I don't perform on a throne, peoples

Someone told me Dave Grohl is back at work

Dave Grohl, who 

• is 3 years younger than me

• fell (and fractured his fibula) 5 days after me

• had surgery (6 metal screws in his leg) 1 week after mine 

Clearly wondering why I am not.

All of this has happened before and will happen again

I am indebted to the courtesy of

• Kat Palmiotti http://kathleenpalmiotti.com/tag/broken-ankle-blog/
• Heather https://ouchmyleg.wordpress.com/
• Dilys Morgan http://www.saga.co.uk/health/body/diary-of-a-broken-ankle.aspx

for the following selection of - highly relevant - quotes

• Here’s what I know: when I fell I broke my ankle in three places – two fractures at the base of my tibia and a higher fracture on my fibula. 
• I wasn't strong enough to use crutches. I simply didn't have the arm and shoulder strength.
• The hardest part of this injury so far has been in accepting the limits of my own body. I'm a very independent person
• On a scale of bodily harm, I'd say a broken ankle rates somewhere around a 6. If it's a multiple break that requires surgery (as mine did) then it's maybe a 6.5. It's serious, sure, painful, yes and requires a lot of time to heal and regain strength
• I have more than 50 pairs of shoes. In this collection, I’d say about 10 of them are flat (or reasonably close to being flat)
• I’ve never been in a position where I can’t prepare my own food before. 
• Almost every poster talks about experiencing some form of post-accident depression. Some are serious and require medication, and other people talk about just needing someone to talk to who understands how hard it is to lose your mobility and freedom and what a difficult time it can be. I completely agree.
• Being tired all the time, being less active, being disappointed in my body for not being strong enough and not breaking, it’s all common with this kind of injury.
• For the love of mike, will someone please tell me how you’re supposed to carry a cup and use crutches at the same time?
• Crutches are not meant for speed.
• Everything will take twice as long as it used to. Be prepared for this. Schedule your time appropriately.
• Put on a brave face, but give yourself time to cry. 
• Plus, I’ve realized that I don’t have feeling in the tips of two of my toes anymore.
• I was starting to get in shape before my accident, but six weeks of limited activity has left me in a slightly less svelte state than before.
• Elevation (above the heart) and ice packs are the best remedy to reduce swelling, but even they don’t really seem to do much for the first while. Now that it’s been two months since my accident, I’m very aware of the triggers that cause swelling and how to manage it. 
• It has become evident we can break our bones in unexpected ways and there’s really no way to prevent an accident. 
• It doesn’t really take much to crack those bones, so don’t feel bad if it happened to you.
• It’s evident that having a broken ankle and being unable to do your usual activities can be depressing.
• Crutch use is definitely a skill that needs to be learned. 
• I did a lot of sitting because I was somewhat shaky when moving around.
• The simple answer is you cannot do everything you normally do in the way you normally do it, and in some instances, you can’t do things you normally do at all. To be honest, this constraint – where your body is not able to do what your mind and spirit want – can be somewhat depressive. 
• Sit down while you shower
• You have to find something to keep your mind engaged since your body will not be able to do what it is used to. I’m typically active – hiking, running, walking, helping outside the house, taking the dog for walks, etc. I went from active to being a slug. 
• Having a broken bone truly brings home the adage of, “if you don’t use it, you lose it.” Muscles and tendons that worked just fine for the last 51 years all of a sudden are totally useless after just two months of being immobile. 
• I can’t do anything spontaneously; everything will involve forethought and a loss of independence...
• Elbow crutches that you grip with your hands mean you can’t carry a thing
• Even the smallest tasks defeat me.
• When I move around with my foot dangling, it quickly goes blue.

Trimalleolar fracture (2)

Geen flauw idee hoe ik eraan kwam - aan die idiote illusie dat mensen met een gips gewoon een gips hebben en verder niks, geen last en geen pijn of zo.

Dwaas mens. Ha!

Karma?

Is het zorgwekkend of enkel veelzeggend, dat het me 3 weken kostte om iets te doen?

Drie weken eer ik van overwerkt en oververmoeid op het punt kwam dat ik wat ruimte kreeg in mijn hoofd.

Ik wist dat ik absoluut aan rust toe was en die rust is er op een geheel ongeplande manier gekomen, op het moment dat alles in het teken stond van de twee zwaarste lesweken van het jaar.

Life is funny that way.

Niet dat je enkel breken een aanrader is. Geheel niet. Neem het van mij aan.

Trimalleolar fracture (1)

Twee weken liggen en zitten. Ongemakkelijk, van pijnstiller naar pijnstiller - duf en drugged. En ik die dacht dat het best wel OK zou zijn. Tijd om te lezen en zo. Of series te kijken.

De realiteit was dat ik enkel aan kranten- en tijdschriftenartikels toekwam. Heel traag probeerde verder te lezen in een moeilijk boek. Op Facebook en Pinterest zat omdat ik dat ook al liggend kon. Onbeholpen hulpbehoevend was. Pijn had. Geen reet uitstak.

Revalidatie (1)

Na deze rolstoel dagen staan me nog ettelijke maanden van revalidatie te wachten. En het ongeluk wil dat ik van ver kom.

Na maanden van spannende laarzen, pijnlijke billen, rare spiertrekkingen achter mijn knie en opstoten van hielpijn, werd het vorige zomer duidelijk dat mijn hele linkerkant echt niet meer mee wilde. In juni 2014 liep ik nog de middernachtsloop. Nadien ben ik langzaam uitgedoofd. De kine die ik toen al had, bracht geen zoden aan de dijk. Met enkel symptoombestrijding raakte ik uiteindelijk niet meer vooruit.

In januari 2015 meldde de verdacht dure UZ sportarts - tijdens de 5 minuten durende consultatie - dat het om “plantaire fasciitis”, een ontsteking van de peesplaat onder de voet ging. En dat er geen behandeling met garantie op beterschap bestond. "Maar het gaat over". Jaja, ik moest mijn "core" verstevigen en mijn heupflexibiliteit onderhouden, maar meestal lag ik strijk. Met mijn niet aflatende werklast en werkijver, kwam er van regelmatig sporten steeds minder in huis. Van al dat bureaustoel zitten ging het ook van kwaad naar erger met mijn nek, schouder en (rechter!)muisarm. 's Avonds te laat thuiskomen, te laat eten en dus te laat zijn voor de lessen in Escape: dat was het vaste scenario - waar ik ongelooflijk ongelukkig over was. En als ik me gefrustreerd en moe voel, ja dan eet ik meer en drink ik graag een glas. Als je helemaal de moed verliest, halen aangepaste steunzolen geheel niets uit. 

Om de wekelijkse loopsessies te compenseren, ging ik wel geregeld zwemmen. Iets waar ik nooit erg van hield omdat ik absoluut geen "techniek" had en bang was om te verdrinken, zo met mijn hoofd onder water. Maar zie, ik leerde - met brilletje, neusknijper en begeleiding - de schoolslag correct uitvoeren en er ook nog lol in te hebben. Op het gebied van vetverbranding was ik ondertussen de veldslag aan het verliezen ... De leeftijd en zo vereisen nu eenmaal meer inspanning voor een zelfde resultaat - niet minder. 

Dus mag ik me aan een serieuze uitdaging verwachten: met een aaneengevezen rechterenkel, een overbelaste linkervoet en zo'n 10% extra lichaamsgewicht (op 1 jaar aangewonnen) zal dat revalideren niet vanzelf gaan.

Broke my ankle in 3 places

and then I braked and put my foot down - while the bike was still moving