Winona knows

Flab, droop & wiggle

"Zakt mijn kont erg?", vraag ik, voor de spiegel, wetende dat het er erg goed uitziet.
"Dat zie je niet in die loopbroek. Die trekt alles omhoog." zegt ze. Zij die negentien en geheel strak is. "Je bent vijftig. Je kan niet verwachten dat je nog zo strak bent als op je twintigste!"

Ze heeft gelijk: ik verwacht het niet, want ik doe ook niks te om strak(ker) te worden. Maar toch leef ik graag in de illusie dat - mocht ik me toeleggen op wat meer sport - het nog goed kan komen. Zoals vroeger. Toen ik nog spieren had.

Maar juist dat is het probleem: het komt niet meer goed.

Pretend it isn't so

Weekend en ik ben vóór​ 9u de deur uit. Met spierpijn in mijn linkerkuit waar ik geen enkele verklaring voor heb, maar soit. Ik breng de fiets weg en ga lopen met de groep. Alles gaat vlotjes. Dat is wat ik wil dat het doet. Maar op de terugweg overvalt het me. Te veel mensen, te veel gepraat en ook te veel nadenken over het voorgaande. Ik zit nog steeds op niveau "uitgewrongen". Ook al doe ik alsof dat een te minimaliseren detail is.

Stay afloat

Een burnout? Ik? Hoe kom je erbij? Het is gewoon cyclisch!
Voortdoen tot voorbij alle limieten (die herken ik toch niet). Mezelf pushen tot ik fysiek aan alle kanten rammel. Alle energie die ik heb enkel in werk steken, en daarbuiten uitgeput & onaangenaam zijn. Geen puf om te koken. Te moe om te lopen. Geen zin om mee uit te gaan.
Burn the candle at both ends. Will yourself to keep going. Hard mijn best doen om in gang te raken (insert Ritalin) en bezig te blijven, met nutteloze "rustdagen" waarop stilvallen niet meer lukt tot gevolg. Wekenlang ademloos en  uitgewrongen, in het gezelschap van een niet te stoppen, hard aan de leiband sleurende "black dog". Tot er uitval volgt.
Mentale uitputting: alles is op. Weg (hyper)focus. Weg werkgeheugen. Ik ben een goudvis op speed. Een depressieve goudvis: recent merkte ik dat ook mijn langetermijngeheugen aangetast raakt. Er ligt niet alleen niks in het verschiet om naar uit te kijken (want ALLES is onoverkomelijk lastig), ik herinner me ook geen leuke dingen meer. Alright!

Uitval ging vroeger steevast gepaard met paniek. Maar dat is verleden tijd. Nu is uitval een (tijdelijke) verademing. Ik ben toch tot niks in staat. Enige carelessness is op zijn plaats.
Maar nooit voor lang. Dat ik niet kan denken, so be it. Dat ik vandaag ook fysiek te moe ben om de koer en de tuin op te ruimen (want dat MOET gebeuren), is minder leuk. Dat ik te uitgeput ben voor wat dan ook (yep, voor al die andere klussen die wegens "te veel werk" bleven staan), daar ben ik helemaal niet graag bij.
En dat ik misschien niet in staat zal zijn om - zoals gepland - alleen op reis te vertrekken: it sucks.
Ook al lig ik overduidelijk overboord, vastgeklampt aan een drijvende deur te spartelen, ik maak mezelf - en mijn shrink - graag wijs dat het water warm en helderblauw is. Want zie: ik ben toch nog niet verdronken?

Al 6 weken

Zolang ben ik al bezig met het inpakken van winterkledij. En iedere keer dat ik verder doe staan er manden vol andere spullen te wachten. Op wassen, ophangen, drogen, plooien (en opnieuw plooien omdat ze een stuk uit de stapel trekken in plaats van hun stapel op de juiste plaats op te bergen), sorteren, wegleggen, verstellen en zo meer.

Ik heb er de energie niet meer voor. Ik ben de moed kwijt. Het raakt niet opgeruimd. Nooit.

Juist dat heb ik nodig. Ruimte zonder rommel. Een open blikveld. Niks wat ik nog aan de kant moet doen.

Is dat te veel gevraagd?

Ja zeker?

En hoe is het met u?

Ik werk. Veel en heel erg gefocust. Op het werk en thuis. Tijdens een werkuren en erna. Het stopt eigenlijk nooit. Neen: het moet vooruitgaan en het moet goed zijn. Mijn lat ligt altijd hoger.

Tot het moet, dat stoppen.

Want ik heb last. Van wakker blijven met een overactief brein. Van oververmoeidheid. Van chronische hyperventilatie. Van angstaanvallen en al die dingen waar niemand graag naar luistert, omdat het ondertussen oninteressant en een te vaak gehoord verhaal is.

Soms lanceer ik een poging om evenwichtiger te leven, en dan probeer ik weer om regelmatig te doen wat "helpt". Buiten komen, bewegen, sporten, ademhalingsoefeningen doen en mediteren.

Dan doe ik ook mijn best om meer interesse voor mijn huishouden en huisgenoten aan de dag te leggen en ga ik sociale dinges doen (die me per definitie nog meer uitwringen)

Maar meestal verdeel ik dus mijn tijd over werken en uitgeteld zijn. Niet meer en niet minder. 

Vandaag - op mijn vrije dag - ben ik uitgeteld lijstjes aan het maken. Van noodzakelijke klussen waar ik nooit zonder hulp aan toe kom.

De helft van mijn generatiegenoten zat (of zit) thuis met een burnout. En hoe is het met u?

Shake that money maker

• Een nieuwe bril, want het is gelijk niet veilig rijden in het donker
• Acht weken Mindfulness of ACT training
• Een trip naar de UK, alleen.
• Hele dure en onzichtbare tandreparaties, preventief, "voor den ouwen dag"
• Met de hele familie voor een paar weken naar Californië
• Notarissen, architecten en aannemers (verbouwingen, met andere woorden)
• Een kist met goudstukken en een kameel in een Shurgard box

Just signed my life away

For the record: vandaag getekend, bij de notaris, de nieuwe hypotheek.

Beperkte aansprakelijkheid

Er zijn van die mensen die zich pertinent weinig verantwoordelijk voelen.
Ik ben daar niet bij

Ik zou beter wat voortwerken.

Mijn type?

Ben ik in aanwezig in de wereld of zit de wereld in mijn hoofd?

Ik zoek op, lees, beoordeel, klasseer. Ik deel in. Alles in hokjes. Alles krijgt structuur.
Interpretatie. Samenhang. Uitleg. 

It has to make sense.

Dat ik een "judger" ben, zegt men mij hier vaak. Het is niet sympathiek bedoeld, maar het is wel zo. Ik ben een INFJ, en die J staat voor "houdt van een geplande, geordende benadering tot het leven en geeft er de voorkeur aan dat dingen beslist zijn". Het is de manier waarop ik met de buitenwereld omga.

Het zegt ook dat je met een controlefreak te maken hebt. En nu het toch over types gaat: dat ik - met mijn werklust, niet realistisch gevoel van dringendheid, controledrang en onwil om iets uit handen te geven - gelijk in het hok "type A persoonlijkheid" vlieg. Gespannen! Verhoogde vijandigheid en al. Het soort dat doodvalt aan een hartaanval. Yep. 

Nu weet ik dat controle en angst één pot nat zijn en dat meer van het ene willen meer van het andere meebrengt. Maar het is niet omdat je iets weet dat je ernaar handelt, innit?

Mijn motto "alles is perceptie" is genoegzaam bekend bij de mijnen. Het typeert, naar het schijnt, mijn diepgeworteld cynisme.

"We zien enkel wat we willen zien, ook al weten we beter" & "Onze gedachten zijn grotendeels negatief" Niemand hoort die graag. Maar het zijn bevindingen die ik niet eens aan cynisme link.

Ben ik in aanwezig in de wereld of zit de wereld in mijn hoofd?

Only connect

En toen lag ik in een deuk.

(fragment) Chasing Shadows (2014) Season 1 Episode 1 - "Only connect"

Has it never occurred to you that sometimes other people may have something valuable to offer?

Tel tot tien

Crash course

Ik kan dat - ononderbroken geconcentreerd doorwerken van 9u tot 17u. Of van 9u tot 18u30. Zonder prutsen, zonder Facebook, zonder Pinterest, zonder Gmail (want die is niet werkgerelateerd).

Koffie, een paar wc-breaks en een appel of 2 zijn genoeg.

En 's avonds doe ik voort, thuis. Tot alles af is. Van 20u30 tot 2u30 of 3u. (hoe lang is dat? zes uur? zeseneenhalf uur?)

En dan sta ik op om 7u en geef ik de volgende dag de hele dag les.

Niet 1 keer, maar twee keer op 1 week tijd. Wel met een weekend tussen. Gelukkig maar.

Ik ben een held. Of de domste trees van het westelijk halfrond. Veeleer dat tweede.

Relativity

From the second after the Big Bang to the Large Hadron Collider
WE ARE FUTILE AND THINGS WILL END

I honestly believe that the collapse of society is imminent.

That those with a bug-out bag in the garage will have better chances at survival.

And that death may be preferable to surviving at any cost. 

Just lose it

people don't lose touch with reality
people lose touch with themselves
people lose touch with people

first it is solitude
then it is loneliness

half of the population has a burnout
everyone is tired or depressed
it's all going nowhere
and there's nothing you can do

The case of the Crappy Chrome Bookmarks

Al jaren gebruik ik Chrome Bookmarks, op een georganiseerde manier, met mappen. 

Maaar …

• Het synchroniseren over verschillende toestellen (Windows PC, Chromebook & Android phone) draait geregeld in de soep.
• Ik heb blijkbaar te veel bookmarks verzameld, waardoor het spul traag wordt en crasht wanneer ik in de Bookmark Manager wat herorganiseer.
• De bookmarks zijn al “aangetast”. In een poging om een foutgelopen sync (met immens veel dubbels tot gevolg) recht te zetten, vertrouwde ik op de “Bookmark Checker” en raakte ik een hoop bookmarks kwijt. Die “Bookmark Checker” extensie gebruikte ik al een paar jaar om dubbels en dooie links te detecteren en dat werkte perfect. Tot die ene keer, in juni 2016. Na de “Total duplicates bookmarks found - 63742” message slaagde ik er nog wel in om de lijst van ineens verwijderde bookmarks op te slaan. Maar dat bestand valt niet zomaar terug te importeren. En zelf mocht dat lukken, dan moet ik alsnog opnieuw op jacht naar dubbels. Zucht. 

Het is dus tijd om de zaak te overdenken, want zo kan het niet meer. 

(chrome://bookmarks/)

Dat Google naast de Chrome Bookmarks een hele reeks andere “save for later” tools levert, weet ik. Maar ik heb geen idee wat ik nu het best doe.

1. Is er een truuk om die Chrome Bookmarks proper en vlot bruikbaar te maken? 
2. Of ga ik voor een andere optie binnen het Google gamma? 

• Google Bookmarks is een dead end. 
• Google Keep heb ik ooit bij wijze van test - samen met Evernote en OneNote - geïnstalleerd en gelijk achtergelaten. Als het enigszins op OneNote lijkt loop ik gillend weg.
• Google Save, is de grote onbekende. Maar eerlijk gezegd ben ik niet op zoek naar een Pinterest kloon.

Dit voelt als RSS na Google Reader. Dammit. 

Terminologisch consistent

Omdat ik van (terminologische) consistentie hou, gebruik ik overal online zoveel mogelijk dezelfde indeling, met dezelfde benamingen.

Bij mijn Chrome Bookmarks, op mijn Google Drive, Google Photos en Pinterest zitten bijgevolg mappen, albums en boards met dezelfde namen. In Gmail, waar ik van mappen naar labels overstapte, wordt ook alles - met filters - netjes op die manier ingedeeld.

Ook op de gedeelde schijven op het werk, de SharePoint aldaar en de vers in gebruik genomen OneDrive for Business hanteer ik een vergelijkbare indeling. Sinds ik vanuit mijn job meewerk aan het verspreiden van goede gewoontes op het gebied van digitale hygiëne, heb ik daar ook extra mijn best gedaan om (historische) benamingen en indelingen aan de vereisten aan te passen.

Structuur, dat werkt voor mij. Maar het is geen dwang. Met Google ben ik al jaren verzekerd van een goede indexering en een uitstekende zoekfunctie.

Nu zijn er in die context twee dingen die me dwars zitten:

1. Wat ik moet aanvangen met mijn Chrome Bookmarks?
2. Moet ik ingaan op de vraag om helemaal van mappen (folders) af te stappen in het voordeel van tags?

Long hair, don't care

Kappers, ik ga er in een wijde boog omheen.

Zeker sinds juni 2013. Toen was ik zo slim om met henna te stoppen (want dat is en blijft een vuile bedoening) en bij de bio kapper langs te gaan. Omdat ik domweg dacht dat die er de henna uit zou krijgen. Yep. Ik was namelijk bang voor groen haar; iets wat wel es voorvalt als je henna en chemisch mengt. 

 "biologisch balayage blond"

Achteraf bleek de "biologisch balayage" zo chemisch als wat. Mijn haar was om zeep geholpen. Kapot. Zo erg dat ik er in december 2013 serieus de schaar liet in zetten eindigde met een Anna Wintour bob. 

Mijn ambitie om van de henna te blijven hield ik vol. Af een toe uit een pakske bijkleuren ging gewoon makkelijk. Rossekoppen - gelijk ik - worden niet grijs maar vervagen, over zandkleurig blond naar wit. En rosse haarverf vervaagt ook snel. Bijgevolg had ik al die tijd geen last van "uitgroei".

Maar de chemische brol begon me tegen te steken. Na een hele tijd eSalon (waar ze je een kleur op maat mixen, bij mij  was dat "Dark Blonde - Copper Ash 7.41-l") stapte ik af van den ammoniak en bracht ik "Warm Koperblond" mee uit de Kruidvat. De kleur was best goed. Maar ik miste de glans en de "dikte" van henna haar. 

Dus ben ik herbegonnen. Met de henna. En ging ik laagskes leggen. Voor "build-up" zorgen, zoals dat heet. Want henna op licht haar, dat geeft knaloranje. En die fase ben ik voorbij. 

In oktober legde ik een eerste laag met Sante Haarverf. In november gooide ik er Henna Kastanje Bruin op (met een hele week erg donker haar tot gevolg) en ondertussen is er - eindelijk - weer rood op gezet. Mission accomplished dus. Al blijft die henna een smerige bedoening.

Na het kastanjebruin

Next on: er mag een stukje af. Ja, ik ga er wat aan laten knippen. Niet bij de kapper. Mijn angst voor de kortpittige kapsel brigade - een soort samenzwering omtrent kapsels voor vrouwen boven de 50 - is al te groot. Maar de kapotte punten recht laten afknippen, zal een proper effect geven. En dat mag wel. Voor de Kerst en zo.

Vakantie is gezonder

Zie nu: een hele week meer dan 10 000 stappen per dag, terwijl ik voorheen - op werkdagen - vaak onder de helft strandde.

En al die nachten dat ik  in de voorbije week (veel) meer dan 8 uur sliep.

Vakantie is duidelijk gezonder.

Misschien moet ik die FitBit nog wat beter afstellen en ook mijn (fiets, yoga en zwem) activiteiten loggen. Dat motiveert.

Chronotopic displacement (2)

En toen ging ik de deur uit in de regen, te voet, om boodschappen te doen. Met een koptelefoon op. Om naar een boek te luisteren. Niet weer hetzelfde, dacht ik: ik heb tijd (en memspace!) voor iets nieuws. The Time Traveler's Wife bijvoorbeeld. Die staat al lang te wachten. Dus zette ik de audio in gang. En had ik een deja vu van jewelste.

Heb ik de film gezien? Ik weet het niet. Maar ik herken ze, Clare & Henry. En de "chrono-impairment" afwijking die hem door de tijd stuurt. Heb ik het boek gelezen? Geen idee. Ik kan me niet voor de geest halen hoe Henry terugkeert naar het heden. Ik twijfel dus.

Strange all this.

Zekere al omdat je al jaren hier terechtkomt als je "chronotopic displacement" googelt.