Fase 3

De essentie van een mood tracker/sleep log/medication chart/activity log is dat je die invult.

De essentie van een signaleringsplan is dat je het - met hulp van "partner, vrienden, kennissen, buren, groepsleden, hulpverleners" - opstelt voor je in de fase 3 verzeild raakt.

#FAIL

One year

Vandaag een jaar geleden dat ik - toch wel hoopvol - het ziekenhuis in ging. Vandaag lig ik neer. Uitgeteld. Omdat ik gisteren en eergisteren weer domweg te veel heb gedaan. En dat wreekt zich. Vandaag wordt er niks afgevinkt op mijn ellenlange kluslijstjes. Omdat ik geen reserves heb. En geen medicijnen meer neem die me toelaten alsnog in gang te schieten. De put die ik zo gegraven heb is nog niet gedempt.

Ik ben nog altijd in ziekteverlof. In het voorbije half jaar is er geregeld over weer aan het werk gaan gesproken. Eerst was het gepland voor 1 mei, dan voor 1 september. En nu staat alles weer on hold.

Back to work?

Hoera ik mag weer werken!

But oh, wait ... Full time thuis en ik slaag er niet in om de keuken (laat staan hele godganse huis) proper te houden. Het is te veel. Zelfs tijdens die zes maanden in het appartement leek het alsof ik de helft van de tijd met ruimen en kuisen bezig was. En koken? Laat me niet lachen want de keren dat ik daar de energie (of de moed) voor had, kan ik voor de laatste tien maanden op mijn vingers tellen. Ok, ik doe alweer vaker de boodschappen en ik steek de was in. Maar dat zijn net klussen die ik nooit helemaal onderbroken heb.

Bericht aan iedereen: het was geen burnout. Ik ben ziek. Chronisch. Permanent.
Psychische kwetsbaarheid, zo noemen ze het in de brochures bij de dokter.

ADHD is een ontwikkelingsstoornis, geen plantrekkerij.
En daarbij komen er zware depressies, met een genetische component.

Ik kan mij wegsteken. Sterk zijn. Ik kan vanalles. Maar dat verandert niks.
Ik neem medicijnen. Al lang. Die maken het over het algemeen beter. Als ik goed opgevolgd word.

Deze huidige episode kan ik voor een groot deel wijten aan een gebrek aan opvolging. Ik hield me sterk, kloeg ("zaagde") wel over een en ander, maar deed verder voort op karakter. Zaken die naar mijn gevoel "misliepen" werden vaak gemaskeerd door andere. Er is ook altijd iets: een periode met veel werk, zorgen met bejaarde familieleden, oma die kanker kreeg en stierf, het dagelijkse gedoe met tieners in huis, een ingrijpende (uit angst voor stress lang uitgestelde) verbouwing-met-nieuwe-hypotheek en stomme accidenten (val es van uw fiets) met langdurig fysiek ongemak. Enfin, dingen die ongetwijfeld in elke familie voorkomen en de nodige stress met zich meebrengen. Dingen die er ook voor zorgden dat er altijd wel een verklaring kon gevonden worden voor mijn gebrek aan "welbevinden". Had de dokter-specialist (ondertussen afgevoerd) aandacht besteed aan mijn herhaalde vragen over menopauze en medicatie, dan was zijn frank misschien gevallen. Vermoedelijk oordeelde hij dat ik vanalles op het internet opzocht. Wat niet het geval was, want ik rekende op zijn vakkennis ter zake. En hoopte dat hij me zou laten testen. En mijn medicatie zou bijstellen.

It's a blur. Vanaf een zeker moment zat ik te diep om nog enigszins te zien wat er aan de hand was. Ik deed wel voort.

En wat is dat met die genetische component?

Wel, het zit ook in de familie. Dat is niks om mij achter weg te steken. Het verklaart een en ander, maar veel details heb ik niet. De West-Vlaamse boerin in mij heeft geleerd dat omerta op zijn plaats is. Dat schaamte en afdekken de enige opties zijn.

Mijn vaders enige zus is voor zover ik weet nog geen dag in haar volwassen leven OK geweest. Als kind hoorden we verhalen. Als kind leerden we stigmatiseren. Ze zat geregeld in het "zothuis". Ze kreeg electroshocks. (Dat op zich vond ik reuze eng.) In ons bijzijn gedroeg ze zich vreemd, onderdanig en traag - waarschijnlijk zat ze compleet onder de medicatie. Het hielp ook niet dat haar dialect ver van het onze stond. En dat haar man en zoon beiden een handicap hadden. Als we haar één keer per jaar zagen, was het veel. En sinds ik het ouderlijke huis verliet, meer dan 25 jaar geleden, heb ik ze niet meer gezien.

Mijn neef, een jaar jonger dan ik en doorheen onze kindertijd erg close met ons, is een paar jaar geleden succesvol voor een trein gaan liggen. Het West-Vlaamse "hou je mond en doe voort" heeft zo zijn gevolgen ...

Het is van moeten

Zolang ik ervan overtuigd blijf dat ik bepaalde taken MOET uitvoeren, zal ik doordoen, "op karakter". Dat is het zowat.

“Je moet goed je best doen” is me geleerd. En ook dat ik als werknemer, moeder en vrouw insta voor structuur en overzicht en opvoeding en tal van andere zaken waar ik niet noodzakelijkerwijs aanleg voor heb. Maar het moest. Zo zat de wereld ineen. Je houdt de ballen in de lucht of je bent een sukkel.

Toen ik ze keer op keer liet vallen, begon ik weer van meet af aan. Met proberen. Voortdoen. Sukkelen. Tot het licht nog es uitging.

Tegenwoordig leer ik over "het loslaten van hardnekkige introjecties". Over uitzoeken wat goed voor me is en het herstellen van het contact met de beleving.

Het klinkt ingewikkeld, en dat is het ook. Voor mij toch.

Omdat ik uitga van plichten en veronderstellingen, heb ik meestal geen flauw idee van wat ik WIL (op "met rust gelaten worden" na). Verwarring alomtrent.

Nog moeilijker wordt het als ik mijn bevindingen ook aan anderen moet mededelen. Als in "ik ga dit skippen, want ik ben te moe" of "ik heb hier hulp bij nodig".

Het valt niet mee. Echt niet.

Overzicht van de verschillende vormen van motivatie (naar: Deçi & Ryan, 2000)

Infographs, gotta love them

Zie nu: een hele ijsberg! Je kan er zelfs een poster van bestellen! Wel jammer dat die niet in het Nederlands bestaat.

Bron: https://www.learningsuccessblog.com/adhd-iceberg-infograph. Original infograph found on http://www.chrisdendy.com/

Shake that money maker

• Een nieuwe bril, want het is gelijk niet veilig rijden in het donker
• Acht weken Mindfulness of ACT training
• Een trip naar de UK, alleen.
• Hele dure en onzichtbare tandreparaties, preventief, "voor den ouwen dag"
• Met de hele familie voor een paar weken naar Californië
• Notarissen, architecten en aannemers (verbouwingen, met andere woorden)
• Een kist met goudstukken en een kameel in een Shurgard box

Tel tot tien

Always Dream Huge Dreams

October is ADHD Awareness Month. Tijd om eens iets te schrijven dus, ware het niet dat ik al weken volcontinu verzuip en ik nauwelijks tot schrijven in staat ben.

Want ik ben in de periode van half augustus tot eind september HARD doorgegaan. Veel werk verzet. Massa's! Me van alles aangetrokken. Oplossingen uitgedacht. Vooruitgang geboekt op allerlei vlakken. 

En ook: niet te veel bewogen. Meer yoga/lopen/zwemmen geskipt dan gedaan. Zodat het kopke te vol raakte en ik nu - ondanks een paar vrije dagen - met een hoofd vol watte kamp.

Vandaag zit ik alweer uren over te werken. Gewoon omdat ik de dingen die ik binnen mijn werktijd moet doen niet rond krijg. Alles is angstwekkend onoverzichtelijk of ingewikkeld. Ik snap het niet, of kom er niet toe. Met als gevolg dat ik (weer) geen vier vijfden maar 100 procent (of meer) werk en niet genoeg werk maak van die activiteiten (yoga/lopen/zwemmen) die mijn hoofd leeg kunnen maken. Ik voel de afgrond naderen. Ik loop er al 2 weken langs te slenteren - die regen maakt het extra gevaarlijk - en tel af naar de herfstvakantie. 

Daarnet opende ik een mail die er al 2 weken stond - ik vermeed hem bewust  - en die eigenlijk zeer toepasselijk is. Het is de jaarkalender van gespreksavonden rond AD(H)D bij Aandacht vzw.

De gespreksavonden staan ondertussen in mijn agenda. Ik heb ze er 1 voor 1 in geplakt en hartsgrondig gevloekt op de ontbrekende "Voeg toe aan uw agenda" links. 

De eerste is vanavond al, merkte ik op. Niet dat ik er heen ga. Als ik IETS doe buiten lessen voorbereiden zal het veeleer wat "beweging" zijn. Me nog een paar uur op een stoel houden, maakt me potentieel moorddadig. 

Hier zijn ze dus: het lezen waard.

Woensdag 19 oktober 2016 (Brugge)
EMOTIES en ADHD
Mensen met AD(H)D leven intensief. We willen meer weten. Wij haten meer. We rouwen meer. Maar we hebben ook meer lief. Niet alleen allerlei zintuiglijke indrukken worden vrij dwingend en afleidend ervaren, maar ook emoties komen zeer intens binnen. Het is lastig om in die draaikolk van indrukken en emoties de kalmte te bewaren. Dat brengt ons soms in moeilijkheden. We praten deze avond over het herkennen en benoemen van de verschillende soorten emoties. Ook over te heftige, gemengde, tegenstrijdige en andere moeilijke emoties.

Woensdag 23 november 2016 (Gent)
SLAAP en ADHD
Over hoe slaap en AD(H)D elkaar beïnvloeden ... meer bepaald: over het doorbreken van de vicieuze cirkel: slecht slapen geeft meer ADHD-symptomen --> daardoor slapen we slechter --> daardoor meer last van ADHD --> enz. Deze avond gaat over hoe we AD(H)D tactisch kunnen bekampen door onze slaap te verbeteren.

Woensdag 18 januari 2017 (Brugge)
Hoe Zet Ik Mezelf In Gang bij ADHD
Over de begindrempel geraken. In gang blijven. Dit is een steeds terugkerende problematiek bij AD(H)D-ers.

Deze avond bouwen we in Brugge verder op deze boeiende maar te korte avond van vorig jaar in Gent.
Dit thema "in gang zetten" wordt de maand erna vervolgd in: "Tot afwerking komen" wat behandeld wordt in groep Gent op 15 februari 2017.

Woensdag 15 februari 2017 (Gent)
AFWERKEN van dingen en ADHD
Eén van de redenen waarom alle AD(H)D-ers lange TODO-lijsten hebben, is omdat ze sneller nieuwe projecten bedenken, dan dat ze de lopende projecten afwerken. We gaan het er over hebben hoe we daar iets kunnen aan verbeteren...
Deze avond is een logisch vervolg op de avond "Hoe Zet Ik Mezelf In Gang bij ADHD" op woensdag 18 januari 2017 in Brugge.

Woensdag 19 april 2017 (Brugge)
THERAPEUTISCHE GAMES en ADHD
Een avond over welke mogelijkheden "Therapeutische Games" bieden om de obstakels van AD(H)D te overwinnen en een meer bevredigend leven uit te bouwen? We kijken bijvoorbeeld naar games zoals Superbetter en wat we er kunnen mee bekomen.

Woensdag 17 mei 2017 (Gent)
PERFECTIONISME en ADHD
Soms verliezen AD(H)D-ers zich in details en afwerking, en wordt het perspectief van wat er NOG allemaal moet gebeuren uit het oog verloren. Dat is een gevolg van hun gevoeligheid voor indrukken uit het NU: die overstemmen op dat moment alle herinneringen uit het verleden alsook alle plannen voor de toekomst. Tenzij we er iets aan proberen doen. Wat is daarbij zo al mogelijk ?

Woensdag 21 juni 2017 (Brugge)
WETEN en toch niet DOEN door AD(H)D
In tegenstelling van wat sommige (beginnende) therapeuten denken, weten ADHD-ers meestal héél goed wat er nodig is om de AD(H)D effecten tegen te gaan. Wij zijn niet dom. Alleen... het blijkt voor AD(H)D-ers onbegrijpelijk veel moeilijker dan voor neuro-typicals om consistent naar die wetenschap te handelen. Als we ook dat weten ... kunnen we daar dan ons functioneren mee verbeteren?

Learn about yourself

How come I am NOT surprised?

Home for the holidays

"Doe je grote kuis?", vraag ze. Omdat ik een gore kabel met suikertje en lamp zonder kap ontdoe van vettige stofpluizen. 

Thuis zijn en weer mobiel zijn heeft zo zijn charmes. Er is weer tijd om dingen aan te pakken. 

Zoals die smerige kat die sinds kort geregeld binnenshuis pist. De spaarlampen die flikkeren als de lichtschakelaar uit staat. Het afstellen van de chauffage in een huis waar "ventileren" en "verluchten" op de lijst van taboewoorden voor tieners staan. En nog wat dingen die afgewerkt of gerepareerd moet worden sinds de verbouwingen eind 2013.

This Bell Jar Life

Angstig en overprikkeld, het is geen goeie combinatie. Je kan alleen nog schuilen. Je afsluiten voor mensen, geluid en gedoe. Zorgen dat het niet erger wordt.

Het gaat weer over. Er komt een moment waarop ik niet meer onder een steen wil kruipen, uit ellende omdat ik met mensen moet omgaan.

Het is niet omdat ik ze niet graag heb. Helemaal niet.

Momenteel is mijn angst over wat ze van mij vinden (raar en stomvervelend!) te groot om naast me neer te leggen.

Momenteel sla ik in paniek bij het idee dat ik een gesprek moet voeren (WAAROVER? ik kan niks bedenken dat ik wil delen en ze hebben me vast niks waar ik mijn aandacht kan bijhouden te vertellen).

Momenteel kan ik alleen nog schuilen.

It's a pine forest: I see *needles*

I can't see the wood for the trees? Huh?

Someone once said that there are actually three kinds of people: leaf people who just see leaves, tree people who see leaves and trees, and far more rarely, forest people who understand that leaves and trees make up forests and that forests are very different.

WTF?

Leaf people are just fine. They are detail oriented.

Try me.

At the end of the day, I’m usually just a girl who drops more balls than I catch

Zou iedereen dat voelen, dat de stress bij de start van het academiejaar elk jaar toeneemt?

Voor de herfstvakantie was het retedruk op het werk. En toch was ik immens verveeld. Been there, done that ... Voor de zoveelste keer hetzelfde - of net niet natuurlijk, want onze IT staat niet stil en ik pas de lessen die ik geef natuurlijk inhoudelijk aan.

Ik had er weinig zin in, in dat lesgeven. Veel beter word ik er niet meer in en ik steek er momenteel niet veel meer van op. Bovendien kost het me - nog steeds - heel wat moeite om de voorbereiding in mijn werkgeheugen te stampen.

ZUCHT

Mijn aandacht zwierf uit naar tal van nevenprojecten. Met alle gevolgen vandien. Terwijl ik overdag keihard nieuwigheden verkende, massa's bijleerde en helpdeskpagina's zat bij te breien, schoot het meer dringende werk - de lesvoorbereiding - voor geen meter op. Nachtwerk, dat werd het uiteindelijk. Véél nachtwerk. Tot twee uur 's nachts voorbeelden zitten aanmaken omdat ik er te lang mee wachtte, that is sooo me. 

Het goeie was, dat ik behoorlijk focus had - weken aan een stuk. Het minder goeie, dat ik die focus met de beste wil van de wereld niet op de "dringende" zaken gericht kreeg. 

Tegelijk met de verveling kwamen ergernis en lichtgeraaktheid. Ergernis over "domme mensen die niks begrijpen" en lichtgeraakheid over hoe ik "als een domme kalle" benaderd werd. Ik weet het, dat zijn signalen voor mij om gas terug te nemen. Maar ja ...

ZUCHT 

Ondertussen werd er ook "flex werken" ingevoerd. En kwam er plots een vrouw aan het bureau naast mij zitten. Met 8 vrouwen op 80 werknemers, was dat nooit eerder gebeurd. Ik vond het behoorlijk verontrustend.

Want voor mij hoeft het niet, sociaal gedoe met vrouwen op kantoor. En eigenlijk ook niet met andere mensen. Ik word moe van vergaderen - er zijn gelijk nooit actiepunten. Ik doe niet aan politiek of gekonkel. En ook niet aan beleidsnota's. Allemaal tijdsverlies.

Laat mij maar analyseren. Doordenken. Linken. Creëren.
Laat me duiken in de diepste laag. Me vastbijten tot ik het helemaal begrijp - ook al is dat niet echt nodig.
Laat me vooral met rust.

Want ik werk voort. Verzamel de stukken van de puzzel om die samen te leggen, in de hoop ze aaneensluitend te maken. Door consistentie. Terminologische afspraken. Structuur.

Omdat ik een idealist ben. Geloof dat het allemaal beter kan. 

Omdat ik heel constructief wil zijn - maar niet ingeperkt. 

Omdat ik geloof in bottom-up.

Ik verleg keien in de rivier en zie dat het beter wordt. Jaar na jaar.

Maar ik maak me geen illusies over mijn aandeel.

Het is niet omdat je snel(ler) iets snapt, dat je er meer kan mee aanvangen.

Het is niet omdat je veel details kent, dat je overzicht hebt. 

At the end of the day, I’m usually just a girl who drops more balls than I catch.

Inzicht en begrip

Het voordeel aan ouwer worden is dat je meer inzicht en begrip krijgt.
Dat je - bijvoorbeeld - begrijpt waarom mensen ongezonde, domme dingen doen als zichzelf de vernietiging inzuipen of ogenschijnlijk zomaar uiteengaan omdat “het” - wat dat dan ook mag zijn - “op” is.

Het nadeel aan ouwer worden is, dat inzicht en begrip niet vanzelf uitgebreid worden met een set van goeie redens om zelf geen stommiteiten uit te halen.

Geen reden tot paniek echter.
Alles fijn hier.
Het viel me gewoon op.

Picture perfect

Toen we hier 14 jaar geleden voor het eerst rondkeken, waren we direct overtuigd: een goed gelegen, groot huis, met garage, binnenkoer en atelier, plus de mogelijkheid om bij Stad Gent een stuk tuin aansluitend op het buurtpark te kopen. En ik denk er nog steeds zo over. Voor geen geld van de wereld wil ik hier weg.

Maar groot en oud - bouwjaar 1895 of zo - wil ook zeggen: potentieel veel werk. Gelukkig was het huis in orde - de 2 laatste renovatiefases, rond 1960 en ergens begin de jaren 90, lieten ons toe om zonder voorafgaande renovaties te verhuizen. Alles zat erin: een keuken, een badkamer en centrale verwarming.

Na een nieuwe gevel, een nieuw dak met veluxen, een nieuwe zolder, (bijna) overal nieuwe ramen en een heringerichte tweede verdieping met 2 ruime kamers per tiener, zijn we aan de afwerking van de (ouderlijke) eerste verdieping bezig. Waar sinds kort een compleet nieuwe badkamer met apart toilet, een ruime dressing en een grote “muziekkamer” te vinden zijn. Het pleisterwerk is al goed uitgedroogd. De afwerking: daar zijn we mee bezig. Schilderen en inrichten. Beetje bij beetje. Het gaat vooruit en het ziet er steeds beter uit. Maar we blijven natuurlijk spullen van de ene kamer naar de andere verhuizen, tot het einde (met genoeg opbergruimte en zo) in zicht komt.

Het gelijkvloers, daar zijn we nog niet aan begonnen. Niet dat dat erg is. Maar het is wel de plek waar mensen langskomen. Of: niet meer langskomen. Want het is een rommeltje. De living is uitgeleefd, de keuken is onhandig en de koer heeft een afgebladderde muur en tegels die sinds de laatste werken compleet verzakt zijn, zodat de mottige oude teakhouten meubels schots en scheef staan tussen het weelderige onkruid en de resten bouwafval die ooit naar een containerpark moeten - net als driekwart van wat er “voorlopig” in het atelier gestockeerd staat.

Of ik dat erg vind? Ja en neen.

Ja, omdat ik een perfectionist ben. Al veel te lang interieurtijdschriften lees en licht manisch verfkleuren en spullen op Pinterest verzamel. Voor mij moet het er “juist” uitzien. Of het doet een beetje pijn. Snapt u dat?

Neen, omdat ik OPGEGEVEN heb. Sinds de laatste keer dat ik alle teak met een tandenborstel hyper clean kreeg, is het inzicht gekomen dat ik hoe dan ook ALTIJD verlies. Van de elementen die teak meubelen van groene smurrie voorzien, van huisgenoten die meer rommel maken dan ik kan verdragen en van mezelf: als ik mijn energie niet goed besteed, ga ik geheid onderuit. Dus moet ik kiezen. Ofwel ga ik als een gek schoonmaken en klussen en kan ik zonder schroom mensen uitnodigen. Ofwel laat ik de boel de boel en haal ik niemand binnen.

Het is dat laatste geworden. Als ik het enigszins kan vermijden, nodig ik geen mensen uit.

Niet dat u niet welkom bent, maar etentjes en feestjes - met uitzondering van familiale elk-om-beurt toestanden, dat hebben we hier niet meer. Ooit geraakt het opgekuist. En dan zien we wel weer. Maar nu niet.

Post scriptum voor wie afkomt met “dat is typisch als je een oud huis koopt, het stopt nooit”.
Gelieve eens te checken of uw nieuwbouwwoning - die gemiddeld echt veel kleiner is - na 14 jaar geheel piekfijn in orde is. Met blinkend barbecuerooster toe. I dare you.

Spam at work

KRIJG NU HET SCHIJT, dacht ik, toen ik enkele tips om uit mijn comfortzone te stappen voorgeschoteld kreeg. Maar ik wil graag bijleren, en omdat "Leren start als je uit je comfortzone stapt", klikte ik door.

OK, toegegeven: ik had dat beter niet gedaan. Ik had voorzichtiger moeten zijn. Ik had moeten nadenken bij de titel "Personal Life & Business Coach". Dan had ik vast nattigheid gevoeld. 

Maar neen. Ik las de hele pagina. Tot aan de "Wat is de volgende stap die jij gaat zetten buiten jouw comfortzone?" 

En toen dacht ik: "Wat als ik uit MIJN comfortzone stap en in die van U terechtkom? WAT DAN?"

Week 4 - Torpor

Week 4 en ik doe zo goed als niks. Mijn geheugen reikt vaak niet verder dan het einde van een zin.

De feestdagen komen en gaan zonder incidenten. Ik blijf op afstand en observeer. Iedereen is - overal - nuchterder dan ooit. Familiebezoeken met lange stiltes en zonder mensenkater achteraf, waar gaan we dat schrijven? Een grote bende vrienden bijeen en geen hilarisch scheve mensen. Tiens.

Ik krijg mijn zenuwtics - nagelbijten en krabben (wat lastig is, zonder nagels) - niet onder controle en dat stoort me mateloos. Er is ook nog altijd iets met mijn eetlust wat ik niet kan verklaren. Normaal vreet ik me onnozel. Raid ik om de haverklap de koelkast en de voorraadkast. Kan ik geen boodschappen doen zonder iets om te snoepen. Vet en suiker zijn mijn vrienden in tijden van stress. Mocht ik niet sporten, ik woog vast 100 kilo. En nu sla ik zonder veel probleem maaltijden over. Geen honger. Maar vooral ook: geen zin. Voor het eerst in jaren ben ik begin januari niet op mijn zwaarst.

Ik maak toch voornemens, zij het enkel op sportief gebied. Een concreet sportschema helpt me, heb ik ondervonden. Ik pik ook de mindfulness draad op en start een "meditation challenge".

En ik begin me ook zorgen te maken, over al de rest.

Week 3 - Slip Sliding Away

Ik wist het vooraf: toegeven aan uitputting is gevaarlijk. 't Is pas wanneer je stopt en stilstaat dat je beseft dat de bodem van de put niet eens in zicht is.

De vakantie is aangebroken en de tieners zijn nu voltijds thuis. Dag en nacht zijn op slag zoek. De tijd verglijdt en ik verlies houvast. Ik eet niet meer, ik graas.  Ik krijg mezelf niet in gang om het “noodzakelijke” - als boodschappen en huishoudelijke klussen - te doen. En ik verdraag niks. Met alle gevolgen vandien. Frustratie en conflicten a gogo.

"Laat me met rust", zeg ik, maar ik ben zelf onuitstaanbaar omdat alles me te veel is.

Wat was het nu weer dat ik nodig had? Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging.

Tja.

Week 2 - Zombie

Niet helder kunnen denken heeft zijn charmes. Maar niet wanneer je je “kwesties op te nemen met de aannemer” drie keer moet laten uitleggen.

Onrust steekt de kop op. Ik moet iets gaan doen! Tot ik eraan probeer. De krant lezen is een klus op zich. Ik wil wel, maar het gaat moeilijk.

En dan val ik eindelijk stil: de angstaanvallen zijn weg en ik word ‘s morgens wakker met een heldere herinnering aan dromen; het resultaat van die Sedinal pilletjes, vermoed ik.

Alles gaat in ultra slow motion. De wereld draait en ik kijk toe en daar heb ik vreemd genoeg vrede mee. Ik raak nauwelijks het huis uit. Slaag er niet in om te sporten. De batterij is leeg.

Wat ik niet hoef is extra stress - en die komt er natuurlijk wel, ongevraagd en in grote hoeveelheid.

De week eindigt met een langgepland kerstconcert. Vredig.

Seems like that raptor is still after me

De volgende schoolvakantie heb ik niet gehaald, da’s duidelijk.* Of ik me misrekend heb? Ik weet het zo niet.

Vakanties als reddingsboeien, dat is waarschijnlijk niet zo ongewoon bij werkende moeders. Maar het feit dat ik tijdens vakanties dubbel afzie omdat de structuur van de werkweek ontbreekt, dat maakt het extra lastig.

Als mijn focus op het werk erdoor zit, verlang ik naar rust. Om dan thuis heel snel te ondervinden dat ik eigenlijk liever op het werk wil zijn. Want daar laat men mij veel meer met rust. In de zin van: ik werk er meestal gestadig door, op mijn eentje.

Maar soit, als ik op-en-versleten ben, heb ik rust nodig. En daarmee bedoel ik: tijd om NIKS te doen. Tijd voor zelfzorg, die “bron van veerkracht” en zo meer. Veel meer dan slapen, mediteren en sporten zou dan niet mogen.

Dus: GEEN “persoonlijke inhaalactiviteiten” als kranten en boeken lezen, rondsurfen en tv opnames bekijken en veel schrijven. GEEN dagdagelijkse klussen als opruimen, wassen, koken, boodschappen doen enzovoorts. En al zeker GEEN extra klussen “want ge zijt toch thuis” of “ge zijt toch niet ziek hé”.

Daarom ga ik nooit met veel goesting in “ziekteverlof”. Omdat het niet werkt. Daarom ben ik niet zo’n fan van schoolvakanties. Omdat ze me f*cking depressief maken.

Symptomen, symptomen, symptomen. Op op den duur valt er niks meer te zeggen. Jammeren op facebook is makkelijk. Er is geen tijd voor reflectie, geen tijd te bloggen. Alles is gezegd. We weten het nu. Het wordt niet beter.

“Het is geen goed jaar geweest”, concludeert men voor mij. Maar zie, zelfs dat herinner ik me zo niet. Volgens mij ging het zelfs héél goed, met het werk. En met mijn loopplannen.

De hele serie voorstellen tot extra medicatie heb ik één voor één afgewimpeld. Op een plantenpreparaat na. Ik wil geen extra pillen. Voor de dooie dood niet.

Pas de volgende ochtend snapte ik wat hij - de specialist - me duidelijk maakte. Dat ik te ver heen ben om nog wat te tinkeren met ademhalingsoefeningen en cognitieve gedragstherapie. Dat nuttige tips over structuur en grenzen bewaken op dit moment geen aarde aan de dijk zullen brengen. Dat hij wel gelooft dat ik wil. Maar ook ziet dat ik niet meer kan.

Iets wat ik zelf steeds weer betwijfel. Ik geef niet op. Tot ik neerval. En zelfs dat vergeet ik héél vlug.

Wat brengt de toekomst? Welke zijn de vooruitzichten? Op dit moment heb ik niet genoeg geheugenruimte om langer dan een halve dag vooruit te zien. Het is bijna Kerst, realiseer ik me. En er is nog geen boom. En ja, ik ga lopen zondag. Het kan me niet schelen wat men daarvan denkt.

* Vorig jaar crashte ik inderdaad pas in de vakantie.