dinsdag 17 juli 2018

Too long

© www.healthyplace.com

maandag 14 mei 2018

One thing at a time

"Er zijn veel mensen in uw geval die naar hier komen en voor de rest niks anders doen", zei de therapeut. Ik keek hem vragend aan en dacht: "hoe zou dat zijn?" (en ook: "die hebben chance!"). "Je moet rusten", zei hij ook. "Je kan niet meer".

Dat was zo'n 3 maand geleden, toen ik het gevoel had te verstikken onder allerhande klussen die mijn kant opkeken. Het lukte nauwelijks. Eén klus per dag - zoals: wat boodschappen doen - en ik was half dood. Helemaal stilvallen zat er wel niet in; een hele dag in bed blijven liggen, dat kan ik niet. Hoewel dat gaan neerliggen soms nodig was. Om te bekomen van de vorige dag, waarop ik me aan twee (!) klussen, genre de wasserette plus wat schoonmaken, had gewaagd.

Zelfs nu valt het nog dik tegen. Ik mispak me zelfs aan "ontspannende" activiteiten als lezen en tv kijken. Lang thuiszitten: ik zou er moeten van kunnen meespreken. Maar dat klopt niet. Achteraf is er GEEN herinnering. Vergeet die stapels boeken en dvd's, vergeet de afgewerkte lijst van lang wachtende klussen. 

Als ik één ding met een keer geregeld krijg, mag ik blij zijn. En ik ben niet erg blij. Dat ook.

donderdag 3 mei 2018

Fail much?

Ook een goeie morgen, dacht ik zo, toen ik vanochtend Facebook zag.
"Grenzen stellen, niet over me heen laten lopen, mijn gedachten niet de bovenhand laten nemen, energie doseren, luisteren naar mijn lichaam."

"Dit traject is gelukt door het geduld van mijn man, kinderen en collega's."
Van die dingen zou ik eigenlijk ook moeten verkondigen. Maar bij mij lukt dat niet. Chances are dat ik wel uitgerust, maar voor altijd even slecht toegerust weer naar het werk mag togen. 

Het maakt me niet vrolijker. Ik slaag er niet in omdat ik een zulthoofd ben en omdat "de nodige steun ontbreekt" (maar hoe die eruit moet zien is me niet duidelijk). Aw heck. 

zaterdag 28 april 2018

The tyranny of birch plywood

Het is GENOEG geweest.

Ik ga het niet zoeken op Pinterest. Ik klik op Instagram niet op #interiordesign. Ik koop geen woontijdschriften meer. Ik loop met een grote boog om hipster etalages heen. Meubelen met uitgepuurde vormen kunnen me gestolen worden.


Awoert de De Standaard Wonen: ik heb het gehad met de wekelijkse dosis berken multiplex. Al die budget renovaties zien er krak hetzelfde uit.

donderdag 26 april 2018

Het is van moeten

Zolang ik ervan overtuigd blijf dat ik bepaalde taken MOET uitvoeren, zal ik doordoen, "op karakter". Dat is het zowat.

“Je moet goed je best doen” is me geleerd. En ook dat ik als werknemer, moeder en vrouw insta voor structuur en overzicht en opvoeding en tal van andere zaken waar ik niet noodzakelijkerwijs aanleg voor heb. Maar het moest. Zo zat de wereld ineen. Je houdt de ballen in de lucht of je bent een sukkel.

Toen ik ze keer op keer liet vallen, begon ik weer van meet af aan. Met proberen. Voortdoen. Sukkelen. Tot het licht nog es uitging.

Tegenwoordig leer ik over "het loslaten van hardnekkige introjecties". Over uitzoeken wat goed voor me is en het herstellen van het contact met de beleving.

Het klinkt ingewikkeld, en dat is het ook. Voor mij toch.

Omdat ik uitga van plichten en veronderstellingen, heb ik meestal geen flauw idee van wat ik WIL (op "met rust gelaten worden" na). Verwarring alomtrent.

Nog moeilijker wordt het als ik mijn bevindingen ook aan anderen moet mededelen. Als in "ik ga dit skippen, want ik ben te moe" of "ik heb hier hulp bij nodig".

Het valt niet mee. Echt niet.

Overzicht van de verschillende vormen van motivatie (naar: Deçi & Ryan, 2000)

vrijdag 16 maart 2018

A nonstimulant drug (2)

Deel 3 in de nieuwe saga: we zijn - sinds bijna een maand - opgeklommen naar 80 mg. En deze keer gaat het niet vlotjes. Ik weiger de bijsluiter te herlezen omdat ik weet dat de waslijst bijwerkingen vreselijk lang is.

Alles went uiteindelijk. Maar nu is het iets te vaak misselijk, mottig en moe zonder goede reden.



donderdag 22 februari 2018

A devil that chews on bones and gorges on souls

"Clinical depression, (whether unipolar or bipolar), is a devil that chews on bones and gorges on souls and should never be underestimated or undermined."

Hannah Jane Parkinson writes for the Guardian on pop culture, music, tech, football, politics and mental health

zaterdag 17 februari 2018

Insight is not enough

Er is iets mis en ik ben niet in staat om het te "managen". Keer op keer trap ik in de val. Ik zorg niet goed genoeg voor mezelf, omdat ik ofwel niet weet hoe, ofwel de boel gewoon verknoei. En dan eindigt het in overwerkt en depressief.

De meest simpele dingen zoals structuur en regelmaat lukken me niet. En ik heb zeer zwaar het gevoel dat ik hulp nodig heb en die net bij die issues niet krijg. Het moet altijd uit mezelf komen.

Insight is not enough is a common complaint about psychoanalysis. Niet dat ik daar mee bezig ben.

maandag 12 februari 2018

A nonstimulant drug

Rilatine met zwarte koffie, dat was het zowat: het recept om me uit bed te schoppen in de ochtend.
Ik kwam eigenlijk mijn bed niet uit zonder. En overdag hield ik mezelf gaande met cafeïne in grote hoeveelheden.

Zonder Rilatine & cafeïne liggen de zaken anders. Weinig (kunnen) slapen heeft nu een directe impact op de hele volgende dag. Raar is dat. 

Zo werd ik vandaag extreem slecht wakker en raakte ik nauwelijks in gang. Balen. En tegen 17:30 uur terug doodop en moeten gaan liggen: it ain't fun.



Keep a lid on it/Push forward

Wat indien ik alle energie die gaat naar het afremmen van een "up" (zodat ik niet met een fles whisky aan mijn mond op de bar dans of niet een paar klappen verkoop aan hen die me met hun gebrek aan inzicht en verantwoordelijkheid stevig op de zenuwen werken) en naar het het - veel vaker en langduriger voorkomende - opkrikken van een "down" (zodat ik niet wegkruip in een hol in de grond en het niet opgeef, ook al duurt alles vijf keer zo lang zonder werkgeheugen) kon besteden aan betere acties? Hoe zou dat zijn?
Vast minder lastig.

Symptomen bevechten en voortdoen gelijk dat er niks aan de hand is, heeft vooral voordelen voor de "buitenwereld".  Dat het me leegzuigt, uitwringt en ik eraan kapot ga, daar sta ik niet graag bij stil.

Nothing ever feels right. Ik heb geen leven. Ik sleur me voort of rijd aan 100 per uur met de handrem op.

Terwijl ik best nog wil dromen. Van dingen die wel lukken.

Damn

vrijdag 2 februari 2018

Over neuten en peuten

Diagnoses aanvaarden. Nooit mijn sterkste punt geweest.
De DSM-5 kan me gestolen worden. Ik vind vooral dat ik niet moet neuten en moet voortdoen. Ik wil het woord "depressie" niet horen omdat ik er een andere invulling aan geef. Maar dat is bullshit natuurlijk.
Peuten zeggen me dat het gaat over comorbiteit, en over chemische en genetische factoren. En dat het MIJN SCHULD NIET is.
Ik ben bijna 4 maand thuis.
Diagnoses aanvaarden. Nooit mijn sterkste punt geweest.

Alpha Stock Images - Nick Youngson




dinsdag 16 januari 2018

Therapy?

We zijn goe bezig.

Eindelijk, trouwens. Psychologen in Vlaanderen, die hebben vaak lange wachtlijsten. Het boek "Patronen doorbreken"dat ik vooraf las, blijkt een ideale houvast te zijn.




Comorbiditeit (2)

Goh ja, deze is zo oud als de straat, innit?


donderdag 11 januari 2018

And you may ask yourself, well, how did I get here?

Ik ben geen optimist. Meestal sleur ik mij door de dag. Chronische hyperventilerend mét angstaanvallen en vaak oververmoeid. Het is vaak moeilijk om de dagdagelijkse dingen gedaan te krijgen. Ik moet mezelf pushen. Dat is het gewone plaatje.

ADHD is best vermoeiend, zeker als je voor jezelf de lat hoog legt. Ik ben niet graag drukker, chaotischer, en vergeetachtiger en bijgevolg trager en inefficiënter dan de rest. Echt niet. Ik zal er dus alles aan doen om dit te compenseren.

Er kruipt heel wat energie in het aanbrengen van structuur in mijn leven en het "documenteren" van mijn leven (allerhande systemen opzetten om dingen terug te vinden/te onthouden). Ik word er moe van.

Dé manier om zo min mogelijk focus te verliezen is "in mijn hoofd" blijven: het fysieke (tijdelijk) negeren. Beweging en maaltijden moeten eraan geloven, net zoals overleg met anderen die me toch maar afleiden: ik zit stil en doe voort.

Als ik daar afdoende regelmatig en intensief sporten tegenover stel, kan dat een hele tijd lukken. Zoniet, gaat het snel fout.

Want het lijf klaagt. Met spanningspijn (schouder & nek hernia en uitstralingsklachten) en (chronisch) hyperventileren. Het begint met "lastig" en het wordt vervolgens - door de aanhoudende angstaanvallen - "slopend".

Andere mensen klagen ook. Omdat ik "afwezig" ben. Enkel met mijn eigen dingen bezig ben. Niet luister. Ik weet het. Ik voel me heel erg schuldig. Maar ik ben veel te moe. Ik heb er geen energie meer voor. Dus kruip ik verder weg.

Dat het eindigt in isolatie en depressie: tell me about it. 

Ha.


Drugs! Drugs! Druuuuuugs!!

Toen ik 3 maanden geleden, in volle desintegratie, liet weten dat het echt wel fout liep met de medicijnen, bleek ik gelijk te hebben.

No more stimulants, na 12 jaar Rilatine. Ook geen Bupropion meer. 

Nu is het Strattera. En een hogere dosis deze maand. Hopelijk blijf ik gespaard van misselijkheid. 

Medicatie aanpassen is trial en error, dat ben ik niet vergeten. 

donderdag 28 december 2017

Hyperventilatie: schematisch

Als je hyperventileert (of andere vage spanningsklachten hebt) en daar iets wilt aan doen, dan is dit boek een aanrader: Zorgen voor jezelf - Ik word ineens zo raar - Over spanning en hyperventilatie
van Michel Roborgh. (Online te bestellen bij Bol en bij Standaard Boekhandel)


Er staan een aantal schema's in waarvan dit het overkoepelende is.


En ook een plan van aanpak, met trainingsprogramma's voor je ademhaling. De moeite!

maandag 25 december 2017

Serendipity

"Het leven zit vol tegenslag en teleurstelling", las ik deze middag in een interview met Arnon Grunberg (DM Boeken 13/12/2017) en ik dacht onmiddellijk: er is ook zo'n quote in het Engels. Niet "life is full of adversity and disappointment", maar "life is full of trials and tribulations". Yep.

Tien uur later zit ik voor de tv, nog maar es naar "Love Actually" te kijken en zie daar ...


zaterdag 23 december 2017

dinsdag 19 december 2017

Paranoid android?

"Of ik naast de ADHD geen andere diagnose - van een persoonlijkheidsstoornis - heb?", vraagt ze mij. Euh neen. Voor zover ik weet is ADHD een "ontwikkelingsstoornis", maar voor de zekerheid zoek ik het nog eens op.

En neen, voor de rest ben ik niet bovengemiddeld paranoïde, schizoïde, schizotypisch, borderline, antisociaal, theatraal, narcistisch, ontwijkend, afhankelijk of dwangmatig/obsessief compulsief en heeft niemand me ooit met behulp van een van deze predicaten ingedeeld. Blijkbaar bevat de DSM ook nog een NAO (Niet Anderszins Omschreven) of "ongespecificeerde" persoonlijkheidsstoornis, en elders vind ik ook "passief-agressieve", "negativistische" en "depressieve" persoonlijkheidsstoornissen uitgelegd, maar die zijn me evenmin bekend.

Tja. Was het iets van die aard dan zou ik het onderhand wel weten, denk ik zo. En: dit was een intake-gesprek. De therapeute bedoelde er vast helemaal niks mee.

Of wacht: ben ik dan toch paranoïde?

dinsdag 28 november 2017

Blindsided



"Een deel van de burn-outs ontstaat doordat mensen perfectionistisch zijn aangelegd, een hoog verantwoordelijkheidsgevoel hebben en voortdurend werken. Als ze stress hebben, overdrijven ze en gaan ze over hun grenzen zonder te luisteren naar de signalen van het lichaam. Daardoor crashen ze, voor ze in de gaten hebben dat ze die grenzen hebben overschreden."
Burnout coach Luk Dewulf in De Standaard, vandaag 28 november 2017

maandag 27 november 2017

Ruminate not

Of ik een piekeraar ben, vroeg de dame. "Euh, neen", antwoordde ik. En ik meende het: volgens mij "pieker" ik niet. Bah neen: ik anticipeer! Of ik heb flashbacks.

Semantics, schmemantics natuurlijk. Het gaat hem gewoon om de connotatie.

Ik heb niet het gevoel dat vooruit plannen (en daarbij alle mogelijke opties bekijken) problematisch is. Maar gelijk realiseer ik me dat wat ik doe "catastrophizing" (is er eigenlijk een Nederlands woord voor?) heet. Mijn vooruitzien is niet vrolijk. Niet positief tout court. Ik probeer paraat te zijn voor het gedoe dat eraan komt. Bereid me voor op het ergste. The light at the end of the tunnel is an oncoming train.

© Anxiety Girl by Lacey London 

Flashbacks zijn evenmin blijmoedig. Terwijl angstaanvallen meestal diffuus zijn, zonder aanwijsbare reden zijn flashbacks héél specifiek. En niet uit te roeien. 

Check Check Double Check

"Je maakt jezelf wijs dat anderen je uitlachen omdat je trager bent dan de rest", las ik ergens, op een ADHD blog, denk ik.

Uitlachen? Daar heb ik nu geen schrik voor. Maar 'k ben wel extreem gevoelig voor kritiek op mijn werk. Voor kritiek op alles wat ik doe, eigenlijk.

Omdat ik héél goed weet waar mijn valkuilen liggen.
  • Ik plan en organiseer me te pletter. Zet dingen in de agenda. Splits een grote taak op in deeltaken. Maak lijsten.Veel lijsten. ALLES is een klus. En raak vervolgens verlamd door de hoeveelheid werk. 
  • Dingen gaan niet hard genoeg vooruit (of toch niet zo hard als ik het zou willen), want ik dwaal af . Meestal verdwaal ik héél diep in details. Ik wil iets COMPLEET snappen vooraleer ik er over schrijf/praat. Ik wil dat wat ik produceer JUIST geformuleerd is. Dat de vertaling CORRECT is. De lat ligt altijd hoog. Bijgevolg doe ik uren over wat een ander snel snel oplost. 
  • Ik ben als de dood voor slordigheidsfouten, die ik hoe dan ook maak. Een half jaar opleidingen met apart te reserveren lokalen en verschillende lesgevers plannen en in het systeem stoppen is daarom een helse procedure. Check, check, double check. En dan krijg ik geheid achteraf toch een mailtje om te vragen "of ik overal het aanvangsuur correct heb ingevoerd". It kills me.
  • Ik begin aan massaal veel en maak niets af. Mijn opvolging sucks."Out of sight is out of mind" mag je bij mij heel letterlijk nemen. Ik laat lange termijn klussen doodbloeden. Ondanks mijn hele arsenaal aan "to do"en checklists, verlies ik dingen uit het oog. Daarom voel ik permanent stress als er iemand op me afkomt met een vraag. "Wat ben ik nu weer vergeten?" en "Die weet nog goed dat ik die grote klus nooit afgewerkt heb." Ik word er helemaal onderkruiperig van. Want ik ben bang. En als ze niks zeggen, word ik paranoïde. Altijd fun dus. 

Home is where the hurt is

Die zit thuis, met ziekteverlof, denkt u misschien. Ze rust uit - met therapeutische ondersteuning en medicijnen - tot ze er weer bovenop komt. 

Dat is ongeveer het scenario dat ik zelf graag zag. De realiteit is anders.

Binnen de maand starten de verbouwingen. Ja, precies: de verbouwingen die me al maanden zot veel stress bezorgen. En nu wordt het concreet. Heelder kamers moeten worden leeggemaakt. Spullen kruipen niet vanzelf in dozen. Ik ben er dus mee bezig. De hele tijd. In mijn kop (vooral), maar ook fysiek. Ik klus. Ik doe voort. Again. As always.

En verder sta ik op een wachtlijst voor gepaste hulp en heb ik sinds een week nieuwe medicijnen. 

zaterdag 25 november 2017

Apply yourself

Dat waar ik in doorschiet ontbreekt bij hen compleet.
Doe een inspanning. Steek een tandje bij.
Underachievers.

vrijdag 24 november 2017

A picture is worth a thousand words

Maak je geen zorgen! zegt men mij. Allez seg.

Drowning by Art By Moga

dinsdag 21 november 2017

You cannot pour from an empty cup

Goed zorg dragen voor jezelf staat hoog aangeschreven in het boeddhisme. Ik weet dat. Toch doe ik weinig of niks in die zin. 

Chronisch uitstelgedrag, zo kan je het noemen. Foute prioriteiten stellen, dat ook. Als puntje bij paaltje komt, is er maar één iets waar ik alle energie tegenaan gooi, en dat is het WERK. Want dat is BELANGRIJK. Eerst werken, en dan de rest. En bij die rest sta ik zelf als laatste in de rij. Met de gekende gevolgen: ik doe door tot het licht helemaal uitgaat. 
 

Ik zag het niet aankomen. Geloofde dat ik aan hetzelfde tempo kon blijven voordoen. De peute, die me - een jaar geleden - waarschuwde "dat dit niet zou blijven duren", vond ik aandoenlijk.  

Je weet niet wat je voelt. Je voelt niet dat je moe bent. Je stelt belangrijke behoeften uit.

Jaja. 

Ik hyperventileerde en verging van de angst. Maar ik deed voort. Geen focus? Giet er wat koffie op. Moe? Giet er sloten koffie op. Honger? Daar doe ik niet aan! Eten moet je inpakken (duh!) of kopen en meebrengen of je moet je werk onderbreken, opstaan en naar de resto. Ik heb helemaal geen tijd voor die crap. 

Twee dagen per week vasten en terug op gewicht komen: het werkte tot ik massa's suiker nodig had om alert te blijven. En nadien veel eten om wat rustiger te worden. 

Al die maanden dat ik zoveel mogelijk "onrust" probeerde te vermijden door systematisch weg te blijven van mensen. Heel de tijd dat iets uitsteken thuis (zoals koken & boodschappen doen) nog nauwelijks lukte ... Was er dan niemand die de bui zag hangen? Geloofde iedereen - zoals ik - dat  ik weer op mijn plooien zou komen wanneer het wat minder "druk" zou worden? Dat ik het wel zou "trekken" tot de volgende schoolvakantie

Project zelfzorg: ik had het er tien jaar geleden moeilijk mee en het is niet er niet veel beter op geworden. Ik heb weer een lijstje met werkpunten; waar ik voorlopig niet eens veel van bak. 
  1. Als je hulp nodig hebt, vraag er dan om.
  2. Beweeg
  3. Rust
  4. Eet gezond & gevarieerd
  5. Stel je grenzen
  6. Doe niet te veel
  7. Zorg voor structuur
  8. Wees lief voor jezelf

woensdag 15 november 2017

Questions

Gisteren en vandaag ben ik - om gezondheidsredenen - de deur uit geweest. Mensen gezien en zo. En dan komen er vragen. Meestal mijn favoriete vragen.

"Draag je wel genoeg zorg voor jezelf?"
Neen. Anders was dit hier nu niet gebeurd.

"Hoe zit het met je netwerk?"
Last time I checked the wifi was on.

People. You gotta love them.

dinsdag 14 november 2017

Fight, Flight, Freeze Responses


En, hoe voelt het, vandaag? Euhm...



Frozen, denk ik. 

woensdag 8 november 2017

This is a test (This is a test) And it's going to cut you down to scale

Gratis zelftest – Test je stress, angst en depressie
Meet je huidige niveau van stress, angst of depressie online met onze zelftest!

Allez hup, eens kijken hoe ik scoor in vergelijking met de vorige keer....





dinsdag 31 oktober 2017

Infographs, gotta love them

Zie nu: een hele ijsberg! Je kan er zelfs een poster van bestellen! Wel jammer dat die niet in het Nederlands bestaat.


Bron: https://www.learningsuccessblog.com/adhd-iceberg-infograph. Original infograph found on http://www.chrisdendy.com/


Nobody needs to know

Op een kleine drie weken tijd, waarin ik zelf niemand contacteerde om uit te leggen waar ik uithing, heb ik precies 2 mails ontvangen van mensen die zich vragen stelden. Geen familie. Neen. Collega's. 

"Wat moet ik gaan vertellen en aan wie?", het spookt al weken volcontinu door mijn kop. Ik raak er niet uit.

Het is inderdaad een beetje weird om al die mensen waar ik in de laatste maanden hoogstens virtueel contact mee had een bericht te sturen met "hey, weet je wat?". Want ik weet het ook niet zo goed.

Dus laat ik de tamtam zijn werk doen. En die heeft op 3 weken tijd geen handvol mensen bereikt.

Het zal me leren. Niet afdoende en niet duidelijk communiceren.

maandag 30 oktober 2017

Anterograde amnesia

  • Tijdelijk vastgehouden informatie of informatie uit het korte termijn geheugen kan verloren gaan. Tijdelijke retentie vervalt met storing. 
  • Inprenting (of 'codering'), het proces waarbij informatie wordt opgeslagen in het geheugen, kan worden verstoord doordat iemand afgeleid of moe is. 
  • Vergeten kan ontstaan door ‘fouten’ in het geheugen tijdens de inprenting en tijdens de opslag.
  • Anterograde amnesie is het gevolg is van een storing van geheugencodering en opslag.
Werkgeheugen kapot, korte termijn geheugen compleet zoek: dat is het zowat.

Schrijven lukt, maar moeizaam. Met 10 tabbladen open. Met kladjes en referenties. Uren bezig aan één blogpost.

Weg van het scherm en ik verlies houvast. Niks blijft plakken. Ik loop verloren in mijn leven en dat is bijwijlen eng. Voortdurend en overal word ik geconfronteerd met dingen die ik compleet vergeten ben.

Die "Tabula Rasa" met Veerle Baetens kwam behoorlijk hard aan. Damn.

Tension and trauma: be gone!

Ik heb vannacht een app gekocht en die heet "TRE for All". Vermoedelijk is dat een slimme zet. Want ik ben echt van plan om de oefeningen die ik recent aangeleerd kreeg uit te voeren.

Op zich is dit voornemen van weinig waarde; ik ben al miljoenen keren met goede moed aan stress reducerende oefeningen begonnen: ik blijf een optimist.

Yoga, Tai Chi, Qi Gong, boeddhistische meditatie, mindfulness, ademhalings- en imaginatietechnieken, autogene training en progressieve relaxatie, toegepaste en hypnorelaxatie: noem mij een relaxatietechniek en ik heb hem geprobeerd. Met wisselend succes. Volhouden is nooit mijn ding geweest. En meestal ben ik gewoon te gespannen. Als ik hyperventilerend zonder werkgeheugen in de gracht lig, zijn al die trucs onbegonnen werk.

In het voorbije jaar waren sporadische sessies holistisch lichaamswerk mijn enige verstrooiing. Iets wat ik onderging, want actief ingrijpen lukte al lang niet meer.

Maar zie, ik heb iets nieuws geleerd. Iets wat werkt en wat ik WEL kan.
TRE staat voor Tension Releasing Exercises; dat zijn dus "TRE Trauma- en spanningsreducerende oefeningen", uitgedokterd door David Berceli. Ik heb er nog niet veel over gelezen; weet alleen dat het op de psoas spier inwerkt en dat het de parasympathicus activeert.

Geloof mij vrij: na alle uitleg die ik al over die voor mij ongrijpbare parasympaticus kreeg, lijkt het alsof ik de Graal zelve gevonden heb.

Nu ja. Ik kreeg de TRE reeks dus mee op papier, maar dat is moeilijk werken zo, dat lezen en oefenen tegelijk. Vandaar de (Engelstalige) "TRE for All" app: die bevat niet alleen de uitleg, maar ook korte filmpjes van hoe het precies moet. Just what I need!

Meer leesvoer over TRE in het Nederlands en het Engels hierzo. En er is ook een boek.

I hear beeping sounds

Ja lap, sinds een paar dagen fluiten mijn oren. En neen, ik luister niet vaak naar luide muziek. Ik luister al bijeen zeer weinig naar muziek. Ik vergeet gewoon om dat te doen.

Is het mijn bloeddruk? Is het iets anders? Of gewoon weer stress? Dat zou wel es kunnen, volgens het internet. Wat is stress? 10 symptomen & gevolgen van mentale spanning meldt alvast dit:
"Oorsuizen door stress komt erg veel voor. Om die reden wordt oorsuizen ook wel piepstress genoemd. De medische term voor oorsuizen of piepstress is tinnitus. Als je oren suizen door toedoen van stress, dan hoor je een fluit- of pieptoon in één of beide oren. Dit geluid komt niet van buitenaf, maar wordt voortgebracht door de hersenen onder invloed van stresshormonen. Je kunt helaas weinig doen tegen oorsuizen.

Omdat oorsuizen een belangrijk symptoom is van stress, is het echter wel een duidelijk signaal dat je stress dient te verminderen of zelfs stressmanagement moet overwegen."

zaterdag 28 oktober 2017

Topsy Turvy

Drie dagen thuis en mijn dag-nacht ritme staat al geheel op zijn kop. 

Soit. Ik herpak me. Slapen: nu.


zondag 22 oktober 2017

Never Memorize Anything You Can Look Up

Einstein once said "Never Memorize Anything You Can Look Up" I never knew he did. Maybe I forgot. Anyway; it doesn't matter.  

Some also say that "Before Google, there was memory". I see that differently. Me remembering anything at all? It's all thanks too Google tools. And Microsoft tools too, these days. Yep.

vrijdag 20 oktober 2017

I want you to trust people. Try. (3)


Getver. Dit beeld is om zoveel redenen immens funny.

Hugh Laurie als Dr. Gregory House en Lin Manuel Miranda als Alvie, in "Broken", mijn favoriete aflevering, waar ik in 2010 en 2009 al over schreef. 

Yup, Lin Manuel van Hamilton, the musical!  Net nu ik Ron Chernows 731 pagina dikke Hamilton biografie aan het lezen ben. 

Tel daarbij het feit dat ik net als Dr. House met enige "trust issues" kamp en het wordt geheel hilarisch. 


donderdag 12 oktober 2017

If all else fails (2)

Dat je signaleert en afgewimpeld wordt - want hey: dit heb je toch al eerder doorgemaakt? Dat je eerst kiest voor al die dingen die voorheen soelaas boden. Dat je vervolgens meer en meer confrontaties (en mensen tout court) uit de weg gaat. Dat je je concentreert op wat nog wel gaat tot je niets anders meer doet dan zwaar gefocust doorwerken. Dat je weet wat je zou moeten doen maar je te ver heen bent om het te doen.Dat je je bij gerede twijfel tussen alleen op reis gaan en een opname kiest voor het eerste en - hoera - in betere staat terugkomt. Dat je hulp nodig hebt. Dat je zelf niks in gang krijgt en er dus niks gebeurt. Dat je de mensen die niks merken vervloekt en de mensen aan wie je hulp vraagt beangstigt.
Dat je je afvraagt waarom.
Dat je begint te geloven dat alles je schuld is.
Dat je weet dat ze jou de das omdoen, de medicatie en de hormonen, de sandwich generatie toestanden en de grote geldverslindende verbouwingen.