Wu Wei Weekender

Stirring a commotion

Je moet het maar doen, 9 maand voor de opening, terwijl de zaak nog in compleet in de steigers staat, een zeer aantrekkelijke website voor je "Wellbeing center" draaiende hebben. Maar heel verwonderlijk is het niet, als je weet dat Jo Heirman, de bezieler, op het internet als "in een vorig leven topmarketeer" omschreven wordt.

Toen ik een goeie 7 maand geleden voor het eerst van Wu Wei hoorde - ik denk dat het op Facebook was - las ik met aandacht over hun verhalenwedstrijd die op dat moment liep. Even overwoog ik om zelf een stukje te schrijven. Het onderwerp lag me wel. Maar toen zag ik Sandy' s stuk. En 't was iets eenvoudiger om gewoon een stem uit te brengen. De prijs die eraan vasthing - een gratis weekend Wu Wei wellness - die interesseerde me wel. Dus schreef ik me in op de site (en gelijk ook voor de nieuwsbrief), hopende dat mijn steun aan Sandy haar en misschien ook mij iets zou opleveren.

Dat stemmen-voor-het-beste-verhaal zorgde ervoor dat de zaak viraal ging. En ik vond het goed. In tegenstelling tot de talloze "post een foto of videofilmpje en laat uw maten stemmen"-wedstrijden, was dit gelijk eens NIET voor tieners.

Tot mijn grote vreugde viel nog geen week later - op de dag na onze huwelijksverjaardag dan nog - deze mail in de bus:
"We hebben goed nieuws voor jou. Het toeval heeft jouw naam uit de bus gehaald als stemmer van de week in de verhalenwedstrijd ‘WuWei verhaal van het jaar’. Jij kan dus 2 dagen komen verblijven in Wu Wei. Je wint immers een arrangement dat een overnachting en ontbijt en toegang tot de spa gedurende 2 dagen omvat. En dat allemaal voor 2 personen. De mogelijke data van de overnachtingen zijn 8 of 11 februari 2012 of 7 of 10 maart 2012. Kan je ons hieruit je voorkeur bekend maken! Meer informatie volgt dan in de loop van de volgende weken"

Hoera! Gewonnen! En schoon cadeautje voor de volgende (twintigste!) huwelijksverjaardag. Yes!!!

Een gegeven paard ... 

We kozen - voor zover ik me herinner - voor 10 maart. Maar toen ik begin maart op de site zag dat de opening naar 13 maart verschoven was, vreesde ik dat het niet zou lukken. Dus mailde ik effe. Nog voor we alle "kinderopvang" geregeld hadden. Gelukkig maar. Want dit kwam als antwoord.
"De opening van Wu Wei nadert met rasse schreden. Maar 10 maart gaan we nog geen hotelvergunning hebben van de brandweer. We vinden dit heel vervelend en hebben dit ook zelf niet in de hand. Onze excuses daarvoor. Maar je kan uiteraard jouw gewonnen weekend op een ander moment opnemen. We hebben een aantal data voor wedstrijdwinnaars gereserveerd: ..."

Wel lullig, maar aan brandweer kan je niets doen, dus verlegden we naar van 24 maart, het lang weekend van Dies Natalis.

Strak plan. Dacht ik.

Maar de opvang geraakte niet vlot geregeld. Er werd gebeld en gepland. Nog gebeld en gepland. En toen bleek dochter op zondag 25 maart voor een week op schooltrip te vertrekken zodat het een - met het busdrama tussenin - een vrij helse voorbereiding werd. Opnieuw gebeld en gepland dus. En knorrig - want zoals altijd verstoken van behoorlijke nachtrust - bedacht ik me dat er ook een uur van af ging, met dat zomeruur.

Een paar dagen later las ik dat de opening naar 23 maart verschoven was. En toen, op woensdag laat, kwam dit:
"Vrijdag opent Wu Wei zijn deuren. Maar vandaag is de brandweer langsgeweest en hebben we nog geen goedkeuring voor alle kamers. Vervelend, maar we hebben dan ook niet de mogelijkheid om jou aanstaande zaterdag te verwelkomen in ons hotel. Je kan uiteraard jouw gewonnen weekend op een ander moment opnemen. Gelieve jouw voorkeur aan mij door te geven en dan zorg ik voor de reservatie. Nogmaals mijn excuses, maar in de laatste rechte lijn zitten wat onverwachte kleine bochten. Bedankt voor jouw begrip"

Lap. Ik zag het niet meer zitten. Mijn kosten-baten analyse zegde me dat het genoeg was geweest. Alle begrip voor die mensen en hun nieuwe zaak, echt waar, maar voor mij hoefde het niet meer.

Hubby mocht het afhandelen, als ie dat nog zag zitten. En hij opteerde voor 31 maart - 1 april, omdat de kinderen dan met de jeugdbeweging op weekend gingen.

En yup, vorige vrijdag stapten ze op de trein, deden wij als ouders onze rugby cantine duties en zetten we de wekker om er zaterdag op tijd uit te geraken. Voor de langverwachte wellness.

Dat er onderweg op het dashboard twee verontrustende lichtjes aanfloepten en de mannen van de garage ons aan de telefoon voorspelden dat we "vermogen zouden verliezen en dan stilvallen", bracht ons niet direct in een zen-modus. Maar we geraakten er. In één stuk. Met de wetenschap dat het terugrijden risico's inhield en er na het weekend kosten-aan-de-auto zouden volgen. Bij aankomst stonden we dus redelijk stijf van de stress ...

En nu genieten ... 

Aan het onthaal werden we verwelkomd door Jo himself. We konden onze koffer opzij zetten en hij overhandigde ons elk een blauwe armbandje en een linnenset. Vervolgens konden we ons omkleden. Naar badkledij. Nog een chance dat ik vooraf op de site(*) had gekeken en daar mensen in zwemspul zag of ik had er misschien niet bij stilgestaan om bikini en zwembroek in te pakken. In mijn wereld doe je sauna's bloot, maar soit, Wu Wei is dan ook geen sauna complex.

De omkleedruimte gaf een eerste impressie van de inrichting: een grijze betonkleur en (ruw) blank hout voeren de hoofdtoon. Heel simpel en mooi. Dat de lockers openen en sloten met de (RFID) armband tegen het knopke, dat had ik subiet door. Het viel me ook direct op dat er nergens bordjes met uitleg hingen en dat vond ik gewoon top. Alle nodige uitleg, die kregen we van Jo, tijdens de rondleiding die toen volgde. Op onze zelfgevouwen flipflops en in fantastisch ruime "Jedi master" badjassen, sletsten we hem achterna, door het hele complex. En dat is groot. En goed ingedeeld in aparte ruimtes, zodat het knus blijft.

Het zwembad is een goed punt om te acclimatiseren, meldde onze gastheer. En dat namen we van hem aan. Na de tour hingen we dus de badjassen in de verwarmde "kast" en gleden we het water in. Dat we in het zwembad op de rode knop moesten duwen om de bubbels in gang te zetten, dat had mijn wederhelft goed onthouden. Dat ik de (grote) rode knoppen aan beide kanten van het zwembad onmiddellijk als alarmknoppen beschouwde, was dan weer mijn verdienste. Nu ja, ook de dame die na ons binnenkwam drukte zonder aarzelen het alarm in. Buiten, waar de stoom boven het water hing wegens toch wel frisjes kon je dus bubbels activeren. Of een plets water op je hoofd krijgen. Warm water, want (nog zoiets!) in dit hele center was er geen enkele kraan waar er onverhoeds koud uitkwam. En geloof mij, dat werkt rustgevend, als je bewust voor kou moet kiezen.

Na het zwembad ging het richting hammam. En die is - zoals al in Noord-Afrika - van het tegelloze soort. Drie ruimtes na elkaar zijn er: de scrubkamer (met handschoentjes en schepkommetjes), dan warm en dan nog warmer. Achteraf gingen we douchen en liggen op de bedden bij de droge sauna. De gashaard brandde nog niet. Maar het was er aangenaam, en licht genoeg om te lezen. Hoewel ik na een stukje krant toch wel indoezelde. Toen we er lagen waren we blij dat er ook hier geen muziek speelde en dat er geen van die idiote gekleurde lichteffecten waren. Misschien is het ondertussen passé, maar ik heb nooit begrepen wat er rustgevend is aan lelijk licht. Chapeau voor de goede smaak dus, bij Wu Wei.

De grote droge sauna (met ijs ernaast) was de volgende halte. Hop, de zandloper om en 15 minuten hitte en rust. Daarna douchten we en zwommen we weer een beetje. Om dan naar de buitensauna te trekken. Die was eveneens de moeite, maar buiten douchen - ook al was het water niet koud - zag ik niet zitten, dus probeerden we de "belevingsdouche" uit. De benaming bracht ons aan het lachen; we zijn niet zo belevingsgezind. Maar de effecten die je bij het doorwandelen van het gangetje met verschillende douchekoppen in het plafond meemaakte, waren tof. Hier zaten er koude stukken tussen, maar dat wisten we vooraf. Persoonlijk zou ik voor altijd onder de "mist" willen blijven staan. Als een gekko in een terrarium. Yup.

Tussendoor hebben we nog effe in de rustruimte bij de open haard water gedronken en wat gelezen. En toen was het tijd voor de "rug aan rug". Met zijn twee in een duo behandelingskamer, waar je om beurt een stuk behandeling kreeg. Elk op een verwarmde tafel - that is amazing! Met tussen elk deel een soort van zware warme zadeltas (?) op je rug. Eerst scrubben. Dan smeren en dan masseren. Een uur lang. Oh ja, ik viel in slaap. En schrok snel terug wakker. Ik wou het bewust meemaken, dacht ik zo. Als het aan mij lag, mag dit elke dag.

Nadien dronk ik groene thee en bleef ik wat suffen, terwijl hij na een kop koffie de laatste halte - de sauna boven met buitenzicht - opzocht. De dompelton (in de vijver) was hem net iets te koud. Het warme Japanse bad - zo'n grote houten ton op het terras - daarentegen, vond hij super. Ik heb ze gemist, want het werd toen stilaan tijd om te eten - we hadden gereserveerd. We kleedden ons dus om en gingen voor het eerst onze kamer opzoeken.

De kamer bleek een sneeuwwit geschilderde suite onder de balken. Alweer met houten vloer en betongrijs bezette delen. Achter het bed een scheidingswand en dan een groot ligbad. Plus ook nog een inloopdouchecel met (hand- en regendouche) en een toilet. Geen kasten, wel kisten en een kledingrek. Een compacte witte muziekinstallatie, mét cradle. En geen tv. Die was er nog niet, maar dat vonden we net zo horen.

Over het avondeten wil ik kort zijn: het was heel lekker en de huiswijn beviel me ook. Wat de prijs/kwaliteit betreft kan ik geen onderbouwde uitspraken doen. Als ik "uit" eet is het meestal goedkoop, semi-Aziatisch of helemaal veganistisch. Ik geef niet om restaurantbezoeken. Heb dus geen referentiekader.

Verder heb ik ook geen last met "elders" slapen. Meestal doet me dat niks. Ik kan alleen maar zeggen dat het Wu Wei bed het meest fantastische is waar ik ooit in lag, (veel) beter zelfs dan dat in het Amstel Hotel.

Deze ochtend genoten we van het ontbijt. Een lekker buffet, met veel keuze. Klassiek van opzet, maar met goeie produkten. Meer moet dat niet zijn.

Nadien bezochten we Kortrijk - heel kort maar, een stadswandeling en een bezoekje aan het 1302 museum dat op de eerste zondag van de maand gratis open is. Voornamelijk als verkenning (Is het iets om met de kinderen te doen? Ja dus!) en om boekskes en brochures te rapen, zodat ik fietsroutes en dergelijke op papier in handen heb (en niet van een site moet gaan afdrukken).

To conclude

• Wat me echt opviel bij Wu Wei: ondanks het feit dat er andere gasten waren, waren we in elke sauna met ons tweeën. Op 't gemak. Luxe! 
• Ook al ben ik verwend met dagelijks-het-hele-jaar-door sauna in mijn fitness abonnement. Ook al ga ik naar de kine als ik weer es schouder- of nekpijn heb. Er is niks wat op kan tegen een professionele massage. 
• Wat ik erg aan het interieur apprecieer, is het ontbreken van tegels. De grijze (tadelakt?) pleister ziet er niet alleen mooi uit, hij blijft waarschijnlijk langer mooi omdat je met geen voegen af te rekenen hebt. Het moet hoe dan ook geen makkie zijn om een plek met zoveel nattigheid te onderhouden in ons Belgische klimaat.
• Dat het brandalarm twee keer afging, is onder de huidige omstandigheden begrijpelijk. Aleen jammer dat we bij de tweede keer beiden (verrassend vroeg) al diep sliepen en dus een beetje panikeerden. 
• De liefste man van de wereld liet me zonder morren op een trein naar huis stappen. Zes-en-een-halve euro voor mijn zielerust. Hij was eerder thuis dan ik.

----

(*) Niet dat ik er blootfoto's had verwacht, maar bij den Escape bijvoorbeeld, slaat Isabelle in het promofilmpje zedig een handdoek om, waardoor je snapt dat men eigenlijk normaal bloot is in de sauna en de zonnebank (duh!).

Symptomen en remedies

Het zou een rustige week worden, dacht ik. Wegens vooraf vrijaf voor Dies Natalis, een kinderloos wellnessweekend en dan dochter weg op schooltrip. Toen de mevrouw van het ADHD onderzoek belde zegde ik OK, ik heb tijd voor u. Toen ik een online OU opleiding kon volgen, aarzelde ik niet om mij in te schrijven.

En vervolgens liep er een en ander in 't honderd. De wellness werd gecancelled. Niet door ons. Hun kamers ware blijkbaar nog niet in orde voor de brandweer. Er ging nog iemand dood in zijn familie. Zoonlief die het hele weekend van hot naar her reisde was op maandag echt ziek. Mocht naar de dokter. Dus ik nam noodgedwongen de namiddag vrij. De Belgacom mailbox van groottante was voor de zoveelste keer op sterven na dood en ik kreeg hem niet vermaakt. Het telefonische interview - all for science, dat weer - bleek een hele boterham. Een massa vragen over aandachtstekort, hyperactiviteit en impulsiviteit, de klassieke symptomen dus, die ik moest beantwoorden "alsof ik geen medicatie nam". En ik besefte dat er toch wel een groot verschil zit tussen zonder en mét. In die mate dat ik nu best kan lachen met al de ellende waar ik constant tegenaan liep.

Ouder en wijzer? Misschien.

Veeleer: me zeer bewust van wat ik doe, zou kunnen doen, en niet doe. Het sporten gaat redelijk, hoewel ik de 5-6u per week van 2010 op dit moment niet haal. De mindfulness, dat lukt niet. Zeer ironisch is dat ik op een week tijd minstens drie mensen overtuig om dat hele goeie boek, The Mindful Manifesto, te lezen of gelijk een 8-weken cursus te volgen bij Breathworks. Omdat ik erin geloof. Het werkt. Zelfs W. zat deze week een hele dag in een David Dewulf voor UGent Mindfulness opleiding. Maar zelf slaag ik er niet in. Te moeilijk. Het vergt te veel aandacht en te veel discipline. Ik kan het niet alleen. Dat vooral. Nu ja, voor de rest verdien ik vast prijzen voor therapietrouw.

Ik stond vandaag ook met mijn fiets zonder remmen voor de deur van fietsenmaker, en die was gesloten. En hij ging naar de derde begrafenis-met-maaltijd op een maand tijd - eerst zijn vader, dan een tante en dan een oom. Het kruipt in de kleren.

Het was geen rustige week. Soms lijkt het alsof we al maanden van noodgeval naar noodgeval hobbelen. Maar dan bedenk ik me dat ik toch iets meedraag uit "Entering Emptiness" de bijna 8 uur durende Free Buddhist Audio reeks die ik op continue repeat staan heb.

Nothing is permanent. Nothing persists. 

There is just change.

# Wijvenweek. Nil Volentibus Arduum.

Als ik aan toekomstdromen denk, kom ik steeds uit bij een van de belangrijkste “geloofspunten” uit mijn jonge leven: “willen is kunnen”. Zo simpel leek het: je hebt alles in huis, maak het nu maar waar.

Wist ik veel dat er tientallen jaren zouden overgaan eer ik - voortdurend struikelend over “beperkingen” en “middelmatigheid” - zou snappen dat ik vooral mezelf voortdurend teleurstelde. Dat de “great expectations” voornamelijk uit mijn brein sproten en er voor de rest niemand wakker van lag.

Nu ja, op een zeker moment is het inzicht toch gekomen. Met nieuwe dromen, die een stuk realistischer waren. En vooral: waar geen al te grote haast achter zat.

Kijk, ik doe mijn job graag. Inhoudelijk, that is. Technische communicatie is mijn ding. En ergens hoop ik erop dat ik - nadat ik een Acceptable Use Policy heb gebrouwen die op applaus wordt onthaald en nadat onze website met medewerking van het hele team in een wip gemigreerd is - mij volledig op méér vormingswerk kan toeleggen.

Als smartboard genius voor de klas. Yay! Vollen bak “how-to” filmkes draaiend. Eindelijk eens mijn “23 dingen” geven aan de bibliotheek medewerkers. Webconference-gewijs. Aan volwassenen. Over IT. Over sociale media. Of misschien ook over iets anders. Als ervaringsdeskundige of zo. Want dat doe ik gewoon gedurig. Mensen helpen en op weg zetten. Ze doorverwijzen, naar job- , ADHD- en andere coaches. Ik kan het.

Het zware geschut in mijn pedagogische vorming - de lerarenopleiding - heb ik al vaak overwogen, maar eigenlijk is die voor mij niet essentieel. En ik zou me eraan overtillen. Dat ook.

Misschien ga ik voor een ervaringsbewijs. Zeer zeker voor nog kortlopende bijscholingen - zoals wat ik al volgde bij Stichting Lodewijk de Raet. De voorbije dagen volgde ik de UGent "basisassistententraining".

Het gaat de goede kant uit.

#Wijvenweek. Het bijna-placebo-effect.

Vroeger dronk ik een glas witte wijn. Of meer dan een glas. To smooth off the edges.

Als mijn hoofd op ontploffen stond. Of als ik een weer zo'n fijne dag vol hyperventilatie en angstaanvallen doormaakte.

Niet dat ik een drankprobleem had hoor. Verre van. Maar ik krijg nogal snel koppijn. En alcohol is een dikmaker. Die de nachtrust verstoort en zo. Niet gezond.

Nu drink ik nog uiterst zelden. Ik heb een overeenkomst met mijn dokter. Jaarlijks krijg ik één klein dooske Xanax in een belachelijk lage dosering. Voor héél het jaar. Ik spring er zo héél erg zuinig mee om dat ik het niet eens opdoe, op één jaar. Dat ik er al "over datum" heb moeten wegdoen.

Maar gedomme, ben ik blij dat ik WEET dat ik dat achter de hand heb.

Hoe zeer ik het ook anders zou willen, daar kan geen meditatie tegen op.

#Wijvenweek. Presteren moet je leren!

De mening die ik gisteren al wou ventileren betreft kinderen. Maar gisteren zat ik te lang voor tv. Te kijken naar  wat er gebeurd was. Met kinderen, van dezelfde leeftijd als mijn zoon. 

Nu ja, de mening.  Daar moet ge u niet te veel bij voorstellen. Qua nuances en zo. Of sterk uitgewerkte argumenten. Het is een mening hé en "opinions are likeassholes, everybody's got one and everyone thinks everyone else's stinks."

Allé hup: het gaat dus over de tendens om kinderen bewust (zwaar) onder druk te zetten om ze "klaar te maken" voor de maatschappij. Omdat het zogezegd het best is om ze "de realiteit" te leren kennen. Want het is geweten dat ze allemaal op hun prestaties afgerekend zullen worden . Ze kunnen dus maar beter voorbereid zijn!

• 't Is een goede school want ze moeten er veel werken. Elke week een paar toetsen en zo.
• Ik stuur ze liever naar een "moeilijke" school waar ze dagelijks minstens 2 uur huiswerk hebben. Daar leren ze nog iets van.
• Mijn kind moet op internaat want daar krijgen ze studiebegeleiding. Voor de lagere school kon ik daar nog zelf tijd in steken, maar voor het middelbaar is dit de beste oplossing.

... zijn een paar van die dingen die ik hoorde en waarbij ik spontaan "griezel gruwel" dacht. Waar slaat dit nu op? Is dat serieus bedoeld? 

Dat je als ouder aansprakelijk wordt gesteld voor de (schoolse) prestaties van je kinderen, daar kan je niet aan onderuit. Maar wie is er gebaat bij streven naar "prestaties"? 

Volgens mij zijn motivatie en leergierigheid belangrijker dan kennis en presteren. 

Gedurig stress ervaren is op zich niet leerzaam, denk ik zo.  

En: niks zo vies als "schoolmoe".  

Oh neen, ik ga  niet geheel betoeterd de kaart van een 'doe maar waar je zin in hebt' systeem trekken. De mijne zitten in een (Freinet) derde Latijnse en een (klassieke) zevende klas buitengewoon lager onderwijs voor kinderen met een leerachterstand. Heel verschillend. Maar op dezelfde manier benaderd thuis. Hier geen uren mee huiswerk maken en lessen opvragen. Hier ligt de nadruk op uw plan trekken in het leven. En dat gaat eigenlijk best goed.

Kinderen (zwaar) onder druk zetten leert hen - volgens mij - vooral iets over hoe het leven aanvoelt voor hun ouders. 

#Wijvenweek. Hé, het is oké (en laat mij gerust, ja)

Dat ik me niks kan (en niks WIL) voorstellen bij "tegen vriendinnen, giechelend bij een glas witte wijn", dat ligt geheel aan mij.

Hier "kleine kantjes" en "guilty pleasures" opbiechten en daarbij origineel en een beetje grappig voor de dag komen? Pfft. Het is me niet gegeven.

Zijn al de herkenbare dingen niet al es opgesomd op "Hé, het is OK" pagina’s in Glamour, Flair en consoorten? Ik denk het wel.

Nu ja, ik ben verre van perfect en ook niet zo’n gemakkelijk mens, dus er valt wel een en ander op te sommen. Maar niks dat mijn echte en virtuele naasten nog niet weten.

Once and for all: de kleine kantjes

• aan huishoudelijk werk heb ik een broertje dood 
• ik erger me steendood aan andermans wanorde 
• over bovenstaande “issues” kan ik grenzeloos zagen, kreften en in herhaling vallen
• ik ga wel es - geregeld - shoppen om te shoppen. Alleen naar Kringloopwinkels. Dat wel
• ik word héél lastig als ik niet genoeg sport of niet genoeg buiten kom
• als ik mijn hoofd niet leeg kan maken, dan geraak ik overprikkeld en defensief
• dan wil ik met rust gelaten worden  - neen, ik ben niet kwaad of zo; ik wil gewoon geen input meer. 

Guilty pleasures? You wish! Ofwel heb ik geen gène (en kan het mij niet schelen wat u "schaamtelijk" vindt). Ofwel ontbreekt de guilt (u doet het vast ook, dus waarover moet ik mij precies slecht voelen?).  So be it. 

#Wijvenweek. Een heel proper meiske.

Ik ben 45 en besef dat ik het grootste deel van de dag mijn uiterlijk nergens voor nodig heb. Naarmate ik vermoeider ben, kijk ik minder en minder in spiegels. Waardoor ik uren kan rondlopen met haar dat aan alle kanten fladdert omdat ik tussen het fietskot en ‘t kantoor wel de jas met kap uittrok, maar de gevolgen van die actie niet visueel gecontroleerd heb. ‘t Is niet alsof slonzig my middle name is. Dat nu niet.  Maar er erg mee inzitten, met uiterlijkheden, dat doe ik al lang niet meer.

Een heel proper meiske. Dat ben ik. Mijn ochtendritueel is al jaren hetzelfde. Douchen en haar wassen, deo, oogcrème en dagcrème en sinds de kinderen zich geheel zelf behelpen ook een lek bodymilk en enige minuten haar drogen. En tanden poetsen, natuurlijk.

Andere verfraaiingswerken zijn geheel optioneel en meestal vrij beperkt. Of ik er "opgekuist" uitzie, hangt af van de goesting van ‘t moment en van het lesgeven. Sta ik voor de klas - een paar keer per maand is dat - dan is het "netjes", met wat make-up.

Strikt genomen laat mijn levensstijl niet veel "show" toe. Tachtig percent van de tijd ben ik per fiets onderweg en ik douche ook geregeld twee keer per dag (‘s ochtends en na het sporten). Bijgevolg ben ik geen grote fan van schminken, retoucheren en ontschminken. De hoeveelheid make-up die ik nog in huis heb past in één tasje. En wegens houdbaarheid en hygiëne belandt het meeste daarvan voor het half op is in de vuilnisbak.

Kappers hebben geen werk aan mij. Twee, drie keer per jaar gaat er een stukske van mijn rechte carré af. Ik ben origineel een rosse en probeer dat met henna zo te houden. Doe-het-zelf, zonder chemische vuiligheid. Er kruipt tijd in. Maar ik ben best fier op het resultaat.

Uit zelfrespect heb ik me ooit (in 2005 was dat) voorgenomen om niet meer al te casual (lees: puberaal) voor de dag te komen en meestal lukt dat, tegenwoordig. Maar véél moet ge er u niet bij voorstellen.

Ok, ik heb massa’s kleren. Rekken vol, op soort en op kleur gesorteerde stukken. Broeken en rokken. Jasjes en shirts. Schoenen en tassen. Sjaals en riemen. Zo veel, dat ik tegenwoordig foto’s bijhoudt (op FB) - om overzicht te houden.

Het leuke is dat ik dus keuze te over heb. Maar er is altijd meer ongestreken dan gestreken. Te veel dat niet comfortabel zit op de fiets. En soms eet ik iets te graag en kan ik driekwart van die kleren niet aan. Of toch niet zonder worst-effect.

Elke werkdag fiets ik door weer en wind via de schoolpoort naar Nerd Central. Waar stijl- noch dress-codes gekend zijn. Of ik nu in jeans, sweater en sneakers of strikblouse, pencil skirt en stiletto sandalen verschijn: het maakt niet uit. Alles kan. En dat vind ik leuk. Juist omdat ik er van de ene dag op de andere compleet anders kan uitzien, heb ik al rare dingen meegemaakt. Als mensen die me ter gelegenheid van een vergadering vriendelijk de hand kwamen schudden om kennis te maken, terwijl ze twee weken eerder OOK met mij in vergadering zaten. Ik vermoed dat ze me een beetje zottekes vinden. Maar dat geeft mij niks hoor. Ik hou van kleurig en ik verkleed mij graag.  En gij nu ...

Do not stop trying just because perfection eludes you

Alles went. Zelfs 900 kcal op een dag.

Persoonlijk had ik er graag een passender context bij gehad; iets als een ashram met vier uur yoga, vier uur meditatie & chanting en diverse lezingen per dag. Dan haalde ik ook probleemloos mijn 'andere' doelstelling; die waar ik een 'simple tool for engraining new habits' voor inschakelde. 'Good evening Kathelijne! This is just a reminder about meditating for at least 15 minutes today!' valt er nu dagelijks in mijn mailbox - dank zij HabitForge. En ik moet zeggen dat het goed ging. De eerste zes dagen. Maar nu alweer niet meer. 'Sorry you weren't successful at your ''meditating for at least 15 minutes'' goal' werd het ondertussen.


Maar niet getreurd: vandaag is gewoon weer "Day 1". De dag waarop de postbode me - na een nacht waarin ik nauwelijks sliep omdat ik domweg mijn medicijnen vergat - uit bed belde voor een groot pakket. Van Amazon. Met een boek dat véél groter bleek dan wat ik me bij het prentje voorstelde.

En een DVD waar ik nog niet naar heb gekeken.

Nu moet ik me nog enkel door beiden worstelen en dan komt alles geheel goed. Of zo.

Tussen het het schilderen en de lenteschoonmaak door, that is. 

A snackerel and a bite

Het is pas op die momenten dat je niet “mag” eten, dat je begint te zien hoe vaak je wel aan eten denkt. En hoe vaak je dan wel eet. Dat ook. Eigenlijk is het al bijeen een wonder dat ik geen 150 kilo weeg, bedenk ik me dan. Want ik eet wat af, zo gemiddeld.

Gelukkig was er vanochtend De Morgen om me op te vrolijken. "België doet niets tegen obesitas" stond er in rood op de voorpagina. En ik dacht: dat klopt niet! Want ik ben er WEL hard mee bezig, met gezond eten, voor het hele gezin. Sterker nog: ik leer de mijnen vegetarischer eten en ga straks weer meedoen aan 40 DAGEN ZONDER VLEES.

Fluks bladerde ik door naar het artikel dat me ongetwijfeld het trieste lot van die 200.000 zwaarlijvige kinderen uit de doeken zou doen. Om te zien dat ze het bij De Morgen - net zoals hier recentelijk - van prentjes moeten hebben. 

Allo seg, wat is dat nu? Was de inspiratie op?

Visualization 2

This is what happens in my head. 

Visualization 1

This is what happens in my head.

Filmke! Workshops! Training!

ZitStil zit gelijk niet stil aan het begin van dit jaar. Ze gaan gelijk eens wat meer doen voor volwassenen met ADHD.

Bon.

In een interview op de regionale zender ATV geeft directeur Ria Van Den Heuvel van centrum ZitStil meer uitleg over de moeilijkheden die volwassenen met ADHD kunnen ervaren.

En dan zijn er  ook workshops.

En een "Vaardigheids- en cognitieve training".

We gaan dus nog wat bijleren dit jaar.

The Top 3 Ways in Which Too Much Stress Can Kill You

Men neme een zondagnamiddag waarbij "bekomen van te veel recente stress" het hoofddoel is.
Men voegt toe:

1. Een mooie inox Smeg afwasmachine die plots niet meer in gang wil. Panne dus.
2. Een man die op zijn sokken van de trap komt met een open MacBook in zijn handen, terwijl hij uitleg leest over afwasmachines. Uitglijdt. Valt. Ouch.
3. Water dat uit het plafond van de woonkamer drupt terwijl er boven wordt gedoucht. De badrand lekt. Of zoiets. Want die badkamer is steenoud en eigenlijk hebben we geen idee wat erachter steekt. 

OK, veel stress is niet gezond. 
En ik ging het in 2012 wat rustiger en mindfuller aanpakken.
Tja.

In English

Part 1:
Zoon, over wiens hoofd er net in het Engels geconverseerd werd, boos:
 "Als ik erbij ben, dan spreek je Nederlands!!! Als ik er niet ben, whatever ..."

Part 2:
Dochter die morgen schriftelijk examen Engels heeft: "Engels is gemakkelijk..."
Ik: "Als je het ook kan schrijven!"
Dochter:  "Ik kan Engels schrijven. Ik tweet in het Engels!"

Yeah right.

Hypochondria

(Donderdag)
Het is wat, wakker worden omdat je niet meer kan bewegen. Ik wil me verleggen maar op een of andere manier lukt dat niet: mijn benen blijven liggen, als twee blokken beton. Ik probeer mijn knieën te plooien maar ook dat gaat niet. Ik voel aan mijn benen en verschuif ze. Ouch - wat een pijn. Rechtop gaan zitten lukt maar moeizaam, elke spier tussen mijn ribben slaat alarm. Ik kijk naar mijn knie en denk: beweeg. Maar neen, niks. Pijn! Mijn rechterbeen verschuift dan toch een paar centimeters. Het andere niet.

“Voel je je been?”, vraagt hij-die-van-hernia’s-weet ongerust.

“Euh, ja: het doet pijn”, zeg ik. Spierpijn. En nog iets onbestemds. Tien minuten later hijs ik mijn benen naar de bedrand en probeer ik recht te staan, wat maar matig lukt. Tegen de tijd dat ik tot in de badkamer sukkel ben ik misselijk en heb ik buikkramp. Plus koppijn.

Wacht es even: waar slaat dit op? Dit kan toch niet? Van die 45 minuten héél traag lopen gisteren, daar krijg ik toch geen spierpijn van? Laat staan al de rest.

Ik slaag erin om te douchen maar dan krijg ik gelijk een klop van de hamer. Kotsmisselijk. Ik kan alleen maar liggen. Zo raak ik niet op het werk, realiseer ik me. En damn, ik had net een vergadering.

Maar zie, hij zit naast mij met zijn laptop en schrijft de nodige mails terwijl ik - als een brok verlamd vlees - lig te kreunen. Pijn. Getver. En waarom? Waardoor? Ik snap het niet ...

• Is het een uitloper van zoons zware verkoudheid? (Hmm, ik ben niet aan het snotteren ...)
• Heb ik het cadeau van de mensen die me de voorbije dagen begroetten met een omhelzing? (Zie je wel wat ervan komt … ik voel me nooit helemaal op mijn gemak bij dat “Franse” zoenen. Stak onlangs gewoon mijn hand uit naar iemand die er duidelijk van schrok; als in “Wat doet die nu?” - U een hand geven, tiens.)
• Is dit griep? (Nooit gehad, virussen krijgen van mij per definitie maximum één dag.)
• Is het sepsis? Zit mijn bloedbaan onderhand vol bacteriën en toxinen ten gevolge van de recente itchy & scratchy opstoot? (Het zal me leren om wondjes open te krabben ...)
• Is dit nu reuma? Mijn “syndroom van Tietze” is al iets in dat genre, en reuma - een auto-immuunziekte, bah - zit in de familie … (Maar ik heb sinds die doos Ibuprofen 600 geen klachten die op ontsteking wijzen ...)

Later op de dag slaag ik erin om toch vijf minuten te slapen. En toen, nadat ik terug was gaan liggen kon ik mijn hoofd niet meer opheffen. Moest ik het met mijn armen opkrikken.

Eens uit bed gaat het redelijk, zolang ik maar niet ga zitten. De overgangen zijn het ergst. Vijf minuten in dezelfde houding en ik “bevries”.

Uiteindelijk raak ik tot bij de orthopedisch specialist. Die was al weken geboekt - voor nek & schouder - en uitstel is geen optie. Onderweg met de fiets kan ik mijn hoofd niet draaien, wat reuze gevaarlijk is, maar soit. Moet er verdomd lang in de wachtzaal zitten en strompel als een hoogbejaarde zijn kabinet binnen.

“U bent gespannen”, zegt de dokter. Ja allo: alles doet pijn! Hij prikt naalden in mijn arm en dient me en reeks elektrische schokken toe (het heet EMG en voelt als schrikdraad, mocht u zich afvragen). Dan meldt hij dat er twee nekwervels (C5 en C6, meen ik) problemen vertonen. Hij vraagt me ook twee keer of ik last heb van claustrofobie. Ik zeg neen (en denk “hellup”).

"Heb ik het mezelf op de nek gehaald door het lopen of andere sporten?, vraag ik bedremmeld. "Het is veeleer van bureauwerk", zei hij; "lopen zou ik zeker aanraden". Oef. Zijn secretaresse boekt me een scanbeurt in een hospitaal naar keuze (dat met de kortste wachtrij) en een vervolgafspraak. Ik raak zonder kleerscheuren thuis; het is een wonderschone herfstdag.

Na het avondeten - dochter kookt heerlijk - kruip ik letterlijk de trap op, naar bed. Alle gewrichten en spieren doen pijn. Ondertussen heb ik ook domweg "spierpijn gewrichtspijn" gegoogled en dat stemt mij niet vrolijk. Fibromyalgie en Chronisch Vermoeidheid Syndroom zijn woorden die geen mens wil horen of zien. Yikes. Ik was al ongerust genoeg. 

Ben ik echt ZIEK? (Hey: daar doe ik niet aan! ) Heb ik dit zelf veroorzaakt door weer te diep te gaan? Heb ik mijn anders onvoorstelbaar weerbaar immuunsysteem compleet onderuitgehaald?

(Vrijdag)
Keelpijn en oorpijn en last met bewegen. Bijwijlen ook wat misselijk. Maar mijn hoofd is helder. Ik ben niet extreem moe. Ik ga dus werken.

‘s Avonds in bed met een boek en een warm kersenpitkussentje, lijkt het alsof de pijn “verkruipt”, van het ene gewricht naar het andere. Van mijn linkerknie naar mijn sleutelbeen. Geen roodheid, geen zwelling. Het is vast een virus, denk ik:  drie dagen max. Ik neem wat Dafalgans.

(Zaterdag)
Beetje keelpijn en oorpijn en mijn nek & schouder spelen weer op. Maar de rest is weg. Yay. Stilzitten is mijn ding niet, ziet u.

The quiet serenity of the night owl life

Ow, ow, hoe herkenbaar die Douglas Cootey! Ik kan er zowaar mee lachen. Ware het niet dat ik me pijnlijk bewust ben van het feit dat ik mijn verstoord dag- en nachtritme weer eens stevig onder handen moet nemen.

TweetStats heb ik niet nodig. Facebook statistics evenmin. En slapeloosheid kan ik het ook niet noemen. Ik weet het zo wel: ik ben weer fout bezig. Mijn dagen duren meer dan 18 uur.

Huh? Wel, ik wijk weer uit naar momenten dat ik met rust gelaten word. En hoe ouder ze worden hier, hoe langer hun dag duurt, hoe later ik het gevoel heb dat het kot van mij is. Dat ik op mijn gemak kan zijn. Ongestoord op 't internet kan hangen. Zelf uitmaak naar welk tv-programma ik kijk. Of net niet, met een tijdschrift of boek in de hand. Als iedereen slaapt (of de deur uit is), geniet ik echt van de rust in huis.

Maar de gevolgen zijn legio. Van enigszins vermoeid (ik recupereer nog keisnel) glijd ik af naar humeurig en prikkelbaar. Af en toe lijkt het alsof ik uren kwijtraak en alles in slow motion gaat, wanneer ik op mijn vrije middagen aan klussen en shoppen toe ben. En tegen dat het een uur of acht is, ben ik weer klaarwakker. Om te sporten of zo. In afwachting van een paar uren op 't gemak.

Het wordt me duidelijk dat ik meer afzondering nodig heb. Meer bewuste, contactarme rustmomenten moet inbouwen. Om te bekomen. Om te denken. Misschien zelfs om te mediteren. In ieder geval: zodat ik 's nachts niet het gevoel heb dat er nog wat in te halen valt.

Mijn grootste probleem hierbij is dat "weten" niet gelijk staat aan "doen". En dat ik wel zeg dat ik om 23 uur ga slapen, maar dat dat NIET gebeurt als ik niet manu militari naar bed word gesleurd. Maar kijk, ik vermeld het nog eens hier. En ondanks alle motivational issues zal ik wat meer mijn best gaan doen.

Goh ja, ik prijs mezelf al gelukkig dat ik's nachts niet meer opsta, gelijk Douglas Cootey. "It’s 4am. Do You Know Where Your Mind Is?" schrijft hij. En ik denk: oef, die horde heb ik toch al genomen ...

The outdoor type

Ja, ik heb begin juli eindelijk een redelijk prijzig technische regenjasje gekocht, zo’n Sprayway Hydrolite in helder turkoois.’t Is een fantastisch ding en het kwam ook ongelooflijk goed van pas tijdens de zomermaanden. Weken later volgden een set "Nilit® polyamide elastaan" winterondergoed en een microfleece jasje; spul wat ze tegenwoordig “base layer” en “second layer” plegen te noemen. Plus knieverwarmers voor op de fiets. Maar wat me het meest bezighield in de voorbije maanden zijn de dingen die ik niet kocht: minimalistische loopschoenen, een Camelbak rugzak en wandel- of "trail" schoenen.

Want ja, ik ben al maanden op die drie aan het studeren. Weet ondertussen dat de Vibram Bikila in maat 38 me precies past. Ken de specificaties van talloze voor Camelbaks “voor dames” uit het hoofd. Heb ook een pak gesprekjes en ongelooflijk veel “reviews” over fancy schoenen achter de rug.

Vanwaar mijn plotse aandrang tot “barefoot” & “trail”? Beïnvloeding van loopsites enerzijds. Maar ook: zin om eens iets anders te doen. Ik hou al altijd meer van aardewegen en Finse pistes dan van beton. Neem me al lang voor om eens ECHT aan wandelen en kamperen te gaan doen. En rond de Oxfam Trailwalker tijd kriebelt het de laatste jaren heel erg.

Ik wil de vrije natuur in!

Dat ik tijdens het lopen naar “Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen” luisterde ik, zal er ook iets aan hebben bijgedragen. Verhalen over ultrarunners op net-geen-blote voeten zijn aanlokkelijk voor stadsmensen, vrees ik zo.

Ik realiseer me echter goed dat mijn ambitie om stevige trektochten te doen enigszins in hetzelfde vaarwater zit als “geregeld eropuit met de koersfiets”. Ik slaag daar maar zelden in. En wat het noodzakelijke “aansluiten bij andere mensen” betreft, tja, da’s nu ook niet subiet mijn specialiteit.

Dus beperk ik me voorlopig weer tot kwijlen over ASadventure brochures. En het maken van extensieve vergelijkende materiaalstudies. Goed spul kost geld. En moet daarom gebruikt worden.

Bovendien ben ik momenteel een klein beetje gehandicapt. Niet echt hard aan het sporten. Tot ik weet wat er precies mis is met mijn arm en nek. Tot ik weet wat ik kan doen om het weer beter te maken. Want te weinig sporten doet mij geen deugd. Het maakt mij ambetant. Ik eet te veel. En slaap nog nauwelijks.

Rash no more

Efficiency efficiency they say
Get to know the date and tell the time of day
As the crowds begin complaining
How the Beaujolais is raining
Down on darkened meetings on the Champs Elysée

September en hey, ik ben er zonder kleerscheuren doorheen! Ok, ik moet dringend wat slapen want mijn geheugen werkt niet zo best meer, maar al de rest - de “up”, de overmoed, de ontremming, de hypomane episode - daar ben ik dit jaar van gespaard gebleven.
Wees gerust: ik heb in de voorbije maand weer bergen verzet. Van alles en nog wat op gang getrokken, geregeld en zelfs - hou u vast - heel behoorlijk opgevolgd. Ik heb gekookt en gestreken (het ene met, het andere zonder morren), geshopt en gevoerd, gelezen en gekeken, geluisterd en gelopen en ik ben tot op de dag van vandaag niet in stukskes uiteengevallen. Meer zelfs: I’m not all that close to crumbling. Yihaa!
Maar kom, ik ben wel erg moe en het is me duidelijk dat ik niet alles meer “snap”, ook al lees ik hetzelfde vier keer. Storend vind ik dat. Lastig en inefficiënt. Ok, cognitieve uitval is een signaal. Tijd om wat te rusten, dat is het. Het komend weekend is voor een keer zo goed als “ongepland”. Niet dat ik niks kan verzinnen om te gaan doen. Wel dat ik ga proberen om zo weinig mogelijk te verzinnen.
Een beetje sporten en wat op mijn plooien komen. Meer moet dat niet zijn.

Strategisch plan

"Er wordt zondag tot 23°C voorspeld. Een heerlijk nazomers sportweekend voor het hele gezin!"

De mail met de laatste info van gentloopt.be is optimistisch. Het ziet er inderdaad goed uit, veel beter dan vorig jaar, toen het fris en regenachtig was. Vandaag heb ik - rond het middaguur - het halve marathon parcours afgefietst en ik weet nu ook waar ik morgen allemaal langs zal lopen. Want morgen om 11 u is het zover.  

Het doel is in zicht en vandaag ben ik dus doodop en heb ik overal pijn. De kuit speelt op - Hoe komt dat nu? Was het de spinning van donderdag? - terwijl ik al weken braaf vieze zakskes magnesiumsupplement slurp. De twijfel slaat toe. 

OK: dit jaar had ik - met behulp van van NikePlus en MyAsics - een "strategisch plan" opgesteld dat vooral gevarieerd was. Niet alleen "zomaar" afstanden lopen, maar ook snelheidstrainingen en krachttrainingen zaten in mijn schema. Dat ik ook niet geheel naar de letter zou volgen: af en toe kwam er spinning in de plaats van lopen en yoga in de plaats van de oefeningskes van coach Jay. 

Over het algemeen ben ik goed bezig geweest, getuige alle loopregistraties, Facebook posts en kribbels die ik tijdens de zomer maakte. Zeg nu zelf: di yoga - woe lopen - vrijdag lopen - zat spinning - zon lopen - ma yoga - di lopen - do spinning - vrij lopen - zat spinning - zon lopen: sommige weken heb ik mezelf echt overtroffen.

Maar toch ben ik er niet gerust in: in vergelijking met vorig jaar heb ik véél minder kilometers afgelegd en bovendien liep ik meestal veel te traag. Waarom? Omdat ik aan geen groepstrainingen deelnam en juist die bleken vorig jaar héél nuttig om mijn tempo te leren behouden. 

Dus vrees ik er voor. Niet voor de afstand. Wel voor de tijd. Ik ben een oud wijf dat voor geen meter vooruit zal raken, bedenk ik me. Aw heck: hoe meer ik naar de loopcijferkes kijk, hoe meer ik inzie wat er op dat vlak (veel) beter had gekund. 

Asics: plan

Asics: done

NikePlus 2011

NikePlus 2010

Maar laat ik eens positief zijn: maanden aan een stuk zeker 3 - 4 keer per week sporten: ik heb het toch maar gedaan. De kinderen zijn groter en het lukt me steeds beter om het sporten in te passen. En zie, ik heb al een strategisch plan voor de winter in gedachten: een met meer yoga en meer bezoekjes aan de Escape. En misschien schrijf ik me nog wel in voor het WinterFit-programma. Kwestie van veilig in het donker met een groep mee te kunnen lopen als ik daar zin in heb.

Impact

Phew, het is vandaag een week geleden en de storm lijkt te zijn gaan liggen. Geen discussies meer thuis. Geen telefoontjes van andere ouders. Maar ik hou mijn hart vast. Voor straks, op de Blaarmeersen. En voor zaterdag, want dan is er een match, ver van huis. En zal de heer des huizes het kind vergezellen.

Zijn er meer details nodig? Neen.

Ik wou het hier gewoon hebben over de impact van het gedrag van één persoon. Over het verwoestend effect van een goed gerichte boodschap, die tot doel had mensen bij te sturen. Zij het op een compleet verkeerde manier. Dagen nadien heb ik me verwonderd. Over de boosheid en onrust die ik voelde. Over de ontreddering bij vele gezinnen die vorige woensdag een rotavond meemaakten, en er vrijdag nog niet helemaal klaar mee waren.

Lastige mensen, ik ken er niet zo veel. Mensen die volharden in de boosheid evenmin. Maar kijk, er zijn er. The dark side of the Force kan soms concreet worden.

De impact van negativiteit is niet te schatten.

Tegelijk kwam ik vorige week iemand tegen die me een uur lang van positieve praatjes over zijn succesvolle leven, leuke kinderen en fijne hobbies voorzag. Geen valse noot. Ik voelde me zowaar gegeneerd omdat ik van minder optimisme blijk gaf. En me - nogmaals en hard - realiseerde dat mijn visie op het leven aan de cynische kant is. Maar achteraf werd ik boos. Omdat ik doorhad dat het een taktiek is, positief zijn met je klanten. Het is geen metta of zo, gewoon een stijl van bedrijfscommunicatie. Misschien leer je het ergens wel, als je zelfstandige wordt. Tja.

Yeah Right

Weekmenu

September is gestart en gewoontes worden in gang gezet. Ouwe, zoals paardrijden en rugby op woensdag. En ook nieuwe: elke dag thuis warm eten. Want ze willen niet meer op school warm eten, wegens "eikes beikes" en "al mijn vriendinnen zitten aan de boterhammentafel". En moeder werkt toch niet voltijds, right? Ik had het kunnen zien aankomen. Het was er al aan 't insluipen toen ze vorig jaar twee warme maaltijden inruilde voor soep mét. En ik - zoals gewoonlijk - eerst héél erg bezorgd was over de hoeveelheid gezonde kost die ze zou binnenkrijgen en toen, na een paar weken, blijkbaar compleet vergat dat er geen dagelijkse warme maaltijden meer bij waren.

Tja, ik had het kunnen zien aankomen, maar ik zag het niet. Twee vakantiemaanden waarin ik zelf nauwelijks gekookt heb - ik was de laatste weken al aan 't zagen dat het moeilijk ging. En nu plots sta ik ervoor: het feit dat ze willen meewerken aan "weekmenu's". Aan tijdig plannen en aankopen, voorbereiden en bereiden, dekken en afruimen en de afwasmachine draaiende te houden.

Er zijn wat woorden gevallen. Over mijn negatieve attitude. Over mijn cynisme. Ze hebben natuurlijk gelijk. Maar toch.

Ik kook niet graag. Absoluut niet. Op de winterse zondagmiddag na - in het stamppotten seizoen - zult ge mij niet in de keuken aantreffen. Ik eet wel heel graag. En lig al heel mijn leven overhoop met "regelmatig" en "gezond" eten. Foodcoaches en diëtisten ten spijt, als ik het alleen moet oplossen loop het gewoon fout.

Ik heb ook weinig vertrouwen in goede voornemens. Op het gebied van gewoontevorming heb ik meer dan gemiddeld problemen. In die context ben ik al lang blij als ik de afspraken die ik nu - niet altijd vlekkeloos - afrond, gewoon kan verderzetten. Alles wat erbij komt is te veel. Tout court.

Maar kom, we gaan niet moeilijk doen: ik kan dat wel hoor, elke dag 's middags een zelfbelegde boterham uit mijn zelfgevulde brooddoos eten, me aan mijn sportschema houden en 's nachts meer dan een paar uur slapen. En ik kan ook héél goed plannen. En boodschappen doen, al was het een militaire operatie!

Dus waarom maak ik me druk? Over het feit dat ik er niet in geloof, dat de beloofde medewerking er zal komen? Dat we hier vanzeleven niet tussen 5 en 6 aan de voorbereiding van het eten zullen beginnen. Dat het even onwaarschijnlijk is dat iedereen in huis zal zijn tussen 6 en 7? Dat het ideale eetmoment, half zeven dus, een glijdend gegeven wordt zodat ik, die niet op tijd naar concerten MOET, met een volle maag, heel laat of helemaal niet de deur uit zal raken, zodat loopsessies, yoga- en spinninglessen - al hetgeen verlichting brengt quoi - genadeloos geschrapt zullen worden?

Ik ben een egoïstisch wicht. Da's wel duidelijk.

Positief blijven is de boodschap! Tadaaa: ik hem hem al een nuttige link doorgestuurd. En straks zoek ik hier een schrift zie. Voor de weekmenu's.

If we took a holiday ...

De schoolvakantie was tot nog toe gevarieerd. We begonnen met drie dagen Parijs, met het hele gezin, met mooi weer en een voorbereiding waar ik nog fier op ben. Gewapend met enige reisgidsen waaronder “Parijs. Stap voor Stap. 20 praktische wandelingen met veel tips over de belangrijkste bezienswaardigheden” en “Parijs voor kids”, beiden vers uit De Slegte geraapt, het concertprogramma van de heer des huizes (dag 1: Eels, dag 2: Lou Reed, dag 3: Paul Simon) en een tip die goud waard bleek (Restaurant  Chartier), had ik rap een programma voor drie dagen ineengebokst en dat was een succes. Eén namiddag sletsen door Montmartre (in de buurt van ons hotel, na aankomst met de Thalys), één dag hop-on hop-off bootjes met de klassieke highlights (plus een hittegolf) en één dag van Jardin (des Plantes) naar Jardin (du Luxembourg), waarbij we een dierentuin (Ménagerie du Jardin des Plantes) en een amfitheater doorkruisten. En de vierde ochtend was het weer de Thalys op.

De Gentse Feesten waren minder lastig dan de vorige jaren, maar we zijn ook minder uren aan het rondzwerven geweest. Het regende toch iets te veel die eerste dagen en het was pas met Boomtown - waar hij presenteerde - dat alles op zijn plooien viel. Na zeven dagen zat het er voor ons ook op: toen vertrokken we - plus een bende vrienden met hun kinderen - voor een week naar een groot huurhuis-met-vijver, te Courtenay (France, Loiret).  

Vooraf zag ik het absoluut niet zitten; veel volk dicht bijeen doet me geen deugd, dat weet ik al te goed. De valkuilen zijn legio: samen eten, drinken, roken, kletsen, kaarten - het “gezellig rond de tafel” gebeuren - en samen dingen doen als boodschappen halen, eten koken, op uitstap gaan en deelnemen aan spelletjes; allemaal zaken waar ik beter mee oppas. Doe ik mee en eindig ik met een paar kilo’s extra en een (mensen)kater van jewelste? Doe ik mee en stresseer ik me onnozel bij overbodige autoritten, lastige kinderen en de onvermijdelijke niet geëxpliciteerde spanningen? Er is een verschil tussen participeren (en dus forceren), accepteren (verdragen) en vermijden. Participeren is ellende zoeken; ik ga hoe dan ook in het rood omdat ik mijn grenzen uit het oog verlies. Vermijden is contraproductief, heeft men mij geleerd, en dat snap ik. Ik hou ten allen tijde “avoid avoidance” in mijn hoofd, juist omdat niet meer autorijden of helemaal niet onder mensen komen geen slimme zet is. Dus heb ik voor verdragen gekozen. Omdat dat werkt. The middle road: is dat ouder worden?  
Groepsgebeurens zijn mijn ding niet, daar heb ik me bij neergelegd. Wat mij rest is mezelf geen nodeloos geweld aandoen: met “neen” zeggen maak ik me niet populairder, maar hey, het ging wel, ik overleefde, zonder noemenswaardige kleerscheuren.  

Verder heb ik in juli een beetje solden gedaan, bijna allemaal voor de tieners die ongelooflijk hard groeien. Gelijk in hun babyperiode mag ik om de paar weken nieuwe T-shirts, jeansen en (vooral) schoenen voorzien ... De nadruk kwam dus niet op het bijvullen van mijn kleerkast te liggen, maar soit. En ik heb ook redelijk wat gelopen. Getraind zelfs. Met een plan, jaja ...  

En toen zat de eerste maand erop … en gingen we weer aan het werk. Voor kort maar, want de tieners vertrokken op kamp en er stonden drie daagjes Amsterdam in de agenda, waar ik het hier nog es over zal hebben.  

Over het algemeen ben ik content. Het gaat goed, zeker met het werk. Er wordt vooruitgang geboekt, er is focus, lijsten worden korter; het valt mee met de onrust. Alleen gaat de tijd snel en lijkt alles weer vol te zitten. Propvol gepland, toch in mijn gedachten. Dagen van 18 uur zijn weer de regel; ik weet begot niet hoe ik het doe … maar voorlopig heb ik energie ten over, getuige onderstaande. 

Iemand vroeg me naar mijn verwachtte looptijd voor de halve marathon en ik antwoordde iets als “op zijn minst hetzelfde, maar waarschijnlijk beter dan vorig jaar”. Waarop de respons kwam dat ik "ambitieus" was, rekening houdend met het feit dat ik ondertussen toch een jaar ouder ben ...  

Pas later realiseerde ik me dat ik nog *nooit* had gedacht dat de dingen minder hard zullen gaan omdat ik ouder word. Het idee shockeerde me. Komaan zeg!

Tot nog toe wordt alles enkel beter. Echt. Ik weet wat ik wil & waar ik voor sta. De kinderen zijn groter en zelfstandiger (ik maak voor het gemak even abstractie van puberperikelen). En we kunnen weer eens als koppel op stap.  

All good, innit?

Make Everything OK!

Iets wat we allemaal wel eens kunnen gebruiken, deze knop.

The Magic Button, gevonden bij eventjeswicht.

Five

Het stond aan het begin van maart op de planning: eens iets "evaluerends" schrijven over de voorbije 5 jaar.  En ik begon eraan, vol goede moed eigenlijk, want ik zou het positief houden. Alles ging goed. Ik stond sterk. Liet onderstaande achter bij eventjeswicht. En spendeerde vervolgens maanden aan het behouden van mijn balans...

Sinds begin maart 2006 - een vrijwillige opname die ik zelf regelde - en half april 2006, de diagnose: ADHD ben ik net zoals jij aan het proberen. Ik heb lang gedacht dat ik het gevoel van "kwetsbaar zijn" en "een beperking hebben" nooit meer zou kwijtraken, want het gaat inderdaad niet meer weg, die ADHD. Maar zie, na al die tijd ben ik onlangs tot de conclusie gekomen dat ik mezelf niet meer als "ziek" beschouw. Het is onbewust gebeurd en het heeft eigenlijk niks met de symptomen te maken, want die zijn er nog. Maar ik heb mijn sterkte teruggevonden. Ik wil je dus een hart onder de riem steken: tijd en boterhammen en het wordt echt leefbaarder.

"Zorg voor jezelf", hield ik in gedachten. En "doe voort", want eigenlijk ging het best goed, alles in acht genomen. Alleen was die "alles" wel veel. Soms echt te veel. En was ik geregeld overweldigd.

Oh ja, ik heb in die voorbije 4 maanden van alles gelezen. Heel wat bekeken en gezien. Dingen gedaan die ik zelf voor niet mogelijk hield. En geschreven dat het geen naam had, wegens serieuze vlagen van hyperfocus en ongekende productiviteit. Ik schreef dus véél: voor het werk en voor mezelf. Op Facebook - just throw it all out for instant gratification -  en in talloze kladjes, om verder uit te werken voor den blog, wat duidelijk niet gebeurde...

Waarom niet? Omdat het niet over vrolijke dingen ging - getuige een lang document met als titel "ellende en depressie". Omdat ik nogal hyperkritisch was, voor mezelf. Omdat ik het lastig had - bij wijlen kapot ging aan onrust - maar tegelijk ook bergen verzette. Omdat niet kunnen ontspannen, tics, pijn en chronisch hyperventileren afgewisseld werden met genoeg sportieve activiteiten en heel wat stressvrij gelummel - zowel online als in 't echt. Omdat ik na elke visite bij de shrink naar buiten kwam met het idee: dit gaat goed!

Na 5 jaar weet ik dat "in balans blijven" een continue opdracht is. Mijn leven is een slap koord dat nooit stil houdt. Of een rollercoaster, die me op een paar uur tijd van het ene extreme naar het andere kan brengen. Ik wéét nu meer. Ik kan er over praten. Kan anderen - en die zijn er meer en meer - echt helpen, ook al verklooi ik het zelf geregeld.   

"Ook dit gaat over" denk ik dan, als ik weer eens compleet zot draai van mezelf en iedereen rond mij. Een mantra die acceptatie impliceert: who'd have thought! Tot mijn verbazing raak ik ermee weg. En dan denk ik: da's het verschil, tussen 5 jaar geleden en nu. Oef. 

Spree!

Soms is het zo, dat ik iets moet kopen. Soms is het ook zo, dat het kopen mij erg meevalt. Dat ik plots een heleboel dingen vind die ergens in mijn achterhoofd (of in Googledocs) op een lijstje stonden.

Ja, ik heb massa's lijstjes, wat voor mij uitstekend werkt tegen impulsaankopen en zo meer. De tijd dat ik alleen zwarte gilets kocht of 3 vergelijkbare paren schoenen is al LANG voorbij. Bovendien ben ik spaarzaam. Koop ik eigenlijk zelden iets aan volle prijs. Keer ik, in geval van twijfel huiswaarts om nog eens te overdenken.

De laatste weken waren echter ... boeiend. Online kocht ik twee Eastpak tassen en een Oilily portefeuille (allemaal cadeautjes) en voor mij een nieuwe smartphone. Op het passende hoesje, de yogariem en -blokjes wacht ik nog. Op tocht in 't stad: een paar witte Floretta FitFlop sandalen (met een fleske rode FitFlop nagellak erbij), een plastic zonnebril met spiegelglazen, een jeansjurk uit de H&M, 3 boeken uit de Fnac (samen met de vaderdagcadeaus). En naast de reguliere boodschappen, in supermarkten allerhande : slips, sneakersokken voor dochter, 1 groene nylon legging, 2 hoeslakens voor het grote bed, 1 mummieslaapzak, 1 zelfopblazende matras, 2 campingbedjes, 3 citronella theelichten (stel dat er echt gekampeerd wordt!), 1 supersnoezige knuffelbeer handpop, 4 flessen "likeur" in het Pina Colada & Blue Curacao genre, een passerset en een geodriehoek, een tafeldoos (om tafels van vermenigvuldiging te leren), zeeblauwe inkt voor mijn Waterman pen (was nodig!), een "foundation brush" & "under-eye concealer" (had weer wat ouwe make-up weggesmeten), 2 tubes conditioner-aan-halve-prijs en een pakje wierookstokjes (ik brand er nogal wat op) ... En gisteren, op de rommelmarkt op de Wolterslaan, wisten zoon en ik tussen regenbuien door het volgende te scoren: 1 ultra coole skatepet (geheel nieuw, met labels!) - zo van het soort dat in de skateshop 35 euro kost en waar hij dan lang om zaagt, voor 1 euro, yay! 7 "Flip Head" Mighty Morphin Power Rangers, allen samen voor 5 euro (ik durf wedden dat sommige - nerdy - mensen meer dan 5 euro het stuk willen geven), 1 blikken spaarpot met een foto van puppy's (niet mijn ding en die ene euro was er compleet over, maar ik wou er geen ruzie over maken; 't was met zijn zakgeld), 3 sjaaltjes plus 1 hoedje; samen goed voor 2 euro, 1 "Kipling Sport" tasje, in turkoois, ook 1 euro (om de reeks nuttige sporttassen aan te vullen) en 1 hele mooie ruime Hedgren rugzak-trolley-schooltas.

De wishlist voor de solden zal ik maar kort houden zeker?

Velocity

Het begon beter dan vorig jaar, in de zin van: ik had me de laatste week treffelijk voorbereid. Met een paar loopkes, wat spinning en wat yoga. Met dagelijks een portie magnesium-met-citroensmaak uit goedkope bruistabletten waar er misschien een minieme portie van het goedje in zit, maar soit. Ik was goe bezig. Zelfs de nacht voordien, toen zoon zich tijden een plensbui tussen ons in bed kwam nestelen, liet ik me niet tot ijsberen verleiden. Neen, ik bleef relatief rustig. De route had ik ergens op een A4ke geprint, om mijn supporters thuis de kans te geven tot zwaaien en roepen. Maar voor de rest was ik ervan overtuigd dat ik de hele zaak op mijn eentje zou klaren.

Tot zoon de avond vooraf besloot om ook te lopen. Meer bepaald voor het gele Chiquita T-shirt dat hij al jaren verzamelt.

"Dit is jouw startnummer: 2653 Wedstrijd: Stadsloop De Gentenaar 10 km", stond er. En "breng deze mail mee om uw borstnummer af te halen". Effe paniek omdat er zo goed als geen inkt meer in de printer zat om de mail af te drukken, maar uiteindelijk gingen we rond de middag met ons tweetjes naar 't Sint-Pietersplein om chip, borstnummers, T-shirts en gevarieerde promo rommel op te halen.

En later, nadat hij 1 km gelopen had, bleef ik rondhangen, in afwachting van. Ik had mijn jasje al naar huis meegegeven en had het een beetje koud in die ene laag, ook al droeg ik lange mouwen en een lange tight. Dus ging ik tijdens de 5 km efkes de Escape binnen waar ik wat aan de balie praatte. En liep ik een 5-tal keer de Sint Pietersnieuwstraat op en neer om op te warmen, een paar keer in het gezelschap van bekenden die het eind van hun 5 km aflegden.

Voor de rest viel het mee met "de pipi", m.a.w. ik kon mezelf bedwingen om geen 5 keer dwangmatig te gaan plassen voor het begin van de run. Goed ademen helpt.

In het startvak herkende ik niemand, een heel kwartier huppelde ik erin rond in de hoop bij bekenden aansluiting te vinden maar nope, die zaten gelijk allemaal elders. Nerveus was ik niet meer Het zou wel lukken.

En toen waren we weg. De Coupure was niet leuk, te veel drummen waardoor ik al vlug naar het trottoir uitweek om vooruit te raken. Niet dat ik per se hard moest gaan, maar ik was ook niet van plan om mijn tempo door de groep te laten bepalen. Toen ik op 3 km zag dat ik nog maar (ongeveer) 16 minuten gelopen had, werd ik geheel vrolijk: stel je voor dat ik aan dit tempo doorging! Af en toe had ik het wel kou; meestal toen we dwarsstraten kruisten waar er windstoten doorkwam. Aan het eind van de Belfortstraat, aan de afslag naar de Kammerstraat, stond the family foto's te maken. Het 4 km bord miste ik; pas toen ik op 5 km - onder de vlagjes door - kwam (en twee keer keek naar de 15:26 op mijn horloge), had ik door dat het echt goed vooruit ging. Hmm, bedacht ik me, twee keer 26, da's 52 minuten; dat ligt wel niet binnen mijn bereik maar ik heb overschot, als ik hetzelfde als vorig jaar wil halen.
Vanaf dat moment ben ik af een toe een stukske vertraagd, zodat ik heel rustig kon blijven ademen, want het gezucht en gepiep van de mensen rondom mij, dat vond ik beangstigend. De hele tijd buiten adem zijn, wat is daar nu leuk aan? Ik snap dat niet. Toen we de Visserij/Kasteellaan voorbij waren had ik het "ik ben bijna thuis" gevoel, hoewel ik natuurlijk toch wat verder moest dan gewoonlijk. De laatste 2 km gingen vlot. De helling van de Sint Pietersnieuwstraat was gene cadeau maar ik heb me niet geforceerd en ben gewoon trager gaan lopen. Vlak na het moment dat ik binnenliep zag ik op mijn horloge dat het 15:53 was. Bevreemdend vroeg. Ik had de mijnen gevraagd om er rond 16u met mijn fleece te gaan staan, maar die waren er nog niet en 'k heb toen meer dan 10 minuten staan afkoelen, wat niet zo gezellig was. Maar kom, ik ben op tijd gered en ben toen op het gemak met de fiets naar huis gekeerd.

Bedankt aan iedereen die me persoonlijk aanmoedigde. Het was erg leuk om mijn naam te horen scanderen, ook al zag ik niet altijd wie er riep. Op de Coupure, bijvoorbeeld, vlak voor de afslag naar de Lindelei, zei iemand mijn naam, ongeveer in mijn oor, zo dichtbij dat ik niet zag wie het was. Wie was dat?

Over mijn tijd (0:51:37), die ik vanochtend in de papieren (!) gazet moest gaan zoeken - valt er dit te zeggen: ik snap het niet best. Ik ben dik content, dat wel. Beweren dat ik me zéér hard heb ingespannen,  ga ik alvast niet doen. 't Is gewoon dit: hoe ouwer ik word, hoe rapper ik loop. Tja.

Dit is iets voor Fietsbult, eigenlijk

Het kind moet heen en terug van de Ossenstraat naar de Koningstraat of van de Ossenstraat naar de Kammerstraat (hij zet daar zijn fiets in het rek) en dan naar de Baaisteeg. Ik fiets mee en rij door naar het werk, via Sint-Baafsplein, over Sint-Pietersplein, richting De Pintelaan.

Er was een super eenvoudige, rustige & veilige fietsroute voor het hele traject; nu is er van het eerste deel, wat hij dus meefietst, geen 50 m meer heel. En zelfs het daarop volgende stuk, dat ik alleen afleg, is rampzalig.

Deze week is ie op dinsdagochtend voor mijn neus bijna twee keer opgeschept. Door chauffeurs die er in achterafstraatjes alsnog wat vaart achter willen zetten. Want er zijn momenteel wegenwerken aan de gang in Gent. Véél wegenwerken. En ook nog wat gevel- en dakreparaties die volledige straten blokkeren.

Waar ligt de boel open? Waar zijn er werven die voor fietsers levensbedreigend zijn? Aan de Zilverenberg, de Oude Beestenmarkt en het kruispunt met de Keizer Karelstraat naar de Bisdomkaai. De Barrestraat is weer open maar tussen tussen Koningstraat en Belfortstraat zijn de Kammerstraat en nu ook de Onderstraat volledig onderbroken. De Gouvernementstraat zit al maanden toe. En deze week kon je in de Kortedagsteeg - Walpoortstraat makkelijk een slag van een graafmachientje krijgen, op het trottoir waar je met je fiets aan de hand mocht passeren.

En dan zwijg ik nog over al de tijd dat ik in Ledeberg een ommetje maak omdat de Bisschopstraat aan het eind van de Fransevaart open ligt. En over die kerel in overall die met zijn plastiek lint het trottoir en het fietspad van de Gaston Crommenlaan stond af te spannen zodat ik met het verkeer mee de tunnel in mocht. Toeteren dat ze deden. Alsof ik degene was die zottigheden uithaalde.

En net voorbij het UZ, waar ze voor orthopedie Matton aan het bouwen zijn is het ook reuze gevaarlijk. Al maanden.

En de Heuvelpoort, die stond deze week keer op keer in een gridlock. Waar ik als fietser door kon laveren, ergens wel content dat ik niet in een auto zat.

"Samenvallende wegenwerken op de invalswegen en in de binnenstad veroorzaken grote verkeersproblemen in de stad." Jaja. Dat het verkeer in en rond Gent stilstaat, dat heb ik begrepen.

Dat we - alle 4 eigenlijk - als fietser dagelijks ons leven wagen, dat is er over. Ik zag nog geen foto's op Fietsbult. Maar ik hoop dat die er komen. For what it's worth.

Run like a girl (2)

Ondertussen heb ik Bjorn Borg in Gent ontdekt (check voorjaar 2011!). En zijn de Puma Running Tee & Wind Jacket onderweg. Er wordt dus werk van gemaakt. Yup.

Best leuk die Chicks Only Running Club in Amsterdam.

Triratna, we're buddhists

De kans dat ik er geraak is klein, maar toch: morgen is het nog Triratna dag. In Melle.

Run like a girl

Komt dat tegen: met een paar dagen verschil gingen de ritsen van allebei mijn loopjasjes stuk. Die van het lichtblauwe regenjasje waar de mouwen van af kunnen en die van mijn dunne grijs-zwarte "reverse Kara Thrace" fleece.


Nu ja, ze hebben het ongeveer 6 jaar uitgezongen en zijn in die tijd intensief gebruikt. Wat niet slecht is voor stukken van 15 euro max. Uit den Aldi, ja.

Het komt me niet echt slecht uit, want ik had deze winter al eens naar een "funkier" regenjasje uitgekeken en was op slag verliefd toen Nike Women op Facebook het nieuwe "Ripstop Women's Running Jacket" showde. OK, 't is geen goedkoop spul, maar wel precies wat ik wou! Leuke kleuren. Niet alleen zwart - zoals de serieuze functionele sportswear - en niet alleen in typisch "vrouwelijk" roze (of erger nog: geel of wit) gelijk bij Asics Ayami. Neen: in groen en in 2 soorten blauw!

Maar raad eens wat? Het Ripstop jasje is niet te koop buiten de USA. Hier in België moeten we het (online) stellen met het "Cyclone Vapor Women’s Running Jacket" (een saaier model) of het "Women's Windrunner Jacket" (in eighties ofte "marginale Ledeberg" kleuren).

Kijk, ze mogen me bestoken met motiverende slogans en reclame, die van Nike, ik vind het best. Maar dan wil ik hun spul ook hier kunnen kopen.

Oh grow up, will you!

En toen zat ik plots midden in een discussie waarin oude, gekende ergernissen - die waar ik al lang en heel bewust in een grote boog omheen loop - oplaaiden...

Ik was verontwaardigd. Oordeelde. Merkte gelijk op ik hoe slecht ik erin slaagde om niet te oordelen. Zei "je kan andere mensen niet veranderen", maar verwachtte wel dat er naar mij geluisterd werd ...

Ja, ja, ik kan alleen inzichten verschaffen en hopen dat iemand er iets aan heeft; dat ie zich de moeite getroost om er over na te denken. En dat ik zelf mijn ergernis over het feit dat ie dat duidelijk niet van plan is, kan loslaten.

Ik heb het niet zo voor fatalisme. En al helemaal niet voor mensen die "u draagt de complete verantwoordelijkheid voor al uw daden - en bij uitbreiding dus voor héél uw leven" niet goed blijken te snappen.

Hoe vreselijk detrimenteel de invloed van je ouders en naaste familie ook was: het niet normaal dat je als 40-plusser jezelf als het product van je opvoeding blijft zien. "Het is de schuld van mijn ouders" is onnozel. Puberaal. Giftig. Een belemmering voor elke vooruitgang. 

Onwil is de makkelijkste weg. Doen alsof je niet in staat bent om ook maar iets aan jezelf te veranderen. It sucks. Maar hey: dom zijn doet geen zeer. Sommige mensen zijn bijzonder obstinaat en ik ben mijn broeders hoeder niet, heb ik geleerd

Het is wel degelijk omdat ik recent weer een goed CBT boek las, dat ik op mijn paard sprong. Omdat ik weet dat het helpt. Anders gaan denken. En anders gaan doen.

Het is de schuld van de maatschappij? My ass!

Told you it was just a scratch, got cross you didn't offer morphine

"Juliet Naked" uitgelezen. Binnen 48 uur. In grote lappen door dus.

Het was van "How to be Good" geleden dat ik iets van Nick Hornby las en - hoewel ik dat boek toen aan heel wat mensen doorgaf - heb ik na dit laatste weer compleet hetzelfde rotgevoel. 't Is altijd hetzelfde met Nick Hornby. Je denkt dat het grappig gaat worden. Omdat je zo'n mensen kent, die waar hij over schrijft. Van die obsessief-compulsieve muziekliefhebbers. De "kenners". Gasten met alle Dylan bootlegs en zo. Het soort waar je thuis samen hard mee kan lachen. Omdat ze "erger" zijn dan de man des huizes. Omdat ze alle gevoel voor proportie kwijt zijn.

Maar het wordt geheel niet zo grappig als je het wel wou. Het verhaal verliest spanning.  En heel goed geschreven is het ook niet. Plus: het einde is teleurstellend. No closure. Ergerlijk. Vind ik toch.

Misschien is dat het wat ie wil zeggen: "real life knows no closure"? Of - zoals in "How to be Good": de uitkomst van relationele perikelen is vaak weinig fraai. Zeer pragmatisch. Teleurstellend.

Ik weet het niet. 't Is alleen zo dat naar mijn gevoel, een verhaal - of het nu de roddel bij de koffie is of een boek - meestal "afgerond" wordt. Met feiten. Conclusies. Niet vaagweg met wat "random afterthoughts" lijken.

Ik denk dat het verhaaltechnisch fout zit. Niet dat ik geen afwijkende vormen ken of verdraag maar dit heeft alles weg van een "normale", klassieke roman. A story. Iets waar je dus een echt eind aan verwacht. Positief of negatief, het maakt niet uit. Gewoon, iets waar je bij denkt: ach zo, zo kan het dus aflopen... En niet: oh jee,  gaat dit nog ergens heen of heb ik wat gemist?

Wasting another afternoon, punching a hole in my life

Le château de Halloy, daar was het te doen. Met 17 kinderen - de kleinste een prille baby, de grootste onze 13-jarige dochter - 14 ouders en 3 full-time cateraars, in een ECHT kasteel. Met period style meubilair en zo. Parket, schilderijen en een monumentale open haard, 14 slaapkamers en 14 (!) badkamers - sommige in marmer - een bar, biljart en tennisveld. Twee keukens binnen en een "barbecueruimte" met buitenkeuken. En nog meer van dat alles. Luxe dus. Zware luxe. En we moesten geen slag doen. Want er werd gekookt. En we werden bediend. De hele tijd door.

En chance dat we hadden vrijdagavond: zomaar zonder enige file raakten we om twintig na 7 ter plekke. En schoon weer: zaterdag om 10 uur 's ochtend zat ik op mijn yogamatje op het grasveld. In de zon. Super idyllisch, ware het niet dat halt houden niet gelijk is aan rust vinden. Ik weet het ondertussen: het duurt eer wat onderdrukt werd in de drukte stilvalt. En voor het stilvalt, wordt het eerst erger. De spanning die onder de oppervlakte zat, kwam - zoals verwacht - eerst naar boven en rolde in golven aan en af. Niet eens grote golven. Niet eens welomschreven spanning. Gewoon genoeg angstaanvallen om behoorlijk ongemakkelijk te zijn. Om niet te veel gezelschap te zoeken. 

Maar kom, uiteindelijk ben ik bij de mensen gaan zitten. Heb ik zonnecrème gesmeerd. Krant gelezen. Taart gegeten. Koffie gedronken. En ben ik toch een uurtje gaan lopen, richting Bois des Aunes. Een stuk langs de bordjes met de "losanges jaunes" van de "Ciney, capitale du Condroz" promenade. Een stuk plat maar ook wat bergop en bergaf. 't Was warm en erg zonnig waar ik geen bomen ter beschutting had. Het liep goed. En 's avonds was er BBQ. 

Vandaag, zondag, leek het ergste achter de rug. Zen-momenten zaten er niet in, maar het lukte allemaal best, ondanks de regen en de bende volk binnen. Zoals iedereen daar, zal ik dit weekend (veel) te veel gegeten hebben. Maar ik heb niet gerookt - yay! - en enkel gin-tonic gedronken. Ik ben content van mezelf. Ben er in één stuk uitgekomen. Raakte toch ietwat uitgerust. En ook de terugweg verliep vlekkeloos. 

And you might think I'm bulletproof but I'm not

Mentale uitputting. Zo van: het gaat eigenlijk niet zo heel goed meer maar ik doe voort. Omdat er gelijk geen andere opties zijn dan voortdoen. Omdat ik gelijk niet durf zeggen: het mag allemaal wat kalmer hoor. Ik zou ook graag efkes met rust gelaten worden.

Want het doet pijn nu. Ik ben zo goed als continu buiten adem - chronische hyperventilatie SUCKS -, mijn vingernagels zijn eraan en mijn maag begeeft het. Kotsmisselijk, steenkoud en kippenvel, naast de chauffage. Ik word echt *fysiek* ziek. Bah.

Maar wie moet ik aanspreken? Wie zorgt er eigenlijk voor dat ik zo kapot ben? Andere mensen?

I don't think so.

Neen, neen, het is weer me, myself and I die van geen ophouden weet. Die denkt dat er 72 uur in een dag zitten. Er altijd nog wel iets tussen geduwd krijgt, op de planning. Te hard probeert om het iedereen naar zijn zin te maken.

Omdat ik er niet tegen kan, tegen gezaag. Omdat ik alle mogelijke en onmogelijke vragen aan mijn adres probeer te anticiperen. Omdat ik als de dood ben voor conflicten. Omdat elke opmerking genre "je sport toch wel veel" me compleet woest maakt.

Hallo! Ik heb sport NODIG. 't Is functioneel, mensen. Ok, ik loop graag. Vind spinning leuk. Yoga ook. Heb er plezier in. Mag da? Maar als ik weinig of niet sport, dan gaat het pas helemaal fout. Dan raakt de kop niet meer leeg. Is de - toch al zeer schaarse - rust daar geheel zoek.

Meditatieweekends inbouwen als vluchtheuvel werkt ook maar eventjes, zie ik nu. Met voornemens en plannen alleen raak ik er niet. Het blijft balanceren. Evenwicht vinden tussen wat ik wil en wat ik kan. 

Het wordt niet zomaar beter. Ik mag het niet negeren.

Me onkwetsbaar voelen is een symptoom. Typerend voor de overmoed die bij ADHD hoort. 

Is Yahoo Mail Down? AGAIN?

Ooit, heel lang geleden, zat ik met mijn hebben en houden bij Yahoo geparkeerd. I was a happy customer. Maar tegen 2005 - da's toch ongeveer het moment dat ik me herinner - was ik geheel naar Google verhuisd en verdween Yahoo op het achterplan. Pas toen Yahoo delicious en Flickr omhelsde, haalde ik mij Yahoo iD weer uit de de kast en werden de twee “partijen” zij aan zij onderhouden. Google voor het ene, Yahoo voor het andere.

En zo bleef dat, hoewel Google zwaar de overhand kreeg. Maar kom, het gebeurt dus nog geregeld dat ik naar uk.yahoo.com ga, voor het nieuwsoverzicht dat ik daar aangenaam vind en om de schaarse mail die er toekomt te bezien.

En wat merkte ik recent? In tegenstelling tot Gmail is Yahoo Mail kweenie hoe vaak van de radar! Ik dacht eerst dat het te maken had met het tijdstip van mijn bezoek - misschien was er wel een dagelijks onderhoud waar ik steeds op botste ? - iets wat ik al behoorlijk vreemd vond voor zo’n grote speler. Maar nu blijkt dat de hele zaak gewoon systematisch plat gaat. En dat ze bij Yahoo Answers vragen als “The Yahoo Mail maintenance team are, once again scheduling service interruptions. Why do they persist in this?” verwijderen.

Weird.

(Un)balance

Misschien is dit de metafoor voor mijn leven

• ik ben van nature vrij soepel
• plus: ik ben nogal overmoedig 

Geef me een moeilijke klus waarbij je je aandacht geen seconde mag verliezen - of je raakt uit balans - en ik ga er vol vertrouwen tegenaan.

Oh wacht: wie viel er daarnet tijdens de yoga knal omver?

Google Babel Bing Fish Translator Thing

Voor alle duidelijkheid: ik heb in een ver verleden (ja, meer dan 20 jaar geleden) Germaanse, Nederlands - Engels gestudeerd. Dat is filologie: de studie van taal- en letterkunde. En die is nogal gortdroog en academisch. Ben dus helemaal geen vertaler. Maar soit.

En ook: "echte" vertalers hebben tegenwoordig een "Bachelor Toegepaste Taalkunde" plus een "Master Vertalen" achter de kiezen.

Plus: vertalen, dat doe je naar je moedertaal. Enkel ‘native speakers’ kunnen de nuanceverschillen in hun moedertaal aanvoelen, zegt men. Volgens mij klopt dat. Dat wil nu niet zeggen dat vertalingen van vertalers naar talen die niet hun moedertaal zijn van slechte kwaliteit zijn, maar het is alleszins niet zo bedoeld.

Als ge dan toch per se onnozel wilt doen en online "met een druk op de knop" gaat vertalen: hier volgen enige tips. Helemaal gratis en voor niks! *

• Microsoft Translator is beter dan Google Translate - ik heb het absoluut niet voor Microsoft, maar kom: ze vertalen beter. 
• Google Translate is beter dan Yahoo! Babel Fish!  - Babel Fish is redelijk shockant slecht. 't Is maar dat ge 't weet.
  
• Als ge niet in staat zijt om BEGRIJPELIJK Nederlands te schrijven, dan kunt ge niet verwachten dat uw gebroebel naar (bijvoorbeeld) begrijpelijk Engels wordt vertaald. Crap In Crap Out, folks! Veel mensen hebben het hier lastig mee. Ik zou zeggen: blijf er af, als ge het niet kunt. Dat geldt voor héél veel dingen trouwens. 

* Ik baseer mijn ervaringen voornamelijk op het verstrekken van eenvoudige technische uitleg.