Prestaties, frustraties en prioriteiten

Een week met stevig trainen afwisselen met een week niks, dat was het zowat de laatste maand. Het lijkt alsof mijn fysieke weerstand me verlaten heeft. Zelfs nu speelt de oorontsteking me nog parten. Ga ik dan - zoals vorig jaar - geen enkele sportieve prestatie neerzetten? Blijf ik dromen over lopen en fietsen en zwemmen? Frustraties, frustraties, frustraties: zo kom ik nergens. Zal ik mijn prioriteiten aanpassen? Eerst weer gezond worden voor ik erin vlieg? Veel keuze heb ik niet ...

Hooi

McSurly glimlacht en zegt: "Misschien neem je wel te veel hooi op je vork."
Néén, néén, je hebt het mis. Ik neem niet te veel hooi op mijn vork. Absoluut niet. Er dendert alleen een pikdorser door mijn brein.

Weer één van die kip-zonder-kop dagen vandaag. Ik kan niks doen, kan niet rusten en al zeker niet stilzitten. Doodop word ik ervan.

Penicilline

McSurly heeft me ziek verklaard. Antibiotica voorgeschreven. Blijkbaar loopt het niet zo'n vaart met mijn natural defences.

Mhhhh

Neus verstopt. Keelpijn. Oorontsteking.
Why?

My body says no

Pollenkoorts, snotkop en weer oorpijn.
Morgen terug werken ...

Slow motion

Raar. De laatste dagen lijkt het alsof ik in slow motion leef. Ik trek 's morgens op gang als een ouwe dieselmotor. En bij alles wat ik doe lijkt het alsof de tijd vliegt. Kijk, het is alweer een stuk in de nacht. En wat heb ik nu precies gedaan in het laatste anderhalf uur??? Niet veel, da's duidelijk.

Betula

Het gaat beter met mijn verkoudheid, dank u. Maar nu heb ik er een loopneus bij. Als ik eens goed nadenk ... sinds 1997 heb ik in het voorjaar geregeld last van een lopende neus en tranende ogen. Zeker als ik in de buurt van bomen vertoef. Blijkbaar zijn berkenpollen de oorzaak. 'k Heb er nog nooit wat aan gedaan, maar nu steekt het me echt tegen. Spinnen met een loopneus is niet lollig. Dikke huiloogjes ook niet. Bweh.

Rolls on, does not bounce

Stel je voor: een gymbal. De bal rolt nog probleemloos, maar kaatsen lukt niet meer: daarvoor moet ie aan de pomp.

Mensen: ik wil bouncen! Genoeg mentale energie en focus hebben.

Twaalf dagen recup is niet veel, merk ik.

Freckleface

Life can be sweet. Een heerlijk zonnetje. Buiten zwemmen in een verwarmd bad. Zoon en dochter krijgen een mooi kleurtje. Mama en papa, beiden lichtrosse melkwitte Kelten, staan weer vol sproetjes.

Jaja, ik let op. Weet ondertussen dat het beautyfarm jargon voor sproeten "pigmentvlekken" is. Ga de deur niet uit zonder dagcreme mét factor. Heb altijd een Sun Blocker Stift Factor 30 in mijn tas. Blijf echter jaloers op bruine mensen. Die geen lange mouwen aanmoeten als de zon echt heel hard schijnt.

Sibling rivalry

Neem een meisjes van 9 en een jongen van 6.
Zet ze samen zonder ouders. Observeer.
Ze zouden voor elkaar door het vuur gaan.
Zet ze samen mét ouders. En zie wat er dan gebeurt...
Zeer diepe zucht van beide ouders.

Weekendsafari

Het vakantiepark Beekse Bergen, ligt naast het Wilhelmina kanaal aan een meer genre Blaarmeersen, maar groter. Je kan er blokhutten en zo huren. 't Is niet ver van huis. En leuk, want je kan tijdens je verblijf gratis in een aantal parken binnen.
Zaterdag deden we de safari, met de wagen, de boot, de bus en voor de helft te voet. 's Avonds gingen we zwemmen in het parkbad en nadien genoten de kids van de "bonte avond" van de kinderanimatie. Zondag trokken we naar een mega tropisch zwemparadijs met super lange glijbanen en meer van dat fraais. Daarna huurden we een pedalo om op het meer te varen. En later verkenden we het strandje en de speeltuin. Maandag - het was weer heel zonnig - was het super kalm in het safaripark. We reden nog een rustig rond en wandelden door het stuk van het park dat we nog niet zagen.

Buiten gezwommen in de zon! Jachtluipaarden van heel dichtbij gezien! En er kwam een giraf aan ons autodak likken!

12 days

Twaalf dagen thuis. Het gevecht om mijn vrije tijd kan starten. Ik wil rusten, sporten en lummelen. Maar er zijn lijstjes. Met klusjes. En plannetjes. Zoals: de dozen vol administratieve rommel uitsorteren. De koer, het kot en de tuin opkuisen. Eindelijk dat verstelwerk doen (met de hand want de naaimachine is stuk). In de stad uitgebreid naar winkels gaan kijken. Lezen: kranten, tijdschriften, blogs, mails, boeken. Trainen op langdurige inspanningen, voor de stadsloop. Langsgaan bij de shrink, de tandarts (want een vulling kwijt), dermatoloog, osteopaat, kapper...
Dag 1, donderdag, was ik gewoon knocked out. Heb het grootste deel van de dag geslapen. Vrijdag was ik traagjes. 's Avonds vertrokken we voor een driedaagse met het hele gezin. En dinsdag en vandaag was ik thuis. Nog altijd even sloom. De trieste waarheid is dat ik omval. Leg me neer en ik slaap. Mijn moodtracker hou ik al lang niet meer bij. Ik heb geen moodswings. Daar heb ik de energie niet voor. ;-)

Waar zit de pauze knop?

Oma's videorecorder is stuk en ze is niet van plan om hem te vervangen. Dus deelt ze films uit. Op video.

Dochter kijkt verrukt naar een of andere romcom. Tot ze effe wil onderbreken. "Mama, waar is de pauze knop?", vraagt ze. En ik antwoord, uit de verte: "Die met de 2 streepjes". "Die is er niet ... ik zal em gewoon stilzetten."

En ik realiseer me pas de volgende ochtend dat een video geen pauzeknop heeft.
Het is een tape, kieken, iets sequentieels.

You selfish high-heeled pretentious brainless stupid cunt !

In het buitengaan van den escape checkte ik mijn mail en ving ik een conversatie op aan de balie. Niet dat ik alles kon horen, maar ik begreep in grove lijnen dat iemand aan een tankstation belaagd was en klappen had gekregen. Geen aangenaam verhaal dus. Een deelneemster aan het gesprek had er gelijk haar gedacht over: het was weer wat met die "makakken".

Huh? Ik stond verbouwereerd. Met die meid (blond, dun en very stylish) sta ik wekelijks onder de douche te kletsen. Niet dat ik ze ooit van enige intelligentie verdacht, maar zulk een plat racisme, je moet maar durven. Het slachtoffer zei onmiddellijk dat ze wel mocht oppassen met zulke uitspraken en publique. Wat me enigszins dubbelzinning overkwam.

Ik heb me niet gemoeid. Tenslotte stond ik in de verte te luisteren. Maar het hield me wel bezig op weg naar huis.

Hoe dom kan je zijn?

Mijn dochter is Berber.
Mijn vriendin Guinese.
Mijn buren Turks.

Racisme is ALTIJD achterlijk.

On Beauty

Het heeft me weken gekost, maar ik heb doorgezet. Want ik vond het een goed boek. Ben blij dat ik het uitlas, ondanks de concentratieperikelen en de overweldigende vermoeidheid.

Neen, ik wist niet waar dit boek over ging. De laatste jaren schuw ik recensies en boekbijlages, omdat ik er toch nauwelijks in slaag om fictie te lezen en die dingen me dan frustreren. Het was een cadeau, van zeer belezen een vriend die schitterende keuzes maakt. 'k Had enkel de flaptekst gelezen.

Waarom dit boek me zo lag? Euh. Wacht es. Eén: het is een academic novel. Ik heb een zwak voor de departementen van de L&W. Voor hun muffe bibliotheken en weirde docenten. Voor al wat Engels is. Twee: associaties, as usual. Ik googlede daarstraks "Forster" en "Austen"en kwam tot mijn verbazing bij Zadie Smith terecht. En kijk: hier zetten ze gewoon mijn favorieten Britten op een rijtje. "Jane Austen, E. M. Forster, and Virginia Woolf, and our contemporaries David Lodge and Zadie Smith". Het is dus geen toeval.

Voila, en nu op naar "Elementaire deeltjes". Da's de enige die we bij De Morgen bijnamen. (Ge kunt tegenwoordig geen gazet meer kopen of er zit wat bij. Ronduit ergerlijk, vind ik dat) En neen, ik weet begot niet waar het over gaat. Dat zal ik al lezend uitvinden. Ha!

Babyboom

Wat is dat toch de laatste tijd in Gent? Ok, ik las het al bij Lien en bij dimboo en in de krant. Maar het valt me meer en meer op. Ongeveer alle late twintigers en jonge dertigers die ik tegenkom zijn zwanger.

Incapacitated

Snotteren, hoesten, zweten en oorpijn. Te mottig om iets te doen. Slapen, rusten, lezen in bed. De kids zijn ook nog slapjes, ze hangen en lummelen wat. Tja, ik vrees dat dit de manier is om te genezen. Maar het steekt me tegen. Ik was zo veel van plan. En dat lukt allemaal niet.

Plus hoest

Ook dat nog: de hoest erbij. Zo een hoest waar je lijkt in te blijven.

Woensdag tijdens de rugby nog rond de vijver van de Blaarmeersen gejogd. De eerste looptraining, de nieuwe start. OK, 2,7 km is niet veel maar het ging moeiteloos, ondanks de verstopte neus. Ik was zowaar content van mezelf en besloot gelijk om de 10 km van Gent mee te lopen (als we tenminste geen feestje geven op Hemelvaart, want er zit er een in de pipeline). Van spinning is er niks in huis gekomen deze week. Gewoon goed doordoen, zoals vorige week, is blijkbaar niet geheel slim. Het lukt wel, maar ik genees niet. En dat moet eerst gebeuren. Snel.

Neen, ik ben niet naar het galabal in de Culture Club vannacht. Te snotterig en zo.

The ultimate sappy chick song

Héhé, associaties.
Dolly's Islands in the Stream
Bonnie Tyler's Total Eclipse of the Heart
Bandits!
Met Cate Blanchett, een van mijn favoriete actrices.
En Bruce. En Billy Bob. Hmmm. Billy Bob.
Moet em es opnieuw bekijken, die film ;-)))

Customize Tableless Portlets

Dat is wat ik nu aan het doen ben. Maar euh ... er liep net iets mis met het heropstarten van de server. Dus wacht ik. Sta ik eens recht. Zet ik de waterkoker aan voor een kop thee.

Aha. We zijn weer "up".