Episodes (2015)

1. Homeland: alles wat tot nog toe hier op tv kwam. Vier seizoenen dus.
2. Game of Thrones: idem. Vier seizoenen. Het rare is dat ik vorig jaar op het vliegtuig naar de USA een hele hoop afleveringen zag die ik me niet kan herinneren.
3. The Walking Dead:  2 seizoenen op tv. Ben net - sinds gisteren - herbegonnen met een stapel DVD's. Eerste seizoen uitgekeken en was al heel wat vergeten ...
4. Battlestar Galactica: op tv gevolgd en nadien de hele DVD box uitgekeken. En ook heel Caprica. En de films. Check.
5. Lost: opgegeven na het tweede seizoen. Ook de allerlaatste aflevering bekeken. Dat was gelijk afdoende closure.
6. The West Wing: opgegeven na het tweede seizoen. Had ooit veel ambitie om de hele reeks te bekijken ...

1. Firefly: alles. Meer dan 1 keer denk ik. Check.
2. Nashville: we zitten ergens in het tweede seizoen. Love it!
3. Six feet Under: alles. Mijn favoriete serie. Absoluut. Check.
4. Californication: ergens blijven steken, er liggen hier nog nieuwe seizoenen
5. True Blood: ergens blijven steken, we moeten de draad weer oppikken
6. Dexter:  ergens blijven steken, er ligt hier nog 1 nieuw seizoen. 
7. Weeds: opgegeven in seizoen 5 
8. Glee: opgegeven wegens toch te puberaal
9. Buffy the Vampire Slayer: alles. Essentieel! Check. 

Het is inderdaad allemaal een kwestie van tijd en van afspreken als je met 2 of 3 thuis samen wilt kijken ...

More on this?

Scandinavian slobber

Al dagen na elkaar kijken we hier naar de heruitzending van "The Killing" op een Nederlandse zender. De serie is fantastisch.

We lopen wel vertraging op als we samen tv willen kijken, maar zie, na 3 seizoenen Weeds zijn we aan iets nieuws begonnen dat goed vooruit gaat. En er liggen hier nog twee nieuwe DVD boxen; ene van Dexter en ene van True Blood. Allebei voor na Forbrydelsen. Binnenkort, want we zitten nu in de helft, denk ik.

Kijken moet in stilte, met de tv luid genoeg om iets te kunnen verstaan. Zo een freak ben ik dan weer. Ik hou erg van Scandinavische geluiden en hoe langer ik luister, hoe meer ik merk dat Deens toch gemakkelijker is, omdat het ietwat Duitser klinkt  - "Forbrydelsen" deed me gelijk aan "Verbrechen" denken  - en omdat het qua intonatie minder afwijkt van wat we gewend zijn.

Maar hoe schoon Deens ook mag wezen, ik heb weer zin om Zweeds te gaan leren. 't Is een zich herhalende fase in mijn leven: als ik denk dat ik tijd heb - wat natuurlijk een zinsbegoocheling is - of als september nadert - het moment waarop ik nog altijd met een hele reeks goede voornemens kom aanzetten, rijst het verlangen om een taal te gaan leren waar ik absoluut niks mee aan kan vangen.

Ik zou kunnen werken aan mijn Nederlands en Engels zodat ik - ik heb tenslotte het diploma - taallessen zou kunnen geven. Ik zou kunnen werken aan mijn Frans zodat ik er (beter) les in zou kunnen geven. Ik zou zelfs mijn Duits kunnen opfrissen, nu dochterlief ook dat vak volgt. Maar, zie,  ik heb vooral zin in Zweeds. Want dat zou een hobbyproject zijn. Tja.

I like them a bit mean these days.

In real life zal je mij nooit, maar dan ook nooit met "bad boys" aantreffen. A habit? Flierefluiter? Onbetrouwbaar? Niet met mij!

Op tv daarentegen, kan ik het best hebben. Dat ze roken en drinken en zo. Rondhangen met onaangename maten. Het niet te nauw nemen met exclusiviteit in relaties. Ronduit criminele feiten plegen. Nee, het moeten niet altijd brave helden zijn.

Jax Teller (Charlie Hunnam) in Sons of Anarchy is lief en innemend, zorgzaam en zelfs wat schattig. Maar hij schiet de stalkende ATF agent zonder aarzelen voor de kop. Zijn morele twijfels maken hem sympathiek, maar ik denk niet dat ie van het "aanwezige" soort is. Met zijn maten op café, ja.



De verhuis van de Fisher Funeral Home in LA naar Miami gaf ons een knappere Michael C. Hall, met goudbruin tintje. Dexter Morgan is op het eerste gezicht een normale man, met een vaste vriendin en zelfs pleegkinderen. Dat ie ook nog een een seriemoordenaar is, en meer dan eens serieus in het nauw wordt gedreven, tja, dat maakt hem best interessant. Iedereen heeft geheimen, iedereen verbergt iets of heeft redenen om zaken te rechtvaardigen. De seriemoordenaar kant zit in ons allen, zij het op andere manieren, lijkt hij ons te willen zeggen.

Vampire Bill (Stephen Moyer) in True Blood is de slechtste van de hoop, maar ook de meest zinderende. Als hij aan Sookie uitlegt wat er haar te wachten staat nadat ze zijn bloed dronk (versterkte zintuigen en een verhoogd libido), weten we genoeg: he's trouble. Bill mag dan wel zeer ouderwets voorkomend en beleefd zijn, hij heeft behoorlijk last van zijn gewelddadige neigingen. En zijn goesting in niet-synthetisch bloed, vrees ik. Juist omdat je nooit precies weet waartoe hij in staat is, is het héél spannend aan zijn zij. En Bill Compton is ook geweldig sexy. 't Zijn toeren.

Marc Anthony (James Purefoy) is zonder twijfel de schoonste schurk van de bende. Een drinker, een gokker, vulgair, met een grote bek en overal, altijd vrouwen. Bij tijden een perverse pummel. Met een voorliefde voor bloed, lust en meer bloed. Maar zie hem aan: die kop, dat lijf! Een klassieke schoonheid. En dom zal hij ook wel niet geweest zijn, als je ziet hoe ver hij 't schopte, in (HBO) Rome en zo.

Episodes: the recap

Wat maakt dat ik een serie goed vind? Ik heb het ooit uitgelegd hier en ik blijf erbij. Naast die 3 criteria, is er natuurlijk nog veel meer, maar dat terzijde. Op dit moment is er weinig tijd. De avonden zijn lang en ik kom gewoon niet aan tv tijd toe. Lezen, ja. Maar verder kijken of bloggen for that matter, dat lukt nauwelijks.

Waar staan we nu het effe stil is? En waar sta ik? Even een recap.

Na een stilgevallen poging om de Sopranos uit te kijken zijn we in 2009 zijn samen aan een aantal DVD boxen begonnen. We keken 2 seizoenen van Californication, Dexter en Deadwood uit en tot mijn verbazing besloot hij mij te vervoegen in mijn tweede run door de complete Battlestar Galactica.

• Californication, da's heel vaak herkenning. Niet dat we hier zo'n liederlijk leven leiden, maar de leeftijd van de protagonisten, het schrijverschap en de "rock & roll" versus gezinscontext: it sure rings a bell. Laat ik zeggen dat de hilarische toestanden waarin ze verzeild raken zeer plausibel aanvoelen.
• Dexter is pure pret. Omdat het compleet over the top is.
• Deadwood is klasse: het taalgebruik alleen al! Als Sheriff Seth Bullock - en echt alleen in die rol - is Timothy Olyphant vrij onweerstaanbaar. Nooit gedacht dat ik van snorren hield.

Ondertussen hebben Californication, Dexter en Deadwood elk op zijn minst een seizoen bij. We moeten nodig de draad eens oppikken.

Dit jaar hebben we ook 2 al seizoenen Hustle uit. Seizoen 3 staat klaar, voor als er tijd is. En sinds een paar weken genieten we met volle teugen van True Blood.

Op tv kijken we al enige tijd naar een Six Feet Under (Acht tv), waar we ondertussen in het vierde seizoen zijn aanbeland. Twee afleveringen per week en kijken van de digicorder: heel comfortabel is dat. Met Sons of Anarchy (2BE) hanteren we dezelfde regel.

Op mijn eentje keek ik op tv naar het eerst seizoen van Dollhouse (2BE) en nog een en ander.

Bones is ietwat griezelig. En dan heb ik het niet over de inhoud van de serie, maar over de heer Boreanaz. Ik had van meet af aan een rothekel aan Angel en nu moet ik toegeven - ai ai - dat den David heel sexy kan zijn. En echtig waar, daar kan ik niet zo best meer overweg.

Ik heb ook een stuk van Quo Vadis, het eerste seizoen van Rome (HBO/BBC) en een set Spartacus, Blood and Sand afleveringen uitgekeken.

Voila. Up to something else.

Carl De Keyzer

Toneelgroep Ceremonia, Design museum Gent, MIAT, Ludion, Toneelhuis, De Vieze Gasten, Theater Taptoe, Les Ballets C. de la B., Het muziek Lod, CAMPO, Pascale Platel, De Kopergieterij - to name a few: heel wat van de mede-methodeschool-ouders die ik in de voorbije 10 jaar leerde kennen, werken in de "cultuursector". Een sector waar ik geen iota verstand van heb. Ik ga niet niet courant naar voorstellingen, doe weinig tentoonstellingen aan en lees nauwelijks fictie. En heb absoluut een pesthekel aan arty-farty ons-kent-ons gedoe. Maar dat wist u al allemaal.

Carl De Keyzer? Die zag ik af en toe aan de poort. Een zoon in hetzelfde jaar als onze oudste dochter, daarom. Niet dat ik hem ooit aansprak. Veel verder dan "goeie foto's" zou ik niet geraken, vrees ik. Maar kijk, toen ik een aantal weekends geleden De Morgen doorlas merkte ik tot mijn grote verbazing op dat de man "de betere tv-series" volgt, via het internet. Zijn lijstje: Caprica, Stargate Universe, Lost, House M.D., Flash Forward, The Pacific, Damages, V2009, Nip/Tuck en Spartacus, Blood and Sand. Tiens tiens.

Drie ervan - Flash Forward, The Pacific & Damages - ken ik niet . Maar dat zal niet lang meer duren. De Flash Forward premisse "een universele black-out: iedereen is twee minuten bewusteloos. Als mensen wakker worden, herinneren ze zich hun toekomst" roept alvast: KIJKEN!

• Met House M.D. volgde ik het Amerikaanse uitzendschema het kortst, maar op dit moment kan ik terug bij de reguliere zondagavonduitzendingen aansluiten.
• V 2009: heb ik voor de helft achter de kiezen
• Caprica: vollen bak bezig, na een periode vol andere prioriteiten, heb ik de draad weer opgepikt en ja, 't is leuk. Ik wacht af wat er na "End of Line" zal volgen.
• Spartacus, Blood and Sand: 5 van de 13 episodes nog maar, maar dat komt goed. Ik ben fan.
  
• Lost is al lang een project,
  
• net als Nip/Tuck.
• Stargate Universe zou ik misschien een tweede kans mogen geven. Op zich vind ik het niet slecht. 't Is alleen een nogal bekend "genre" en ik vrees dat het niet tegen BSG op kan.

Kijk zie, vanmiddag in 't Gouden Hoofd, net toen ik de (zeer pijnlijke) spoilers van de Lost finale onder ogen kreeg, kruiste hij - Carl - weer mijn pad. Hij zou 't eens moeten weten. Dat we toch één interesse delen.

Gladiators Are My Weakness

Vijf afleveringen Spartacus: Blood And Sand achter de kiezen. Half- en helegans naakte geoliede spierbundels a gogo. Why not? Het gaat tenslotte over gladiatoren: mannen-die-vechten-met-een-zwaard. Bloed dat in slow-motion op de lens splasht. Het bloed rood, de achtergrond in zwart-wit. Moet kunnen. Lange stukken softcore met een deuntje onder? Da's om de passie van Spartacus voor zijn geliefde te illustreren. Expliciete actie tussen Lucy Lawless en John Hannah? Euh? Zie ik het goed? Het is ernstig bedoeld, denk ik. In "Rome" zitten er tenslotte ook zulke actie scenes. Maar hier heeft het iets lichtelijk hilarisch. Misschien omdat ik de BSG behind the scenes Lucy Lawless in gedachten heb. Misschien omdat ik John Hannah niet echt zonder toga verwacht. In ieder geval, ik kon alleen maar denken aan hoe ze het filmden, al die expliciete actie. Voor zover ik al hoorde zijn dat technisch moeilijke scenes. Het zal geen sinecure geweest zijn om ze te draaien. Maar dan zie ik hun gezicht en denk ik: néééén. Mocht ik Lucy Lawless zijn, ik lag vast op de grond van het lachen.

Het is gephotoshopte flauwekul in videogame style, met van die Bold and Beautiful close-ups. Intrigerende flauwekul. Dat wel.

"There's no denying that stylized decapitations are entertaining, especially when accompanied by a generous helping of soft porn."

I want you to trust people. Try. (2)

Gisteren laat samen met hubby - die anders geen House kijkt - nog maar eens naar "Broken" (S06E01) gekeken. Op tv nu, met onderschriften. "Meest melige House ooit" las ik zondag op Facebook, terwijl ik het eerder over "een van de beste afleveringen ooit" had. Beiden kloppen.

Meer zelfs: ik snap de ergerlijkheid van de aflevering. Want: de long-term ward biedt onderdak aan een compleet onwaarschijnlijke mix van patiënten. Er valt op zijn minst één en ander aan te merken op de therapeutische relatie tussen Dr. Nolan en "Greg" House. En het verhaal is echt erg sentimenteel. De sex-ending-in-tears met Franka Potente is mega roerend [snif, snotter - oh sorry, daar ga ik weer]. Maar het is niet allemaal flauwekul, daar in Mayfield Psychiatric Hospital. Dr. Nolan is - typerend voor shrinks in Amerikaanse films - nogal "confrontational". Omdat ik zulks in realiteit nooit meemaakte, vraag ik me dan altijd af welke therapeutische strekking hij aanhangt. Vast iets wat hier niet gedoceerd wordt. Maar soit: hij zegt een paar zinvolle dingen. Van het soort dat een therapeut mag uitkramen. Niet dat ze me vrolijk maken, ze blijven confronterend. Maar ik snap het belang ervan. Voor Greg House. En iedereen anders

You recognized the pain and came to talk to me, instead of hiding from it in the Vicodin bottle. The fact that you're hurting and you came here, the fact that you're taking your meds and we're talking right now…

Als tiener hield ik me aan de NTA-regel: never trust anyone. Dat moest wel, want mijn vader las gewoon in mijn dagboek, vond ik uit. Ik heb die regel ondertussen vaak gebroken. En het mij achteraf beklaagd. Het is niet evident.

I want you to trust people. Try.

A little more organically than this

Tegenwoordig kijk ik nog maar zelden naar wat er op tv is op het moment dat het op tv is. Opnemen en afspelen is hier de regel geworden, bij ongeveer iedereen in huis. Als ik dan toch eens neerzit om te zappen - meestal tussen 9 en 11 's avonds - valt het me op dat wat Springsteen zingt geregeld waarheid geworden is: There's fifty-seven channels and nothin' on.

Naast de procedural crime shows is er op dit moment weinig dat interessant of goed getimed is. En dan nog. The Mentalist vind ik shite. Bones mis ik keer op keer (ik neem het niet op - mijn relatie met David Boreanaz is troebel sinds Buffy) en Castle ontsnapt op een of andere manier aan mijn aandacht. Wat rest is de VT4 crime night: uiteindelijk ben ik ook aan NCIS en NCIS LA begonnen, dat laatste vooral omdat Chris O' Donell fris in beeld wordt gebracht. De CSI medewerkers - George Eads en kompanen - zijn in vergelijking ouwe knarren aan 't worden.

Hospitalen doe ik momenteel niet aan: bij House M.D. is het wachten op seizoen 6 en ER ben ik sinds de ongelooflijke "Old Times" (watch this!) vergeten opnemen. Grey's Anatomy op VIJFtv? Nope. Die reeks wil ik vroeg of laat compleet zien, op DVD dus.

Nu ja, dat "compleet" zien is een beetje een struikelsteen. BSG is uit, met Caprica ben ik bezig. Ik zag Dollhouse en V tot waar ze liepen en het begin van True Blood. De rest van de lijst ging nog voor geen meter vooruit.

Wat series betreft is Acht tv meer dan goed, ware het niet dat ze met veel dingen op een punt zitten waar ik niet meer wil "inspringen"; Mad Men zal dus voor later zijn. Op Canvas is het derde seizoen van Deadwood net begonnen en dat ga ik, zoals de twee voorgaande, met hubby bekijken, zij het nu van de digicorder in plaats van de DVD box. We zijn ook nog met Season 2 van Hustle bezig, als tussendoortje. Maar momenteel gaat de gezamenlijke aandacht vooral naar Six Feet Under, waar Acht tv ondertussen Season 2 van uitzendt. Duidelijk het soort van humor waar we beiden fan van zijn.

Is het raar om op te merken dat "real life heel erg Six Feet Under-like is"? Eigenlijk niet. De reeks zit zeer goed in elkaar, in die mate dat ik zelfs geen favoriet character heb omdat ze allemaal sterk zijn.

Het meest herkenbare voor mij is het gedrag van Ruth O'Connor Fisher. Ze doet een hele hoop dingen die moeders - yup, daar hoor ik bij - doen en ze is outdoorsy terwijl haar wederhelft daar geen boodschap aan heeft. (Hier is hubby's lijflied "The Outdoor Type" - hij haalt de frase "What if something's on tv and it's never shown again?" geregeld aan)

Dit bleef me bij, omdat het hilarisch is.

Ruth: I used to love hiking when I was younger, and being outdoors. I always wanted to take you kids camping, but your father would never leave the business. (angrily) Well, I can tell you, I went camping with this man from church several times! Told your father I was visiting my sister, whom he never thought to call! (S01E01)

En deze, omdat ze af en toe uitbarst en dat zo "vloekt" met haar goede bedoelingen en seuterige uiterlijk.

Ruth: You want me to complain? Alright, then. Fuck this! Fuck you! Fuck all of you, with your snivelling self pity! And fuck all your lousy parents! Fuck my lousy parents, while we're at it! Fuck my selfish bohemian sister and her fucking bliss! Fuck my legless grandmother! Fuck my dead husband! And my lousy children and their nasty little secrets! And fuck you, Robbie, for dragging me to this terrible place and not letting me have a Snickers bar! I'm going to get something to eat! (S02E03)

En deze (kijk op YouTube), omdat ik me zeer goed realiseer dat dit de valkuil bij uitstek is, voor moeders én kinderen.

Ruth: All I want is for us not to be strangers. I want some intimacy. (almost pleading) Give me intimacy! Won't any of you have intimacy with me?!
No one responds. RUTH is oblivious to the double entendre.
Ruth: Okay, I guess I have my answer. (starts to go up the stairs, walking between NATE and CLAIRE)
Nate: Mom, wait, it's just that intimacy should happen a little more organically than this.
Ruth: Fine. Then I'll simply wait for it, like I have been. I just pray that it happens before I end up like Emily Previn. Now, if you'll please excuse me--
She goes up the stairs and leaves the room. They all look up. (S02E05)

Morgue & Dollhouse

Net de tweede aflevering van Six Feet Under gezien en 'k ben er echt wel voor te vinden. Vind het eigenlijk niet jammer dat ik er nu pas aan begin. Het komt goed uit, meer nog: het is precies goed getimed: de Battlestar box was uit en Acht begon met het uitzenden van Six Feet Under, van het begin af aan! Joepie! Handig!

Familiehistories - think Soprano's - zijn altijd fun. Wel, euhm, als toeschouwer toch. Van op een veilige afstand. In fictie is disfunctioneel essentieel. En de cast is schitterend! Het valt me op dat de familieleden echt op elkaar lijken. Rossig blonde bleke mensen. Het soort dat ik niet echt aantrekkelijk vind, omdat het te herkenbaar is. Michael C. Hall - een stuk bleker dan in Dexter - speelt hier de uptighte broer. De man die zijn affaire met een zwarte flik wegmoffelt omdat hij zelf ternauwernood aanvaardt dat ie gay is. Met een losbol van een broer, een zusje dat graag experimenteert en een moeder die flipt over haar affaire met de coiffeur denkt hij dat de hele verantwoordelijkheid voor het familiebedrijf onmiskenbaar bij hem komt te liggen. Ocharme.

Verder keek ik ook naar Dollhouse, waar de slechte "active" Alpha wel heel driest te werk ging. De aflevering van vorige week vond ik nog erg goed. Deze keer had ik het moeilijk: Alan Tudyk is gewoon geen geloofwaardige slechterik. Ook al loopt ie er reuze gespierd bij, I don't buy it. Te zacht, te lief, te bleek, te rossig. Hoban "Wash" Washburne: ja. Een schildknaap: ja. De schizofrene Alpha met 48 persoonlijkheden: NEEN. Ondanks de gesmaakte aanwezigheid van Mark "Romo Lampkin" Sheppard - nog een BSG crossover - was ik er gelijk niet meer zeker van, dat Whedon hier iets onvergetelijks neerzet. Jammer.

Closure

Niet dat ik aan eindejaarsdinges doe of zo, maar daarnet, terwijl ik ongelooflijk hard aan 't kuisen was, bedacht ik me dat het voorbije half jaar eigenlijk geen uitschieters met zich meebracht. Ik kan dat natuurlijk toeschrijven aan de medicatie die zijn werk doet, of aan mijn verstandig gedrag - ik ben niet zo vaak mijn kot uit gekomen en heb me nergens door laten onderuithalen - maar er is meer aan de hand dan dat, begreep ik plots. Ja: een paar issues die me al jaren bezighielden - dingen die ik anders wou maar waar ik tot mijn vreselijk grote frustatie niks kon aan doen - losten zichzelf op. Hoezeer ik ook probeerde om er mindful mee om te gaan, hoezeer ik me ook toelegde op het boeddhistische pad: bijtijds vraten ze me op.

En zie, nu durf ik spreken van closure . Gelijk in de afleveringen van Dollhouse (Needs) en BSG (Maelstrom) die ik gisteren zag.

Blijkbaar is het toch waar dat uiteindelijk alles zichzelf oplost.

I want you to trust people. Try.

Voila, House MD Seizoen 5 zit erop. En effe dacht ik dat ze bij 2BE episode 23 op het eind hadden afgeknipt. Dat ze de fameuze "Huddy" scene gecensureerd hadden. Maar dat was omdat ik niet doorhad dat de scene in kwestie in de laatste aflevering zat, en dat het eind van 23 maar een voorsmaakje was. Nu moet ik toegeven dat ik de voorbije "hallucinatie" afleveringen niet zo ongelooflijk vond. Niet dat ze slechter zijn dan de rest. Maar Seizoen 6 - nu ook digitaal in preview te bekijken - dat blaast me compleet van mijn sokken. Broken is echt een van de beste afleveringen ooit. En wat erop volgt is ook sterk. House wordt anders. More lovable. Kwetsbaarder. En ja, mijn hart smelt.

In fanfic termen: het wordt angsty. Niet dat ik nu plots into puberale Huddy collagefilmkes ben, neen neen. Ik google gewoon graag eens wat anderen over House MD melden, en blijkbaar zijn er véél mensen met véél tijd en een héél actieve fantasie. En ook al kijkt Lisa Edelstein in 't echt altijd alsof ze Hugh met graagte wil opeten, Huli stuff -RPS het, yup - dat vind ik distasteful. Get a life mensen :-)


Voor de rest: het was een rustdag vandaag. 't Was ook nodig om effe te bekomen. Met een wandeling langs de Schelde - op iPod een lezing van Arthakusalin over ethiek. En met thuis wat nieuwe series om te verkennen: eerst de allereerste True Blood - sex, violence & vampires, with a southern accent - en later het begin van Star Gate Universe - wat gelijk niet mijn ding is.

Run for shelter and never look back

Kijk nu, de ooit gemiste drakenfilm was gisteren op tv en 'k had hem voor vanavond klaargezet. 'k Had eerlijk gezegd geen idee dat dit een postapocalyptische movie was. Maar Christian Bale én Matthew McConaughey in een film, dat beloofde op zijn minst een Reign of Beefcake, so to say. Jammer genoeg is Matthew's Mad Michael Stipe look niet echt mijn ding. En echt gruwelijk angstwekkend - genre Pitch Black - was het ook al niet.

Tja, waar is de tijd dat postapocalyptic gelijk stond aan lulkoek met een fotogenieke Kevin Costner...

"Our sense of self is incredibly fragile"

Niet dat ik iets nieuws heb geleerd - ik heb in de context van biologische oorzaken van ADHD toch al meer dan een beetje gelezen over de prefrontale cortex - maar toch. 't Was interessant, daarnet op Canvas: The Truth about Violence


Where I sit on the spectrum of violence?

Laten we stellen dat slaapgebrek mij parten speelt.

Yeah, right.

Drugs & child abuse - yeah yeah

Het voorbije lange weekend, genoot ik van:

• Stieg Larsson's Mannen die vrouwen haten
  
• Steven Soderbergh's Traffic
• Nikki Reed's verhaal Thirteen
• Eminem's Relapse

De eerste twee vond ik héél sterk ... en ja Lisbeth Salander drijft me richting Bodydesign
De derde, tja, nogal typisch California, hé
En de vierde, daar ben ik niet goed van. Offensive: ja. Funny: tja... De "prescription drug" lijst in de lyrics is een - herkenbare - giller. Maar voor de rest zit ik niet subiet mee te brullen.

Enne: Kids heb ik opgenomen. Voor later op de week.

Pas op voor de Cyclonen!

Tiens, vanavond Battlestar Galactica op tv, zag ik daarnet op de Humo TV-gids. Toch maar effe kijken om welk seizoen het gaat ...

Oh, het eerste.

En lees nu wat er te in de pilot te zien valt:

"Reeds meer dan veertig jaar leven de mensen uit de kolonies van Kobol vreedzaam samen met hun (robot)vijanden, de Cyclonen. Maar net wanneer de oude pantserkruiser Battlestar Galactica tot een museum wordt omgevormd, vallen de Cyclonen de mensen opnieuw aan..."

Ahum.
Is dit nu het werk van een automatische vertaalservice? Of gewoon van debielen?
I wonder...

Hjem med Trond og Viggo

Hmm. Meestal kijk ik er niet eens meer naar, naar de "betere" detective series op Canvas. Ik hou er wel van en ze zijn vaak zeer goed, maar 't is een kwestie van prioriteiten.

Vorige week botste ik echter op Varg Veum en ik vrees dat ik voor de zesdelige reeks verloren ben.

Héhé, zo leuk, proberen om te verstaan wat ze zeggen (zonder ondertitels: vrij weinig). De scenario's zijn ook niet ergerlijk (effe rustig ademhalen, de tirade over het schijtniveau van Witse laten voorbijgaan). En de acteurs, hmm, die doen het geloofwaardig.

Denk niet dat de donkere Scandinavische winters me goed zouden doen. Maar Vikings - zij die spreken zonder hun mond echt open te doen - daarentegen ...

What Did Dee See?

Vooraleer ik opnieuw ga kijken, de Battlestar Wiki consulteer en tal van fora uitpluis, toch één woordje over "Sometimes a great notion". Wow!

De kleur van de beelden op aarde! De explosie van kleuren op het moment dat Chief Tyrol de muur aanraakt! En dan heb ik het nog niet over het verhaal.

Oh my, wanneer Kara haar Viper vindt. En Leoben's reactie.

En wat is het dat Dee zo ver krijgt dat ze een kogel door haar kop jaagt? Ergens vermoed ik dat het niet (enkel) is omdat ze denkt dat ze een cylon is.

Wiens foto's zitten er in het medaillon?

Vragen.Vragen Vragen.

Normalcy

Gisteren, op Canvas: How Mad Are You? Heb jammer genoeg maar een deel van de eerste aflevering gezien en zal proberen om die toch es helemaal mee te pikken. Maar vond het wel boeiend. Een aanrader. Zeker in dagen als deze waar mensen weer aan het schreeuwen gaan dat psychiaters wel wat sneller zouden mogen colloceren.

Fluff, or the lack thereof

Het moet worden gezegd: sinds enige tijd ben ik verstoken van enige luchtigheid in mijn dagelijkse leven. Mijn buurman is er vandoor en er is niemand meer die de Flair voor mij becommentarieert of funny filmkes - al dan niet met schattige poesjes - aan mij toont. Vorig weekend voelde ik zelfs nostalgie toen ik op een ouwe Buffy episode botste. Waar is de tijd dat ik fun had gebleven?

Pfft. Dit is geen lollige periode, zoveel is duidelijk. Ik ben te serieus bezig. Moet nodig effe in vrolijke nonsens duiken.

Daarom ben ik met verse moed begonnen aan het inhalen van enige "weken van LouisLouise", net als "Sara" indertijd een geweldige tijdsvulling als het te laat wordt om nog aan een film te beginnen. Deze telenovella bekijk ik echter zonder snel vooruitspoelen. De verhaallijnen zijn gelijk iets beter in evenwicht (bij "Sara" bekeek ik enkel scènes met Sara en/of Britt) en omdat het in hometown Gent gefilmd is, zie ik ook graag de buitenshots, die trouwens nogal onrealistisch gemonteerd zijn.

Twintig keer hetzelfde tussenshot op de Hagelandkaai. (Voor de goedkoop?) Tegenrichting rijden op de Visserij. Straten die niet op elkaar volgen. Jaja, het is onnozel, maar ik heb ook lang met een half oog meegekeken naar "Flikken" om zo rap mogelijk te kunnen zeggen "hé, dat is daar, allé, zie je het, in die straat!"

"LouisLouise" is net als "Sara" fijne flauwekul, met dat verschil dat de love interest van de protagonist(e) me meer zint. Véél meer dan die duffe kwiet van Sara. Den Thomas heeft wel rugby oren, maar voor de rest mag hij er zijn. Ik kijk dus vol verwachting uit naar de kus.

Et voila, ik maak bij deze deel uit van de horde mensen die hun contentement halen uit het wel en wee van soap karakters. Niet dat ik nu op Facebook vriendin van Louise De Roover zal worden. Of postvat op de Visserij in de hoop dat Thomas buitenkomt. Net niet ;-)

Jean-Marc

Celebrity Shock: drie van de deelnemers had ik nog nooit ofte nievers gezien. En dat zijn dan zogenaamde celebrities...

Wel vreemd dat mijn opmerking over Pascale als boeddhistische non plots waarheid bleek. En ja, ik voelde met hen mee toen ze aan het mediteren werden gezet. Ontspannen rechtop zitten en blijven zitten is zowat issue nummer één, als je eraan begint. Geloof mij, een lotuszit is niet voor iedereen weggelegd. En zelfs op een kussentje of een bankje kan je nog afzien als je een half uur of langer stil moet zitten. Pijn of slapende benen: zelfs de mindfulnessleraar had er zijn verhalen over. Een beetje ongemak moet je kunnen opzij duwen, maar als ge kapot zijt van de pijn komt er van mediteren toch niks in huis. En die camera erop zal ook wel niet helpen. Maar kom. De Gert lijkt me een echte kerel, die vermoedelijk ontspanning vindt bij zijn lief en een sigaret achteraf en voor wie al dat spiritueel gedoe niet hoeft. Vinden waar hij was, was gelijk een te zware opdracht. Ge zou toch peizen dat die theaterschool of zo achter de rug heeft waar ze van die dingen doen, neen?

Later werd het wel leuker. Ik lachte mij bekans een breuk met Pascale's gezicht toen Gert naar haar koosnaampjes vroeg. Prozaïscher dan "Jean-Marc" kan niet, daar ben ik vrij zeker van.

BTW: Wat is nu de uitdaging aan een back to basics verblijf een boeddhistisch klooster? De reispartner? 't Zou kunnen. Ergens gedropt worden met Gert Winkelmans heeft een vrij hoog Temptation Island gehalte. Maar kom, hoe dat het verder loopt, zien we nog wel. (Of laten we ons vertellen, denk ik, want time wasters van dit soort vermijd ik met graagte.)