Something to sing about

Neen, ik zou ze niet te eten willen geven, de mensen in mijn onmiddellijke omgeving die

• continu literaire long- en shortlists uitlezen
• literaire of wetenschappelijke werken schrijven
• voor een uitgeverij werken
• naar moeilijke jazz luisteren
• zelf moeilijke jazz spelen
• in het theatermilieu vertoeven
• toneelkenner zijn
  
• voorstellingen op poten zetten
  
• professioneel acteren
• scenario's schrijven
  
• tentoonstellingen opzetten
• fototentoonstellingen volgen
• zelf met kennis van zaken fotograferen
• naar opera's gaan
• zelf opera componeren en ook libretto's schrijven
  
• verstand hebben van (moderne) plastische kunst
• zelf plastische kunst fabriceren
  

Het komt daardoor wel vaker voor dat ik weer géén idee heb waar we het over zullen hebben - if not the kids. Maar het gebeurt minder en minder dat de cultuurbarbaar in mij zich zorgen maakt over al dat gemis. Kijk, zij luisteren ook niet naar Battlestar Galactica podcasts.

En voor

Whistle while you work so hard all day
To be like other girls
To fit in in this glittering world

staat ook

Where's there's life
There's hope, everyday's a gift
Wishes can come true

innit? (listen)

Shoe Hunt

Oef! Na de Twunch had ik zo'n kleine twee uur de tijd om er eens aan te beginnen, aan de sandalenjacht. Want sandalen moeten het worden. Platte sandalen. Die vast aan de voet zitten. Om veel mee rond te lopen. Voor de Gentse Feesten en zo. Jaja.

Maar platte schoenen - sensible shoes - daar heb ik gelijk issues mee. Niet dat ik er geen heb hoor. Genoeg platte schoenen in huis.

Rubberlaarzen
Havaianas en andere flipflops
Crocs
Yogasletsen
Loopschoenen (3 paar: heel ouwe Saucony's, recentere Nike's en nieuwe Saucony's)
een paar loafers
een paar van dochter geërfde - goedkope - ballerina's
en voor als 't kouder is nog 1 paar bottienen en 2 paar laarzen met zo goed als geen hak.

Platte sandalen? Neen. De niet zo frisse Birkenstocks van toen ik nog buggy's voortduwde terzijde. Maar in ieder geval niks draagbaars, so to say. Mijn vorige paar, leuke Fornarina's, heb ik aan stukken gelopen en weggegooid. Lang geleden.

Het werd dus tijd. Want vorig jaar ben ik er niet in geslaagd. Wel, toch niet in platte sandalen. Maar niet getreurd: ik wou er best tegenaan gaan. Sandalen scoren! En het voordeel van vandaag was, dat ik een concreet gedacht had van welke ik wou. Zelfs wist waar ik ze kon verkrijgen. Maar dat was - door omstandigheden - niet mijn eerste halte.

Neen, eerst liep ik de Post Plaza binnen, hop maar mijn favoriete outlet. En zie nu: er was een lichting Stephane Kélians binnen. Sandaaltjes. Met hak. In de goeie maat. Cute!


En die rode slingbacks vond ik ook niet slecht.





En wacht eens: de Guess by Marciano studded stiletto ankle boot, stond er nog. Enkelbrekend Onverantwoord Hoog. In bruin en zwart. Wel twee bruine rechterschoenen in één doos. (huh?)



En mijn favoriete Sartores ook nog! OK, heel erg plat (!) en enkel voor onder een broek en géén sandaal, maar hey: I just love schoenen waarvan dat ge voelt dat ALLES juist zit ... (en ik kwijl gewoon van merken met laarzen die 850 euro en meer geprijsd staan, shoot me)


En oh, er waren ook nog leuke DNKY flats. Ponyhaar met luipaardprint. En toen moest ik zonodig een Cavalli panterbroek aan. Die goed pastte. (Note to self: ik ben echt niet bimbo genoeg for such. Tanning cabines en extensions dringen zich op.)


Om impulsaankopen te vermijden, besloot ik verder te gaan. Efkes - nu ja - de Avance binnen. Er de helft van van het soldenrek gepast maar niet overtuigd. En toen naar mijn ultieme bestemming: de Bocage shop op de hoek van de Lange munt. Want ik zou onderstaande aanschaffen. Zou.


Nu moet ik toegeven, dat mijn keuze geheel visueel was gebeurd. Ik keek en keek en vond ze passen binnen het concept. Vast aan de hiel en zo. Iets waar je zo nodig een spurtje kan mee inzetten. En toch nog fancy.


Maar ze hadden ze niet meer. Ik was te laat.

Dus probeerde ik zowat alles wat er overschoot. En er was helemaal niets wat goed pastte. Want madam is halve maten gewend. De ene waren dus te klein en de andere te groot. En ik vond de leest ook maar niks. En het lakleer had gelijk lijmsporen. En die hakken van plastic: neen hé.

Zonder sandalen ben ik naar huis gekeerd. Een beetje triest. Nee, ik wacht met Birkenstock, Mephisto en Teva. Eerst nog de rest van de Lange Munt. En de Koestraat. En ....

Dit in het kader van mijn lopende "you can never have too many shoes & bags" project.

Feelgood

Komt het omdat ik het deze ochtend aan de koffiemachine met een collegaatje had over de positieve effecten van mindfulness en boeddhistische retraites? Geen idee. Maar vanavond - sinds de Pilates les - zat gewoon alles juist.

En juist, dat is wanneer je in je lijf aanwezig bent. Wanneer je geheel vanzelf met je ademhaling mee beweegt. Wanneer elke je elke beweging - met je ogen dicht - uitvoert omdat je voelt wat je doet. Wanneer je probleemloos 1-2-3 minuten door elke stretch blijft ademen, zonder pijn. Wanneer elke vezel in je lijf een lange vezel is.

Het uur striding nadien was a walk in the park. En op de terugweg liet ik de Gringo Bar links liggen. Deze sereniteit in cocktails verdrinken? No way! Morgen is er Twunch. 'k Zal de tweeps daar wel zien.

All for science (3)

Beste, Wij vernamen dat u eerder al deelgenomen heeft aan onderzoek rond ADHD aan de universiteit van Gent. Heel binnenkort starten wij een nieuw onderzoek op en we vroegen ons af of u eventueel interesse heeft om opnieuw deel te nemen. Het onderzoek heeft als doel meer zicht te krijgen op de onderliggende verklaringsmechanismen van ADHD. Meer bepaald willen we de relatie tussen hersenactiviteit en bepaalde cognitieve functies zoals aandacht, gedragsremming, omgaan met fouten, ... nauwgezet bekijken. Deelnemen aan de studie houdt in: het uitvoeren van een aantal computertaken waarbij zo snel en nauwkeurig mogelijk dient gereageerd te worden bij het verschijnen van bepaalde stimuli (vb. pijltje links links pijltje rechts rechts etc...) op het scherm. Tijdens dit gedeelte van het onderzoek zullen een aantal elektroden op het hoofd worden geplaatst door middel van een soort badmuts. Dit is uiteraard geheel pijnloos. Deze elektroden registreren de hersenactiviteit en helpen ons een duidelijker beeld te krijgen van welke delen van de hersenen actief zijn voor, tijdens en na het uitvoeren van de taken. Zo kan worden nagegaan hoe het gedrag op bepaalde taken te koppelen is aan wat er gebeurt in het brein. Verder zal gevraagd worden enkele vragenlijsten in te vullen die ons helpen een aantal kenmerken in kaart te brengen. Tevens zal een korte intelligentietest afgenomen worden (indien dit niet recent gebeurd is). Uiteraard zullen de persoonlijke gegevens die we verzamelen volledig vertrouwelijk worden behandeld en niet aan derden ter inzage worden gegeven. Het onderzoek neemt ongeveer 3 uur in beslag, inclusief pauzes. Een financiële beloning (van 15 euro) is voorzien.

Volgende week is het zover. Ik kreeg ondertussen weer een grote envelop met een stapel vragenlijsten toegestuurd. Zal me dan maar eens bezighouden met invullen zeker? Dan doe ik nog iets nuttigs. Alé uppe...

Gelukkig zijn het niet allemaal moeilijke vragen. Huh huh.

Getting by

'Cause they're waiting for you at Bellevue

with their oxygen masks
But I could give it all to you now
if only you could ask

's Ochtends, op weg naar het werk passeer ik de garage op de foto. En dan denk ik steevast aan Springsteen's Greetings from Asbury Park, N.J., een plaat die ik ooit helemaal van buiten kon zingen. De Springsteen waar ik aan denk is er een van weemoed en gemiste kansen, die van Darkness on the Edge of Town en Nebraska. Die van Girl, you want it, you take it, you pay the price.

Nu ja, ik denk niet dat ik me al ooit - over persoonlijk zaken - op optimisme heb laten betrappen. Niet dat ik zo nodig negatief wil zijn. Belange niet. Wel omdat mijn ervaringen die kant op wijzen.

Want ik was er weer mee weg, met de "time is what you make of it" fallacy. Had de schoolvakantie meticuleus gepland. Had een vluchtheuvel aangelegd in de vorm van (bijna) 4 dagen helemaal alleen thuis. Die ingevuld als "contactarme" dagen. Met veel sport, wat shoppen, wat lezen, tv kijken en zo weinig mogelijk menselijk contact. Om wat te bekomen van de overprikkeling. Omdat ik al te lang te diep ga zonder recup.

En door een struikelend kind - a simple twist of fate - komt er dus niets van dat alles in huis.

Het is nu makkelijk om te zeggen dat ik overreageer. Dat ik wel een beetje zen mag zijn. Dat er uiteindelijk niks ernstigs is gebeurd. Dat ik wel een heel grote egoïst moet zijn om daar lastig over te doen. Maar kijk: hoe je het draait of keert, de hoeveelheid "bounce" die ik heb, de energie die ik kan besteden aan "gewoon voortdoen zonder opbranden" is beperkt. En daar durf ik dan wel eens hyperprotectief over zijn. Omdat ik het instorten graag beperk. OK?

Ik weet niet hoe ik het ga doen, de komende weken, verder kruipen met een lege batterij die nu zelfs meer moet verbruiken. Ben als de dood voor de last-minute-opvang-arrangement-hell. Zie het allemaal niet meer zitten.

Omdat ik het graag van bij een ander lees, nog dit:
Met ADHD verandert tijd in een zwart gat. ADHD’ers hebben constant het gevoel dat alles op hetzelfde moment gebeurt. Dit zorgt voor een gevoel van innerlijke beroering en zelfs paniek. De ADHD’er verliest hierdoor vaak perspectief en de mogelijkheid prioriteiten te stellen. Daarom is hij/zij altijd bezig, met als hoofddoel het proberen te voorkomen dat zijn/haar wereld instort. (meer ...)

No time for reflection

Het leven dendert alweer weken voort, zonder noemenswaardige bumps in the road. Genoeg aandachtstrekkers, werk, klussen, sociale verplichtingen en DVD's om 's avonds laat te bekijken. Nog altijd te weinig sport want de schouder speelt nog op, maar er wordt aan gemanipuleerd en geprikt en eigenlijk mag ik me daardoor niet laten afremmen. Maar ik ben moe en snipverkouden en ondanks de veel te korte nachten lijk ik nooit genoeg tijd te hebben.

En ik verlang naar tijd. Om te lezen, te denken en te schrijven. Het is nodig. Echt.

Want terwijl ik nog alleen doe, passeren er in mijn ooghoeken berichten die tot afremmen dwingen. Mensen gaan dood. Omdat de stress het overneemt. Hun hart het begeeft. Ze kanker krijgen. Geen uitweg meer zien. Toch wat te veel pillen nemen.

Ik kreeg het deze week zowat toen de schouder-peut - een man die nota bene in meridianen gelooft - me vroeg of ik niet wat extra medicatie kon nemen, tegen de onrust. "Ik ben daar niet voor", meldde ik. En dat klopt helemaal. Al verkrampen al mijn spieren en voel ik me als een kalkoenrollade in een elastisch netje, drugs - ook al krijg ik ze probleemloos voorgeschreven - zijn me een brug te ver.

Sport en meditatie en coaching, daar geloof ik in. Als die - door tijdsgebrek en vermoeidheid - sneuvelen, is het niet verwonderlijk dat er veel stress is.

When there's no coaching, there's no reflection

the self gets lost and unbalanced

I do not know what I stand for

I can't seem to remember

Het enige wat ik kan doen, is de draad weer oppikken. Of dat proberen. Door hulp te vragen, bijvoorbeeld. Alprazolam is voor sissies.

Run for shelter and never look back

Kijk nu, de ooit gemiste drakenfilm was gisteren op tv en 'k had hem voor vanavond klaargezet. 'k Had eerlijk gezegd geen idee dat dit een postapocalyptische movie was. Maar Christian Bale én Matthew McConaughey in een film, dat beloofde op zijn minst een Reign of Beefcake, so to say. Jammer genoeg is Matthew's Mad Michael Stipe look niet echt mijn ding. En echt gruwelijk angstwekkend - genre Pitch Black - was het ook al niet.

Tja, waar is de tijd dat postapocalyptic gelijk stond aan lulkoek met een fotogenieke Kevin Costner...

"Our sense of self is incredibly fragile"

Niet dat ik iets nieuws heb geleerd - ik heb in de context van biologische oorzaken van ADHD toch al meer dan een beetje gelezen over de prefrontale cortex - maar toch. 't Was interessant, daarnet op Canvas: The Truth about Violence


Where I sit on the spectrum of violence?

Laten we stellen dat slaapgebrek mij parten speelt.

Yeah, right.

Time is what you make of it

Gisterennacht - het was al vandaag eigenlijk - kwam ik op het idee om de gelijkenis tussen Lisbeth Salander en Kara Thrace uit te spitten en toen leidde Google me hierheen: de blog van de Finse Emma Juliaana Honkala, die naast haar studies en interesses blijkbaar ook heel wat van fictional crushes met mij deelt. En toen bedacht ik me dat ik tegenwoordig wel héél weinig schrijf. Of beter: héél weinig blog. En ook maar weinig tv en al helemaal geen DVDs meer kijk: films en series-in-box zijn momenteel afgevoerd. Ok, hubby en ik hebben samen Deadwood season 1 uitgekeken en ik luisterde een tijdje naar BSG podcasts, maar nu weer niet meer. Mijn idiote intentie om LouisLouise uit te kijken houdt nog stand, maar ik heb precies 4 weken - 8 uur dus - achterstand. En ja, ok, ik heb op een paar dagen de eerst twee Stieg Larssons uit, wat best goed is, met een gezin en zo. Maar toch: ik kom tijd tekort, vind ik. Waar is de tijd dat ik tijd had voor Fark, Slashdot, Boingboing en Digg? Voor Buffy en Firefly, fanfic en Aragorn/Legolas slash? :-D

Tja. The time for the fictional became time for the social. Ik zit gewoon uren op Twitter & Facebook. Praat met de buren, met medemoeders en girl geeks. Lees vanalles en nog wat over sociale media en "community". En merk dat ik daardoor ook al eens vaker op eigen initiatief uit mijn kot kom. Het is dus niet allemaal kommer en kwel; ik heb geheel geen reden tot klagen, ware het niet dat ik een grote behoefte voel naar meer luchtigheid in mijn dagelijkse leven.

En daar komt de kat op de koord: ADHD-ers hebben de onbedwingbare neiging om "toe te te voegen zonder af te nemen", om steeds meer hooi op de vork te nemen zonder iets te laten vallen. Mijn dagen zullen altijd te kort zijn en ik zal uiteindelijk moeten afremmen, voor slaaptekort me de das omdoet. Maar nu even niet. Want zie je: het gaat "officieel" best goed met me. Met andere woorden: de shrink is gelukkig, mijn medicatie staat eindelijk op punt en ook al zit ik opnieuw zonder coaches, ik loop momenteel niet gefrustreerd over mijn onkunde om Kolberg & Nadeau in praktijk om te zetten.

Goh ja, ik zou elke dag willen sporten en weer aan yoga en meditatie doen. Want de rust is vaak zoek. De moodswings daarentegen, die zijn bedwongen. And guess what: ik mis ze. Verlang best naar een licht hypomane episode. Of een crush die me compleet obsessief-compulsief uit de bocht jaagt.

Anything for some action.

Tja, het schijnt ook dat ADHD-ers last hebben van prikkelhonger. Wist u dat?


* "Time is what you make of it" was ooit de - volgens mij absoluut verwerpelijke - slogan voor Swatch horloges. Want als er iets is waar ik niet mee omkan, is het tijd. Voor mij geld enkel "time flies".

Spaghetti, BBQ en ander gedoe

Waarom kunnen mensen nu es geen yoga avond organiseren? Of een 10km bijpraat jogging? Of een meditatie weekend?

Dan zou ik niet zo balen gelijk ik nu doe. Want sinds ik sukkel met mijn schouder, moet ik het noodgedwongen wat rustiger aan doen, of ik heb pijn. En dan begint het: geen spinning en geen bodypump wil gelijk zeggen dat ik ongeveer niks meer "verbrand". Een uurtje striding, wat lopen op de band en 20 minuten trilplaat: it's not the same thing!

Dus ben ik lastig. Want ik mis de adrenaline. En ik loop al dagen in een "gemakkelijke" jeans - omdat de rest spant. Ik nam me wel voor om weer yoga te gaan doen en zéér geregeld te lopen, maar dat krijg ik dus niet gerealiseerd.

En moest het nu nog zijn dat ik op steun en begrip kan rekenen... Maar neen. Spaghetti, BBQ en ander gedoe zal het zijn. Vreten en zuipen. Tot het schooljaar eindigt. Gezellig!!!

Golddigger

De Rossi-repairs zijn achter de rug. Ik heb een hele tijd geen schoenen gekocht. Maar de laatste dagen kriebelt het weer. Nu ja, ik hou het vast uit tot de solden. Maar ik ben aan het uitkijken. Naar iets met een lage hak. Sensible shoes. Sandalen? Korte botjes? Misschien moet ik eens geen gouden schoenen kopen. Misschien.

Van links naar rechts: Puma yogasletsen, Giovanni Bellini loafers, platte gladiator sandalen van dochter - maar absolut mijn maat



Van links naar rechts: hele hoge met een stevige hak voor een avondje dansen, Clarks 'Star Struck' wedge sandals, Sergio Rossi silk bronzo slides.

Het geluk van de mensen ...

Met vertraging naar Terzake09 aan het kijken, waar ze het hebben over het hoge zelfmoordcijfer en het feit dat de Vlaming de stap naar de hulpverlening niet gemakkelijk zet. "Investeren in preventie", haalt men aan en daar kan ik inkomen.

Maar aan de andere kant zijn de meeste Vlamingen toch geneigd om te doen alsof dat iets is voor losers, psychische klachten en depressies en zo.

Wearing badges is not enough

Wat doet een mens als iemand uit de vriendenkring in de partijpolitiek stapt? Die steunen, natuurlijk. Zeker als die vriend opkomt voor een partij waar je toch min of meer achter kan staan. Ook als is de de mate waarin je je met partijpolitiek wenst te associëren aan de lage kant, voor de vrienden wil je best een inspanning leveren. Dus kom maar op met de posters en de badges. En ja, bel maar voor de plakploeg...

Zo komt het, dat ik me liet overhalen om met het hele gezin naar de spa ledendag te trekken. Niet van ganser harte. Maar ja, het is in de zoo! En dat is leuk voor de kids! Zeker nu met de nieuwe olifant! Enfin, toen de wekker deze ochtend - veel te vroeg - afging, had ik me geheel in mijn lot geschikt. Het zou druk worden. Héél druk. En het was ook warm. Héél warm. Maar ik had me voorgenomen om te ondergaan en kan met blijdschap melden dat er geen echte obstakels opdoken. Ondanks het feit dat we met 6 volwassenen en 7 kinderen - waarvan 2 in buggy formaat - bij elkaar dienden zien te blijven.

Dat we in het heengaan het hele traject in de trein rechtstonden, beloofde. Maar bij nader inzien was dat niet omdat de trein vol was. Dat er enig geharrewar ontstond bij het halen van de "armbandjes", was een detail. Dat de 3 achtjarige boys af en toe in de krioelende massa verdwenen: no stress. We kregen wat we wilden: de baby olifant, en een lunchpakket. Met cola! En ne Mars! Tot mijn grote verbazing waren het de kids zelf die het signaal gaven dat het genoeg was geweest. Rond een uur of 2 al. Dus zaten we met ons allen om 14u47 op de trein naar Gent. En heb ik thuis nog wat geslapen en in de tuin gelezen.

En ook een hele discussie gehad over partijpolitiek. Laat ik concluderen dat ik steeds minder geloof in de vertegenwoordiging van het volk. Dat zal dan aan mijn wel eens extreem genoemde cynisme liggen, vrees ik.

Maar kom, I'm not complaining. Ik heb Kai-Mook gezien! En dochterlief nam een heleboel foto's om dit te staven.

Drugs & child abuse - yeah yeah

Het voorbije lange weekend, genoot ik van:

• Stieg Larsson's Mannen die vrouwen haten
  
• Steven Soderbergh's Traffic
• Nikki Reed's verhaal Thirteen
• Eminem's Relapse

De eerste twee vond ik héél sterk ... en ja Lisbeth Salander drijft me richting Bodydesign
De derde, tja, nogal typisch California, hé
En de vierde, daar ben ik niet goed van. Offensive: ja. Funny: tja... De "prescription drug" lijst in de lyrics is een - herkenbare - giller. Maar voor de rest zit ik niet subiet mee te brullen.

Enne: Kids heb ik opgenomen. Voor later op de week.

How to Avoid Being a Sitting Duck

Vrijdagavond een etentje in de klas van dochter, zaterdag een hele dag rugbytornooi en zondag schoolfeest: laat ik stellen dat dit het soort weekend is waar ik niet happig op ben. Want al de small talk, het aanhoudende gebabbel over het gebroed: het kost me vooral veel (emotionele) energie. Energie die ik niet te over heb.

Recupereren is op dit moment de boodschap. Beetje bij beetje de hyperventilatie en schouder- en nekpijn achter mij laten. Met de zomer in zicht wil ik me graag een beetje mens voelen.

Dus hou ik afstand. Zet ik na de begroeting geen gesprekje in maar drentel ik wat rond. Richt ik mijn aandacht op mijn kinderen en hun spullen - de kids kennen me genoeg om op zulke momenten niet onaangenaam te gaan doen en in een tas wegduiken werkt gewoon altijd. Aan tafel ga ik tussen de mijnen zitten. Elders ga ik wandelen: effe naar de bar, naar het veld of de zaal of de koer of naar de wc ...

Het maakt me niet sympathieker, dat weet ik. Maar dat hoeft ook niet. Punt is, dat ik uit het schootsveld blijf. Voor een keer mezelf geen geweld aan doe.

Swoosh!

Maart was vol en april evenzeer; coaches vielen weg en de stress van elke dag wéér en méér deed me nog maar es stevig de das om. Het ging effe behoorlijk goed - did anyone notice? - maar da's alweer een paar maanden geleden. Goh ja, ik zou moeten anticiperen (doe ik toch? zelfs als het goed gaat ben ik behoorlijk op mijn hoede...) en vooral communiceren (neen, dat doe ik niet) om van die crash & burn toestanden te vermijden. Maar ondertussen vertoef ik alweer weken in ademloosheid, verkrampt tot en met en met een twijfelachtige bloeddruk. Te veel onrust en te weinig slaap. De conditie daalt, het gewicht stijgt. Alles trekt tegen; ik sta niet stevig op mijn benen, fiets als een bejaarde en zwijmel als ik opsta.

Waar dit heen gaat weet ik niet.
Het gaat weer over, da's zeker.

Een fysiek dieptepunt: 't is niet plezant en 't is nog nooit zo erg blijven hangen. Of ik de 10 km zal lopen? Weet niet. Zin heb ik wel. En ik ben reuzeblij met mijn moederdagcadeau, de Nike + iPod Sport Kit met zo'n sporty armband en een spul voor aan je veters erbij (hier meer uitleg over hoe het allemaal werkt). Maar voorlopig ben ik er maar wat mee aan het prutsen. In de hoop dat die osteopaat me weer snel aan de praat zal krijgen. Donderdag meer nieuws ...

Moms on the Net

En terwijl ik toch nuttige instructies geef: "the net is not just for techno geeks with spreadsheets". Clo kwam er mee op de proppen. En ik snap net zo min als haar waar het op slaat. This can't be serious, can it?

Phishing voor beginners

Wij vragen u  met aandrang om dergelijke mails niet te beantwoorden. Want wij hier, wij doen dat niet,  u via e-mail vragen om uw wachtwoord door te geven. En ons Nederlands is ook ietske beter. Dank u wel !

Geachte klant,

Vanwege een aantal problemen in onze service-netwerk, wordt u verwacht voor een account houders opnieuw validatie proces in
Om te sorteren op enkele problemen die kunnen ontstaan in onze
e-mail service aan jou.
Dit proces is niet te lang duren en zal worden gekenmerkt
door bepaalde vervalt in onze e-diensten te optimaliseren.
De Universiteit Gent IT Support® zal u om de
account gegevens hieronder in en kies een test vraag en antwoord (tot
dienen als beveiligingscode die nodig zullen zijn om in te loggen bij uw
rekening dienst tijdens de duur van dit proces).

Volledige naam:
E-mail account login:
E-mail account Wachtwoord:
* Test Vraag:
* Antwoord:

U ontvangt een bevestiging alfanumerieke nieuw wachtwoord aan
dat is alleen geldig tijdens deze periode en kan worden gewijzigd
na het proces.

Bedankt voor uw begrip.

Klantenservice

Wherever I lay my head

't Zit erop, het schoolkamperen. Dochter is ingeschreven, we kunnen gerust zijn.

De hele toestand - op het sanitair na - leek wel een festivalcamping. We hadden pizza's, slaatjes, BBQ, wijn, fris, verse koffie en koeken van de bakker. En het was ook een beetje een reünie, met ouwe studiegenoten, buurtbewoners en kennissen die we vanaf volgend schooljaar misschien iets vaker zullen zien of horen.

Neen, mij ga je niet horen klagen over het "vreselijke" feit dat je bijna 22u voor een schoolpoort moet aanschuiven. Dat laat ik liever aan anderen over. Want dat kamperen op zich, dat doe ik best graag. Ik maal niet om comfort - slaap om zeggens net zo lief op het trottoir.

Wat voor mij wel benauwend was, was de hoop volk op een kluit en de stress die deze hoop - door een niet aflatende stroom van ongenoegens en innuendo - wist op te bouwen.

Maar kijk, ik hield het hoofd redelijk koel door goed deel van de tijd te lezen, dronk geen sloten, sliep behoorlijk vast en was om 5u50 vanochtend niet eens mottig toen ik voor de deur plaatsvatte. Buiten de zonnebrand op mijn armen, heb ik dus niks te klagen.


Waar ik niet op gerekend had, was dat er na de inschrijving en het rugbytornooi - zonder tussenstop thuis - nog eens een dik aantal uren op de diergeneeskunde zouden worden doorgebracht. Want ik had op een douche gerekend en mocht dus 6 uur langer wachten. En dat vond ik niet leuk. Maar kom: de 979 pagina's Tommyknockers zijn uit. Ha!

No balls, no dances

Sportdag. Hoewel hyperventilatie en lage bloeddruk mij bleven plagen, heb ik mijn belofte aan zoon waargemaakt: ik heb rugby gespeeld. En ook cricket.

Twee balspelen dus, terwijl ik eigenlijk geen bal kan vangen noch raken. Want hand-oog coördinatie, dàt is mij niet gegeven. En choreografieën onthouden lukt me evenmin. Maar kijk, het moet niet altijd lopen, fietsen, bodypump, yoga of pilates zijn.

Durf proberen, dacht ik zo!



En neen, de man op de achtergrond maakte géén deel uit van het gelegenheidsteam. Hij kwam gewoon meedoen. Om op de foto te staan denk ik...

En het is hem blijkbaar gelukt.(1)(2)(3)(4)(5)

Adem Vrij

Vandaag voor het eerst in een hele week een redelijke dag gehad. Dat wil zeggen: een dag die niet voor 90% door hyperventilatie, benauwheid en een te hoge hartslag werd gekenmerkt.

We hebben met ons vier veel gedaan vandaag. Samen en apart. Een hele kinderkamer zéér grondig opgeruimd, veel boodschappen gedaan, een paar wassen gedraaid en buiten gehangen en een beetje gelezen (feeds en ook wat in een BSG boek). Morgen doen we een uitstap. Ik zie het zitten. Maar toch ... Het gaat allemaal heel aarzelend en ik ben niet blij dat ik mijn vakantiedagen onder zulke omstandigheden opsoupeer.

Schrodinger's lolcat

Some sun and some songs and silliness ensues.


Schrodinger's lolcat
Originally uploaded by dantekgeek

Where is my pink Prada tote?

Oh noes! Had niet goed door maar waar ze de voorbije dagen voor bedtijd naar aan 't kijken waren tot ik er vandaag effe bij ging zitten. High School Musical 2 Rehearsal Cam, bij de extra's op de dvd. Ouch.

Gnoti seauton: verwacht dat ik de voor de rest van de vakantie van die fijne oorwurmen zal zingen...

Fetch me my Jimmy Choo flip flops,
Where is my pink Prada tote?
I need my Tiffany hair band,
And then I can go for a float.

Time to admit defeat (Durf Dom Doen, pt.3)

Het lukte niet vandaag, om mezelf nog maar een keer bijeen te rapen en nog maar een dagje door te doen. De pijnlijk verkrampte spieren, verhoogde hartslag en continue ademloosheid van de laatste weken beginnen door te wegen. Als ik na een half uur frisse lucht buiten nog geen snars minder shaky en hyperventilerend ben, zal het in een vergaderzaal niet beter gaan, bedacht ik me.

Zeker niet als ik daar getuige mag zijn van mijn afgang. Want hoezeer ik dat ook zou willen, ik krijg de neuzen niet dezelfde kant op en de klus is niet geklaard, alvast niet wat mijn deel betreft.

I hit rock bottom. En ze weten het. Van hem, want ik heb zelfs de moed niet om zulks te zeggen. Ze hebben ondertussen laten weten dat er meer rekening zal worden gehouden met wat ik wel kan. En ik geloof ze hoor. Zie het als een mooi vooruitzicht om waardevolle zaken te doen.

Maar dat neemt niet weg dat ik nu geen overschot meer heb. Niet genoeg energie om "flink" en "sterk" te zijn en er mijn schouders onder te zetten...

Neen, ik heb niet de gewoonte om van dingen weg te lopen. Integendeel. Maar toestanden als deze gaan ten koste van veel meer dan werk alleen. Ze hollen mij uit, tot er geen greintje mens meer overschiet.

Ik weet dat ik weer op mijn poten zal vallen en er dan weer even hard tegenaan zal gaan.
Ik weet dat dit tijdelijk is.
't Is gewoon uitputting.

Get Well or Die Tryin'

April: al 3 maand van het jaar 2009 achter de rug.

Drie maand mét een plan: met behulp van coaching een aantal zaken meetbaar leefbaarder maken oftewel: "to reduce the amount of discomfort".

Wat ik ondernam was een serieuze poging om recht te kruipen uit de put waar ik eind vorig jaar in belandde. Wat ik ondervond was dat die zaken waar ik weinig of geen invloed op had - zoals de consideratie van anderen - geheel fout liepen.

Hoe hard ik ook claim dat ze met die dingen niet bij mij moeten afkomen, toch knik ik ja en toon me zelfs welwillend om ze uit te voeren - for lack of someone else. Omdat ik er absoluut niet tegen kan. Tegen het ontlopen van verantwoordelijkheden. Tegen het afremmen van wat vooruit moet gaan. Tegen het berusten in de wetenschap dat er bij ons toch niks fundamenteels verandert. Tegen mensen die zich wentelen in de meest pejoratieve betekenis van het woord ambtenaar.

Dus haal ik mezelf shit op de nek. Werk ik mezelf in nesten tot ik helemaal niet meer weet van welk hout pijlen te maken.

"Het is mijn eigen schuld" is al veel te lang mijn mantra. Ik wil er van af.

Vanmiddag was ik weer met dat persoonlijk ontwikkelingsplan bezig, waar ik netjes invulde dat ik uitkijk naar een situatie waarin ik (vul in op de lijntjes) nog een beetje plezier heb aan wat ik doe. En weet je wat: ik ga ervoor. Het moet gewoon.

Pas op voor de Cyclonen!

Tiens, vanavond Battlestar Galactica op tv, zag ik daarnet op de Humo TV-gids. Toch maar effe kijken om welk seizoen het gaat ...

Oh, het eerste.

En lees nu wat er te in de pilot te zien valt:

"Reeds meer dan veertig jaar leven de mensen uit de kolonies van Kobol vreedzaam samen met hun (robot)vijanden, de Cyclonen. Maar net wanneer de oude pantserkruiser Battlestar Galactica tot een museum wordt omgevormd, vallen de Cyclonen de mensen opnieuw aan..."

Ahum.
Is dit nu het werk van een automatische vertaalservice? Of gewoon van debielen?
I wonder...

Signs of passive-aggressive behavior

Heb ondertussen al genoeg psycho-educatie achter de rug om te weten dat ik niet aan de sukkel ben omwille van een passief-agressieve persoonlijkheid. Let that be clear. Goh ja, ik weet dat ik best assertiever zou mogen zijn. Maar het is een Catch-22 van jewelste, waar ik hier en nu en eigenlijk alweer jaren lang mee wordt geconfronteerd.

It is better by far to keep things as they are (Durf Dom Doen, pt.2)

Hoe lang ben ik al van plan om iets anders te gaan doen? 

Euhm, na mijn C++ opleiding begreep ik dat programmeren - en alles wat daar enigszins op leek - absoluut niks voor mij was. 

Dat was in 1994. 

Down Utopia Parkway (Durf Dom Doen, pt.1)

Ik heb ze gemist vandaag, de afscheidstaart van 2 collega's die andere horizonten gaan verkennen. Ben een beetje jaloers op de stap die zij durven zetten. Maar kijk, ik heb het niet in me om zelfstandige te worden. Het zegt me niet veel. Zeker niet om iets "in de ICT" te doen. En het zou gewoon geen goed idee zijn...

Maar wat wel een goed idee zou zijn, daar kom ik niet uit. Ik worstel nu al weken met vragen en taken omtrent toekomstperspectieven op professioneel gebied en waar ik tegenaan loop is iets wat ik in anderen als verwerpelijk detecteer: de angst om los te laten.

Het getuigt van intelligentie en realisme om je kwaliteiten, vaardigheden en whatnot uit te spitten om tot een persoonlijk ontwikkelingsplan (een POP!) te komen. I could not agree more. Maar het werkt ook héél belemmerend. Want ik slaag erin om mezelf keer op keer in een gekend - strak - keurslijf te duwen, terwijl ik helemaal geen keurslijf wil. Of hoef, for that matter.

Ik ben niet gehandicapt. Binnenkort ben ik zelfs niet eens meer "ziek". Toch lijkt het alsof ik constant aan mijn belemmeringen ten onder ga, terwijl ik die eerlijk gezegd maar op specifieke momenten als erg lastig ervaar.

Dat die momenten geheid binnen mijn werktijd vallen, zou een duidelijke indicatie kunnen zijn. Waaruit ik zou kunnen besluiten: stop met dat werken! Nu!

Maar zulks concluderen houdt geen steek. Want in al die tijd dat ik niet werk (na aftrek van slaap toch een kleine 100 uur per week) zit ik heus niet op mijn luie reet te niksen. Neen: dan doe ik dingen. Véél dingen. Van alles en nog wat. Online en offline. Voor ons gezin. Voor anderen. Voor mezelf. Ik plan en regel, shop en drop, spreek af en rijd rond, zoek op en leg uit, loop en fiets, knutsel en schrijf dat het een lieve lust is.

Zonder noemenswaardige problemen. Ik ken mijn grenzen. Geef ze aan. Stop op tijd. Doe precies die dingen waar ik goed in ben. En als er al iets misloopt, is het geen failblog materie.

Een andere conclusie kan dus zijn: ge zijt niet goed bezig, tijdens de werkuren.

Misschien moet ge daar eens over nadenken.
Zonder direct in paniek te slaan.
Zonder misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel.

To think outside the box is to eliminate false constraints when attempting to solve a problem.

Insult me again. Taunt me a second time.

Thou misbegotten fly-bitten flax-wench!
(hier meer)

Continuous memorylessness

De komende week zou een kalme week moeten worden. It'd better. Want ik heb er de klotepest in. Ben lastig tegen de mijnen en achterdochtig in het algemeen - wat best logisch is als je zelf niks onthoudt ...

• ben mijn afspraak met de ADHD coach vergeten (wegens niet in de agenda genoteerd, great!)
• heb - op wat kribbels op een los blad na - géén idee wat we precies afgesproken hadden voor de volgende keer ...
• idem betreffende de taken voor de loopbaanbegeleiding ...
  
• ben er me pijnlijk van bewust dat ik het eerste set van coaching afspraken (op tijd stoppen met werken en dagelijks lunchen) geheel uit mijn handen liet glippen ...

Zat vanmiddag met het veranderingsmodel van Prochaska en Diclemente op schoot en ben er gewoon kribbig van geworden. Dat "stilstaan bij hoe je overkomt en de gevolgen van de eigen houding" zit me aan alle kanten dwars. Enerzijds zou ik er absoluut moeten mee stoppen mensen de indruk te geven dat ik mijn zaakjes netjes op een rij heb (duh!). Anderzijds helpt het evenmin om stoom af te laten of te janken op Facebook & Twitter want dan word ik benaderd door mensen die me zorgelijk kijkend vragen hoe het met me is.

Ouch! Paranoia sets in. They think I'm a basket case ...

LOUD & NO SLEEP

Heb gisteren 2 uur gespind. Vandaag eens om de Watersportbaan gelopen. Ervaar vlagen van extreme concentratie. Heb geen nekpijn meer. En ook geen tijdsbesef. Alles vloeit in elkaar over en het lijkt alsof maart hoogstens een week oud is. Afspreken wordt riskant: ik vergeet dingen terwijl ik ze uitspreek .

't Is alweer een tijdje geleden dat ik nog een zware "up" doormaakte. En tot nog toe is het draaglijk. Ik ben nog niet de godganse tijd bezig met het afremmen van de ontremming.

Ben er niet al te bezorgd over. Ik weet nu dat ik wat meer medicijnen mag nemen. Want ik ga naar bed omdat huisgenoten slapen. Niet omdat ik moe ben.

Zoals het nu voelt, kan ik gewoon doordoen. Maar dat doe ik niet: ik ben een redelijk mens. Veel te verantwoordelijk en verkrampt om de boel de boel te laten zijn.

Maar toch: ik moet dringend leren dat opgeven OOK een optie is. Een die ik nooit eerder overwoog maar hey, things change ...

I always wanted to be proud of you ...

I'm no Caprica Six and he's no Gaius Baltar either, but still ...

DURF
DOM DOEN
copyright AVS Oost-Vlaamse Televisie

Finding Ada

Women need to see female role models. I couldn't agree more. But where I've been in the past 20 years - in the tech field - I did not come across all that many women.

Yup, ik kan me uit heel mijn opleiding - lang geleden en wel in de alfa-wetenschappen - geen enkele vrouw met technologische kennis of aanleg herinneren. Echt waar.

Dus zal ik mijn vroegere (kantoor)buren, de dames van de Toegepaste Wiskunde nomineren. Want die zijn er goed vertegenwoordigd. En tot mijn verbazing zijn er ook héél veel vrouwelijke studenten die bij hen les volgen. Zo zie je maar.


Meer over de eerste Ada Lovelace Day vind je op twitter, en op deze "post list". En wees gerust: ik ga er ook eens wat meer over lezen ...

Likewise, Kara Thrace

It was nice to meet you, Lee Adama.
Likewise, Kara Thrace
Daybreak (Part 2, 1:20:35)

Goh ja, ik vind niet dat alles - Kara's aandeel bijvoorbeeld - "naar wens" verklaard is. Maar ze hebben hun best gedaan, wetende dat ze lang schreven zonder een einddoel in zicht. Ik vind de slotaflevering geslaagd. En ja, er blijven lastige vragen, het is geen Whedonesque einde. Maar ik heb wel zitten snotteren, en dan nog het meest voor Baltar, of all people.

Gatver: ik kon het gelijk niet geloven van Michel, maar kijk, ik was evenzeer geroerd.

To sync or not to sync ...

De holy grail of synchronization speelt me weer parten ...

Ahum. Wat zou er nu - in mijn situatie - het slimst zijn ?

• Synchronisatie opzetten tussen de Outlook agenda (werk), mijn Google Calendar en mijn NokiaE51?
• Of gewoon een (paar) keer per dag met de telefoon online gaan om naar Google Calendar te kijken?

Met syncen heb ik al een paar keer "gespeeld". GooSync, Scheduleworld en Funambol zijn namen die ik me herinner. Maar of ik er iets nuttigs mee deed? Niet echt.

Eigenlijk blijf ik liefst bij 1 locatie: Google Calender dus. Alwaar ik de Remember The Milk integratie gebruik. En van waar ik SMS reminders naar mijn telefoon stuur.

Voor zover ik zie kan ik alle gebruikte sites stuk voor stuk netjes - in een m. versie - op het scherm krijgen. De vraag is dus: wat is het handigst? Automatisch synchroniseren zodat je ook offline de boel kan consulteren. Of eens gaan kijken wanneer het nodig is. Somehow heb ik het idee dat het synchroniseren voor mij ook meer data transfer zal betekenen dan gewoon gaan kijken.

Maar kom, mijn Mobile Vikings simkaart is in - gratis - test, dus probeer ik best één en ander om de handigheid en de kost te vergelijken.

Op het syncen van mijn "contacten" bijvoorbeeld, daar zal ik nog eens moeten op studeren.

Gelukkig ben ik - al lang- geheel van bookmarks af. De tijd dat ik die nog poogde te synchroniseren herinner ik me levendig...

Who's that woman in the mirror?

Te veel werk & te weinig focus (dus STRESSEN & dagelijks doordoen zonder lunchpauze), trips naar Londen, afspraken met coaches, school infoavonden, tandartsvisites mèt kids, lang wachtkamerzitten bij de orthopeed, foren op de fietsroute, nauwelijks kans om op de vaste momenten te sporten en als kers op de taart een afwezige drill instructor...

Het gaat weer véél te hard en er is te weinig sprake van structuur en regelmaat. Met alle gevolgen vandien...

Ik ben er nog wel, maar dan ook weer niet. Ben ontkoppeld. This isn't me. Enkel een overweldigende stroom van gedachten in een omhulsel dat ik als vreemd ervaar.

Ik sta in de les met een barbell in mijn handen en probeer te doen wat het vrouwmens vooraan voordoet. Alleen slaag ik er niet in om de instructies aan mijn lijf door te geven. Ik kijk in de spiegel en ga na of de vrouw daar min of meer hetzelfde doet. En zo - met behulp van visuele feedback - lukt het min of meer.

Ik ben gedegouteerd. Boos, dat het wéér zo ver is gekomen. Dat ik afdrijf naar dissociatie. Dat het brein draait zonder lichaam.

Hoeveel rust eer dit weer goed komt? Geen idee.

I am the hybrid.
De Cylon datastream passeert door mijn kop.

Like butter scraped over too much bread

Ook al bevind ik me duidelijk aan de bovenkant van de mood curve, toch kan ik met zekerheid melden:

There's Not Much Left Of Me Right Now