Never better

Al weken depressief als de pest. Maar kom, het lag in de lijn der verwachtingen: what goes up, must come down. Het was te voorspellen dat ik ook de andere kant van mood curve zou doormaken. En dat het SSRI-loos wel eens lelijk kon worden.

Yip, het is geen fun. Alles is behoorlijk donker en uitzichtloos. Maar ik herhaal mijn mantra: Observe the wave, don't ride it. For what it's worth.

A nonstimulant drug (3)

Dat met die Strattera, dat lukte gelijk niet. Ik was content toen ik van 80 mg naar 60 mg mocht terugkeren (want heelder dagen kotsmisselijk zijn is niet plezant) maar voor de rest ging het eigenlijk helemaal niet goed. Ik bleef (of werd, want het ging bergaf) compleet retedepressief. Echt echt slecht.

Niet dat ik al die tijd niks uitstak, want ik hield me meer dan goed bezig. Maar de black dog was er wel VOLCONTINU.

Goed dat de shrink dan toch na een paar maand opmerkte dat het met mijn stemming niet beter ging. En dat ze toch weer eens aan de medicatie zou sleutelen.

Van eind juli tot 15 augustus mocht ik dus "afkicken" van de Strattera, alvorens ik andere medicatie kreeg en dat waren twee zeer interessante weken. Oh joy! Enerzijds zat ik permanent met een bol watte in mijn kop, kon ik niks onthouden en niet al te veel risicoloos ondernemen. Anderzijds lichtte de zwaar depressieve sluier ontstellend snel.

Ondertussen neem ik weer Rilatine - dezelfde soort en dosis die ik jarenlang nam - en voel ik me heel helder en min of meer "normaal". Wat ook wel es mocht.

Maar we zijn er nog niet. Want "normaal" zit heel dicht bij opgejaagd. En angstig. En geïrriteerd. Het heeft geen dag geduurd voor ik op andermans zenuwen ging werken. En momenteel neem ik dus geen antidepressiva of stemmingsregulerende stuff.

Bupropion bovenop de Rilatine is blijkbaar een risico. En SSRI's, daar moet ik ook mee oppassen, want ik heb het zowat gehad met de resulterende hypomane toestanden.

Ik wacht dus af. Tot de volgende consultatie.

SSRI loos

Dit boek lag lang op het nachtkastje. Ik las erin en vergat vervolgens wat ik gelezen had. Mijn standpunt omtrent serotonine heropnameremmers is eigenlijk behoorlijk simpel. Als ik er neem - in het laatste decenium was dat vaker wel dan niet - vraag ik me af waarom ik er neem. Want ik ben niet depressief hé.
Als ik er geen neem, weet ik snel genoeg weer waarom ik er nam. Bij elke stop-na-afbouw voel ik me een stuk beter. Want ik "voel" weer. Héhé. Ik voel weer alles. Yesss! Ben vrolijker. Maar ook emotioneler. Mijn irritatiedrempel verlaagt zienderogen. En al snel voelen drukte en stress aan als schuurpapier in een open wonde. Been there, done that. Als ik dit met mindfulness te lijf wil, zal ik mogen oefenen. Véél oefenen, in plaats van de meditatie voor me uit te schuiven. Omdat ik het nu eenmaal moeilijk heb om in gang te raken. Want ik wil wel hé. Maar als er niemand klaar staat met een loaded gun tegen mijn kop, dan lukt het niet. En zie ik met lede ogen aan hoe mijn leven bestaat uit goede voornemens. Plannen maken kan ik als de beste. Maar er zijn genoeg dagen dat ik niet eens aan de eerste klus toe kom.

Reward and drive

Zit thuis, met nieuwe medicatie, en voorlopig zonder Rilatine. Thuis om te observeren wat er gebeurt. Allé, hoe ik me voel.

Het toeval wil dat er in die paar dagen ontieglijk veel stoorzenders opdoken, waardoor ik geheel niet weet of ik mij anders of beter voel. Ik heb één nacht slecht geslapen. En mijn nek zit vreselijk vast waardoor ik geheel verkramp. Maar of dat iets met de medicijnen te maken heeft?

Het enige duidelijke verschil is: ik ben niet aan het werk. Het gaat dus onmiddellijk beter. Niet dat ik niet graag werk. Integendeel. Maar als ik geen aandacht moet geven, valt het een stuk minder op dat die capaciteit nogal erg kaduuk was, de laatste weken.

Thuis overleef ik vlotjes, met de aandachtsspanne van een dode mus. Het geeft niet. Het maakt geen zak uit of mijn dopamine levels goed zijn of niet. (Daarom ben ik dus zo moe!)

Thuis kan ik de tegenwoordig weer luttele functionele uren per dag optimaal benutten. En in de resterende zombie tijd kan ik sporten. Lopen met Pink of Britney Spears in mijn oren. Een beetje endorfines kunnen vast geen kwaad, nu ik geen SSRI naar een NARI & DARI uitprobeer.