Do not stop trying just because perfection eludes you

Alles went. Zelfs 900 kcal op een dag.

Persoonlijk had ik er graag een passender context bij gehad; iets als een ashram met vier uur yoga, vier uur meditatie & chanting en diverse lezingen per dag. Dan haalde ik ook probleemloos mijn 'andere' doelstelling; die waar ik een 'simple tool for engraining new habits' voor inschakelde. 'Good evening Kathelijne! This is just a reminder about meditating for at least 15 minutes today!' valt er nu dagelijks in mijn mailbox - dank zij HabitForge. En ik moet zeggen dat het goed ging. De eerste zes dagen. Maar nu alweer niet meer. 'Sorry you weren't successful at your ''meditating for at least 15 minutes'' goal' werd het ondertussen.


Maar niet getreurd: vandaag is gewoon weer "Day 1". De dag waarop de postbode me - na een nacht waarin ik nauwelijks sliep omdat ik domweg mijn medicijnen vergat - uit bed belde voor een groot pakket. Van Amazon. Met een boek dat véél groter bleek dan wat ik me bij het prentje voorstelde.

En een DVD waar ik nog niet naar heb gekeken.

Nu moet ik me nog enkel door beiden worstelen en dan komt alles geheel goed. Of zo.

Tussen het het schilderen en de lenteschoonmaak door, that is. 

A snackerel and a bite

Het is pas op die momenten dat je niet “mag” eten, dat je begint te zien hoe vaak je wel aan eten denkt. En hoe vaak je dan wel eet. Dat ook. Eigenlijk is het al bijeen een wonder dat ik geen 150 kilo weeg, bedenk ik me dan. Want ik eet wat af, zo gemiddeld.

Gelukkig was er vanochtend De Morgen om me op te vrolijken. "België doet niets tegen obesitas" stond er in rood op de voorpagina. En ik dacht: dat klopt niet! Want ik ben er WEL hard mee bezig, met gezond eten, voor het hele gezin. Sterker nog: ik leer de mijnen vegetarischer eten en ga straks weer meedoen aan 40 DAGEN ZONDER VLEES.

Fluks bladerde ik door naar het artikel dat me ongetwijfeld het trieste lot van die 200.000 zwaarlijvige kinderen uit de doeken zou doen. Om te zien dat ze het bij De Morgen - net zoals hier recentelijk - van prentjes moeten hebben. 

Allo seg, wat is dat nu? Was de inspiratie op?

Visualization 2

This is what happens in my head. 

Visualization 1

This is what happens in my head.

Filmke! Workshops! Training!

ZitStil zit gelijk niet stil aan het begin van dit jaar. Ze gaan gelijk eens wat meer doen voor volwassenen met ADHD.

Bon.

In een interview op de regionale zender ATV geeft directeur Ria Van Den Heuvel van centrum ZitStil meer uitleg over de moeilijkheden die volwassenen met ADHD kunnen ervaren.

En dan zijn er  ook workshops.

En een "Vaardigheids- en cognitieve training".

We gaan dus nog wat bijleren dit jaar.

The Top 3 Ways in Which Too Much Stress Can Kill You

Men neme een zondagnamiddag waarbij "bekomen van te veel recente stress" het hoofddoel is.
Men voegt toe:

1. Een mooie inox Smeg afwasmachine die plots niet meer in gang wil. Panne dus.
2. Een man die op zijn sokken van de trap komt met een open MacBook in zijn handen, terwijl hij uitleg leest over afwasmachines. Uitglijdt. Valt. Ouch.
3. Water dat uit het plafond van de woonkamer drupt terwijl er boven wordt gedoucht. De badrand lekt. Of zoiets. Want die badkamer is steenoud en eigenlijk hebben we geen idee wat erachter steekt. 

OK, veel stress is niet gezond. 
En ik ging het in 2012 wat rustiger en mindfuller aanpakken.
Tja.

In English

Part 1:
Zoon, over wiens hoofd er net in het Engels geconverseerd werd, boos:
 "Als ik erbij ben, dan spreek je Nederlands!!! Als ik er niet ben, whatever ..."

Part 2:
Dochter die morgen schriftelijk examen Engels heeft: "Engels is gemakkelijk..."
Ik: "Als je het ook kan schrijven!"
Dochter:  "Ik kan Engels schrijven. Ik tweet in het Engels!"

Yeah right.

Hypochondria

(Donderdag)
Het is wat, wakker worden omdat je niet meer kan bewegen. Ik wil me verleggen maar op een of andere manier lukt dat niet: mijn benen blijven liggen, als twee blokken beton. Ik probeer mijn knieën te plooien maar ook dat gaat niet. Ik voel aan mijn benen en verschuif ze. Ouch - wat een pijn. Rechtop gaan zitten lukt maar moeizaam, elke spier tussen mijn ribben slaat alarm. Ik kijk naar mijn knie en denk: beweeg. Maar neen, niks. Pijn! Mijn rechterbeen verschuift dan toch een paar centimeters. Het andere niet.

“Voel je je been?”, vraagt hij-die-van-hernia’s-weet ongerust.

“Euh, ja: het doet pijn”, zeg ik. Spierpijn. En nog iets onbestemds. Tien minuten later hijs ik mijn benen naar de bedrand en probeer ik recht te staan, wat maar matig lukt. Tegen de tijd dat ik tot in de badkamer sukkel ben ik misselijk en heb ik buikkramp. Plus koppijn.

Wacht es even: waar slaat dit op? Dit kan toch niet? Van die 45 minuten héél traag lopen gisteren, daar krijg ik toch geen spierpijn van? Laat staan al de rest.

Ik slaag erin om te douchen maar dan krijg ik gelijk een klop van de hamer. Kotsmisselijk. Ik kan alleen maar liggen. Zo raak ik niet op het werk, realiseer ik me. En damn, ik had net een vergadering.

Maar zie, hij zit naast mij met zijn laptop en schrijft de nodige mails terwijl ik - als een brok verlamd vlees - lig te kreunen. Pijn. Getver. En waarom? Waardoor? Ik snap het niet ...

• Is het een uitloper van zoons zware verkoudheid? (Hmm, ik ben niet aan het snotteren ...)
• Heb ik het cadeau van de mensen die me de voorbije dagen begroetten met een omhelzing? (Zie je wel wat ervan komt … ik voel me nooit helemaal op mijn gemak bij dat “Franse” zoenen. Stak onlangs gewoon mijn hand uit naar iemand die er duidelijk van schrok; als in “Wat doet die nu?” - U een hand geven, tiens.)
• Is dit griep? (Nooit gehad, virussen krijgen van mij per definitie maximum één dag.)
• Is het sepsis? Zit mijn bloedbaan onderhand vol bacteriën en toxinen ten gevolge van de recente itchy & scratchy opstoot? (Het zal me leren om wondjes open te krabben ...)
• Is dit nu reuma? Mijn “syndroom van Tietze” is al iets in dat genre, en reuma - een auto-immuunziekte, bah - zit in de familie … (Maar ik heb sinds die doos Ibuprofen 600 geen klachten die op ontsteking wijzen ...)

Later op de dag slaag ik erin om toch vijf minuten te slapen. En toen, nadat ik terug was gaan liggen kon ik mijn hoofd niet meer opheffen. Moest ik het met mijn armen opkrikken.

Eens uit bed gaat het redelijk, zolang ik maar niet ga zitten. De overgangen zijn het ergst. Vijf minuten in dezelfde houding en ik “bevries”.

Uiteindelijk raak ik tot bij de orthopedisch specialist. Die was al weken geboekt - voor nek & schouder - en uitstel is geen optie. Onderweg met de fiets kan ik mijn hoofd niet draaien, wat reuze gevaarlijk is, maar soit. Moet er verdomd lang in de wachtzaal zitten en strompel als een hoogbejaarde zijn kabinet binnen.

“U bent gespannen”, zegt de dokter. Ja allo: alles doet pijn! Hij prikt naalden in mijn arm en dient me en reeks elektrische schokken toe (het heet EMG en voelt als schrikdraad, mocht u zich afvragen). Dan meldt hij dat er twee nekwervels (C5 en C6, meen ik) problemen vertonen. Hij vraagt me ook twee keer of ik last heb van claustrofobie. Ik zeg neen (en denk “hellup”).

"Heb ik het mezelf op de nek gehaald door het lopen of andere sporten?, vraag ik bedremmeld. "Het is veeleer van bureauwerk", zei hij; "lopen zou ik zeker aanraden". Oef. Zijn secretaresse boekt me een scanbeurt in een hospitaal naar keuze (dat met de kortste wachtrij) en een vervolgafspraak. Ik raak zonder kleerscheuren thuis; het is een wonderschone herfstdag.

Na het avondeten - dochter kookt heerlijk - kruip ik letterlijk de trap op, naar bed. Alle gewrichten en spieren doen pijn. Ondertussen heb ik ook domweg "spierpijn gewrichtspijn" gegoogled en dat stemt mij niet vrolijk. Fibromyalgie en Chronisch Vermoeidheid Syndroom zijn woorden die geen mens wil horen of zien. Yikes. Ik was al ongerust genoeg. 

Ben ik echt ZIEK? (Hey: daar doe ik niet aan! ) Heb ik dit zelf veroorzaakt door weer te diep te gaan? Heb ik mijn anders onvoorstelbaar weerbaar immuunsysteem compleet onderuitgehaald?

(Vrijdag)
Keelpijn en oorpijn en last met bewegen. Bijwijlen ook wat misselijk. Maar mijn hoofd is helder. Ik ben niet extreem moe. Ik ga dus werken.

‘s Avonds in bed met een boek en een warm kersenpitkussentje, lijkt het alsof de pijn “verkruipt”, van het ene gewricht naar het andere. Van mijn linkerknie naar mijn sleutelbeen. Geen roodheid, geen zwelling. Het is vast een virus, denk ik:  drie dagen max. Ik neem wat Dafalgans.

(Zaterdag)
Beetje keelpijn en oorpijn en mijn nek & schouder spelen weer op. Maar de rest is weg. Yay. Stilzitten is mijn ding niet, ziet u.

The quiet serenity of the night owl life

Ow, ow, hoe herkenbaar die Douglas Cootey! Ik kan er zowaar mee lachen. Ware het niet dat ik me pijnlijk bewust ben van het feit dat ik mijn verstoord dag- en nachtritme weer eens stevig onder handen moet nemen.

TweetStats heb ik niet nodig. Facebook statistics evenmin. En slapeloosheid kan ik het ook niet noemen. Ik weet het zo wel: ik ben weer fout bezig. Mijn dagen duren meer dan 18 uur.

Huh? Wel, ik wijk weer uit naar momenten dat ik met rust gelaten word. En hoe ouder ze worden hier, hoe langer hun dag duurt, hoe later ik het gevoel heb dat het kot van mij is. Dat ik op mijn gemak kan zijn. Ongestoord op 't internet kan hangen. Zelf uitmaak naar welk tv-programma ik kijk. Of net niet, met een tijdschrift of boek in de hand. Als iedereen slaapt (of de deur uit is), geniet ik echt van de rust in huis.

Maar de gevolgen zijn legio. Van enigszins vermoeid (ik recupereer nog keisnel) glijd ik af naar humeurig en prikkelbaar. Af en toe lijkt het alsof ik uren kwijtraak en alles in slow motion gaat, wanneer ik op mijn vrije middagen aan klussen en shoppen toe ben. En tegen dat het een uur of acht is, ben ik weer klaarwakker. Om te sporten of zo. In afwachting van een paar uren op 't gemak.

Het wordt me duidelijk dat ik meer afzondering nodig heb. Meer bewuste, contactarme rustmomenten moet inbouwen. Om te bekomen. Om te denken. Misschien zelfs om te mediteren. In ieder geval: zodat ik 's nachts niet het gevoel heb dat er nog wat in te halen valt.

Mijn grootste probleem hierbij is dat "weten" niet gelijk staat aan "doen". En dat ik wel zeg dat ik om 23 uur ga slapen, maar dat dat NIET gebeurt als ik niet manu militari naar bed word gesleurd. Maar kijk, ik vermeld het nog eens hier. En ondanks alle motivational issues zal ik wat meer mijn best gaan doen.

Goh ja, ik prijs mezelf al gelukkig dat ik's nachts niet meer opsta, gelijk Douglas Cootey. "It’s 4am. Do You Know Where Your Mind Is?" schrijft hij. En ik denk: oef, die horde heb ik toch al genomen ...

The outdoor type

Ja, ik heb begin juli eindelijk een redelijk prijzig technische regenjasje gekocht, zo’n Sprayway Hydrolite in helder turkoois.’t Is een fantastisch ding en het kwam ook ongelooflijk goed van pas tijdens de zomermaanden. Weken later volgden een set "Nilit® polyamide elastaan" winterondergoed en een microfleece jasje; spul wat ze tegenwoordig “base layer” en “second layer” plegen te noemen. Plus knieverwarmers voor op de fiets. Maar wat me het meest bezighield in de voorbije maanden zijn de dingen die ik niet kocht: minimalistische loopschoenen, een Camelbak rugzak en wandel- of "trail" schoenen.

Want ja, ik ben al maanden op die drie aan het studeren. Weet ondertussen dat de Vibram Bikila in maat 38 me precies past. Ken de specificaties van talloze voor Camelbaks “voor dames” uit het hoofd. Heb ook een pak gesprekjes en ongelooflijk veel “reviews” over fancy schoenen achter de rug.

Vanwaar mijn plotse aandrang tot “barefoot” & “trail”? Beïnvloeding van loopsites enerzijds. Maar ook: zin om eens iets anders te doen. Ik hou al altijd meer van aardewegen en Finse pistes dan van beton. Neem me al lang voor om eens ECHT aan wandelen en kamperen te gaan doen. En rond de Oxfam Trailwalker tijd kriebelt het de laatste jaren heel erg.

Ik wil de vrije natuur in!

Dat ik tijdens het lopen naar “Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen” luisterde ik, zal er ook iets aan hebben bijgedragen. Verhalen over ultrarunners op net-geen-blote voeten zijn aanlokkelijk voor stadsmensen, vrees ik zo.

Ik realiseer me echter goed dat mijn ambitie om stevige trektochten te doen enigszins in hetzelfde vaarwater zit als “geregeld eropuit met de koersfiets”. Ik slaag daar maar zelden in. En wat het noodzakelijke “aansluiten bij andere mensen” betreft, tja, da’s nu ook niet subiet mijn specialiteit.

Dus beperk ik me voorlopig weer tot kwijlen over ASadventure brochures. En het maken van extensieve vergelijkende materiaalstudies. Goed spul kost geld. En moet daarom gebruikt worden.

Bovendien ben ik momenteel een klein beetje gehandicapt. Niet echt hard aan het sporten. Tot ik weet wat er precies mis is met mijn arm en nek. Tot ik weet wat ik kan doen om het weer beter te maken. Want te weinig sporten doet mij geen deugd. Het maakt mij ambetant. Ik eet te veel. En slaap nog nauwelijks.

Rash no more

Efficiency efficiency they say
Get to know the date and tell the time of day
As the crowds begin complaining
How the Beaujolais is raining
Down on darkened meetings on the Champs Elysée

September en hey, ik ben er zonder kleerscheuren doorheen! Ok, ik moet dringend wat slapen want mijn geheugen werkt niet zo best meer, maar al de rest - de “up”, de overmoed, de ontremming, de hypomane episode - daar ben ik dit jaar van gespaard gebleven.
Wees gerust: ik heb in de voorbije maand weer bergen verzet. Van alles en nog wat op gang getrokken, geregeld en zelfs - hou u vast - heel behoorlijk opgevolgd. Ik heb gekookt en gestreken (het ene met, het andere zonder morren), geshopt en gevoerd, gelezen en gekeken, geluisterd en gelopen en ik ben tot op de dag van vandaag niet in stukskes uiteengevallen. Meer zelfs: I’m not all that close to crumbling. Yihaa!
Maar kom, ik ben wel erg moe en het is me duidelijk dat ik niet alles meer “snap”, ook al lees ik hetzelfde vier keer. Storend vind ik dat. Lastig en inefficiënt. Ok, cognitieve uitval is een signaal. Tijd om wat te rusten, dat is het. Het komend weekend is voor een keer zo goed als “ongepland”. Niet dat ik niks kan verzinnen om te gaan doen. Wel dat ik ga proberen om zo weinig mogelijk te verzinnen.
Een beetje sporten en wat op mijn plooien komen. Meer moet dat niet zijn.

Strategisch plan

"Er wordt zondag tot 23°C voorspeld. Een heerlijk nazomers sportweekend voor het hele gezin!"

De mail met de laatste info van gentloopt.be is optimistisch. Het ziet er inderdaad goed uit, veel beter dan vorig jaar, toen het fris en regenachtig was. Vandaag heb ik - rond het middaguur - het halve marathon parcours afgefietst en ik weet nu ook waar ik morgen allemaal langs zal lopen. Want morgen om 11 u is het zover.  

Het doel is in zicht en vandaag ben ik dus doodop en heb ik overal pijn. De kuit speelt op - Hoe komt dat nu? Was het de spinning van donderdag? - terwijl ik al weken braaf vieze zakskes magnesiumsupplement slurp. De twijfel slaat toe. 

OK: dit jaar had ik - met behulp van van NikePlus en MyAsics - een "strategisch plan" opgesteld dat vooral gevarieerd was. Niet alleen "zomaar" afstanden lopen, maar ook snelheidstrainingen en krachttrainingen zaten in mijn schema. Dat ik ook niet geheel naar de letter zou volgen: af en toe kwam er spinning in de plaats van lopen en yoga in de plaats van de oefeningskes van coach Jay. 

Over het algemeen ben ik goed bezig geweest, getuige alle loopregistraties, Facebook posts en kribbels die ik tijdens de zomer maakte. Zeg nu zelf: di yoga - woe lopen - vrijdag lopen - zat spinning - zon lopen - ma yoga - di lopen - do spinning - vrij lopen - zat spinning - zon lopen: sommige weken heb ik mezelf echt overtroffen.

Maar toch ben ik er niet gerust in: in vergelijking met vorig jaar heb ik véél minder kilometers afgelegd en bovendien liep ik meestal veel te traag. Waarom? Omdat ik aan geen groepstrainingen deelnam en juist die bleken vorig jaar héél nuttig om mijn tempo te leren behouden. 

Dus vrees ik er voor. Niet voor de afstand. Wel voor de tijd. Ik ben een oud wijf dat voor geen meter vooruit zal raken, bedenk ik me. Aw heck: hoe meer ik naar de loopcijferkes kijk, hoe meer ik inzie wat er op dat vlak (veel) beter had gekund. 

Asics: plan

Asics: done

NikePlus 2011

NikePlus 2010

Maar laat ik eens positief zijn: maanden aan een stuk zeker 3 - 4 keer per week sporten: ik heb het toch maar gedaan. De kinderen zijn groter en het lukt me steeds beter om het sporten in te passen. En zie, ik heb al een strategisch plan voor de winter in gedachten: een met meer yoga en meer bezoekjes aan de Escape. En misschien schrijf ik me nog wel in voor het WinterFit-programma. Kwestie van veilig in het donker met een groep mee te kunnen lopen als ik daar zin in heb.

Impact

Phew, het is vandaag een week geleden en de storm lijkt te zijn gaan liggen. Geen discussies meer thuis. Geen telefoontjes van andere ouders. Maar ik hou mijn hart vast. Voor straks, op de Blaarmeersen. En voor zaterdag, want dan is er een match, ver van huis. En zal de heer des huizes het kind vergezellen.

Zijn er meer details nodig? Neen.

Ik wou het hier gewoon hebben over de impact van het gedrag van één persoon. Over het verwoestend effect van een goed gerichte boodschap, die tot doel had mensen bij te sturen. Zij het op een compleet verkeerde manier. Dagen nadien heb ik me verwonderd. Over de boosheid en onrust die ik voelde. Over de ontreddering bij vele gezinnen die vorige woensdag een rotavond meemaakten, en er vrijdag nog niet helemaal klaar mee waren.

Lastige mensen, ik ken er niet zo veel. Mensen die volharden in de boosheid evenmin. Maar kijk, er zijn er. The dark side of the Force kan soms concreet worden.

De impact van negativiteit is niet te schatten.

Tegelijk kwam ik vorige week iemand tegen die me een uur lang van positieve praatjes over zijn succesvolle leven, leuke kinderen en fijne hobbies voorzag. Geen valse noot. Ik voelde me zowaar gegeneerd omdat ik van minder optimisme blijk gaf. En me - nogmaals en hard - realiseerde dat mijn visie op het leven aan de cynische kant is. Maar achteraf werd ik boos. Omdat ik doorhad dat het een taktiek is, positief zijn met je klanten. Het is geen metta of zo, gewoon een stijl van bedrijfscommunicatie. Misschien leer je het ergens wel, als je zelfstandige wordt. Tja.

Yeah Right

Weekmenu

September is gestart en gewoontes worden in gang gezet. Ouwe, zoals paardrijden en rugby op woensdag. En ook nieuwe: elke dag thuis warm eten. Want ze willen niet meer op school warm eten, wegens "eikes beikes" en "al mijn vriendinnen zitten aan de boterhammentafel". En moeder werkt toch niet voltijds, right? Ik had het kunnen zien aankomen. Het was er al aan 't insluipen toen ze vorig jaar twee warme maaltijden inruilde voor soep mét. En ik - zoals gewoonlijk - eerst héél erg bezorgd was over de hoeveelheid gezonde kost die ze zou binnenkrijgen en toen, na een paar weken, blijkbaar compleet vergat dat er geen dagelijkse warme maaltijden meer bij waren.

Tja, ik had het kunnen zien aankomen, maar ik zag het niet. Twee vakantiemaanden waarin ik zelf nauwelijks gekookt heb - ik was de laatste weken al aan 't zagen dat het moeilijk ging. En nu plots sta ik ervoor: het feit dat ze willen meewerken aan "weekmenu's". Aan tijdig plannen en aankopen, voorbereiden en bereiden, dekken en afruimen en de afwasmachine draaiende te houden.

Er zijn wat woorden gevallen. Over mijn negatieve attitude. Over mijn cynisme. Ze hebben natuurlijk gelijk. Maar toch.

Ik kook niet graag. Absoluut niet. Op de winterse zondagmiddag na - in het stamppotten seizoen - zult ge mij niet in de keuken aantreffen. Ik eet wel heel graag. En lig al heel mijn leven overhoop met "regelmatig" en "gezond" eten. Foodcoaches en diëtisten ten spijt, als ik het alleen moet oplossen loop het gewoon fout.

Ik heb ook weinig vertrouwen in goede voornemens. Op het gebied van gewoontevorming heb ik meer dan gemiddeld problemen. In die context ben ik al lang blij als ik de afspraken die ik nu - niet altijd vlekkeloos - afrond, gewoon kan verderzetten. Alles wat erbij komt is te veel. Tout court.

Maar kom, we gaan niet moeilijk doen: ik kan dat wel hoor, elke dag 's middags een zelfbelegde boterham uit mijn zelfgevulde brooddoos eten, me aan mijn sportschema houden en 's nachts meer dan een paar uur slapen. En ik kan ook héél goed plannen. En boodschappen doen, al was het een militaire operatie!

Dus waarom maak ik me druk? Over het feit dat ik er niet in geloof, dat de beloofde medewerking er zal komen? Dat we hier vanzeleven niet tussen 5 en 6 aan de voorbereiding van het eten zullen beginnen. Dat het even onwaarschijnlijk is dat iedereen in huis zal zijn tussen 6 en 7? Dat het ideale eetmoment, half zeven dus, een glijdend gegeven wordt zodat ik, die niet op tijd naar concerten MOET, met een volle maag, heel laat of helemaal niet de deur uit zal raken, zodat loopsessies, yoga- en spinninglessen - al hetgeen verlichting brengt quoi - genadeloos geschrapt zullen worden?

Ik ben een egoïstisch wicht. Da's wel duidelijk.

Positief blijven is de boodschap! Tadaaa: ik hem hem al een nuttige link doorgestuurd. En straks zoek ik hier een schrift zie. Voor de weekmenu's.

If we took a holiday ...

De schoolvakantie was tot nog toe gevarieerd. We begonnen met drie dagen Parijs, met het hele gezin, met mooi weer en een voorbereiding waar ik nog fier op ben. Gewapend met enige reisgidsen waaronder “Parijs. Stap voor Stap. 20 praktische wandelingen met veel tips over de belangrijkste bezienswaardigheden” en “Parijs voor kids”, beiden vers uit De Slegte geraapt, het concertprogramma van de heer des huizes (dag 1: Eels, dag 2: Lou Reed, dag 3: Paul Simon) en een tip die goud waard bleek (Restaurant  Chartier), had ik rap een programma voor drie dagen ineengebokst en dat was een succes. Eén namiddag sletsen door Montmartre (in de buurt van ons hotel, na aankomst met de Thalys), één dag hop-on hop-off bootjes met de klassieke highlights (plus een hittegolf) en één dag van Jardin (des Plantes) naar Jardin (du Luxembourg), waarbij we een dierentuin (Ménagerie du Jardin des Plantes) en een amfitheater doorkruisten. En de vierde ochtend was het weer de Thalys op.

De Gentse Feesten waren minder lastig dan de vorige jaren, maar we zijn ook minder uren aan het rondzwerven geweest. Het regende toch iets te veel die eerste dagen en het was pas met Boomtown - waar hij presenteerde - dat alles op zijn plooien viel. Na zeven dagen zat het er voor ons ook op: toen vertrokken we - plus een bende vrienden met hun kinderen - voor een week naar een groot huurhuis-met-vijver, te Courtenay (France, Loiret).  

Vooraf zag ik het absoluut niet zitten; veel volk dicht bijeen doet me geen deugd, dat weet ik al te goed. De valkuilen zijn legio: samen eten, drinken, roken, kletsen, kaarten - het “gezellig rond de tafel” gebeuren - en samen dingen doen als boodschappen halen, eten koken, op uitstap gaan en deelnemen aan spelletjes; allemaal zaken waar ik beter mee oppas. Doe ik mee en eindig ik met een paar kilo’s extra en een (mensen)kater van jewelste? Doe ik mee en stresseer ik me onnozel bij overbodige autoritten, lastige kinderen en de onvermijdelijke niet geëxpliciteerde spanningen? Er is een verschil tussen participeren (en dus forceren), accepteren (verdragen) en vermijden. Participeren is ellende zoeken; ik ga hoe dan ook in het rood omdat ik mijn grenzen uit het oog verlies. Vermijden is contraproductief, heeft men mij geleerd, en dat snap ik. Ik hou ten allen tijde “avoid avoidance” in mijn hoofd, juist omdat niet meer autorijden of helemaal niet onder mensen komen geen slimme zet is. Dus heb ik voor verdragen gekozen. Omdat dat werkt. The middle road: is dat ouder worden?  
Groepsgebeurens zijn mijn ding niet, daar heb ik me bij neergelegd. Wat mij rest is mezelf geen nodeloos geweld aandoen: met “neen” zeggen maak ik me niet populairder, maar hey, het ging wel, ik overleefde, zonder noemenswaardige kleerscheuren.  

Verder heb ik in juli een beetje solden gedaan, bijna allemaal voor de tieners die ongelooflijk hard groeien. Gelijk in hun babyperiode mag ik om de paar weken nieuwe T-shirts, jeansen en (vooral) schoenen voorzien ... De nadruk kwam dus niet op het bijvullen van mijn kleerkast te liggen, maar soit. En ik heb ook redelijk wat gelopen. Getraind zelfs. Met een plan, jaja ...  

En toen zat de eerste maand erop … en gingen we weer aan het werk. Voor kort maar, want de tieners vertrokken op kamp en er stonden drie daagjes Amsterdam in de agenda, waar ik het hier nog es over zal hebben.  

Over het algemeen ben ik content. Het gaat goed, zeker met het werk. Er wordt vooruitgang geboekt, er is focus, lijsten worden korter; het valt mee met de onrust. Alleen gaat de tijd snel en lijkt alles weer vol te zitten. Propvol gepland, toch in mijn gedachten. Dagen van 18 uur zijn weer de regel; ik weet begot niet hoe ik het doe … maar voorlopig heb ik energie ten over, getuige onderstaande. 

Iemand vroeg me naar mijn verwachtte looptijd voor de halve marathon en ik antwoordde iets als “op zijn minst hetzelfde, maar waarschijnlijk beter dan vorig jaar”. Waarop de respons kwam dat ik "ambitieus" was, rekening houdend met het feit dat ik ondertussen toch een jaar ouder ben ...  

Pas later realiseerde ik me dat ik nog *nooit* had gedacht dat de dingen minder hard zullen gaan omdat ik ouder word. Het idee shockeerde me. Komaan zeg!

Tot nog toe wordt alles enkel beter. Echt. Ik weet wat ik wil & waar ik voor sta. De kinderen zijn groter en zelfstandiger (ik maak voor het gemak even abstractie van puberperikelen). En we kunnen weer eens als koppel op stap.  

All good, innit?

Make Everything OK!

Iets wat we allemaal wel eens kunnen gebruiken, deze knop.

The Magic Button, gevonden bij eventjeswicht.

Five

Het stond aan het begin van maart op de planning: eens iets "evaluerends" schrijven over de voorbije 5 jaar.  En ik begon eraan, vol goede moed eigenlijk, want ik zou het positief houden. Alles ging goed. Ik stond sterk. Liet onderstaande achter bij eventjeswicht. En spendeerde vervolgens maanden aan het behouden van mijn balans...

Sinds begin maart 2006 - een vrijwillige opname die ik zelf regelde - en half april 2006, de diagnose: ADHD ben ik net zoals jij aan het proberen. Ik heb lang gedacht dat ik het gevoel van "kwetsbaar zijn" en "een beperking hebben" nooit meer zou kwijtraken, want het gaat inderdaad niet meer weg, die ADHD. Maar zie, na al die tijd ben ik onlangs tot de conclusie gekomen dat ik mezelf niet meer als "ziek" beschouw. Het is onbewust gebeurd en het heeft eigenlijk niks met de symptomen te maken, want die zijn er nog. Maar ik heb mijn sterkte teruggevonden. Ik wil je dus een hart onder de riem steken: tijd en boterhammen en het wordt echt leefbaarder.

"Zorg voor jezelf", hield ik in gedachten. En "doe voort", want eigenlijk ging het best goed, alles in acht genomen. Alleen was die "alles" wel veel. Soms echt te veel. En was ik geregeld overweldigd.

Oh ja, ik heb in die voorbije 4 maanden van alles gelezen. Heel wat bekeken en gezien. Dingen gedaan die ik zelf voor niet mogelijk hield. En geschreven dat het geen naam had, wegens serieuze vlagen van hyperfocus en ongekende productiviteit. Ik schreef dus véél: voor het werk en voor mezelf. Op Facebook - just throw it all out for instant gratification -  en in talloze kladjes, om verder uit te werken voor den blog, wat duidelijk niet gebeurde...

Waarom niet? Omdat het niet over vrolijke dingen ging - getuige een lang document met als titel "ellende en depressie". Omdat ik nogal hyperkritisch was, voor mezelf. Omdat ik het lastig had - bij wijlen kapot ging aan onrust - maar tegelijk ook bergen verzette. Omdat niet kunnen ontspannen, tics, pijn en chronisch hyperventileren afgewisseld werden met genoeg sportieve activiteiten en heel wat stressvrij gelummel - zowel online als in 't echt. Omdat ik na elke visite bij de shrink naar buiten kwam met het idee: dit gaat goed!

Na 5 jaar weet ik dat "in balans blijven" een continue opdracht is. Mijn leven is een slap koord dat nooit stil houdt. Of een rollercoaster, die me op een paar uur tijd van het ene extreme naar het andere kan brengen. Ik wéét nu meer. Ik kan er over praten. Kan anderen - en die zijn er meer en meer - echt helpen, ook al verklooi ik het zelf geregeld.   

"Ook dit gaat over" denk ik dan, als ik weer eens compleet zot draai van mezelf en iedereen rond mij. Een mantra die acceptatie impliceert: who'd have thought! Tot mijn verbazing raak ik ermee weg. En dan denk ik: da's het verschil, tussen 5 jaar geleden en nu. Oef. 

Spree!

Soms is het zo, dat ik iets moet kopen. Soms is het ook zo, dat het kopen mij erg meevalt. Dat ik plots een heleboel dingen vind die ergens in mijn achterhoofd (of in Googledocs) op een lijstje stonden.

Ja, ik heb massa's lijstjes, wat voor mij uitstekend werkt tegen impulsaankopen en zo meer. De tijd dat ik alleen zwarte gilets kocht of 3 vergelijkbare paren schoenen is al LANG voorbij. Bovendien ben ik spaarzaam. Koop ik eigenlijk zelden iets aan volle prijs. Keer ik, in geval van twijfel huiswaarts om nog eens te overdenken.

De laatste weken waren echter ... boeiend. Online kocht ik twee Eastpak tassen en een Oilily portefeuille (allemaal cadeautjes) en voor mij een nieuwe smartphone. Op het passende hoesje, de yogariem en -blokjes wacht ik nog. Op tocht in 't stad: een paar witte Floretta FitFlop sandalen (met een fleske rode FitFlop nagellak erbij), een plastic zonnebril met spiegelglazen, een jeansjurk uit de H&M, 3 boeken uit de Fnac (samen met de vaderdagcadeaus). En naast de reguliere boodschappen, in supermarkten allerhande : slips, sneakersokken voor dochter, 1 groene nylon legging, 2 hoeslakens voor het grote bed, 1 mummieslaapzak, 1 zelfopblazende matras, 2 campingbedjes, 3 citronella theelichten (stel dat er echt gekampeerd wordt!), 1 supersnoezige knuffelbeer handpop, 4 flessen "likeur" in het Pina Colada & Blue Curacao genre, een passerset en een geodriehoek, een tafeldoos (om tafels van vermenigvuldiging te leren), zeeblauwe inkt voor mijn Waterman pen (was nodig!), een "foundation brush" & "under-eye concealer" (had weer wat ouwe make-up weggesmeten), 2 tubes conditioner-aan-halve-prijs en een pakje wierookstokjes (ik brand er nogal wat op) ... En gisteren, op de rommelmarkt op de Wolterslaan, wisten zoon en ik tussen regenbuien door het volgende te scoren: 1 ultra coole skatepet (geheel nieuw, met labels!) - zo van het soort dat in de skateshop 35 euro kost en waar hij dan lang om zaagt, voor 1 euro, yay! 7 "Flip Head" Mighty Morphin Power Rangers, allen samen voor 5 euro (ik durf wedden dat sommige - nerdy - mensen meer dan 5 euro het stuk willen geven), 1 blikken spaarpot met een foto van puppy's (niet mijn ding en die ene euro was er compleet over, maar ik wou er geen ruzie over maken; 't was met zijn zakgeld), 3 sjaaltjes plus 1 hoedje; samen goed voor 2 euro, 1 "Kipling Sport" tasje, in turkoois, ook 1 euro (om de reeks nuttige sporttassen aan te vullen) en 1 hele mooie ruime Hedgren rugzak-trolley-schooltas.

De wishlist voor de solden zal ik maar kort houden zeker?

Velocity

Het begon beter dan vorig jaar, in de zin van: ik had me de laatste week treffelijk voorbereid. Met een paar loopkes, wat spinning en wat yoga. Met dagelijks een portie magnesium-met-citroensmaak uit goedkope bruistabletten waar er misschien een minieme portie van het goedje in zit, maar soit. Ik was goe bezig. Zelfs de nacht voordien, toen zoon zich tijden een plensbui tussen ons in bed kwam nestelen, liet ik me niet tot ijsberen verleiden. Neen, ik bleef relatief rustig. De route had ik ergens op een A4ke geprint, om mijn supporters thuis de kans te geven tot zwaaien en roepen. Maar voor de rest was ik ervan overtuigd dat ik de hele zaak op mijn eentje zou klaren.

Tot zoon de avond vooraf besloot om ook te lopen. Meer bepaald voor het gele Chiquita T-shirt dat hij al jaren verzamelt.

"Dit is jouw startnummer: 2653 Wedstrijd: Stadsloop De Gentenaar 10 km", stond er. En "breng deze mail mee om uw borstnummer af te halen". Effe paniek omdat er zo goed als geen inkt meer in de printer zat om de mail af te drukken, maar uiteindelijk gingen we rond de middag met ons tweetjes naar 't Sint-Pietersplein om chip, borstnummers, T-shirts en gevarieerde promo rommel op te halen.

En later, nadat hij 1 km gelopen had, bleef ik rondhangen, in afwachting van. Ik had mijn jasje al naar huis meegegeven en had het een beetje koud in die ene laag, ook al droeg ik lange mouwen en een lange tight. Dus ging ik tijdens de 5 km efkes de Escape binnen waar ik wat aan de balie praatte. En liep ik een 5-tal keer de Sint Pietersnieuwstraat op en neer om op te warmen, een paar keer in het gezelschap van bekenden die het eind van hun 5 km aflegden.

Voor de rest viel het mee met "de pipi", m.a.w. ik kon mezelf bedwingen om geen 5 keer dwangmatig te gaan plassen voor het begin van de run. Goed ademen helpt.

In het startvak herkende ik niemand, een heel kwartier huppelde ik erin rond in de hoop bij bekenden aansluiting te vinden maar nope, die zaten gelijk allemaal elders. Nerveus was ik niet meer Het zou wel lukken.

En toen waren we weg. De Coupure was niet leuk, te veel drummen waardoor ik al vlug naar het trottoir uitweek om vooruit te raken. Niet dat ik per se hard moest gaan, maar ik was ook niet van plan om mijn tempo door de groep te laten bepalen. Toen ik op 3 km zag dat ik nog maar (ongeveer) 16 minuten gelopen had, werd ik geheel vrolijk: stel je voor dat ik aan dit tempo doorging! Af en toe had ik het wel kou; meestal toen we dwarsstraten kruisten waar er windstoten doorkwam. Aan het eind van de Belfortstraat, aan de afslag naar de Kammerstraat, stond the family foto's te maken. Het 4 km bord miste ik; pas toen ik op 5 km - onder de vlagjes door - kwam (en twee keer keek naar de 15:26 op mijn horloge), had ik door dat het echt goed vooruit ging. Hmm, bedacht ik me, twee keer 26, da's 52 minuten; dat ligt wel niet binnen mijn bereik maar ik heb overschot, als ik hetzelfde als vorig jaar wil halen.
Vanaf dat moment ben ik af een toe een stukske vertraagd, zodat ik heel rustig kon blijven ademen, want het gezucht en gepiep van de mensen rondom mij, dat vond ik beangstigend. De hele tijd buiten adem zijn, wat is daar nu leuk aan? Ik snap dat niet. Toen we de Visserij/Kasteellaan voorbij waren had ik het "ik ben bijna thuis" gevoel, hoewel ik natuurlijk toch wat verder moest dan gewoonlijk. De laatste 2 km gingen vlot. De helling van de Sint Pietersnieuwstraat was gene cadeau maar ik heb me niet geforceerd en ben gewoon trager gaan lopen. Vlak na het moment dat ik binnenliep zag ik op mijn horloge dat het 15:53 was. Bevreemdend vroeg. Ik had de mijnen gevraagd om er rond 16u met mijn fleece te gaan staan, maar die waren er nog niet en 'k heb toen meer dan 10 minuten staan afkoelen, wat niet zo gezellig was. Maar kom, ik ben op tijd gered en ben toen op het gemak met de fiets naar huis gekeerd.

Bedankt aan iedereen die me persoonlijk aanmoedigde. Het was erg leuk om mijn naam te horen scanderen, ook al zag ik niet altijd wie er riep. Op de Coupure, bijvoorbeeld, vlak voor de afslag naar de Lindelei, zei iemand mijn naam, ongeveer in mijn oor, zo dichtbij dat ik niet zag wie het was. Wie was dat?

Over mijn tijd (0:51:37), die ik vanochtend in de papieren (!) gazet moest gaan zoeken - valt er dit te zeggen: ik snap het niet best. Ik ben dik content, dat wel. Beweren dat ik me zéér hard heb ingespannen,  ga ik alvast niet doen. 't Is gewoon dit: hoe ouwer ik word, hoe rapper ik loop. Tja.