is het nog Triratna dag. In Melle.

Closure

Niet dat ik aan eindejaarsdinges doe of zo, maar daarnet, terwijl ik ongelooflijk hard aan 't kuisen was, bedacht ik me dat het voorbije half jaar eigenlijk geen uitschieters met zich meebracht. Ik kan dat natuurlijk toeschrijven aan de medicatie die zijn werk doet, of aan mijn verstandig gedrag - ik ben niet zo vaak mijn kot uit gekomen en heb me nergens door laten onderuithalen - maar er is meer aan de hand dan dat, begreep ik plots. Ja: een paar issues die me al jaren bezighielden - dingen die ik anders wou maar waar ik tot mijn vreselijk grote frustatie niks kon aan doen - losten zichzelf op. Hoezeer ik ook probeerde om er mindful mee om te gaan, hoezeer ik me ook toelegde op het boeddhistische pad: bijtijds vraten ze me op.

En zie, nu durf ik spreken van closure . Gelijk in de afleveringen van Dollhouse (Needs) en BSG (Maelstrom) die ik gisteren zag.

Blijkbaar is het toch waar dat uiteindelijk alles zichzelf oplost.

No retreat, baby

Ik zag het wel zitten, nee, ik keek ernaar uit, naar de jaarlijkse "Vlaamse" retraite van Metta Vihara. Vorig jaar was het fijn, daar in Bever. En het duurt nog wel even eer het eigen, permanente retraitecentrum in Hengstdijk - ook niet zo veraf - opent. Ik zou het wel verkocht krijgen, dacht ik. Twee nachtjes van huis, voor de decembersprint wordt ingezet. Want mediteren in het nieuwe Gentse centrum - en dat is zéér dicht bij de deur - is me nog geen één keer gelukt. Er staat altijd wel wat anders prioritair op de planning. Een weekendje vastleggen daarentegen, dat moest lukken.

Maar voor ik het onderwerp aanbrak, kwam er een uitnodiging. Voor een dinertje. Met de familie. Olé.

Oh ja, hij stelde me voor om deze kelk te laten passeren en alsnog te gaan mediteren. Maar ik stuur hem niet alleen de vuurlinie in. No way. "Stand by your man" is mijn devies in deze. Zeker als de aanloop naar het gebeuren op een reënactment van The War of the Roses begint te gelijken.

Dus luister ik sinds een paar dagen - ter compensatie - op de iPod naar lezingen van de lokale VWBO-ers. Want die staan er nu ook bij, op free buddhist audio. Wat ze vertellen is boeiend. De moeite om een tweede keer door te lopen. En soms lichtjes hilarisch, zoals wanneer Tarini gelijkmoedigheid uitlegt met Odo uit Deep Space Nine als voorbeeld.

Over de diepere inhoud van hun "talks" ga ik het hier & nu niet hebben. Die clasht te hard met de toon van deze blogpost.

Of we morgen afstevenen op een Serenity Valley? Geen idee. Ik hou mijn hart vast. Er schieten al maar 2 schoonzussen meer over.

Once we made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender

Balance in the Force

Positieve, onverdeelde aandacht krijgen, is een helende ervaring.

Give Thanks By Giving Back

In America is het bijna Thanksgiving. Op dit eigenste moment reppen de mensen zich naar hun familie om er gezellig samen te zijn - en cadeautjes te delen, of course.

Neen neen, ik wil hier geen Thanksgiving introduceren. Eén geleende feestdag - Halloween - is genoeg. Geen "Home for the Holidays" voor mij. (Hoewel, de film is geweldig.)

Maar ik ben al begonnen met nadenken over welke geschenken er gedeeld zullen worden en dit boek zit er vast en zeker bij.


A Complaint Free World
How to Stop Complaining and Start Enjoying the Life You Always Wanted


Zeg nu zelf: kan het mooier dan dat?

Suddenly it's Christmas
Right after Hallowe'en
Forget about Thanksgiving
It's just a buffet in between.

Tja, 'tis the season.

Prolific no more

Is het te druk? Is het door Facebook? Of is er iets anders wat de stroom van entries hier doet opdrogen?

Goh ja, ik heb in de voorbije weken weer wat yoga gedaan. Ben wat gaan lopen. Ging spinnen. Koerste rond met de kids. Gaf les. Keek naar een paar films op TV en op DVD. Was moe en bij wijlen ontmoedigd.

En ja, juist, ging op retraite. Met de Boeddhisten. Op een fijne locatie - Rosario is echt mooi. Met erg lekker eten, geheel bio-vegetarisch, bereid door een professionele catering-madam uit Nederland.

En ook al was ik ter plekke wat gefrustreerd omdat de stroom van flashbacks en beelden in mijn hoofd niet wilden wijken en dat niet bevorderlijk was bij de meditatie, toch hebben de 5 à 6 uur mediteren per dag iets concreets veranderd. Het is alleen moeilijk aan te wijzen wat precies.

Wat heb ik geleerd? Pfft. Het meeste wist ik al: ik heb geen zware nood aan privacy en maak me dus geheel niet druk als ik ruimte en tijd met anderen moet delen. Zolang er maar niet te zwaar gesocialised moet worden ben ik content. Een vaste dagindeling, structuur dus, ligt me absoluut. Ik ben gewoon in alle opzichten geschikt voor het klooster/een gesloten instelling/de gevangenis.

Wat nog meer? Dat ik eens te meer besef dat een korte termijn "oplossing" - in de vorm van zeer concrete coaching - nodig is vooraleer ik lange termijn commitments kan maken en dat deze wetenschap me al heel lang teneerdrukt.

...