One thing at a time

"Er zijn veel mensen in uw geval die naar hier komen en voor de rest niks anders doen", zei de therapeut. Ik keek hem vragend aan en dacht: "hoe zou dat zijn?" (en ook: "die hebben chance!"). "Je moet rusten", zei hij ook. "Je kan niet meer".

Dat was zo'n 3 maand geleden, toen ik het gevoel had te verstikken onder allerhande klussen die mijn kant opkeken. Het lukte nauwelijks. Eén klus per dag - zoals: wat boodschappen doen - en ik was half dood. Helemaal stilvallen zat er wel niet in; een hele dag in bed blijven liggen, dat kan ik niet. Hoewel dat gaan neerliggen soms nodig was. Om te bekomen van de vorige dag, waarop ik me aan twee (!) klussen, genre de wasserette plus wat schoonmaken, had gewaagd.

Zelfs nu valt het nog dik tegen. Ik mispak me zelfs aan "ontspannende" activiteiten als lezen en tv kijken. Lang thuiszitten: ik zou er moeten van kunnen meespreken. Maar dat klopt niet. Achteraf is er GEEN herinnering. Vergeet die stapels boeken en dvd's, vergeet de afgewerkte lijst van lang wachtende klussen. 

Als ik één ding met een keer geregeld krijg, mag ik blij zijn. En ik ben niet erg blij. Dat ook.

Fail much?

Ook een goeie morgen, dacht ik zo, toen ik vanochtend Facebook zag.

"Grenzen stellen, niet over me heen laten lopen, mijn gedachten niet de bovenhand laten nemen, energie doseren, luisteren naar mijn lichaam."

"Dit traject is gelukt door het geduld van mijn man, kinderen en collega's."

Van die dingen zou ik eigenlijk ook moeten verkondigen. Maar bij mij lukt dat niet. Chances are dat ik wel uitgerust, maar voor altijd even slecht toegerust weer naar het werk mag togen. 

Het maakt me niet vrolijker. Ik slaag er niet in omdat ik een zulthoofd ben en omdat "de nodige steun ontbreekt" (maar hoe die eruit moet zien is me niet duidelijk). Aw heck. 

The tyranny of birch plywood

Het is GENOEG geweest.

Ik ga het niet zoeken op Pinterest. Ik klik op Instagram niet op #interiordesign. Ik koop geen woontijdschriften meer. Ik loop met een grote boog om hipster etalages heen. Meubelen met uitgepuurde vormen kunnen me gestolen worden.

Awoert de De Standaard Wonen: ik heb het gehad met de wekelijkse dosis berken multiplex. Al die budget renovaties zien er krak hetzelfde uit.

Het is van moeten

Zolang ik ervan overtuigd blijf dat ik bepaalde taken MOET uitvoeren, zal ik doordoen, "op karakter". Dat is het zowat.

“Je moet goed je best doen” is me geleerd. En ook dat ik als werknemer, moeder en vrouw insta voor structuur en overzicht en opvoeding en tal van andere zaken waar ik niet noodzakelijkerwijs aanleg voor heb. Maar het moest. Zo zat de wereld ineen. Je houdt de ballen in de lucht of je bent een sukkel.

Toen ik ze keer op keer liet vallen, begon ik weer van meet af aan. Met proberen. Voortdoen. Sukkelen. Tot het licht nog es uitging.

Tegenwoordig leer ik over "het loslaten van hardnekkige introjecties". Over uitzoeken wat goed voor me is en het herstellen van het contact met de beleving.

Het klinkt ingewikkeld, en dat is het ook. Voor mij toch.

Omdat ik uitga van plichten en veronderstellingen, heb ik meestal geen flauw idee van wat ik WIL (op "met rust gelaten worden" na). Verwarring alomtrent.

Nog moeilijker wordt het als ik mijn bevindingen ook aan anderen moet mededelen. Als in "ik ga dit skippen, want ik ben te moe" of "ik heb hier hulp bij nodig".

Het valt niet mee. Echt niet.

Overzicht van de verschillende vormen van motivatie (naar: Deçi & Ryan, 2000)

A nonstimulant drug (2)

Deel 3 in de nieuwe saga: we zijn - sinds bijna een maand - opgeklommen naar 80 mg. En deze keer gaat het niet vlotjes. Ik weiger de bijsluiter te herlezen omdat ik weet dat de waslijst bijwerkingen vreselijk lang is.

Alles went uiteindelijk. Maar nu is het iets te vaak misselijk, mottig en moe zonder goede reden.

A devil that chews on bones and gorges on souls

"Clinical depression, (whether unipolar or bipolar), is a devil that chews on bones and gorges on souls and should never be underestimated or undermined."

Hannah Jane Parkinson writes for the Guardian on pop culture, music, tech, football, politics and mental health

Insight is not enough

Er is iets mis en ik ben niet in staat om het te "managen". Keer op keer trap ik in de val. Ik zorg niet goed genoeg voor mezelf, omdat ik ofwel niet weet hoe, ofwel de boel gewoon verknoei. En dan eindigt het in overwerkt en depressief.

De meest simpele dingen zoals structuur en regelmaat lukken me niet. En ik heb zeer zwaar het gevoel dat ik hulp nodig heb en die net bij die issues niet krijg. Het moet altijd uit mezelf komen.

Insight is not enough is a common complaint about psychoanalysis. Niet dat ik daar mee bezig ben.

A nonstimulant drug

Rilatine met zwarte koffie, dat was het zowat: het recept om me uit bed te schoppen in de ochtend.

Ik kwam eigenlijk mijn bed niet uit zonder. En overdag hield ik mezelf gaande met cafeïne in grote hoeveelheden.

Zonder Rilatine & cafeïne liggen de zaken anders. Weinig (kunnen) slapen heeft nu een directe impact op de hele volgende dag. Raar is dat. 

Zo werd ik vandaag extreem slecht wakker en raakte ik nauwelijks in gang. Balen. En tegen 17:30 uur terug doodop en moeten gaan liggen: it ain't fun.

Keep a lid on it/Push forward

Wat indien ik alle energie die gaat naar het afremmen van een "up" (zodat ik niet met een fles whisky aan mijn mond op de bar dans of niet een paar klappen verkoop aan hen die me met hun gebrek aan inzicht en verantwoordelijkheid stevig op de zenuwen werken) en naar het het - veel vaker en langduriger voorkomende - opkrikken van een "down" (zodat ik niet wegkruip in een hol in de grond en het niet opgeef, ook al duurt alles vijf keer zo lang zonder werkgeheugen) kon besteden aan betere acties? Hoe zou dat zijn?
Vast minder lastig.

Symptomen bevechten en voortdoen gelijk dat er niks aan de hand is, heeft vooral voordelen voor de "buitenwereld".  Dat het me leegzuigt, uitwringt en ik eraan kapot ga, daar sta ik niet graag bij stil.

Nothing ever feels right. Ik heb geen leven. Ik sleur me voort of rijd aan 100 per uur met de handrem op.

Terwijl ik best nog wil dromen. Van dingen die wel lukken.

Damn

Over neuten en peuten

Diagnoses aanvaarden. Nooit mijn sterkste punt geweest.
De DSM-5 kan me gestolen worden. Ik vind vooral dat ik niet moet neuten en moet voortdoen. Ik wil het woord "depressie" niet horen omdat ik er een andere invulling aan geef. Maar dat is bullshit natuurlijk.
Peuten zeggen me dat het gaat over comorbiteit, en over chemische en genetische factoren. En dat het MIJN SCHULD NIET is.
Ik ben bijna 4 maand thuis.
Diagnoses aanvaarden. Nooit mijn sterkste punt geweest.

Alpha Stock Images - Nick Youngson

Therapy?

We zijn goe bezig.

Eindelijk, trouwens. Psychologen in Vlaanderen, die hebben vaak lange wachtlijsten. Het boek "Patronen doorbreken"dat ik vooraf las, blijkt een ideale houvast te zijn.

Comorbiditeit (2)

Goh ja, deze is zo oud als de straat, innit?

And you may ask yourself, well, how did I get here?

Ik ben geen optimist. Meestal sleur ik mij door de dag. Chronische hyperventilerend mét angstaanvallen en vaak oververmoeid. Het is vaak moeilijk om de dagdagelijkse dingen gedaan te krijgen. Ik moet mezelf pushen. Dat is het gewone plaatje.

ADHD is best vermoeiend, zeker als je voor jezelf de lat hoog legt. Ik ben niet graag drukker, chaotischer, en vergeetachtiger en bijgevolg trager en inefficiënter dan de rest. Echt niet. Ik zal er dus alles aan doen om dit te compenseren.

Er kruipt heel wat energie in het aanbrengen van structuur in mijn leven en het "documenteren" van mijn leven (allerhande systemen opzetten om dingen terug te vinden/te onthouden). Ik word er moe van.

Dé manier om zo min mogelijk focus te verliezen is "in mijn hoofd" blijven: het fysieke (tijdelijk) negeren. Beweging en maaltijden moeten eraan geloven, net zoals overleg met anderen die me toch maar afleiden: ik zit stil en doe voort.

Als ik daar afdoende regelmatig en intensief sporten tegenover stel, kan dat een hele tijd lukken. Zoniet, gaat het snel fout.

Want het lijf klaagt. Met spanningspijn (schouder & nek hernia en uitstralingsklachten) en (chronisch) hyperventileren. Het begint met "lastig" en het wordt vervolgens - door de aanhoudende angstaanvallen - "slopend".

Andere mensen klagen ook. Omdat ik "afwezig" ben. Enkel met mijn eigen dingen bezig ben. Niet luister. Ik weet het. Ik voel me heel erg schuldig. Maar ik ben veel te moe. Ik heb er geen energie meer voor. Dus kruip ik verder weg.

Dat het eindigt in isolatie en depressie: tell me about it. 

Ha.

Drugs! Drugs! Druuuuuugs!!

Toen ik 3 maanden geleden, in volle desintegratie, liet weten dat het echt wel fout liep met de medicijnen, bleek ik gelijk te hebben.

No more stimulants, na 12 jaar Rilatine. Ook geen Bupropion meer. 

Nu is het Strattera. En een hogere dosis deze maand. Hopelijk blijf ik gespaard van misselijkheid. 

Medicatie aanpassen is trial en error, dat ben ik niet vergeten. 

Hyperventilatie: schematisch

Als je hyperventileert (of andere vage spanningsklachten hebt) en daar iets wilt aan doen, dan is dit boek een aanrader: Zorgen voor jezelf - Ik word ineens zo raar - Over spanning en hyperventilatie

van Michel Roborgh. (Online te bestellen bij Bol en bij Standaard Boekhandel)

Er staan een aantal schema's in waarvan dit het overkoepelende is.

En ook een plan van aanpak, met trainingsprogramma's voor je ademhaling. De moeite!

Serendipity

"Het leven zit vol tegenslag en teleurstelling", las ik deze middag in een interview met Arnon Grunberg (DM Boeken 13/12/2017) en ik dacht onmiddellijk: er is ook zo'n quote in het Engels. Niet "life is full of adversity and disappointment", maar "life is full of trials and tribulations". Yep.

Tien uur later zit ik voor de tv, nog maar es naar "Love Actually" te kijken en zie daar ...

Read as though your life depends on it.

Paranoid android?

"Of ik naast de ADHD geen andere diagnose - van een persoonlijkheidsstoornis - heb?", vraagt ze mij. Euh neen. Voor zover ik weet is ADHD een "ontwikkelingsstoornis", maar voor de zekerheid zoek ik het nog eens op.

En neen, voor de rest ben ik niet bovengemiddeld paranoïde, schizoïde, schizotypisch, borderline, antisociaal, theatraal, narcistisch, ontwijkend, afhankelijk of dwangmatig/obsessief compulsief en heeft niemand me ooit met behulp van een van deze predicaten ingedeeld. Blijkbaar bevat de DSM ook nog een NAO (Niet Anderszins Omschreven) of "ongespecificeerde" persoonlijkheidsstoornis, en elders vind ik ook "passief-agressieve", "negativistische" en "depressieve" persoonlijkheidsstoornissen uitgelegd, maar die zijn me evenmin bekend.

Tja. Was het iets van die aard dan zou ik het onderhand wel weten, denk ik zo. En: dit was een intake-gesprek. De therapeute bedoelde er vast helemaal niks mee.

Of wacht: ben ik dan toch paranoïde?

Blindsided

"Een deel van de burn-outs ontstaat doordat mensen perfectionistisch zijn aangelegd, een hoog verantwoordelijkheidsgevoel hebben en voortdurend werken. Als ze stress hebben, overdrijven ze en gaan ze over hun grenzen zonder te luisteren naar de signalen van het lichaam. Daardoor crashen ze, voor ze in de gaten hebben dat ze die grenzen hebben overschreden."

Burnout coach Luk Dewulf in De Standaard, vandaag 28 november 2017

Ruminate not

Of ik een piekeraar ben, vroeg de dame. "Euh, neen", antwoordde ik. En ik meende het: volgens mij "pieker" ik niet. Bah neen: ik anticipeer! Of ik heb flashbacks.

Semantics, schmemantics natuurlijk. Het gaat hem gewoon om de connotatie.

Ik heb niet het gevoel dat vooruit plannen (en daarbij alle mogelijke opties bekijken) problematisch is. Maar gelijk realiseer ik me dat wat ik doe "catastrophizing" (is er eigenlijk een Nederlands woord voor?) heet. Mijn vooruitzien is niet vrolijk. Niet positief tout court. Ik probeer paraat te zijn voor het gedoe dat eraan komt. Bereid me voor op het ergste. The light at the end of the tunnel is an oncoming train.

© Anxiety Girl by Lacey London 

Flashbacks zijn evenmin blijmoedig. Terwijl angstaanvallen meestal diffuus zijn, zonder aanwijsbare reden zijn flashbacks héél specifiek. En niet uit te roeien.