Mercedes heet ze. Onze postbode. En ze heeft de goeie gewoonte om op af te leveren postpakketten VOORAF "afwezig" aan te kruisen - dat zagen we vorige week toen we 's ochtends snel het raam opentrokken om alsnog een pakket in ontvangst te nemen.
Meestal dropt ze onmiddellijk een afwezigheidsbericht in de bus. En die op het Stapelplein, die weten dat. "Ge kunt klacht indienen", zeggen ze daar. Maar zo zijn we niet.
Naar het schijnt is ze blond, Mercedes. Ik heb haar nog nooit gezien. Maar ik denk dat ze goed scoort op de Georoute-richtlijnen. Snel en efficiënt. Jaja.
donderdag 6 maart 2014
zondag 2 maart 2014
What are families for (4)
We hebben gewandeld. Ik heb wat gelezen. Ben in de sauna geweest. En zat mee aan tafel, van ontbijt over aperitief tot ver na het avondmaal.
Zoals altijd heb ik een groot deel van de stress weggegeten. Alles wat thuis niet op tafel komt, passeerde de revue. Boter en speculoospasta, en chips en taartjes. Bij ons vertrek was ik al vijf kilo zwaarder dan begin januari en dat zal nu niet verbeterd zijn. Nu ja, de draad opnemen en geregeld lopen - met een loopschema - daar ben ik sinds 15 december niet aan toegekomen, dus moet ik nu niet zagen over mijn dikkigheid.
De alcohol ter plekke was van superieure kwaliteit, dat mag gezegd wezen. "Het leven is te kort om brol te drinken", herhaalde schoonbroer die voor de wijnvoorraad instond en hij heeft gelijk. "Ge gaat hier niet met hoofdpijn opstaan", voegde hij eraan toe en dat klopte helemaal, al denk ik dat hij daarbij niet aan onthouding dacht. Op mijn persoonlijke alcoholconsumptie - 2 glazen rode wijn en 3 glazen cava over het hele weekend - valt niks aan te merken. Mocht mijn therapeut beloningsstickers plakken, dan had ik er NOG een verdiend.
De sfeer zat goed en is er geheel niks ontspoord. Persoonlijk ben ik gespaard gebleven van de gevreesde kritiek en slinkse opmerkingen en ik hoop van ganser harte dat mijn beperkte aandeel in de conversaties geen aanleiding gaven tot bad feelings, bij wie dan ook.
Zoals altijd heb ik een groot deel van de stress weggegeten. Alles wat thuis niet op tafel komt, passeerde de revue. Boter en speculoospasta, en chips en taartjes. Bij ons vertrek was ik al vijf kilo zwaarder dan begin januari en dat zal nu niet verbeterd zijn. Nu ja, de draad opnemen en geregeld lopen - met een loopschema - daar ben ik sinds 15 december niet aan toegekomen, dus moet ik nu niet zagen over mijn dikkigheid.
De alcohol ter plekke was van superieure kwaliteit, dat mag gezegd wezen. "Het leven is te kort om brol te drinken", herhaalde schoonbroer die voor de wijnvoorraad instond en hij heeft gelijk. "Ge gaat hier niet met hoofdpijn opstaan", voegde hij eraan toe en dat klopte helemaal, al denk ik dat hij daarbij niet aan onthouding dacht. Op mijn persoonlijke alcoholconsumptie - 2 glazen rode wijn en 3 glazen cava over het hele weekend - valt niks aan te merken. Mocht mijn therapeut beloningsstickers plakken, dan had ik er NOG een verdiend.
De sfeer zat goed en is er geheel niks ontspoord. Persoonlijk ben ik gespaard gebleven van de gevreesde kritiek en slinkse opmerkingen en ik hoop van ganser harte dat mijn beperkte aandeel in de conversaties geen aanleiding gaven tot bad feelings, bij wie dan ook.
Wat ik ondertussen weet is dat therapeuten (onbewust?) therapeuten-vragen stellen. Opdat je de situatie zou evalueren of er toch zou over reflecteren. En dat ze conversaties aanwakkeren...
Omdat alle kinderen (en leerkrachten) een vakantieweek in het vooruitzicht hadden, leek het alsof dit een “speciaal” weekend was. Morgen moet ik echter gewoon werken.
Omdat alle kinderen (en leerkrachten) een vakantieweek in het vooruitzicht hadden, leek het alsof dit een “speciaal” weekend was. Morgen moet ik echter gewoon werken.
vrijdag 28 februari 2014
On the road
Mocht mijn therapeut beloningsstickers plakken, dan had ik er nu een verdiend voor "avoid avoidance".
Stand by your man and close the ranks firmly
Of ik wat minder negatief kan zijn. Wat minder cynisch …
Of ik niet gewoon kan genieten van het vooruitzicht om in de Ardennen te zijn.
Tja.
Terwijl ik mezelf oppepte met “stand by your man!” en mijn huisgenoten “close the ranks” aanbeval, botste ik weer op zo’n irritant artikel waarin me werd aangeraden om “enge dingen” te doen. Ja lap, dacht ik. We zijn weer bij die frigging comfort zone beland. Een onderwerp dat me - zoals veel van die motivationele bullshit - gewoon KWAAD maakt. Lifestyle tips en slogans, vooral als die impliciet aansturen op een verbetering van uw productiviteit, ik kan er NIET tegen (en heb me er al eerder over uitgesproken).
Of ik niet gewoon kan genieten van het vooruitzicht om in de Ardennen te zijn.
Tja.
Terwijl ik mezelf oppepte met “stand by your man!” en mijn huisgenoten “close the ranks” aanbeval, botste ik weer op zo’n irritant artikel waarin me werd aangeraden om “enge dingen” te doen. Ja lap, dacht ik. We zijn weer bij die frigging comfort zone beland. Een onderwerp dat me - zoals veel van die motivationele bullshit - gewoon KWAAD maakt. Lifestyle tips en slogans, vooral als die impliciet aansturen op een verbetering van uw productiviteit, ik kan er NIET tegen (en heb me er al eerder over uitgesproken).
Dat laat niet weg dat ik begrijp dat cynisme niet helpt. Dat ik beter af ben als ik een meer boeddhistische attitude nastreef. Momenteel zijn “acceptatie” en “dankbaarheid” al behoorlijk lang uit de weekplanning geschrapt en vervangen door “hou uw kop boven water mens”.
En ja, ik moet er dringend wat aan doen.
En ja, ik moet er dringend wat aan doen.
What are families for (2)
Ik ben er klaar voor. Ben mentaal voorbereid. Gewapend tegen kritiek en slinkse opmerkingen over
- mijn tekort aan “cultuur”.
Ik heb niks met de Standaard Boekhandel Top 10. Boekenreeksen en cd-boxen die “kwaliteitskranten” aan de lopende band aanbieden laten me koud. Ik hou niet van jazz. Luister niet naar avant-garde jazz of andere arty farty moeilijke muziek. Ik ben ook niet geneigd om over politiek te discussiëren want daar ben ik niet mee bezig. - het gewicht van mijn huisgenoten.
Met de impliciete boodschap dat ik vast niet gezond kook (of helemaal niet kook en hen alleen rotzooi voorschotel). - mijn gewicht, kleding- of haarstijl.
Omdat het me per definitie niet lukt om er fit, uitgerust en opgekuist uit te zien op die momenten dat ik me moet vertonen, moet ik nodig erop attent gemaakt worden dat er iets kan aan worden gedaan.
dinsdag 25 februari 2014
Rejection-sensitive dysphoria (RSD)
Rejection-sensitive dysphoria (RSD)? Had ik nooit van gehoord. Maar ik ben additudemag genegen en googelde vol interesse verder, ook al kon het stuk in kwestie best wel een verdoken reclame voor medicijnen zijn.
Blijkt dat het fancy label door ene Dr. William Dodson in gebruik werd genomen en buiten zijn geschriften nergens opduikt. Maar het idee, wat hij met die RSD bedoelt, dat lijkt steek te houden.
Voor mij was het weer een aha-erlebnis. En ik zie dat de mensen die ermee aan de slag gingen, rake dingen schrijven. Larry Letich's verhaal en dat van zijn patiente, bijvoorbeeld, zijn er twee waar ik nog op terug zal komen. Lees ze eens, zou ik zeggen.
Blijkt dat het fancy label door ene Dr. William Dodson in gebruik werd genomen en buiten zijn geschriften nergens opduikt. Maar het idee, wat hij met die RSD bedoelt, dat lijkt steek te houden.
Voor mij was het weer een aha-erlebnis. En ik zie dat de mensen die ermee aan de slag gingen, rake dingen schrijven. Larry Letich's verhaal en dat van zijn patiente, bijvoorbeeld, zijn er twee waar ik nog op terug zal komen. Lees ze eens, zou ik zeggen.
Spam at work
KRIJG NU HET SCHIJT, dacht ik, toen ik enkele tips om uit mijn comfortzone te stappen voorgeschoteld kreeg. Maar ik wil graag bijleren, en omdat "Leren start als je uit je comfortzone stapt", klikte ik door.
OK, toegegeven: ik had dat beter niet gedaan. Ik had voorzichtiger moeten zijn. Ik had moeten nadenken bij de titel "Personal Life & Business Coach". Dan had ik vast nattigheid gevoeld.
OK, toegegeven: ik had dat beter niet gedaan. Ik had voorzichtiger moeten zijn. Ik had moeten nadenken bij de titel "Personal Life & Business Coach". Dan had ik vast nattigheid gevoeld.
Maar neen. Ik las de hele pagina. Tot aan de "Wat is de volgende stap die jij gaat zetten buiten jouw comfortzone?"
En toen dacht ik: "Wat als ik uit MIJN comfortzone stap en in die van U terechtkom? WAT DAN?"
En toen dacht ik: "Wat als ik uit MIJN comfortzone stap en in die van U terechtkom? WAT DAN?"
What are families for (1)
Nu ik hier toch zit, rillend in de koude keuken, wachtend tot ik me minder kotsziek voel en naar bed kan zonder het risico te lopen dat ik op de nieuwe bamboe vloer spuug, kan ik misschien kort iets kwijt over het familieweekend. Vier jaar geleden zag ik het om tal van redenen niet zitten en bleef ik thuis.
Nu wil ik niet beweren dat ik plots wild enthousiast ben om deze keer mee te gaan. Maar ik heb wel toegezegd. Omdat ik besef dat wat me het meest tegensteekt, niet direct met het gezelschap maar wel met mijn aanslepende "winterdip" te maken heeft.
Het feit dat ik een heel weekend energiek en behulpzaam zal mogen wezen, terwijl ik die energie niet op overschot heb - zie mij met de glimlach tafels dekken, koken, afruimen en afwassen - DAT is waar ik hard tegenop zie. Het is een klus. Ik ben dat weekend kwijt. En dus ook de tijd om uit te rusten, om van de voorgaande week te bekomen, om te recupereren en de de batterij weer op te laden …
Nu wil ik niet beweren dat ik plots wild enthousiast ben om deze keer mee te gaan. Maar ik heb wel toegezegd. Omdat ik besef dat wat me het meest tegensteekt, niet direct met het gezelschap maar wel met mijn aanslepende "winterdip" te maken heeft.
Het feit dat ik een heel weekend energiek en behulpzaam zal mogen wezen, terwijl ik die energie niet op overschot heb - zie mij met de glimlach tafels dekken, koken, afruimen en afwassen - DAT is waar ik hard tegenop zie. Het is een klus. Ik ben dat weekend kwijt. En dus ook de tijd om uit te rusten, om van de voorgaande week te bekomen, om te recupereren en de de batterij weer op te laden …
dinsdag 4 februari 2014
Never been a slow reader
You read 426 words per minute. That makes you 70% faster than the national average.
donderdag 9 januari 2014
Innuendo
Even een rechtzetting:
K was thuis in (ziekte)verlofomwille van ondanks de verbouwingen in haar huis.
Dank u
K was thuis in (ziekte)verlof
Dank u
zondag 5 januari 2014
Week 4 - Torpor
Week 4 en ik doe zo goed als niks. Mijn geheugen reikt vaak niet verder dan het einde van een zin.
De feestdagen komen en gaan zonder incidenten. Ik blijf op afstand en observeer. Iedereen is - overal - nuchterder dan ooit. Familiebezoeken met lange stiltes en zonder mensenkater achteraf, waar gaan we dat schrijven? Een grote bende vrienden bijeen en geen hilarisch scheve mensen. Tiens.
Ik krijg mijn zenuwtics - nagelbijten en krabben (wat lastig is, zonder nagels) - niet onder controle en dat stoort me mateloos. Er is ook nog altijd iets met mijn eetlust wat ik niet kan verklaren. Normaal vreet ik me onnozel. Raid ik om de haverklap de koelkast en de voorraadkast. Kan ik geen boodschappen doen zonder iets om te snoepen. Vet en suiker zijn mijn vrienden in tijden van stress. Mocht ik niet sporten, ik woog vast 100 kilo. En nu sla ik zonder veel probleem maaltijden over. Geen honger. Maar vooral ook: geen zin. Voor het eerst in jaren ben ik begin januari niet op mijn zwaarst.
Ik maak toch voornemens, zij het enkel op sportief gebied. Een concreet sportschema helpt me, heb ik ondervonden. Ik pik ook de mindfulness draad op en start een "meditation challenge".
En ik begin me ook zorgen te maken, over al de rest.
De feestdagen komen en gaan zonder incidenten. Ik blijf op afstand en observeer. Iedereen is - overal - nuchterder dan ooit. Familiebezoeken met lange stiltes en zonder mensenkater achteraf, waar gaan we dat schrijven? Een grote bende vrienden bijeen en geen hilarisch scheve mensen. Tiens.
Ik krijg mijn zenuwtics - nagelbijten en krabben (wat lastig is, zonder nagels) - niet onder controle en dat stoort me mateloos. Er is ook nog altijd iets met mijn eetlust wat ik niet kan verklaren. Normaal vreet ik me onnozel. Raid ik om de haverklap de koelkast en de voorraadkast. Kan ik geen boodschappen doen zonder iets om te snoepen. Vet en suiker zijn mijn vrienden in tijden van stress. Mocht ik niet sporten, ik woog vast 100 kilo. En nu sla ik zonder veel probleem maaltijden over. Geen honger. Maar vooral ook: geen zin. Voor het eerst in jaren ben ik begin januari niet op mijn zwaarst.
Ik maak toch voornemens, zij het enkel op sportief gebied. Een concreet sportschema helpt me, heb ik ondervonden. Ik pik ook de mindfulness draad op en start een "meditation challenge".
En ik begin me ook zorgen te maken, over al de rest.
dinsdag 24 december 2013
Week 3 - Slip Sliding Away
Ik wist het vooraf: toegeven aan uitputting is gevaarlijk. 't Is pas wanneer je stopt en stilstaat dat je beseft dat de bodem van de put niet eens in zicht is.
De vakantie is aangebroken en de tieners zijn nu voltijds thuis. Dag en nacht zijn op slag zoek. De tijd verglijdt en ik verlies houvast. Ik eet niet meer, ik graas. Ik krijg mezelf niet in gang om het “noodzakelijke” - als boodschappen en huishoudelijke klussen - te doen. En ik verdraag niks. Met alle gevolgen vandien. Frustratie en conflicten a gogo.
"Laat me met rust", zeg ik, maar ik ben zelf onuitstaanbaar omdat alles me te veel is.
Wat was het nu weer dat ik nodig had? Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging.
Tja.
De vakantie is aangebroken en de tieners zijn nu voltijds thuis. Dag en nacht zijn op slag zoek. De tijd verglijdt en ik verlies houvast. Ik eet niet meer, ik graas. Ik krijg mezelf niet in gang om het “noodzakelijke” - als boodschappen en huishoudelijke klussen - te doen. En ik verdraag niks. Met alle gevolgen vandien. Frustratie en conflicten a gogo.
"Laat me met rust", zeg ik, maar ik ben zelf onuitstaanbaar omdat alles me te veel is.
Wat was het nu weer dat ik nodig had? Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging.
Tja.
Week 2 - Zombie
Niet helder kunnen denken heeft zijn charmes. Maar niet wanneer je je “kwesties op te nemen met de aannemer” drie keer moet laten uitleggen.
Onrust steekt de kop op. Ik moet iets gaan doen! Tot ik eraan probeer. De krant lezen is een klus op zich. Ik wil wel, maar het gaat moeilijk.
En dan val ik eindelijk stil: de angstaanvallen zijn weg en ik word ‘s morgens wakker met een heldere herinnering aan dromen; het resultaat van die Sedinal pilletjes, vermoed ik.
Alles gaat in ultra slow motion. De wereld draait en ik kijk toe en daar heb ik vreemd genoeg vrede mee. Ik raak nauwelijks het huis uit. Slaag er niet in om te sporten. De batterij is leeg.
Wat ik niet hoef is extra stress - en die komt er natuurlijk wel, ongevraagd en in grote hoeveelheid.
De week eindigt met een langgepland kerstconcert. Vredig.
Onrust steekt de kop op. Ik moet iets gaan doen! Tot ik eraan probeer. De krant lezen is een klus op zich. Ik wil wel, maar het gaat moeilijk.
En dan val ik eindelijk stil: de angstaanvallen zijn weg en ik word ‘s morgens wakker met een heldere herinnering aan dromen; het resultaat van die Sedinal pilletjes, vermoed ik.
Alles gaat in ultra slow motion. De wereld draait en ik kijk toe en daar heb ik vreemd genoeg vrede mee. Ik raak nauwelijks het huis uit. Slaag er niet in om te sporten. De batterij is leeg.
Wat ik niet hoef is extra stress - en die komt er natuurlijk wel, ongevraagd en in grote hoeveelheid.
De week eindigt met een langgepland kerstconcert. Vredig.
Week 1 - Ain't no use crying over spilt milk
Wat gaan ze zeggen? Zie ze weer werkeloos thuis zitten, murw in der kop.
Het meest van al geneer ik me voor de bouwvakkers die me in huis zien rondsluipen. Ik heb het gevoel dat ik hen uitleg verschuldigd ben.
Schuld en boete, dat is mijn visie. Hoezeer ik ook weet dat niet helpt, mezelf te culpabiliseren.
Gelukkig hebben we geen plannen voor de Kerst.
Gelukkig moet ik geen cadeautjes inslaan.
Gelukkig moet ik niks speciaals koken. Want het zou niet lukken.
Gelukig ben ik niet depressief. Of angstiger dan anders.
Ik werk met enige moeite de laatste week van mijn trainingsschema af en denk daarbij herhaaldelijk aan Carrie Mathison’s “Look, I'm running six miles a day, I'm sleeping eight hours. It's working.” Carrie gelooft wat ze zegt is, terwijl iedereen vindt dat het bullshit is. Ook voor mij helpt lopen enorm. Maar ‘t is niet genoeg. Zelfs met medicatie kan het fout gaan.
Niks zo gevaarlijk als overmoed: een heel jaar zonder mindfulness, zonder yoga. Ik heb voortgedaan. Dat vooral. Niet (genoeg) stilgestaan. En dat wreekt zich.
Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging. Dat heb ik nodig. Zelfzorg, noemt men dat.
Het meest van al geneer ik me voor de bouwvakkers die me in huis zien rondsluipen. Ik heb het gevoel dat ik hen uitleg verschuldigd ben.
Schuld en boete, dat is mijn visie. Hoezeer ik ook weet dat niet helpt, mezelf te culpabiliseren.
Gelukkig hebben we geen plannen voor de Kerst.
Gelukkig moet ik geen cadeautjes inslaan.
Gelukkig moet ik niks speciaals koken. Want het zou niet lukken.
Gelukig ben ik niet depressief. Of angstiger dan anders.
Ik werk met enige moeite de laatste week van mijn trainingsschema af en denk daarbij herhaaldelijk aan Carrie Mathison’s “Look, I'm running six miles a day, I'm sleeping eight hours. It's working.” Carrie gelooft wat ze zegt is, terwijl iedereen vindt dat het bullshit is. Ook voor mij helpt lopen enorm. Maar ‘t is niet genoeg. Zelfs met medicatie kan het fout gaan.
Niks zo gevaarlijk als overmoed: een heel jaar zonder mindfulness, zonder yoga. Ik heb voortgedaan. Dat vooral. Niet (genoeg) stilgestaan. En dat wreekt zich.
Structuur en regelmaat: een normaal dagritme, geregeld en gezond eten, genoeg slapen, daglicht, buitenlucht en beweging. Dat heb ik nodig. Zelfzorg, noemt men dat.
woensdag 11 december 2013
Taper Week
Na twee jaar van gesukkel en gepruts, van deelnames plannen en dan toch niet te lopen - omdat ik me niet fit genoeg of niet afdoende voorbereid voelde - besloot ik deze zomer om er ECHT voor te gaan. Voor een HELE marathon.
Een dikke 18 weken lang heb ik mijn marathon schema religieus gevolgd. Tot het voorbije weekend.
Het wordt een halve, zondag.
- Bij myasics.nl maakte ik een trainingsschema op, met als doel om er op 15 december 4 uur 33 minuten en 37 seconden over te doen. Geen al te zot plan, want ik koos voor de minimum belasting. Over een periode van twintig weken zou ik 88 loopsessies met een totaal van 772 km afwerken. Yay!
- Vervolgens schakelde ik Nike+ in voor de registratie. Ik ergerde me al vaak aan de pannes van de iPod synchronisatie en de buggy Nike+ website, maar besloot dat het voor mij toch precies doet wat ik nodig heb: info geven terwijl ik loop, en tijden en afstanden opslaan. Meer moet dat niet zijn.
- Voor de verwerking en ter documentatie, had ik al een eind geleden voor Dailymile gekozen, en daar hield ik zorgvuldig alle info bij. Kwestie van gemotiveerd te blijven.
Een dikke 18 weken lang heb ik mijn marathon schema religieus gevolgd. Tot het voorbije weekend.
Het wordt een halve, zondag.
dinsdag 10 december 2013
Seems like that raptor is still after me
De volgende schoolvakantie heb ik niet gehaald, da’s duidelijk.* Of ik me misrekend heb? Ik weet het zo niet.
Als mijn focus op het werk erdoor zit, verlang ik naar rust. Om dan thuis heel snel te ondervinden dat ik eigenlijk liever op het werk wil zijn. Want daar laat men mij veel meer met rust. In de zin van: ik werk er meestal gestadig door, op mijn eentje.
Maar soit, als ik op-en-versleten ben, heb ik rust nodig. En daarmee bedoel ik: tijd om NIKS te doen. Tijd voor zelfzorg, die “bron van veerkracht” en zo meer. Veel meer dan slapen, mediteren en sporten zou dan niet mogen.
Dus: GEEN “persoonlijke inhaalactiviteiten” als kranten en boeken lezen, rondsurfen en tv opnames bekijken en veel schrijven. GEEN dagdagelijkse klussen als opruimen, wassen, koken, boodschappen doen enzovoorts. En al zeker GEEN extra klussen “want ge zijt toch thuis” of “ge zijt toch niet ziek hé”.
Daarom ga ik nooit met veel goesting in “ziekteverlof”. Omdat het niet werkt. Daarom ben ik niet zo’n fan van schoolvakanties. Omdat ze me f*cking depressief maken.
Symptomen, symptomen, symptomen. Op op den duur valt er niks meer te zeggen. Jammeren op facebook is makkelijk. Er is geen tijd voor reflectie, geen tijd te bloggen. Alles is gezegd. We weten het nu. Het wordt niet beter.
“Het is geen goed jaar geweest”, concludeert men voor mij. Maar zie, zelfs dat herinner ik me zo niet. Volgens mij ging het zelfs héél goed, met het werk. En met mijn loopplannen.
De hele serie voorstellen tot extra medicatie heb ik één voor één afgewimpeld. Op een plantenpreparaat na. Ik wil geen extra pillen. Voor de dooie dood niet.
Pas de volgende ochtend snapte ik wat hij - de specialist - me duidelijk maakte. Dat ik te ver heen ben om nog wat te tinkeren met ademhalingsoefeningen en cognitieve gedragstherapie. Dat nuttige tips over structuur en grenzen bewaken op dit moment geen aarde aan de dijk zullen brengen. Dat hij wel gelooft dat ik wil. Maar ook ziet dat ik niet meer kan.
Iets wat ik zelf steeds weer betwijfel. Ik geef niet op. Tot ik neerval. En zelfs dat vergeet ik héél vlug.
Wat brengt de toekomst? Welke zijn de vooruitzichten? Op dit moment heb ik niet genoeg geheugenruimte om langer dan een halve dag vooruit te zien. Het is bijna Kerst, realiseer ik me. En er is nog geen boom. En ja, ik ga lopen zondag. Het kan me niet schelen wat men daarvan denkt.
* Vorig jaar crashte ik inderdaad pas in de vakantie.
Vakanties als reddingsboeien, dat is waarschijnlijk niet zo ongewoon bij werkende moeders. Maar het feit dat ik tijdens vakanties dubbel afzie omdat de structuur van de werkweek ontbreekt, dat maakt het extra lastig.
Als mijn focus op het werk erdoor zit, verlang ik naar rust. Om dan thuis heel snel te ondervinden dat ik eigenlijk liever op het werk wil zijn. Want daar laat men mij veel meer met rust. In de zin van: ik werk er meestal gestadig door, op mijn eentje.
Maar soit, als ik op-en-versleten ben, heb ik rust nodig. En daarmee bedoel ik: tijd om NIKS te doen. Tijd voor zelfzorg, die “bron van veerkracht” en zo meer. Veel meer dan slapen, mediteren en sporten zou dan niet mogen.
Dus: GEEN “persoonlijke inhaalactiviteiten” als kranten en boeken lezen, rondsurfen en tv opnames bekijken en veel schrijven. GEEN dagdagelijkse klussen als opruimen, wassen, koken, boodschappen doen enzovoorts. En al zeker GEEN extra klussen “want ge zijt toch thuis” of “ge zijt toch niet ziek hé”.
Daarom ga ik nooit met veel goesting in “ziekteverlof”. Omdat het niet werkt. Daarom ben ik niet zo’n fan van schoolvakanties. Omdat ze me f*cking depressief maken.
Symptomen, symptomen, symptomen. Op op den duur valt er niks meer te zeggen. Jammeren op facebook is makkelijk. Er is geen tijd voor reflectie, geen tijd te bloggen. Alles is gezegd. We weten het nu. Het wordt niet beter.
“Het is geen goed jaar geweest”, concludeert men voor mij. Maar zie, zelfs dat herinner ik me zo niet. Volgens mij ging het zelfs héél goed, met het werk. En met mijn loopplannen.
De hele serie voorstellen tot extra medicatie heb ik één voor één afgewimpeld. Op een plantenpreparaat na. Ik wil geen extra pillen. Voor de dooie dood niet.
Pas de volgende ochtend snapte ik wat hij - de specialist - me duidelijk maakte. Dat ik te ver heen ben om nog wat te tinkeren met ademhalingsoefeningen en cognitieve gedragstherapie. Dat nuttige tips over structuur en grenzen bewaken op dit moment geen aarde aan de dijk zullen brengen. Dat hij wel gelooft dat ik wil. Maar ook ziet dat ik niet meer kan.
Iets wat ik zelf steeds weer betwijfel. Ik geef niet op. Tot ik neerval. En zelfs dat vergeet ik héél vlug.
Wat brengt de toekomst? Welke zijn de vooruitzichten? Op dit moment heb ik niet genoeg geheugenruimte om langer dan een halve dag vooruit te zien. Het is bijna Kerst, realiseer ik me. En er is nog geen boom. En ja, ik ga lopen zondag. Het kan me niet schelen wat men daarvan denkt.
* Vorig jaar crashte ik inderdaad pas in de vakantie.
donderdag 28 november 2013
Sloa mor ip de belle, de match es gedoan
Het startte met “last van de zwaartekracht”: dagenlang liet ik alles uit mijn handen vallen. Vervolgens raakte ik ongeveer alles kwijt: mijn sleutels, mijn bril, mijn loopgordel, mijn handschoenen … En toen - oh joy - volgde de cognitieve uitval.
Game over dus: ik zit voor een scherm en kan ik niet meer helder denken.
Hoewel ik er tot nog toe mijn hoofd goed bijhield, wilde mijn lijf in de voorbije weken niet altijd mee. Ok, ik liep veel en ver - met mijn uithoudingsvermogen is alles in orde. Maar de dagdagelijkse stress hakte op me in. Het begon half september met maagzuur en reflux en kort nadien ging ik weer chronisch hyperventileren. Wekenlang constant kortademig zijn (met soms ook hoesten), maakt een mens niet vrolijk. ‘s Nachts wakker worden van het drukkend gevoel op de borst ook al niet. Er volgden hartkloppingen (waar ik heel ongerust over was) en een te hoge bloeddruk. Ik verkrampte compleet en had weer nek- en schouderpijn met lekker veel uitstraling naar mijn linkerarm en -hand. Om het plaatje compleet te maken kwamen ook alle nerveuze tics boven water en zit ik met een itchy & scratchy opstoot om u tegen te zeggen.
Maar tot voor gisteren had ik nog hersenen. Nu zit er een bol watte.
En ik ben ambetant want niet productief. Stel u voor!
Ben ik verstandig geweest? Heb ik preventief gehandeld? Ja!
Wakker liggen en je afvragen of wat je voelt een hartaanval is of een combinatie van een geklemde linkerarm en extreme stress, is één ding. Een huisarts die je klachten helemaal niet serieus neemt, een ander. “Psychosomatisch” is geen synoniem van “verwaarloosbaar”. Ik stap niet rap naar de dokter en ben nu helemaal niet meer geneigd om dat te doen.
Een minder rampzalige herfstvakantie had geholpen, want die liep wel erg anders dan verwacht. Maar zie: ik heb bijgeleerd! Met de toenemende zorg voor oudere familieleden behoor ik nu volledig tot de “sandwich generatie”. En ik snap nu ook waar het gezegde “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen” op slaat.
Nieuwe lessen voorbereiden en geven is stresserend. Verbouwingen zijn dat ook. Vooraf de garagepoort, dressing, rommelkamer en badkamer helemaal leegmaken en alle kleren, tassen, jassen en schoenen triëren, hopend dat je in de komende weken niks op zolder in een doos moet gaan zoeken … is not funny. Elke ochtend ben ik de kluts kwijt 's: waar zijn mijn kleren? En waar is de vloer heen?
Voortdurend opgejaagd en slechtgezind zijn is niet ok. Te weinig slapen ook niet. Volcontinu proberen om toch altijd - tegen beter weten in - voort te doen, eindigt in een toestand als deze.
Game over dus: ik zit voor een scherm en kan ik niet meer helder denken.
Hoewel ik er tot nog toe mijn hoofd goed bijhield, wilde mijn lijf in de voorbije weken niet altijd mee. Ok, ik liep veel en ver - met mijn uithoudingsvermogen is alles in orde. Maar de dagdagelijkse stress hakte op me in. Het begon half september met maagzuur en reflux en kort nadien ging ik weer chronisch hyperventileren. Wekenlang constant kortademig zijn (met soms ook hoesten), maakt een mens niet vrolijk. ‘s Nachts wakker worden van het drukkend gevoel op de borst ook al niet. Er volgden hartkloppingen (waar ik heel ongerust over was) en een te hoge bloeddruk. Ik verkrampte compleet en had weer nek- en schouderpijn met lekker veel uitstraling naar mijn linkerarm en -hand. Om het plaatje compleet te maken kwamen ook alle nerveuze tics boven water en zit ik met een itchy & scratchy opstoot om u tegen te zeggen.
Maar tot voor gisteren had ik nog hersenen. Nu zit er een bol watte.
En ik ben ambetant want niet productief. Stel u voor!
Ben ik verstandig geweest? Heb ik preventief gehandeld? Ja!
- Ik verminderde mijn dagelijkse dosis caffeïne.
- Ik ging wekelijks naar de kinesist/osteopaat/acupuncturist.
- Ik nam braaf Ibuprofen en Dafalgan tegen ontstekingen en pijn.
- Ik nam vrijaf om te recupereren tijdens het herfstverlof.
- Ik ging 2 keer naar de huisarts met een reeks van klachten.
- Ik nam ook eens wat Xanax, toen het echt niet meer ging.
- Ik neem weer een magnesiumsupplement
Wakker liggen en je afvragen of wat je voelt een hartaanval is of een combinatie van een geklemde linkerarm en extreme stress, is één ding. Een huisarts die je klachten helemaal niet serieus neemt, een ander. “Psychosomatisch” is geen synoniem van “verwaarloosbaar”. Ik stap niet rap naar de dokter en ben nu helemaal niet meer geneigd om dat te doen.
Een minder rampzalige herfstvakantie had geholpen, want die liep wel erg anders dan verwacht. Maar zie: ik heb bijgeleerd! Met de toenemende zorg voor oudere familieleden behoor ik nu volledig tot de “sandwich generatie”. En ik snap nu ook waar het gezegde “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen” op slaat.
Nieuwe lessen voorbereiden en geven is stresserend. Verbouwingen zijn dat ook. Vooraf de garagepoort, dressing, rommelkamer en badkamer helemaal leegmaken en alle kleren, tassen, jassen en schoenen triëren, hopend dat je in de komende weken niks op zolder in een doos moet gaan zoeken … is not funny. Elke ochtend ben ik de kluts kwijt 's: waar zijn mijn kleren? En waar is de vloer heen?
Voortdurend opgejaagd en slechtgezind zijn is niet ok. Te weinig slapen ook niet. Volcontinu proberen om toch altijd - tegen beter weten in - voort te doen, eindigt in een toestand als deze.
Ik ben niet ziek. Wel moe. En slechtgehumeerd. En vooral braindead.
dinsdag 11 juni 2013
"a women left, just there, she was obviously disgusted".
Sorry Hugh,
I had too much fluids right before the concert.
Well, at least he noticed me. BIG GRIN
I had too much fluids right before the concert.
Well, at least he noticed me. BIG GRIN
Abonneren op:
Posts (Atom)
