Incidentally

En toen lag ik wakker
een incident op het werk en ik lig trillend in bed
de "train of thoughts" die ik deze week mindful dien te te observeren, dendert door mijn hoofd

oh neen, ik spring er niet op
ik laat de wagons passeren
of niet?

in plaats van een body scan wordt het een fsck

ik volg een File System Check Course course in Milton Keynes
aan tafel zit een man die Costelloe heet
hij heeft een vet accent
hij vraagt me waar ik die glottisslag vandaan heb

mail sturen op een mainframe sucks

ik geef Unix Sysadmin lessen
soms zitten er burgies in de klas
ik ben taalkundige gedomme

ik installeer systemen voor "Unix Starter Plans"
ik zit in de gang tussen de cubicles naast een nieuw uitgepakt systeem
ik partitioneer, maak en mount file systems
zet er System V en Oracle op
check de Read Me's en hoop dat ik alle versies en updates juist heb

vrijdagavond na vijven
ik zit naast een verse machine
vergis me, tik 1 device name verkeerd in en het OS is weg
dom dom dom
helemaal herbeginnen dus
het zal laat worden

ik ken het root wachtwoord van een hoop systemen
en die zijn niet allemaal voor training

ik zit naast de Sequent in het aquarium
ik worstel me door een knoert van een Volume Manager handleiding
de manuals zitten in zwarte A5 ringmappen - stapels ervan - als bakstenen

RAID - ik denk blauwe zwaailichten
striping en mirroring
device names van het /dev/ikweetnietmeerwat/c2t7d9s2 soort

ik lees en herlees en maak aantekeningen - het gaat traag
ik snap het
maar of ik het beheers?
ik hoop maar dat ik dit begot niet te snel moet gaan doceren
of gaan doen

stel je voor dat ik live moet switchen
dat durf ik niet

ik spendeer heel veel tijd aan mijn job
aan bijleren
het is niet makkelijk, zonder IT achtergrond
ik heb geen context
er is nog geen google

de wagons blijven komen
angst-angst-angst-angst-angst

nu is het anders, denk ik
ik begreep al die dingen maar was er zo onzeker over

is het nu anders?

't Is volbracht. Of zo.

Oef. De examens zijn gedaan. Ik mag weer buiten komen. Gedaan met aanmoedigen en controleren. Gedaan met oppassen. Explosieve tieners: tell me about it.

Next? Een plan de campagne opstellen voor de braderie, morgennamiddag. Eerst en vooral een outfit kiezen waarmee ik snel en efficiënt spullen kan passen. Hemdje, losse rok en schoenen die in één stap uit zijn. En dan zie ik wel. Waar ik wel of niet geraak.

Het zit me dwars dat ik niet kan lopen vanavond, want morgen zal het ook niet makkelijk worden. 't Is altijd iets. 't Is alsof ik al weken wachtende ben. Tot het schoolvakantie gevoel ook mij overspoelt.

'k Denk aan de professionele suggesties die ik maandag kreeg omtrent veilige en gecontroleerde kicks om verveling te vermijden. Parachutespringen? Bungeejumpen? Pffft. Daar ben ik te bang voor. Pistoolschieten? Dat lijkt me wel iets. Zeg nu zelf: een psychiater die zoiets voorstelt, da's ne specialen.

Toch weet ik het zo niet. Zeker niet als ik er zelf verder over brainstorm. Kickboksen? Te lastig, ik ben niet goed op explosieve kracht. P90X doen met een personal trainer ? Te duur (en alleen zou het mij nooit lukken). Triathlonnen? Is net effe buiten beschouwing. Gewoon op café gaan en coke snuiven gelijk iedereen dan maar? Oh sorry. Dat was wat hij niet aanraadde. Hij is gewoon blij dat ik er niet bij ben, bij zijn ADHD clienten met verslavingsproblematiek. Lief hé?

Ach, soms ben ik gewoon kwaad op mezelf omdat ik - als puntje bij paaltje komt - een ongelooflijk redelijk mens ben.

Heeft u dat ook wel eens?

Baby I'm bored

Mijn "Keep Calm and Carry On" strategie heeft in het voorbije half jaar voor relatieve rust gezorgd. Oppassen en gestadig voortdoen: het lijkt een toverformule, maar dat is het natuurlijk niet. Want gelijkmatigheid, da's niet aan mij besteed. Soms - tegen beter weten in - miste ik de moodswings. Verlangde ik naar "het gevoel te leven".

Jaja. Moet ik er Zentall & Zentall bijhalen en de optimale-stimulatietheorie uitleggen?

Ik zag het niet aankomen - echt niet - maar een licht hypomane episode brak aan. Ik ben - en blijf - wakker. Eet me onnozel. Ervaar een major bore-out. Probeer de ontremming tegen te gaan door véél te sporten. Maar het blijft plankgas met de handrem op. Genoeg om er fysiek van af te zien: nek en arm murw van de spanning.

Oh mensen: IK WIL LOOS GAAN. Dansen, drinken, een paar passanten een zéér serieus pak slaag geven ... en meer van dat fraais. Het zou helpen. Zeker weten.

Maar ik zit thuis, achter de computer. Ik denk na over alle stommiteiten die ik niet uithaal omdat het nu eenmaal niet mijn gewoonte is. Ik schrijf blogposts. En ik ben boos, omdat niemand ziet dat ik compleet aan vodden ben. Omdat ik het zo goed wegsteek. Ha.

Itchy & scratchy

Het gaat alweer een hele tijd ietwat te hard. Niet dat ik het erg lastig heb, maar toch. Omdat ik onrustig ben, slaap ik véél te weinig en daardoor ben ik moe. Doodop. Versleten. Maar o zo wakker. En helder.

Lange teksten lezen is lastig. Bijleren ook. Maar voor de rest is het gewoon fijn: ik spring van associatie naar associatie, zonder in de gedachtenstroom te verzuipen. "Do not confuse activity with productivity", was het motto van de vorige weken, maar zie, het gaat alweer beter: input en output raken in evenwicht. Alleen fysiek ben ik een wrak. Bad skin, no nails and fatty.

"Heb jij geen last van tics?" , vroeg een mede-ADHD'er me, lang geleden. "En worden die niet erger door de Rilatine?" "Neen", antwoordde ik toen, "Geen tics, helemaal geen last". Maar momenteel word ik er gek van, van het bijten en krabben. Mijn lippen, de binnenkant van mijn wangen, mijn nagels en mijn huid hebben het zwaar te verduren. Ik zie het. En kan me niet voorstellen dat het niemand anders opvalt. Maar niemand zegt iets. Het is een no go onderwerp. 't Is mijn probleem. Jezelf pijn doen, want dat is het precies, is te gek voor woorden. Mocht ik meer lopen ... Mocht ik meer spinnen ... Misschien zou het dan beter gaan. Maar ik ben er niet helemaal van overtuigd.

Onrust is een constante. En ook al gaat het zo veel beter dan vroeger, 't is niet alsof het beest bedwongen is.

Ride the wave, don't fight it.

Zeven weekends buurtfeesten, het kruipt in de kleren. Maar zie, vandaag bleven we thuis. Om daar te werken. Met z'n allen. Want het was nodig.

Dozen uitsorteren. Vuilniszakken vullen. Meubels ineensteken. Afwasmachine legen. Eten koken. Tafelonderdelen lazuren. Wasmachine vullen. Meubels verslepen. Afwasmachine vullen. Wasmachine legen. Tijdschriften stapelen. Elpees op volgorde zetten. Karton en isomo scheiden. Stof afnemen. Foto's afladen. Oud speelgoed verhuizen. Nieuwe lades vullen. Foto's online zwieren. En huiswerk maken, dat ook. Want daar ben ik "officieel" nu nog mee bezig. En 't vlot niet zo best.

Maar kom, het resultaat van de dag mag er zijn: de bureau heeft weer een zichtbaar tapijt (maar 3 kleine dozen een één draagtas, alles van mij dus door mij op te kuisen, blijven over). En ook dochter-die-nu-in-het-middelbaar-zit heeft geen excuus meer om haar kamer vol te gooien: er staan twee nieuwe ladeblokken die we samen ineen hebben geknutseld. Hoe goed wij samen IKEA klussen klaren, is bijna miraculeus want we durven anders wel eens kibbelen. Maar zie, ze knutselt graag. En ik ook. En ze leest eerst het papierke. Gelijk ik. En we kunnen samen lachen om de ultieme relatietest.

Nu ja, ook al had ik vandaag een Red Bull in plaats van Rilatine-dag ingelast, ik was rond een uur of acht moe genoeg om geen goesting meer te hebben in veel denkwerk. Maar ik kan er niet omheen, om mijn taken voor "Vorming opzetten en begeleiden" morgen, om die die de shrink me goedbedoelend meegaf en om die voor de opleidingen die ik zelf ga geven. Terwijl ik gewoon toeklap en er al een tijdje niks zinnigs meer uitkrijg. En ik ook wel weet dat doordouwen niet helpt. Maar toch: het moet af hé. Er zijn deadlines waar ik niet van weg kan lopen.



Voici, het invulblad om na te gaan bij in welke situaties ik panikeer/aan het doemdenken sla/extreem cynisch reageer/boos word/meppen verkoop. Met gedragstherapeutische trucs kan je leren om je gedrag af te stemmen op de situatie, en niet op de gedachten of gevoelens die je er zelf bij creëert. Niet dat dat een origineel inzicht is - in de Mindfulness en bij de boeddhisten slaan ze je ermee om de oren en zelfs Shakespeare wist ervan - maar het systematisch opschrijven en analyseren - en dan ook bespreken, zou moeten helpen om nieuwe gewoontes in te bedden. And I could use some.

Maar nu eerst nog wat vragen beantwoorden ...

't Is the September Issue season!

Ja het is raar, ik ben er nog niet aan begonnen, aan de September Issues. Net als bij K is het een moment waar ik naar uitkijk. Maar zie: dit jaar had ik gewoon al genoeg 'August issues', met al die vakantiekampen en feestjes en zo meer ...


Boekskes lezen zal voor later op de week zijn. Vanavond ga ik sporten!

The waves are rising and rising

Waarom ben je zo? vraag hij mij soms. Meestal op een moment dat er nog enkel een vijandig bijtende "laat mij gerust" af kan. Maar kijk: soms valt het best te traceren. Waarom ga ik nu weer aan onrust ten onder?

• geen recup: zat al lang tegen de limiet en zag mijn 4 dagen (2-5 juli) solitaire rust in rook opgaan.
  
• slaaptekort: meldde al dat ik ECHT meer dan 5-6 uur moet slapen omwille van de effecten op mijn oordelingsvermogen en irritabiliteit (yeah right)
  
• drukte: de "verrassingen" blijven komen en de storm in mijn kop luwt niet meer. Ben de laatste weken ietwat overprikkeld, methinks
  
• hormonen: I anticipate a - possibly nasty - bout of PMS. Ouch.
  
• werkstress: dit is de laatste werkweek voor het verlof waarin alles afgerond moet worden
  

Nu ben ik me bewust van dit alles. Het is niet alsof ik er vol plezier in meega. Integendeel: ik ben doodmoe van er de rem op te zetten. Als dood voor onverhoede kletspraat waar ik subiet spijt van krijg. Zo achterdochtig dat het niet schoon meer is.

En ik probeer er ook actief iets aan te verhelpen. Door te lopen, bijvoorbeeld. Want hoe harder het lijf beweegt, hoe minder de kop maalt.

Op dit moment ben ik dus niet zo blij met "48 uur zonder medicatie". Maar aan de andere kant: morgen om 16u is het zeker voorbij.

Nie neuten dus. Gewoon doordoen.

No time for reflection

Het leven dendert alweer weken voort, zonder noemenswaardige bumps in the road. Genoeg aandachtstrekkers, werk, klussen, sociale verplichtingen en DVD's om 's avonds laat te bekijken. Nog altijd te weinig sport want de schouder speelt nog op, maar er wordt aan gemanipuleerd en geprikt en eigenlijk mag ik me daardoor niet laten afremmen. Maar ik ben moe en snipverkouden en ondanks de veel te korte nachten lijk ik nooit genoeg tijd te hebben.

En ik verlang naar tijd. Om te lezen, te denken en te schrijven. Het is nodig. Echt.

Want terwijl ik nog alleen doe, passeren er in mijn ooghoeken berichten die tot afremmen dwingen. Mensen gaan dood. Omdat de stress het overneemt. Hun hart het begeeft. Ze kanker krijgen. Geen uitweg meer zien. Toch wat te veel pillen nemen.

Ik kreeg het deze week zowat toen de schouder-peut - een man die nota bene in meridianen gelooft - me vroeg of ik niet wat extra medicatie kon nemen, tegen de onrust. "Ik ben daar niet voor", meldde ik. En dat klopt helemaal. Al verkrampen al mijn spieren en voel ik me als een kalkoenrollade in een elastisch netje, drugs - ook al krijg ik ze probleemloos voorgeschreven - zijn me een brug te ver.

Sport en meditatie en coaching, daar geloof ik in. Als die - door tijdsgebrek en vermoeidheid - sneuvelen, is het niet verwonderlijk dat er veel stress is.

When there's no coaching, there's no reflection

the self gets lost and unbalanced

I do not know what I stand for

I can't seem to remember

Het enige wat ik kan doen, is de draad weer oppikken. Of dat proberen. Door hulp te vragen, bijvoorbeeld. Alprazolam is voor sissies.

LOUD & NO SLEEP

Heb gisteren 2 uur gespind. Vandaag eens om de Watersportbaan gelopen. Ervaar vlagen van extreme concentratie. Heb geen nekpijn meer. En ook geen tijdsbesef. Alles vloeit in elkaar over en het lijkt alsof maart hoogstens een week oud is. Afspreken wordt riskant: ik vergeet dingen terwijl ik ze uitspreek .

't Is alweer een tijdje geleden dat ik nog een zware "up" doormaakte. En tot nog toe is het draaglijk. Ik ben nog niet de godganse tijd bezig met het afremmen van de ontremming.

Ben er niet al te bezorgd over. Ik weet nu dat ik wat meer medicijnen mag nemen. Want ik ga naar bed omdat huisgenoten slapen. Niet omdat ik moe ben.

Zoals het nu voelt, kan ik gewoon doordoen. Maar dat doe ik niet: ik ben een redelijk mens. Veel te verantwoordelijk en verkrampt om de boel de boel te laten zijn.

Maar toch: ik moet dringend leren dat opgeven OOK een optie is. Een die ik nooit eerder overwoog maar hey, things change ...

Too much fiction

Sommige dagen duren echt lang. Dat overkomt me niet vaak.

De fietstocht naar het werk deze ochtend was een halve zwempartij. Alles mocht op de chauffage - ja, ik had reservespullen bij.

En dan weer thuis. Dochter is ziekjes en het is effe puzzelen om zo veel mogelijk bij haar te zijn.

Een paar uur breiend voor Louis Louise, snel in de auto naar Latem en terug, aan tafel en nadien wat rondgelummeld online. En later Mr & Mrs Smith.

Het kruipt in de kleren, dat rustig binnenblijven. Ik had dat gisteren al gedaan en nu voel ik de gevolgen.

Klaarwakker en helder. Heb zin om nog van alles te doen. Om uit te gaan. Uit te breken. Om te dansen. Zelfs om met mensen te praten.

Kijk, op dagen als deze ben ik blij dat ik inzie dat ik niet al te enthousiast moet gaan worden. Mail Goggles heb ik niet nodig, ik stop mezelf wel - as always. Maar de goesting om eens iets compleet debiels te doen is gewoon groot.

Zal ik nog maar wat zever op Facebook posten? Tja. Sublimering: ik word er nog héél goed in, watch me.