zondag, november 09, 2014

Het pompoen seizoen

Eerlijk: tot een paar jaar geleden vond ik pompoenen, net als courgettes, bijzonder onsmakelijk. Omdat ik niet wist hoe ze klaar te maken. Ook al volgde ik een recept, de soep eindigde meestal voor meer dan de helft in de afvoer. De huisgenoten waren geen fan en ik al evenmin. En alles - op zijn Amerikaans - met smelt- of strooikaas overgieten, dat doe ik liever niet.
Maar zie, toen ging ik op weekend met de Boeddhisten. En daar at ik pompoen uit de oven. Gewoon zo, zonder meer erin gelegd en gegaard. Super lekker. En toen realizeerde ik me dat het op die manier kon. Niet door die pompoen rauw en keihard in stukken te hakken en die plat te koken, maar door hem geheel - of gehalveerd en bestrooid met een pak kruiden - te garen.
Et voila, sindsdien eten we hier thuis pompoen a gogo. Gewoon door de (rest)warmte van de oven te benutten, door na het koken een pompoen een uur (of twee) te laten garen. Om er dan - al dan niet geschild - verder mee te werken.  Met tandoori. Met harissa. Met look. Met gember. Met (gevriesdroogde) korianderblaadjes. In soep. In puree. In risotto.
En dat is lekker. Yup.



vrijdag, augustus 01, 2014

Picture perfect

Toen we hier 14 jaar geleden voor het eerst rondkeken, waren we direct overtuigd: een goed gelegen, groot huis, met garage, binnenkoer en atelier, plus de mogelijkheid om bij Stad Gent een stuk tuin aansluitend op het buurtpark te kopen. En ik denk er nog steeds zo over. Voor geen geld van de wereld wil ik hier weg.

Maar groot en oud - bouwjaar 1895 of zo - wil ook zeggen: potentieel veel werk. Gelukkig was het huis in orde - de 2 laatste renovatiefases, rond 1960 en ergens begin de jaren 90, lieten ons toe om zonder voorafgaande renovaties te verhuizen. Alles zat erin: een keuken, een badkamer en centrale verwarming.

Na een nieuwe gevel, een nieuw dak met veluxen, een nieuwe zolder, (bijna) overal nieuwe ramen en een heringerichte tweede verdieping met 2 ruime kamers per tiener, zijn we aan de afwerking van de (ouderlijke) eerste verdieping bezig. Waar sinds kort een compleet nieuwe badkamer met apart toilet, een ruime dressing en een grote “muziekkamer” te vinden zijn. Het pleisterwerk is al goed uitgedroogd. De afwerking: daar zijn we mee bezig. Schilderen en inrichten. Beetje bij beetje. Het gaat vooruit en het ziet er steeds beter uit. Maar we blijven natuurlijk spullen van de ene kamer naar de andere verhuizen, tot het einde (met genoeg opbergruimte en zo) in zicht komt.

Het gelijkvloers, daar zijn we nog niet aan begonnen. Niet dat dat erg is. Maar het is wel de plek waar mensen langskomen. Of: niet meer langskomen. Want het is een rommeltje. De living is uitgeleefd, de keuken is onhandig en de koer heeft een afgebladderde muur en tegels die sinds de laatste werken compleet verzakt zijn, zodat de mottige oude teakhouten meubels schots en scheef staan tussen het weelderige onkruid en de resten bouwafval die ooit naar een containerpark moeten - net als driekwart van wat er “voorlopig” in het atelier gestockeerd staat.

Of ik dat erg vind? Ja en neen.

Ja, omdat ik een perfectionist ben. Al veel te lang interieurtijdschriften lees en licht manisch verfkleuren en spullen op Pinterest verzamel. Voor mij moet het er “juist” uitzien. Of het doet een beetje pijn. Snapt u dat?

Neen, omdat ik OPGEGEVEN heb. Sinds de laatste keer dat ik alle teak met een tandenborstel hyper clean kreeg, is het inzicht gekomen dat ik hoe dan ook ALTIJD verlies. Van de elementen die teak meubelen van groene smurrie voorzien, van huisgenoten die meer rommel maken dan ik kan verdragen en van mezelf: als ik mijn energie niet goed besteed, ga ik geheid onderuit. Dus moet ik kiezen. Ofwel ga ik als een gek schoonmaken en klussen en kan ik zonder schroom mensen uitnodigen. Ofwel laat ik de boel de boel en haal ik niemand binnen.

Het is dat laatste geworden. Als ik het enigszins kan vermijden, nodig ik geen mensen uit.

Niet dat u niet welkom bent, maar etentjes en feestjes - met uitzondering van familiale elk-om-beurt toestanden, dat hebben we hier niet meer. Ooit geraakt het opgekuist. En dan zien we wel weer. Maar nu niet.

Post scriptum voor wie afkomt met “dat is typisch als je een oud huis koopt, het stopt nooit”.
Gelieve eens te checken of uw nieuwbouwwoning - die gemiddeld echt veel kleiner is - na 14 jaar geheel piekfijn in orde is. Met blinkend barbecuerooster toe. I dare you.

maandag, juni 23, 2014

A thousand women behind me

Een week geleden had ik er nog niet aan gedacht om aan de Midzomernachtloop deel te nemen. Het gaat niet zo goed met mijn sportieve bezigheden omdat ik me niet echt fit voel. Ik miste al meer spinninglessen dan ik er volgde en het in april gestarte loopschema (doelstelling: een halve marathon op 21 juni) hield ik maar kort vol. Chronisch hyperventileren is SLOPEND. Mentaal klaarwakker maar fysiek uitgeput, zo was ik meestal.


‘k Was al blij dat ik de (middelbare school) vakantie haalde. En dat dit weekend me eindelijk de kans gaf om uit te rusten. Maar toch, toen ik bij een facebook vriendin las dat ze haar “running bib” van de hand deed, besloot ik die over te kopen. Het loopt wel los, dacht ik zo. Ik heb het hele weekend toch niks te doen.

Dus ging ik gisteren om half zeven met de mijnen naar De Kaai en at ik friet met een visbrochet en bearnaise, om me achteraf thuis in de zetel neer te vleien en zappend op een idiote sexy David Boreanaz movie te botsen. Het was al negen uur toen ik in looptenue (magenta Nike shirt, lange ondertight en zwart looprokje, roze sokken, Saucony Triumphs ) en ietwat gestresseerd vroeg of ik snel naar de Blaarmeersen kon gevoerd worden (want daar stond nog een fiets in het rek waar ik mee naar huis kon) .

Geen eindtijd. Geen vooraf berekende splits. Geen gezelschap om me af te remmen. Geen plan tout court.

Ergens achteraan in het startvak hoorde ik een vrouw “een uur en een kwart” zeggen en ik dacht: “die moet ik in de gaten houden”. Rustig aan, nam ik me voor. Als ik mezelf hoor ademen, ga ik te hard. Dus liep ik niet te snel, maakte ik me niet druk om de wegversmallingen (aan de Groene Vallei ter hoogte van Volta was het ECHT ZOT) en hield ik mijn angst voor stampedes op fietsbruggen en -doorgangen onder controle (Zijn die wel voorzien op zoiets? Ik herinner me beelden uit Nederland, met een heleboel mensen in het water …)
Vlot lopen was het niet, maar ik liep alleen, en dan wil ik toch voorbijsteken. Bij het 5 kilometer bord hoorde ik iemand “28 minuten” zeggen en dat kon ik moeilijk geloven. Maar ik bleef cool en vertikte het om de lopende Nike+ registratie te checken. 

Al bijeen heb ik mezelf geen geweld aangedaan. En ben ik na 1 uur en 3 minuten over de finish gelopen. Met de correctie in gedachten, verwachtte ik me aan exact 10 kilometer per uur, mijn oude, “reguliere” tempo. Gezien de omstandigheden ging het dus behoorlijk. 

Na correctie bleek het resultaat 58:31 te zijn. Nummer 368 van de 1368 vrouwen op de 10 km.

Je ziet me in het finish filmpje afkomen, bijna helemaal achter een grote meneer verstopt.

zondag, juni 08, 2014

A lifetime of ADHD failures


Hoewel ik het lang niet altijd met hem eens ben, vind ik vaak troost in de schrijfsels van Douglas Cootey. Zoals vandaag. 



Hyperdrive

Het gaat al weer een eind niet zo goed. Mijn "symptomen" zijn erger dan ooit. Ik ben momenteel hyper (en dus heel heel erg helder en niet te stoppen) maar fysiek heel mottig. Kan niet hard sporten omdat mijn hart en bloeddruk niet meewillen - en dat jaagt mij angst aan. Ben bang dat er echt iets gaat mislopen, als gevolg van de enorme stress die ik constant voel. Want of ik nu sport of niet, permanente extreme stress IS de oorzaak van hartproblemen en zo meer ...



Zoals altijd heb ik het extreem moeilijk met STARTEN en STOPPEN. 's Ochtends raak ik absoluut niet in gang en 's avonds is er geen manier om rustig te worden. Koffie en suiker zijn zowat de hoofdbestanddelen van mijn dag, met alle gevolgen - ettelijke kilo's - vandien ... Ik weet ook dat alcohol "dom" is - daar word ik NOG dikker van - maar na een reeks van 18-uren dagen is een pint of een glas wijn niet anders dan zelfmedicatie, om toch wat te vertragen.

Tja, op dit moment zit ik ook te veel op een high om "verstandig" te gaan leven, met gezond eten en yoga en mindfulness en al die dingen die ik een paar jaar geleden nog min of meer in de hand had. Het zit me dwars, maar door die high ben ik ook ongelooflijk productief. En dat is fijn. Zowel op het werk als erna. Want ik lees het halve internet door, pin me te pletter en schrijf (blog drafts) a gogo.

zondag, mei 11, 2014

Relax?

Ontspannen zijn is goed, neen?
Bwah.

Ontspannen zijn, wil ook zeggen dat ik nog WEL alles wat ik moet onthouden noteer, maar het compulsieve checken van agenda's en (ellenlange) To-Do Lists achterwege laat.

Zodat ik vergeet, verkeerd inschat en steken laat vallen.

zaterdag, mei 10, 2014

De omgekeerde wereld

Het gaat goed. Dank u.
De verbouwingsstress is weg - de lijst met af te werken klussen schiet voor geen meter op maar daar kan ik NIKS aan doen dus laat ik het los. We zullen ooit schilderen. En kasten zetten. En weer uitpakken. Maar nu nog effe niet.
De crisissen veroorzaakt door ondermaatse schoolresultaten zijn bedwongen. Zucht. Tieners en motivatie. Ouders en onmacht. Niet goed voor het hart, die dingen.
Onze reis naar de USA in de paasvakantie was absoluut een succes. Ik probeer tijd te maken om de foto’s van (geo)tags en commentaar te voorzien, maar voor de nieuwsgierigen staan ze al hier.
Voor de rest ben ik al dagen vrolijk en jumpy. Een beetje praatziek. En afgeleid. Procrastinating like there’s no tomorrow gevolgd door (nachtelijke) werksprintjes, het is niet ideaal, maar ik leef ermee. Probeer weer vaak te sporten (en dat lukt redelijk goed). Ik ben ontspannen van reis teruggekomen en wil - ondanks de potentieel overvolle agenda in de komende weken - enigszins ontspannen blijven.
Maar toch denk ik: moet ik me nu zorgen maken over een hypomane fase. Of is dat weer de wereld op zijn kop?

donderdag, april 24, 2014

Rugby is geen sport voor watjes

Al meer dan 8 jaar breng ik hem. Vroeger enkel op woensdag, nu twee keer in de week. Het is een diep ingesleten gewoonte geworden. Vooral omdat ik - in de tijd dat er nog geen clubhuis stond en er ‘s winters niet anders op zat dan aan de kant van het veld te koukleumen - besloot om van de gelegenheid gebruik te maken om wat te lopen. Hoezeer we ons soms kapot moet haasten om tegen zes uur op de Blaarmeersen te zijn, op woensdag en vrijdag is er tijd voor sport, voor zoonlief en voor mezelf.

Toegegeven, ik heb er geen omkijken meer naar, als hij uit de auto stapt. Soms raak ik zelfs niet tot aan het clubhuis. En soms probeert hij mij af te schudden. “Ik ga wel met de fiets”, zegt ie dan, “dat is rapper.” Wat klopt, maar ik wil mee, want ik wil lopen en vind het snel te koud om in bezwete loopkledij terug te fietsen.

Vroeger vond je me meer bij het veld. Kende ik meer ouders. Was ik meer “betrokken”. Maar na een periode vol discussies en strubbelingen tussen ouders, trainers en clubbestuur, draaide ik een bladzijde om. In plaats van me nog langer - en bij wijlen ERG - druk te maken, besloot ik om los te laten. Nu doe ik mijn bar shifts. En probeer ik om - met het gezin - de jaarlijkse feesten mee te pikken. We houden het gezellig zo.

Hij heeft mij niet meer nodig. Maar toch ben ik ongerust. Want ik zie dat de U15’s veel ruwer spelen. Ik lees mails over “concussion management” en zie op Facebook dat zijn leeftijdsgenoten geregeld blessures oplopen. Ik was in de voorbije maanden een paar keer getuige van een “naar het ziekenhuis”- incident. En ben me er pijnlijk van bewust dat er niet eens altijd iemand aanwezig is die EHBO kent. (Zelfs dat ze de EHBO koffer of het ijs niet snel weten te vinden, als dat nodig is.)

Hij heeft mij niet meer nodig. En wij - zijn ouders - hebben ook een leven. Met jobs. En verbouwingen en zo. Waardoor we hem niet naar elk verafgelegen toernooi vergezellen. Want dan ben je echt wel een hele dag weg. OK, de vervoersregeling is geoptimaliseerd sinds de club met dat dashboard werkt. Toch wil ik niet doen alsof ik het normaal vind dat mijn kind bij een andere ouder in de auto moet stappen. Is er echt geen geld voor een bus(je)?

Kortom: vandaag vraag ik me weer af of het wel slim is om hem te laten gaan. Want wij rijden niet. We weten niet wie er wel rijdt maar vertrouwen erop dat die mensen geen halve dag pinten zwikken langs het veld. En we hebben er geen idee van of er iemand - in geval van nood - medische bijstand kan verlenen.

En kom niet af met “dan had hij maar moeten voetballen”. ‘t Is overal wel wat.

donderdag, maart 06, 2014

The postman NEVER rings

Mercedes heet ze. Onze postbode. En ze heeft de goeie gewoonte om op af te leveren postpakketten VOORAF "afwezig" aan te kruisen - dat zagen we vorige week toen we 's ochtends snel het raam opentrokken om alsnog een pakket in ontvangst te nemen.

Meestal dropt ze onmiddellijk een afwezigheidsbericht in de bus. En die op het Stapelplein, die weten dat. "Ge kunt klacht indienen", zeggen ze daar. Maar zo zijn we niet.

Naar het schijnt is ze blond, Mercedes. Ik heb haar nog nooit gezien. Maar ik denk dat ze goed scoort op de Georoute-richtlijnen. Snel en efficiënt. Jaja.

zondag, maart 02, 2014

What are families for (4)


Het zit erop, het "familieweekend". We zijn erdoor. En het ging allemaal OK. Ik ben moe, dat wel. Heel erg moe. Hoewel ik heel weinig heb uitgestoken en genoeg heb geslapen.

We hebben gewandeld. Ik heb wat gelezen. Ben in de sauna geweest. En zat mee aan tafel, van ontbijt over aperitief tot ver na het avondmaal.

Zoals altijd heb ik een groot deel van de stress weggegeten. Alles wat thuis niet op tafel komt, passeerde de revue. Boter en speculoospasta, en chips en taartjes. Bij ons vertrek was ik al vijf kilo zwaarder dan begin januari en dat zal nu niet verbeterd zijn. Nu ja, de draad opnemen en geregeld lopen - met een loopschema - daar ben ik sinds 15 december niet aan toegekomen, dus moet ik nu niet zagen over mijn dikkigheid.

De alcohol ter plekke was van superieure kwaliteit, dat mag gezegd wezen. "Het leven is te kort om brol te drinken", herhaalde schoonbroer die voor de wijnvoorraad instond en hij heeft gelijk. "Ge gaat hier niet met hoofdpijn opstaan", voegde hij eraan toe en dat klopte helemaal, al denk ik dat hij daarbij niet aan onthouding dacht. Op mijn persoonlijke alcoholconsumptie - 2 glazen rode wijn en 3 glazen cava over het hele weekend - valt niks aan te merken. Mocht mijn therapeut beloningsstickers plakken, dan had ik er NOG een verdiend.

De sfeer zat goed en is er geheel niks ontspoord. Persoonlijk ben ik gespaard gebleven van de gevreesde kritiek en slinkse opmerkingen en ik hoop van ganser harte dat mijn beperkte aandeel in de conversaties geen aanleiding gaven tot bad feelings, bij wie dan ook. 

Wat ik ondertussen weet is dat therapeuten (onbewust?) therapeuten-vragen stellen. Opdat je de situatie zou evalueren of er toch zou over reflecteren.  En dat ze conversaties aanwakkeren...

Omdat alle kinderen (en leerkrachten) een vakantieweek in het vooruitzicht hadden, leek het alsof dit een “speciaal” weekend was. Morgen moet ik echter gewoon werken.

vrijdag, februari 28, 2014

On the road

Mocht mijn therapeut beloningsstickers plakken, dan had ik er nu een verdiend voor "avoid avoidance".

Stand by your man and close the ranks firmly

Of ik wat minder negatief kan zijn. Wat minder cynisch …
Of ik niet gewoon kan genieten van het vooruitzicht om in de Ardennen te zijn.
Tja.

Terwijl ik mezelf oppepte met “stand by your man!” en mijn huisgenoten “close the ranks” aanbeval, botste ik weer op zo’n irritant artikel waarin me werd aangeraden om “enge dingen” te doen. Ja lap, dacht ik. We zijn weer bij die frigging comfort zone beland. Een onderwerp dat me - zoals veel van die motivationele bullshit - gewoon KWAAD maakt. Lifestyle tips en slogans, vooral als die impliciet aansturen op een verbetering van uw productiviteit, ik kan er NIET tegen (en heb me er al eerder over uitgesproken).

Dat laat niet weg dat ik begrijp dat cynisme niet helpt. Dat ik beter af ben als ik een meer boeddhistische attitude nastreef. Momenteel zijn “acceptatie” en “dankbaarheid” al behoorlijk lang uit de weekplanning geschrapt en vervangen door “hou uw kop boven water mens”.

En ja, ik moet er dringend wat aan doen.

If you have nothing nice to say, don't say anything at all

I know


What are families for (2)

Ik ben er klaar voor. Ben mentaal voorbereid. Gewapend tegen kritiek en slinkse opmerkingen over
  • mijn tekort aan “cultuur”.
    Ik heb niks met de Standaard Boekhandel Top 10. Boekenreeksen en cd-boxen die “kwaliteitskranten” aan de lopende band aanbieden laten me koud. Ik hou niet van jazz. Luister niet naar avant-garde jazz of andere arty farty moeilijke muziek. Ik ben ook niet geneigd om over politiek te discussiëren want daar ben ik niet mee bezig. 
  • het gewicht van mijn huisgenoten.
    Met de impliciete boodschap dat ik vast niet gezond kook (of helemaal niet kook en hen alleen rotzooi voorschotel). 
  • mijn gewicht, kleding- of haarstijl.
    Omdat het me per definitie niet lukt om er fit, uitgerust en opgekuist uit te zien op die momenten dat ik me moet vertonen, moet ik nodig erop attent gemaakt worden dat er iets kan aan worden gedaan. 

dinsdag, februari 25, 2014

Rejection-sensitive dysphoria (RSD)

Rejection-sensitive dysphoria (RSD)? Had ik nooit van gehoord. Maar ik ben additudemag genegen en googelde vol interesse verder, ook al kon het stuk in kwestie best wel een verdoken reclame voor medicijnen zijn.

Blijkt dat het fancy label door ene Dr. William Dodson in gebruik werd genomen en buiten zijn geschriften nergens opduikt. Maar het idee, wat hij met die RSD bedoelt, dat lijkt steek te houden.

Voor mij was het weer een aha-erlebnis. En ik zie dat de mensen die ermee aan de slag gingen, rake dingen schrijven. Larry Letich's verhaal en dat van zijn patiente, bijvoorbeeld, zijn er twee waar ik nog op terug zal komen. Lees ze eens, zou ik zeggen.

Spam at work

KRIJG NU HET SCHIJT, dacht ik, toen ik enkele tips om uit mijn comfortzone te stappen voorgeschoteld kreeg. Maar ik wil graag bijleren, en omdat "Leren start als je uit je comfortzone stapt", klikte ik door.

OK, toegegeven: ik had dat beter niet gedaan. Ik had voorzichtiger moeten zijn. Ik had moeten nadenken bij de titel "Personal Life & Business Coach". Dan had ik vast nattigheid gevoeld. 

Maar neen. Ik las de hele pagina. Tot aan de "Wat is de volgende stap die jij gaat zetten buiten jouw comfortzone?" 

En toen dacht ik: "Wat als ik uit MIJN comfortzone stap en in die van U terechtkom? WAT DAN?"

What are families for (1)

Nu ik hier toch zit, rillend in de koude keuken, wachtend tot ik me minder kotsziek voel en naar bed kan zonder het risico te lopen dat ik op de nieuwe bamboe vloer spuug, kan ik misschien kort iets kwijt over het familieweekend. Vier jaar geleden zag ik het om tal van redenen niet zitten en bleef ik thuis.
Nu wil ik niet beweren dat ik plots wild enthousiast ben om deze keer mee te gaan. Maar ik heb wel toegezegd. Omdat ik besef dat wat me het meest tegensteekt, niet direct met het gezelschap maar wel met mijn aanslepende "winterdip" te maken heeft.
Het feit dat ik een heel weekend energiek en behulpzaam zal mogen wezen, terwijl ik die energie niet op overschot heb - zie mij met de glimlach tafels dekken, koken, afruimen en afwassen - DAT is waar ik hard tegenop zie. Het is een klus. Ik ben dat weekend kwijt. En dus ook de tijd om uit te rusten, om van de voorgaande week te bekomen, om te recupereren en de de batterij weer op te laden …

dinsdag, februari 04, 2014

Never been a slow reader


You read 426 words per minute. That makes you 70% faster than the national average.


(Aan die 661% faster van Michel kan ik niet tippen.)

donderdag, januari 09, 2014

Innuendo

Even een rechtzetting:
K was thuis in (ziekte)verlof omwille van ondanks de verbouwingen in haar huis.
Dank u

zondag, januari 05, 2014

Week 4 - Torpor

Week 4 en ik doe zo goed als niks. Mijn geheugen reikt vaak niet verder dan het einde van een zin.

De feestdagen komen en gaan zonder incidenten. Ik blijf op afstand en observeer. Iedereen is - overal - nuchterder dan ooit. Familiebezoeken met lange stiltes en zonder mensenkater achteraf, waar gaan we dat schrijven? Een grote bende vrienden bijeen en geen hilarisch scheve mensen. Tiens.

Ik krijg mijn zenuwtics - nagelbijten en krabben (wat lastig is, zonder nagels) - niet onder controle en dat stoort me mateloos. Er is ook nog altijd iets met mijn eetlust wat ik niet kan verklaren. Normaal vreet ik me onnozel. Raid ik om de haverklap de koelkast en de voorraadkast. Kan ik geen boodschappen doen zonder iets om te snoepen. Vet en suiker zijn mijn vrienden in tijden van stress. Mocht ik niet sporten, ik woog vast 100 kilo. En nu sla ik zonder veel probleem maaltijden over. Geen honger. Maar vooral ook: geen zin. Voor het eerst in jaren ben ik begin januari niet op mijn zwaarst.

Ik maak toch voornemens, zij het enkel op sportief gebied. Een concreet sportschema helpt me, heb ik ondervonden. Ik pik ook de mindfulness draad op en start een "meditation challenge".

En ik begin me ook zorgen te maken, over al de rest.

dinsdag, december 24, 2013

Week 3 - Slip Sliding Away

Ik wist het vooraf: toegeven aan uitputting is gevaarlijk. 't Is pas wanneer je stopt en stilstaat dat je beseft dat de bodem van de put niet eens in zicht is.

De vakantie is aangebroken en de tieners zijn nu voltijds thuis. Dag en nacht zijn op slag zoek. De tijd verglijdt en ik verlies houvast. Ik eet niet meer, ik graas.  Ik krijg mezelf niet in gang om het “noodzakelijke” - als boodschappen en huishoudelijke klussen - te doen. En ik verdraag niks. Met alle gevolgen vandien. Frustratie en conflicten a gogo.

"Laat me met rust", zeg ik, maar ik ben zelf onuitstaanbaar omdat alles me te veel is.

Wat was het nu weer dat ik nodig had? Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging.

Tja.

Week 2 - Zombie

Niet helder kunnen denken heeft zijn charmes. Maar niet wanneer je je “kwesties op te nemen met de aannemer” drie keer moet laten uitleggen.

Onrust steekt de kop op. Ik moet iets gaan doen! Tot ik eraan probeer. De krant lezen is een klus op zich. Ik wil wel, maar het gaat moeilijk.

En dan val ik eindelijk stil: de angstaanvallen zijn weg en ik word ‘s morgens wakker met een heldere herinnering aan dromen; het resultaat van die Sedinal pilletjes, vermoed ik.

Alles gaat in ultra slow motion. De wereld draait en ik kijk toe en daar heb ik vreemd genoeg vrede mee. Ik raak nauwelijks het huis uit. Slaag er niet in om te sporten. De batterij is leeg.

Wat ik niet hoef is extra stress - en die komt er natuurlijk wel, ongevraagd en in grote hoeveelheid.

De week eindigt met een langgepland kerstconcert. Vredig.

Week 1 - Ain't no use crying over spilt milk

Wat gaan ze zeggen? Zie ze weer werkeloos thuis zitten, murw in der kop.

Het meest van al geneer ik me voor de bouwvakkers die me in huis zien rondsluipen. Ik heb het gevoel dat ik hen uitleg verschuldigd ben.

Schuld en boete, dat is mijn visie. Hoezeer ik ook weet dat niet helpt, mezelf te culpabiliseren.

Gelukkig hebben we geen plannen voor de Kerst.
Gelukkig moet ik geen cadeautjes inslaan.
Gelukkig moet ik niks speciaals koken. Want het zou niet lukken.
Gelukig ben ik niet depressief. Of angstiger dan anders.

Ik werk met enige moeite de laatste week van mijn trainingsschema af en denk daarbij herhaaldelijk aan Carrie Mathison’s “Look, I'm running six miles a day, I'm sleeping eight hours. It's working.” Carrie gelooft wat ze zegt is, terwijl iedereen vindt dat het bullshit is. Ook voor mij helpt lopen enorm. Maar ‘t is niet genoeg. Zelfs met medicatie kan het fout gaan.

Niks zo gevaarlijk als overmoed: een heel jaar zonder mindfulness, zonder yoga. Ik heb voortgedaan. Dat vooral. Niet (genoeg) stilgestaan. En dat wreekt zich.

Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging. Dat heb ik nodig. Zelfzorg, noemt men dat.

woensdag, december 11, 2013

Taper Week

Na twee jaar van gesukkel en gepruts, van deelnames plannen en dan toch niet te lopen - omdat ik me niet fit genoeg of niet afdoende voorbereid voelde - besloot ik deze zomer om er ECHT voor te gaan. Voor een HELE marathon.
  1. Bij myasics.nl maakte ik een trainingsschema op, met als doel om er op 15 december 4 uur 33 minuten en 37 seconden over te doen. Geen al te zot plan, want ik koos voor de minimum belasting. Over een periode van twintig weken zou ik 88 loopsessies met een totaal van 772 km afwerken. Yay!
  2. Vervolgens schakelde ik Nike+ in voor de registratie. Ik ergerde me al vaak aan de pannes van de iPod synchronisatie en de buggy Nike+ website, maar besloot dat het voor mij toch precies doet wat ik nodig heb: info geven terwijl ik loop, en tijden en afstanden opslaan. Meer moet dat niet zijn.
  3. Voor de verwerking en ter documentatie, had ik al een eind geleden voor Dailymile gekozen, en daar hield ik zorgvuldig alle info bij. Kwestie van gemotiveerd te blijven.
En het ging goed. OK, ik heb al die tijd weinig gespind, en van de krachttraining die wel op de planning stond, kwam er weinig in huis. Maar ik heb grenzen verlegd. Geleerd om harder en véél langer te lopen. En mens, ben ik daar content over. Want lopen helpt. Meer dan gelijk wat.

Een dikke 18 weken lang heb ik mijn marathon schema religieus gevolgd. Tot het voorbije weekend.
Het wordt een halve, zondag.

dinsdag, december 10, 2013

Dat meisje krijgt wel veel hulp hé

https://soundcloud.com/ntr-radioprijs-2013/08-adhd-ce-line-mulder

Seems like that raptor is still after me

De volgende schoolvakantie heb ik niet gehaald, da’s duidelijk.* Of ik me misrekend heb? Ik weet het zo niet.

Vakanties als reddingsboeien, dat is waarschijnlijk niet zo ongewoon bij werkende moeders. Maar het feit dat ik tijdens vakanties dubbel afzie omdat de structuur van de werkweek ontbreekt, dat maakt het extra lastig.

Als mijn focus op het werk erdoor zit, verlang ik naar rust. Om dan thuis heel snel te ondervinden dat ik eigenlijk liever op het werk wil zijn. Want daar laat men mij veel meer met rust. In de zin van: ik werk er meestal gestadig door, op mijn eentje.

Maar soit, als ik op-en-versleten ben, heb ik rust nodig. En daarmee bedoel ik: tijd om NIKS te doen. Tijd voor zelfzorg, die “bron van veerkracht” en zo meer. Veel meer dan slapen, mediteren en sporten zou dan niet mogen.

Dus: GEEN “persoonlijke inhaalactiviteiten” als kranten en boeken lezen, rondsurfen en tv opnames bekijken en veel schrijven. GEEN dagdagelijkse klussen als opruimen, wassen, koken, boodschappen doen enzovoorts. En al zeker GEEN extra klussen “want ge zijt toch thuis” of “ge zijt toch niet ziek hé”.

Daarom ga ik nooit met veel goesting in “ziekteverlof”. Omdat het niet werkt. Daarom ben ik niet zo’n fan van schoolvakanties. Omdat ze me f*cking depressief maken.

Symptomen, symptomen, symptomen. Op op den duur valt er niks meer te zeggen. Jammeren op facebook is makkelijk. Er is geen tijd voor reflectie, geen tijd te bloggen. Alles is gezegd. We weten het nu. Het wordt niet beter.

“Het is geen goed jaar geweest”, concludeert men voor mij. Maar zie, zelfs dat herinner ik me zo niet. Volgens mij ging het zelfs héél goed, met het werk. En met mijn loopplannen.

De hele serie voorstellen tot extra medicatie heb ik één voor één afgewimpeld. Op een plantenpreparaat na. Ik wil geen extra pillen. Voor de dooie dood niet.

Pas de volgende ochtend snapte ik wat hij - de specialist - me duidelijk maakte. Dat ik te ver heen ben om nog wat te tinkeren met ademhalingsoefeningen en cognitieve gedragstherapie. Dat nuttige tips over structuur en grenzen bewaken op dit moment geen aarde aan de dijk zullen brengen. Dat hij wel gelooft dat ik wil. Maar ook ziet dat ik niet meer kan.

Iets wat ik zelf steeds weer betwijfel. Ik geef niet op. Tot ik neerval. En zelfs dat vergeet ik héél vlug.

Wat brengt de toekomst? Welke zijn de vooruitzichten? Op dit moment heb ik niet genoeg geheugenruimte om langer dan een halve dag vooruit te zien. Het is bijna Kerst, realiseer ik me. En er is nog geen boom. En ja, ik ga lopen zondag. Het kan me niet schelen wat men daarvan denkt.

* Vorig jaar crashte ik inderdaad pas in de vakantie.

donderdag, november 28, 2013

Sloa mor ip de belle, de match es gedoan

Het startte met “last van de zwaartekracht”: dagenlang liet ik alles uit mijn handen vallen. Vervolgens raakte ik ongeveer alles kwijt: mijn sleutels, mijn bril, mijn loopgordel, mijn handschoenen … En toen - oh joy - volgde de cognitieve uitval.

Game over dus: ik zit voor een scherm en kan ik niet meer helder denken.

Hoewel ik er tot nog toe mijn hoofd goed bijhield, wilde mijn lijf in de voorbije weken niet altijd mee. Ok, ik liep veel en ver - met mijn uithoudingsvermogen is alles in orde. Maar de dagdagelijkse stress hakte op me in. Het begon half september met maagzuur en reflux en kort nadien ging ik weer chronisch hyperventileren. Wekenlang constant kortademig zijn (met soms ook hoesten), maakt een mens niet vrolijk. ‘s Nachts wakker worden van het drukkend gevoel op de borst ook al niet. Er volgden hartkloppingen (waar ik heel ongerust over was) en een te hoge bloeddruk. Ik verkrampte compleet en had weer nek- en schouderpijn met lekker veel uitstraling naar mijn linkerarm en -hand. Om het plaatje compleet te maken kwamen ook alle nerveuze tics boven water en zit ik met een itchy & scratchy opstoot om u tegen te zeggen.

Maar tot voor gisteren had ik nog hersenen. Nu zit er een bol watte.

En ik ben ambetant want niet productief. Stel u voor!


Ben ik verstandig geweest? Heb ik preventief gehandeld? Ja!
  1. Ik verminderde mijn dagelijkse dosis caffeïne.
  2. Ik ging wekelijks naar de kinesist/osteopaat/acupuncturist.
  3. Ik nam braaf Ibuprofen en Dafalgan tegen ontstekingen en pijn.
  4. Ik nam vrijaf om te recupereren tijdens het herfstverlof.
  5. Ik ging 2 keer naar de huisarts met een reeks van klachten.
  6. Ik nam ook eens wat Xanax, toen het echt niet meer ging. 
  7. Ik neem weer een magnesiumsupplement 
Helpt dat allemaal? Ja, maar niet genoeg.

Wakker liggen en je afvragen of wat je voelt een hartaanval is of een combinatie van een geklemde linkerarm en extreme stress, is één ding. Een huisarts die je klachten helemaal niet serieus neemt, een ander. “Psychosomatisch” is geen synoniem van “verwaarloosbaar”. Ik stap niet rap naar de dokter en ben nu helemaal niet meer geneigd om dat te doen.

Een minder rampzalige herfstvakantie had geholpen, want die liep wel erg anders dan verwacht. Maar zie: ik heb bijgeleerd! Met de toenemende zorg voor oudere familieleden behoor ik nu volledig tot de “sandwich generatie”. En ik snap nu ook waar het gezegde “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen” op slaat.

Nieuwe lessen voorbereiden en geven is stresserend. Verbouwingen zijn dat ook. Vooraf de garagepoort, dressing, rommelkamer en badkamer helemaal leegmaken en alle kleren, tassen, jassen en schoenen triëren, hopend dat je in de komende weken niks op zolder in een doos moet gaan zoeken … is not funny. Elke ochtend ben ik de kluts kwijt 's: waar zijn mijn kleren? En waar is de vloer heen?

Voortdurend opgejaagd en slechtgezind zijn is niet ok. Te weinig slapen ook niet. Volcontinu proberen om toch altijd - tegen beter weten in - voort te doen, eindigt in een toestand als deze.

Ik ben niet ziek. Wel moe. En slechtgehumeerd. En vooral braindead.

dinsdag, juni 11, 2013

"a women left, just there, she was obviously disgusted".

Sorry Hugh,
I had too much fluids right before the concert.

Well, at least he noticed me. BIG GRIN

dinsdag, april 16, 2013

Within a 10-minute window of the average finish time for the marathon

De paasvakantie is alweer voorbij en alles loopt terug als voorheen. Die ene week thuis - de eerste was het - heeft me blijkbaar deugd gedaan. Niet dat ik er fier op ben dat ons dag-en-nachtritme onmiddellijk op zijn kop stond, maar we hebben desondanks heel veel werk verzet in huis. Op een korte termijn veel klussen klaren, zaken uitpluizen, knopen doorhakken en hulpbehoevenden bezoeken: het is mijn ding niet. Maar we hadden een deadline in gedachten en we hebben hem gehaald. En zie, W en ik hebben ook een hele serie (The Bridge) uitgekeken en zijn zelfs - terwijl onze tieners op Chiro-weekend waren - in 't stad geweest voor een late lunch en wat Veldstraat shopping. Ook al was de tweede week van de schoolvakantie voor mij een vrij volle werkweek, ik heb het idee dat het momenteel beter met me gaat. Want ik heb al een hele tijd FOCUS. 

En niets is zo fijn als hyperfocus. Niks.

Ik duik erin. Ik lees, schrijf en vertaal. Begrijp alles beter en zie samenhang, verbanden tussen dingen, die ik bovendien ook onthou. Overzicht heb ik niet - dat zal me planningsgewijs weer duur komen te staan - maar soit, het is fijn zo.

Wat ook fijn was, is dat ik zondag iets deed wat ik jaren geleden héél vaak deed (en sindsdien echt wel mis): een lange zondagnamiddagloop, langs de Schelde. Omdat ik zonder forceren aan net geen 25 km (in totaal) raakte en in de uren nadien niet strijk in de zetel lag maar gewoon doordeed, begon ik toch even met het idee van een marathon te spelen. Moet kunnen, dacht ik: 20 km op 2 uur, 40 km op 4u en een beetje. Vandaar dat ik de volgende avond - gisteren dus - enthousiast in Runner's World zat te lezen. Om dan nog effe de laptop open te klappen voor een blik op Facebook. Luttele minuten nadat het eerste filmpje van de explosie aan de finish in Boston online verscheen. Dat filmpje in slow-motion waarin die oude meneer omver geblazen wordt. Waar je de klok bij de finish ziet, startende bij 04:09:41. 

De rest was een beetje déjà vu: 2 jaar geleden zat ik een nacht naar beelden van Pukkelpop te kijken. Waar W toen was. Brrr. 

No such thing deze keer, ik ken geheel niemand die de Boston Marathon meeliep. Maar ik bleef kijken. Tegen beter weten in. 

En ik weet, dat het beeld van die gast die weggevoerd wordt in een rolstoel - beide onderbenen kwijt - de komende dagen niet zal wijken. Alles plakt aaneen en loopt in elkaar over. En ik weet dat dit surreëel gevoel weer zal verdwijnen.

Zoals vele mensen vraag ik me af WAAROM. Wie doet dat nu, zoiets?
Op een loopwedstrijd.
Allez.

zondag, maart 17, 2013

Beschutte vrouwen

De voorbije maanden valt het me zwaar dat ik zo goed als dagelijks door weersomstandigheden verplicht ben in regenjas (of skivest met een fleece onder) en platte gesloten schoenen (tot Timberland bottienen met antislipzool) de hort op moet. Want ik fiets. Met een waterbestendige Kipling handtas in de waterbestendige Ortlieb fietstas. Plus een reserve jeans, voor in't geval dat ik doorweekte broekspijpen heb. Want aan plastic regenbroeken heb ik echt serieus de pest.
Als ik met de auto buitenkom, is dat om met boodschappen te zeulen (laatste keer: twaalf liter melk en twaalf liter water plus een kar vol eten) en om zoonlief naar de rugbytraining te voeren - een plek die ik steevast in bezwete looptenue verlaat.

Het begint me dus zwaar te frustreren dat ik al maanden niks "leuks" aan kan. Terwijl ik wel een kast - veeleer een hele dressing - vol leuke kleren en nog veel leukere schoenen heb. Die ik dus niet aan kan. Met dat aanhoudend kloteweer.

Hoe langer het duurt, hoe meer ik me erger aan beschutte vrouwen.

Het soort dat nooit natgeregend wordt en nooit zweet.
Het soort dat vanuit de geclimatiseerde auto met zetelverwarming van de overdekte parking in de lift stapt,
het hele jaar door op daim hakken.

Het soort wiens winterjas niet waterbestendig is en ook al niet erg warm en ook niet helemaal toegaat aan de kraag, want zeg nu zelf: dat ziet er niet uit ...
Het soort dat altijd een goeie, dure lederen tas meezeult.

Het soort dat altijd stiletto's draagt omdat ze hoogstens van de lift naar hun bureau moeten stappen.
En nylons - al dan niet blikdicht - omdat ze nergens komen waar het minder dan 18 graden is.
Het soort dat met strikte regelmaat naar de coiffeur gaat en meer stylingproducten dan shampoo verbruikt
Het soort dat niet weet wat "mutshaar" is.

Het soort dat 's morgens altijd make-up op doet. En waterproof mascara met bikini's associeert.

Het zou me enigszins troosten mochten deze vrouwen allemaal vreselijk ongezond zijn wegens een schromelijk tekort aan beweging. Maar het perverse is dat ze na het werk in vol ornaat de fitnessclub binnen struinen, een stevige les meepikken en nadien - na een zorgvuldige douche met douchemuts en het bijwerken van de make-up - even properkes de zaak verlaten om met de vriendinnen een wijntje te degusteren. In een etablissement met aanpalende parkeergelegenheid natuurlijk.

Ook zij die wel es dertig meter over een trottoir trippelen, onder hun paraplu, hopend dat hun haar niet gaat kroezen, vinden bij mij geen genade.

Tot het weer beter wordt. En niet een beetje - het natte voorjaar van 2012 indachtig ...

maandag, maart 11, 2013

You’re Yang!

Is your personality more Yin, more Yang or are you totally balanced? Find out with Your Personal Tao Test and you could win a Tao gift set worth € 118 or one of 50 other Tao prizes!

En dan doet ne mens - uit hebberigheid - eens mee aan zo'n quizke op Facebook ...

"Today you show more Yang in your personality. Yang personalities are confident, rational and ambitious. They take decisions with their heads instead of their hearts. They have a passion for action and are always on the move because Yang oriented people get nervous when life lacks activity. To harmonise Yin and Yang try to relax a little more every now and then. Take your time and unwind in the warmth of your tub in complete silence. This will support your lack of Yin and restore balance. Try again tomorrow to see if your Yin & Yang balance has shifted. The more days you run the test the greater your chances of winning!"

En dan:
"64% of Rituals fans are Yin!
18% of Rituals fans are Yang!
16% of Rituals fans are perfectly balanced!"

Dat ik bij een minderheid hoor, dat wist ik eigenlijk al ...

'k Vraag me wel af met welke antwoorden ja aan die "perfectly balanced" geraakt. Heel moeilijk zal het wel niet zijn. Ben alleen te lui om het uit te zoeken. (Da's dan mijn Yin kant, denk ik ...)


All you need is ...












Ik zeg het u: 't is hun schuld!

woensdag, februari 27, 2013

Please Connect to Power

Het beste feature aan de nieuwe iPod Nano is de fantastische batterijduur. Ik kan 's morgens in het fietskot - ofwel blauw van de kou of kleddernat - het ding uitzetten en in mijn sjakosj duwen en daar blijft het dan in relatieve stilte twee volle dagen lang verder spelen. Tot ik het er weer uithaal om een loopke te registreren. 't Is pas dan, op het moment dat ik op het touch screen de NikePlus knop beroer, dat het zijn laatste adem uitblaast. Eerst is er die vrolijke appel (huh? reboot?) en dan mijn favoriete melding: "Please Connect to Power". Altijd het wachten waard. Yup.

donderdag, februari 07, 2013

Slow Motion Potion

Torpor is often used to help animals survive during periods of colder temperatures, as it allows the organism to save the amount of energy that would normally be used to maintain a high body temperature. (Wikipedia, Torpor
Tell me about it. Het gebeurt niet veel dat ik nauwelijks de moed vind om te fietsen, maar dit weer - koud & nat - en mijn aanhoudende staat van ontbinding maken het héél moeilijk om 's ochtends in gang te raken. Ik rol met spierpijn uit bed, zweet peentjes op mijn kaduuke fiets en heb het moeilijk om warm te blijven als ik buitenkom.

Tot het avond is natuurlijk. Want zoals altijd kom er dan pas door. En kan ik lopen of gelijk wat doen. Na vijf uur in de namiddag. De rest van de dag is zo lastig dat ik me afvraag of ik grieperig ben of zo ...

En er zijn ook van die dagen dat ik helemaal niet boven water kom. Met een stofwisseling vertraagd tot een zeer laag niveau, neiging tot onderkoeling en vetreserves galore lijkt het alsof ik tegen de winterslaap vecht.


vrijdag, februari 01, 2013

(S)he's an action hero



The doctor says it's really just 
An educated guess 
I suggest you get some rest 
Try to cut back on the stress 
Cause I don't like what I see

donderdag, januari 31, 2013

Unpatched vulnerabilities

De eerste maand zit erop en het was geen goeie maand. Niet aangenaam. Te vaak op het ondraaglijke af. En ik heb graag een beetje levenscomfort.

De laatste keer dat ik zo'n langdurige periode van cognitieve uitval meemaakte, dateert van begin 2006 en die eindigde met een verblijf in een "prikkelarme omgeving". Ik word er dus niet vrolijk van.  

31 dagen ver in 2013 en
  • er ging geen dag voorbij waar ik me niet moest doorsleuren
  • geen dag waarop ik 's ochtends enigszins in gang geraakte
  • geen dag waarop ik heel helder kon denken
  • geen dag waarop ik niks kwijt was
  • geen dag dat ik niet hyperventileerde
  • geen dag waarop ik me niet afvroeg of ik met zo'n hartslag en zo'n bloeddruk niet beter een dokter opzocht
  • geen dag waarop ik niet vreesde iets cruciaals te vergeten of andere steken te laten vallen, thuis en - *ANGSTAANVAL* -  op het werk
Zonder werkgeheugen is alles erg lastig; het kost me zoveel energie om mezelf bijeen te rapen en te houden dat ik al doodop ben voor de dag begint.

Zonder werkgeheugen is er ook desoriëntatie en geregeld paniek. Ik snap onderhand perfect wat beginnend dementerenden doormaken, met dat verschil dat ik weet dat dit vast weer in orde komt ..

Dus deed ik voort en deed ik mijn best
  • ben zo goed als dagelijks op tijd gaan slapen, voor middernacht
  • heb taken afgestoten en afgelast en er (toch bijna) geen extra's bijgepakt
  • liet het dagelijks-vers-en-strak-gepland-koken vallen (en eet dus weer rotslecht maar soit)
  • bleef met de auto rondrijden, ook al vond ik dat eng
  • ging minder sporten omdat ik absoluut op en versleten was
  • nam toch de tijd voor een paar "fun" maar zeer vermoeiende trips richting Ikea en Antwerpen
Ik verlies de moed niet. Ben verre van depressief. Maar ik slaag er niet in om het tij te keren. Ook al ken ik alle tips, tricks en technieken. Ook al WEET ik onderhand wat er werkt en wat niet. 

Het ligt aan mijn attitude, zeggen ze mij: ik ben te negatief, altijd bezig met worst case scenario's; "bang voor controleverlies" ...
Dat zal dan wel zeker? Mij van optimisme verdenken is inderdaad héél moeilijk

  • ik trek het mij allemaal te veel aan
  • ben zo al ongerust dat ik het - als partner, moeder en werknemer - niet goed genoeg doe. 
  • voel me constant verantwoordelijk voor van alles en nog wat (en dan vooral voor dingen waar ik absoluut geen aanleg of energie voor heb)
  • ben er als de dood voor om het nog moeilijker te maken voor hen die begrip voor me opbrengen of hulp bieden
Ik wil gewoon altijd beslagen ten ijs komen. Lara Croftsgewijs bewapend en steeds paraat.

Maar dat is buiten de unpatched vulnerabilities gerekend. 

zaterdag, januari 26, 2013

Get rich quick scheme

Next time I’ll let you all place a bet on how long I can burn the candle at both ends.


Uitval

Het erge hyperventileren is over. Hoewel: gisteren kwam er iemand mijn kantoor binnen om te vragen of alles goed met me was. Omdat ik zo zuchtte … (ach ja, dat weten ze thuis al: “sighing a lot is a sign of chronic hyperventilation”)

Mijn bloeddruk - die vorige week (en vast al veel langer) te hoog was - is volgens wat ik aanvoel weer ok. Ik ben niet opgejaagd meer.

Ik val uit
Geraak nog ternauwernood in gang
Heb moeite met het vinden van woorden en met zinsopbouw; een beetje afasie quoi ...
Kan niet goed meer schrijven
Als ik niet echt mijn best doe, noteer ik alles - en dat is héél veel wegens geen werkgeheugen - in grote krabbels; slordig en niet erg leesbaar. Er komen ook constant andere letters uit mijn pen dan die die ik wou schrijven. Zeer ambetant is dat. Schrijven is meer dan ooit schrappen. Gelukkig kan ik tegen mijn telefoon praten. In het Engels, maar soit. Die speech-to-text doet het goed, voor kleine notities.

Maar kom, ik doe voort.



vrijdag, januari 25, 2013

That'll keep you going through the show

Misschien moet ik terug The Wall op mijn iPod zetten.
In 1980 had ik die op plaat en cassette. Ik kan er nog altijd blijven naar luisteren. 


donderdag, januari 24, 2013

No sense of harmony, no sense of time.

It’s been more than a few days now that I cannot tell what day of the week (and month) it is. I’ve lost track. I gave up checking the agenda  - which is quite unusual.
It just happened.

Enter extreme forgetfulness

Where did I last lay down my glasses, keys, phone? What day is that class I teach scheduled? What did I need at the grocery store, now that I’m standing in its aisles? Did I remember to switch off the dryer? 

From compulsively organized I’ve to moved on to oblivious.

Everything slows down. There’s - really long - bouts of hyperfocus. Hours go missing. Next my mind is scattered. I'm lost in the supermarket. Remote. Under a bell jar.

I'm not worried. I'm fine. Mellow even.
The longer it lasts the less concerned I get. I can't imagine life otherwise. My senses are dulled.
When did this start? 
I've lost interest. I'm not tired any more. I'm numb. And in a way I like it.
This is not my life. I'm just observing.  Everything is covered by a thick layer of snow

And oh, I don't think anyone will make me do things soon ...


Alles is op


dinsdag, januari 22, 2013

Plundra (till IKEA, igen)

En toen ging ik nog maar eens naar Ikea - de tweede keer deze maand - om na veel geschets en gereken die dingen mee te brengen die in de solden afgeprijsd waren.
Als daar zijn:
een Hemnes Bureau met aanbouwdeel (voor zoonlief),
de Hemnes Secretaire met opbouwdeel (voor dochterlief),

en ook een Karlstad Fauteuil, omdat ze graag een eigen zetel wou en ik er nu een zag die ook qua kleur goed zit (en een afneembare hoes heeft).
Nadat ik helemaal alleen alle dozen in de Kangoo gehesen had - de parking van Ikea stond ook ondergelopen met smeltwater - ben ik nog maar eens verloren gereden op die "Loop". Autorijden is niet mijn ding, en al zeker niet in het halfduister met een zo goed als geblindeerde achterruit (dozen!) op een plek waar ik zo al de creeps van krijg. Maar zie, ik ben via de E40 en E17 alsnog in een stuk thuis geraakt.

Ook deze keer heb ik me ingehouden en ben ik met héél weinig "kleine prullen" teruggekeerd. Een kussenhoes uit de koopjeshoek en een gesoldeerde nepplant, daar bleef het bij voor mij. De zetel is ondertussen uitgepakt en aangekleed. Onder de trap ligt een stapel grote pakken te wachten: eerst moet de vloerbedekking er nog komen en moet ik nog wat houtwerk schilderen, maar dan zit het er echt op, en als alle meubels er staan is de 4 kamer grote "tienerverdieping" een AFGEWERKT feit. 

Ik ben al vollen bak aan 't verder plannen en (p)inspiratie verzamelen voor de rest van het huis. Yay!

En oh, die tweede grote Vallvik ladekast die ik eerder haalde ligt ook op mij te wachten. Binnenkort staan ze symmetrisch naast de schouw in de "master bedroom". Met herspoten ladegreepjes: messing zal het worden!