This Bell Jar Life

Angstig en overprikkeld, het is geen goeie combinatie. Je kan alleen nog schuilen. Je afsluiten voor mensen, geluid en gedoe. Zorgen dat het niet erger wordt.

Het gaat weer over. Er komt een moment waarop ik niet meer onder een steen wil kruipen, uit ellende omdat ik met mensen moet omgaan.

Het is niet omdat ik ze niet graag heb. Helemaal niet.

Momenteel is mijn angst over wat ze van mij vinden (raar en stomvervelend!) te groot om naast me neer te leggen.

Momenteel sla ik in paniek bij het idee dat ik een gesprek moet voeren (WAAROVER? ik kan niks bedenken dat ik wil delen en ze hebben me vast niks waar ik mijn aandacht kan bijhouden te vertellen).

Momenteel kan ik alleen nog schuilen.

Fortune favours the prepared mind

Right ho

(Enkel) Mannen maken plannen

Wow dacht ik - het bestaat eindelijk: een opleiding tot ervaringsdeskundige. Precies wat ik altijd al wou doen!

Toen ik nog plannen maakte, that is.

Tja, ik heb de ADHD-dag gemist. En in geen eeuwen meer een vergadering bijgewoond.

Ik heb het zo al druk genoeg.

Mem space zero

Verlies je bril.
Verlies je sleutels.
Verlies je verstand.

Drink sloten koffie.
Eet alleen op momenten dat je net niet flauwvalt - of wanneer je gezinsleden je ertoe aanzetten
Slaap zo min en zo onregelmatig mogelijk.

Rij op een fiets zonder remmen.

Blijf zoveel mogelijk binnen. Zittend.
Doe 3 weken lang niks van sport - op de ene knullige Tai Chi les na.
Ga op 1 dag ongeveer 6 uur in de auto zitten.

Hou je gedeisd.

Krijg hartkloppingen.
Hyperventileer.
Krijg angstaanvallen.

Neem een roze pil en realiseer je dat je
geen strategie,
geen vooruitzichten
en ook geen energie hebt
om er iets aan te doen.

Decemberweken vol tandarts-, dokter- en kine-afspraken plus allerhande feesten: here I come!

Jurassic

Het was in het najaar  van 1993 dat ik Jurassic Park zag. In Milton Keynes, of all places. Ik was zwanger.
Daarnet zag ik Jurassic World. Dat muziekske alleen gooit me gelijk 22 jaar terug in de tijd.
Tijd heelt alle wonden. It does.
Ik weet alleen nog heel goed hoe ik me toen voelde.  

I don't perform on a throne, peoples

Someone told me Dave Grohl is back at work

Dave Grohl, who 

• is 3 years younger than me

• fell (and fractured his fibula) 5 days after me

• had surgery (6 metal screws in his leg) 1 week after mine 

Clearly wondering why I am not.

All of this has happened before and will happen again

I am indebted to the courtesy of

• Kat Palmiotti http://kathleenpalmiotti.com/tag/broken-ankle-blog/
• Heather https://ouchmyleg.wordpress.com/
• Dilys Morgan http://www.saga.co.uk/health/body/diary-of-a-broken-ankle.aspx

for the following selection of - highly relevant - quotes

• Here’s what I know: when I fell I broke my ankle in three places – two fractures at the base of my tibia and a higher fracture on my fibula. 
• I wasn't strong enough to use crutches. I simply didn't have the arm and shoulder strength.
• The hardest part of this injury so far has been in accepting the limits of my own body. I'm a very independent person
• On a scale of bodily harm, I'd say a broken ankle rates somewhere around a 6. If it's a multiple break that requires surgery (as mine did) then it's maybe a 6.5. It's serious, sure, painful, yes and requires a lot of time to heal and regain strength
• I have more than 50 pairs of shoes. In this collection, I’d say about 10 of them are flat (or reasonably close to being flat)
• I’ve never been in a position where I can’t prepare my own food before. 
• Almost every poster talks about experiencing some form of post-accident depression. Some are serious and require medication, and other people talk about just needing someone to talk to who understands how hard it is to lose your mobility and freedom and what a difficult time it can be. I completely agree.
• Being tired all the time, being less active, being disappointed in my body for not being strong enough and not breaking, it’s all common with this kind of injury.
• For the love of mike, will someone please tell me how you’re supposed to carry a cup and use crutches at the same time?
• Crutches are not meant for speed.
• Everything will take twice as long as it used to. Be prepared for this. Schedule your time appropriately.
• Put on a brave face, but give yourself time to cry. 
• Plus, I’ve realized that I don’t have feeling in the tips of two of my toes anymore.
• I was starting to get in shape before my accident, but six weeks of limited activity has left me in a slightly less svelte state than before.
• Elevation (above the heart) and ice packs are the best remedy to reduce swelling, but even they don’t really seem to do much for the first while. Now that it’s been two months since my accident, I’m very aware of the triggers that cause swelling and how to manage it. 
• It has become evident we can break our bones in unexpected ways and there’s really no way to prevent an accident. 
• It doesn’t really take much to crack those bones, so don’t feel bad if it happened to you.
• It’s evident that having a broken ankle and being unable to do your usual activities can be depressing.
• Crutch use is definitely a skill that needs to be learned. 
• I did a lot of sitting because I was somewhat shaky when moving around.
• The simple answer is you cannot do everything you normally do in the way you normally do it, and in some instances, you can’t do things you normally do at all. To be honest, this constraint – where your body is not able to do what your mind and spirit want – can be somewhat depressive. 
• Sit down while you shower
• You have to find something to keep your mind engaged since your body will not be able to do what it is used to. I’m typically active – hiking, running, walking, helping outside the house, taking the dog for walks, etc. I went from active to being a slug. 
• Having a broken bone truly brings home the adage of, “if you don’t use it, you lose it.” Muscles and tendons that worked just fine for the last 51 years all of a sudden are totally useless after just two months of being immobile. 
• I can’t do anything spontaneously; everything will involve forethought and a loss of independence...
• Elbow crutches that you grip with your hands mean you can’t carry a thing
• Even the smallest tasks defeat me.
• When I move around with my foot dangling, it quickly goes blue.

Know thyself

Zal ik eens wat schrijven? Ja!
Toch effe checken of iemand het hier al over had ...
Yup. Dat is zo.
Wacht: ik ga dat toch een bekijken.
Of helemaal doorlezen ...

OK. Er valt eigenlijk niks nieuws te melden buiten wat gezaag. Ik ben niet uniek. In de verste verte niet.
Het is allemaal al eerder verteld. Ga dus elders lezen. 

Trimalleolar fracture (2)

Geen flauw idee hoe ik eraan kwam - aan die idiote illusie dat mensen met een gips gewoon een gips hebben en verder niks, geen last en geen pijn of zo.

Dwaas mens. Ha!

Karma?

Is het zorgwekkend of enkel veelzeggend, dat het me 3 weken kostte om iets te doen?

Drie weken eer ik van overwerkt en oververmoeid op het punt kwam dat ik wat ruimte kreeg in mijn hoofd.

Ik wist dat ik absoluut aan rust toe was en die rust is er op een geheel ongeplande manier gekomen, op het moment dat alles in het teken stond van de twee zwaarste lesweken van het jaar.

Life is funny that way.

Niet dat je enkel breken een aanrader is. Geheel niet. Neem het van mij aan.

Trimalleolar fracture (1)

Twee weken liggen en zitten. Ongemakkelijk, van pijnstiller naar pijnstiller - duf en drugged. En ik die dacht dat het best wel OK zou zijn. Tijd om te lezen en zo. Of series te kijken.

De realiteit was dat ik enkel aan kranten- en tijdschriftenartikels toekwam. Heel traag probeerde verder te lezen in een moeilijk boek. Op Facebook en Pinterest zat omdat ik dat ook al liggend kon. Onbeholpen hulpbehoevend was. Pijn had. Geen reet uitstak.

Revalidatie (1)

Na deze rolstoel dagen staan me nog ettelijke maanden van revalidatie te wachten. En het ongeluk wil dat ik van ver kom.

Na maanden van spannende laarzen, pijnlijke billen, rare spiertrekkingen achter mijn knie en opstoten van hielpijn, werd het vorige zomer duidelijk dat mijn hele linkerkant echt niet meer mee wilde. In juni 2014 liep ik nog de middernachtsloop. Nadien ben ik langzaam uitgedoofd. De kine die ik toen al had, bracht geen zoden aan de dijk. Met enkel symptoombestrijding raakte ik uiteindelijk niet meer vooruit.

In januari 2015 meldde de verdacht dure UZ sportarts - tijdens de 5 minuten durende consultatie - dat het om “plantaire fasciitis”, een ontsteking van de peesplaat onder de voet ging. En dat er geen behandeling met garantie op beterschap bestond. "Maar het gaat over". Jaja, ik moest mijn "core" verstevigen en mijn heupflexibiliteit onderhouden, maar meestal lag ik strijk. Met mijn niet aflatende werklast en werkijver, kwam er van regelmatig sporten steeds minder in huis. Van al dat bureaustoel zitten ging het ook van kwaad naar erger met mijn nek, schouder en (rechter!)muisarm. 's Avonds te laat thuiskomen, te laat eten en dus te laat zijn voor de lessen in Escape: dat was het vaste scenario - waar ik ongelooflijk ongelukkig over was. En als ik me gefrustreerd en moe voel, ja dan eet ik meer en drink ik graag een glas. Als je helemaal de moed verliest, halen aangepaste steunzolen geheel niets uit. 

Om de wekelijkse loopsessies te compenseren, ging ik wel geregeld zwemmen. Iets waar ik nooit erg van hield omdat ik absoluut geen "techniek" had en bang was om te verdrinken, zo met mijn hoofd onder water. Maar zie, ik leerde - met brilletje, neusknijper en begeleiding - de schoolslag correct uitvoeren en er ook nog lol in te hebben. Op het gebied van vetverbranding was ik ondertussen de veldslag aan het verliezen ... De leeftijd en zo vereisen nu eenmaal meer inspanning voor een zelfde resultaat - niet minder. 

Dus mag ik me aan een serieuze uitdaging verwachten: met een aaneengevezen rechterenkel, een overbelaste linkervoet en zo'n 10% extra lichaamsgewicht (op 1 jaar aangewonnen) zal dat revalideren niet vanzelf gaan.

Broke my ankle in 3 places

and then I braked and put my foot down - while the bike was still moving

On my wishlist: everything in the Brussels Nike Store

Ik was er me maar halvelings van bewust, dat er in Brussel een Nike Store is, in de Nieuwstraat. Misschien omdat ik een eind geleden tot in Londen toe op zoek ging naar een kwalitatieve en mooie loopoutfit die NIET zwart of (fuchsia)roze was en toen ongelooflijk gefrustreerd opgaf. In die tijd bleek dat alle grote sportmerken - inclusief Nike - maar een fractie van hun collecties in Europa verdeelden en dat de "fancier" items die je op hun site of webwinkel in de USA kon zien, niet buiten de USA konden worden geleverd. Of je moest op eBay gaan zoeken, en bereid zijn woekerprijzen te betalen.

Ondertussen slaagde ik erin om in Atlantic City een paar interessante Nike outlet koopjes te doen. En is loopkledij ook hier van saai naar helemaal kleurrijk geëvolueerd. Problem solved. Naast een board vol pins heb ik ook een kast vol sport outfits en geen reden tot klagen.

Tot ik vandaag dus de Nike Store binnenwandelde en onmiddellijk in de zevende hemel was. Wat een keuze! Wat een kleuren!  Turkoois en teal en fluo geel en oranje en OMG die Nike Free TR 5 Flyknits! I want them all!


 
Maar toen keek ik eens goed naar de prijskaartjes en slikte ik.
OK. Nike is duur. Maar soms is het er ECHT wel over.

Het toeval wou dat ik een half uur eerder 2 "basic" seamfree hemdjes had gekocht - in de Primark. En die kostten zowaar minder dan een tiende van hun Nike dri-fit knit tegenhangers.

Ik hoor het u al zeggen. De Primark is verwerpelijk. En de kwaliteit, dat zal ook niet hetzelfde zijn.

Maar of die goedkopere echt "brol" zijn? Dat durf ik te betwijfelen. Want ik loop al jaren in "goedkoop" seamless sportondergoed van bij Lidl. Sommige van mijn "onderlaag" spullen zijn meer dan 5 jaar oud. En die zijn dus al heel heel vaak gewassen. Maar nog altijd absoluut functioneel.

De Primark heeft turkoois en anthracietgrijs. Lidl heeft ook bessenroze. En soms zwart met groen of zwart met paars. Nike is mooier. Een beetje toch. Nike betovert. Nike maakt me hebberig. Maar Nike is immense promobudgetten. Die ik meebetaal om ook met hun swoosh te koop te kunnen lopen.

Het soms bevreemdend, maar niet verwonderlijk dat zowel de H&M, als de Lidl, als de Primark schaamteloos zwart-witte Nike designs imiteren. Want zie, mijn nieuwe pet is geen Nike. Just looks the part.

Episodes (2015)

1. Homeland: alles wat tot nog toe hier op tv kwam. Vier seizoenen dus.
2. Game of Thrones: idem. Vier seizoenen. Het rare is dat ik vorig jaar op het vliegtuig naar de USA een hele hoop afleveringen zag die ik me niet kan herinneren.
3. The Walking Dead:  2 seizoenen op tv. Ben net - sinds gisteren - herbegonnen met een stapel DVD's. Eerste seizoen uitgekeken en was al heel wat vergeten ...
4. Battlestar Galactica: op tv gevolgd en nadien de hele DVD box uitgekeken. En ook heel Caprica. En de films. Check.
5. Lost: opgegeven na het tweede seizoen. Ook de allerlaatste aflevering bekeken. Dat was gelijk afdoende closure.
6. The West Wing: opgegeven na het tweede seizoen. Had ooit veel ambitie om de hele reeks te bekijken ...

1. Firefly: alles. Meer dan 1 keer denk ik. Check.
2. Nashville: we zitten ergens in het tweede seizoen. Love it!
3. Six feet Under: alles. Mijn favoriete serie. Absoluut. Check.
4. Californication: ergens blijven steken, er liggen hier nog nieuwe seizoenen
5. True Blood: ergens blijven steken, we moeten de draad weer oppikken
6. Dexter:  ergens blijven steken, er ligt hier nog 1 nieuw seizoen. 
7. Weeds: opgegeven in seizoen 5 
8. Glee: opgegeven wegens toch te puberaal
9. Buffy the Vampire Slayer: alles. Essentieel! Check. 

Het is inderdaad allemaal een kwestie van tijd en van afspreken als je met 2 of 3 thuis samen wilt kijken ...

More on this?

Dagen zonder ...

Het zonder vlees deel ging uitstekend. Zonder alcohol ging ook goed, 4 keer op 46 dagen is meer dan ok, als je weet dat het bij 2 van de 4 keer om 1 glaasje ging. Zonder (extra) suiker ... dat was erg moeilijk. Ik heb het lastig om niet te snoepen, om geen koffiekoeken en candybars te eten. 

It's a pine forest: I see *needles*

I can't see the wood for the trees? Huh?

Someone once said that there are actually three kinds of people: leaf people who just see leaves, tree people who see leaves and trees, and far more rarely, forest people who understand that leaves and trees make up forests and that forests are very different.

WTF?

Leaf people are just fine. They are detail oriented.

Try me.

Easily overwhelmed and unproductive

Just for the record.

All family stuff makes me deeply cynical and morose, especially when I start thinking about how we somehow persist in doing the same stuff our parents did to us.

Let's go to Memphis in the meantime

Nashville, Tupelo, Memphis, Luckenbach, Austin & Paris, Texas en nog zoveel meer ...
He did it.
Het is volbracht!