Het Astridpark ging loos

Voila, de vijfde keer is achter de rug. En nog waren er mensen die het nog maar net vernomen hadden dat er op zondag iets in het Astridpark ("Asterix park" volgens onze jongste) te doen was.

Vijf weken behoorlijk tot goed weer. Eén wolkbreuk vlak voor sluitingstijd. Veel volk. (W. telde 395 aanwezigen de derde week.) Veel ambiance. Om te herhalen!
Hoe kon Gentblogt dit nu missen?

Foto's hier en hier.

Plankgas met de handrem op

Het blijft duren en ik word moe. Erg moe. Doodmoe van er de rem op te zetten. Want zo hard als de ontremming toeslaat, zo hard doe ik al heel mijn leven mijn best om ze binnen de perken te houden. Ik ben een redelijk mens. Realistisch. Ook wel pragmatisch. Helemaal geen kip zonder kop, maar een "bedachtzame pimpelmees"(da's mijn mijn super idiote totem).


De meter staat in het rood.
Out of gas.
Of toch bijna.

Bracing for Crash-Landings

Onderstaande wil ik onthouden. Dat is het. Precies.

Traffic is heavy and I ache to break the rules. I fantasize about passing everyone in the breakdown lane. We’re stalled on the bridge when suddenly it caves beneath us; all is eerily serene inside that moment of plummeting toward the river.

My life with A.D.D. is that breathless moment, bracing for crash-landings and wishing I never would have waited in lines.

Blog entry van Love A.D.D.erall

Denderend!!!

Al dagen spartelend in de chaos. Moe van mezelf. Volle maan op weg naar huis van de spinning. Zou het dat zijn? ;-)

Elk klusje is een hele klus. Eraan beginnen. Het afmaken. Ik selecteer wat echt noodzakelijk is. De rest wijkt voor verstrooiing. Surfen en rondlopen. Beiden doelloos.

Ik ben geheel verstrooid. Overal een beetje.

Het werk komt in zicht en ik panikeer. Sinds juli gaat het allemaal meer dan redelijk goed - hoera. Maar zelfs als ik "niks" te doen hebt, gaat het bij tijden nauwelijks. Ik ben bang. Met reden. Het is niet alsof ik het allemaal niet al eens meegemaakt heb. Crash and burn toestanden. Ervaring en zo.

Links-rechts

Spinning is er om je hoofd leeg te maken. Harde beats, flitsende lichtjes. Enkel tellen: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8. Ik ben er effe niet. En dan plots staat Paul naast me en fluistert "links-rechts" in mijn oor. En ik ben héél erg in de war. Watte? Links-rechts? Waar slaat dat op? Het duurt wel 30 seconden eer ik door heb dat het om een individuele opdracht gaat. Great! Daarom heb ik dus de pest aan Double Dutch!

Hoi piepeloi en zo meer

Wowie! Het gaat al een paar dagen goed. Erg goed. Een beetje hypomaan, zou ik zo zeggen. Veel lawijt in mijn kop. De "radio" blijft spelen. Ik ben spraakzaam en sociaal en bezorgd en - brrrr - een beetje in overdrive. Vooral aan de binnenkant. Gisteren héél lang naar Ikea geweest - een keukenbestelling bijgewoond - en ongewoon fris huiswaarts gekeerd. Zelf gereden! Vandaag zou ik de hele wereld in mijn armen sluiten. En kletsen tot ik erbij neerval. Er spookt wat rond in mijn hoofd. Jaja.

Die fietser aan de Visserij heb ik nog niet verteerd. Ik weet niet wie het is, maar omdat ik er al jaren rond dat uur passeer, ben ik ervan overtuigd dat ik die mens op zijn minst ken "van zien". Mag er niet aan denken - zomaar van de weg gemaaid worden terwijl je op het fietspad rijdt.

En verder zie ik in de Humo steeds meer (vage) bekenden uitweiden over hun angstremmers en depressie-medicatie. Ik vraag me af welke reactie ze nu krijgen. Want het is geen evidentie om zulks voor het grote publiek te grabbel te gooien, vrees ik. Damn.

IKEA

Awel, het is gene vetten, de nieuwe IKEA boek. Conceptueel is hij veel zwakker dan de vorige jaren. OK, ik ga tegenwoordig af en toe naar de IKEA site. Zou het daarom zijn dat ik het gevoel krijg dat er niks nieuws in staat? Ik bedoel maar: de toffe (opberg) suggesties lijken opgebruikt. Het is weer een prentenboek. En de sfeer is zwak. Niet uitnodigend voor mij.

Second honeymoon

September nam al vaste vorm aan: de wie-wat-waar-wanneer is grotendeels gekend - een serieus pak van mijn hart. En de kogel is door de kerk. We hebben geboekt! Een weekske weg voor onze 15de huwelijksverjaardag. Zonder kids. Naar een Club Med! In een hutje onder de palmen. YES!!!

Today Is the First Day of the Rest of My Life

Eigenlijk ben ik een optimist. Ge kunt u niet voorstellen hoeveel keer ik al een dag begon met verstandig ( = niet te veel, geen geraffineerde suikers, etc.) eten. Met gericht sporten. Met het afzweren van koffie, nagelbijten, alcohol en sigaretten. Met het voornemen om in het vervolg steeds "netjes" voor de dag te komen - als mijn schoonmoeder dat kan, moet mij dat toch ook lukken? Dus: niet meer het huis uit met nat haar, in sportkledij en sletsen (flipflops of Crocs of sneakers), zonder horloge, juwelen of make up.

Jaja. Maar dan ben ik gelijk cynisch tegen de mijnen omdat ze "het" niet zien, dat ik het van nu af aan eens ECHT goed ga doen. En halverwege de middag krijg ik dan een vreetbui, terwijl het cijfer op de weegschaal (na de spinning) ook de verkeerde kant op ging.

Het was een stressy week. Of neen. Het viel allemaal best mee. Dat rondrijden van en naar de sportkampen. De lunchpakketten 's morgens en het warme eten 's avonds. Er kwamen kennissen horen over hoe dat nu gaat adopteren. Fannie kwam langs met haar kids en de Mindfulness cd's. De yoga - dinsdag - was deugddoend, en nu heb ik ook eens de "andere" lesgever ontmoet. Bij een van de asana's maakte hij - voor een zaal vol vrouwen - een grapje over hoe die blonde uit Sex and the City "het" met haar yogaleraar deed - wat mij nogal bevreemdend overkwam, maar kom, dat zal ik wel zijn. Woensdag was opruim en wasserettedag - de ene machine was na de andere proper en droog. Er is weer een hoop rommel opgekuist. De paardrijspullen stonden nauwelijks één dag op kapaza. De poetsvrouw kwam en ik ging naar mijn coach (die een nieuwe job heeft) voor de "overdracht" met de nieuwe. In de bank wachtte ik bijna een half uur op de uittreksels en mijn nieuwe visa kaart. Ik bracht alle boeken terug naar de bib (maar vergat de DVD) en betaalde boetes. Deed links en rechts wat boodschappen. Poetste mijn verzameling schoenen en handtassen voor de herfst. Ging langs bij mijn tante maar die was er niet. Nam Jericho op en keek er later naar. Las kranten en tijdschriften en verder in mijn boek. Surfte het halve internet af ter verstrooiing. Probeerde de radio in mijn hoofd - te negeren, wat lastig was, want ik ben al de hele week aan het zingen.

Eigenlijk heb ik weer héél veel gedaan. En me ook véél zorgen gemaakt.

Over hoe het nu verder moet met het werk en zo.

Over het schooljaar en de nieuwe routines die nog moeten inslijten.

Over hoe ongelooflijk rot ik het vind dat mijn coach vervangen wordt. Je werkt een jaar met iemand waarmee het klikt en dan mag je verdomme weer herbeginnen, met uitleggen wat er niet gaat. Alsof ik daar zat op te wachten.

De klad zit erin

Uitstellen, afbellen, vergeten, haasten, haasten en te laat zijn. Afdwalen, into the woods, of eerder: de winkels. Retail therapy - the ultimate salvation from the stresses of modern living. ;-) Spullen - en véél vaker de weg verliezen. Verdwalen. Eten om de loomheid achteraf. Te veel suiker. Nagelbijten. Roken. Geen conditie. Weinig energie.

Get a grip. Plan. Organiseer. Beslis.
Ook al is de planning voor het nieuwe schooljaar nu al overweldigend...

Raar beest

Onze Zazou is al altijd een raar beest. Vooral wat eten betreft: naast kattebrokjes en water, valt hij voor melk, yoghurt, boter, minarine, vlees, vis en eveneens voor alle bereidingen met tomaten(saus), ook al zijn deze geheel vegetarisch. En vanavond zat hij vergenoegd de overschot van de gekookte broccoli op te eten. Lekker!!!
En daarna speelt hij "tapijtje". Zoals hier. Maar net zo vaak in een deurgat, kwestie van onoplettende huisgenoten te laten struikelen.

Put your hands in the air

Het was een mooi weekend, met Snoop Dogg op de Lokerse feesten. OK, ik raakte niet verder dan de deur van zijn kleedkamer. Maar de sfeer onder de meisjes die uit het publiek gekozen werden om mee backstage te gaan was er een van absolute tril op je benen spanning.

En vandaag had ik prijs. Drinken op medicatie is als dansen op een erg slappe koord. Meestal pas ik dus héél erg op. Maar soms ben ik stom. En nu ben ik klaarwakker. Damn.

"Al doende" start in september!

Omdat ik alweer 3 maanden thuis zit (ziekteverlof) en er geen sprake meer is van enige zorgcontinuïteit, zou ik graag weer de DGT oppikken. Daarom: is er plaats in de komende modules?

Je hoofd niet laten hangen hé!!

Momenteel valt het mee hoor, maar met wat aandacht en ondersteuning gaat het zoveel beter - en buiten de therapeutische context vind ik die niet echt, met alle gevolgen van dien... Ik wil wel, maar er is weinig begrip voor mijn "conditie". Tot voor kort was ik degene die altijd aan de kar trok en nu rijd ik me - tot verwondering van alle "omstaanders" - steeds sneller en vaker vast. Het is ook niet aan mij te zien hé. En ik heb toch wat te snel geloofd dat het met medicatie en opleidingen allemaal best "handelbaar" zou worden. Terwijl ik eigenlijk wel besef dat de ADHD al van mijn kindertijd aansleept en dat het vat nu echt leeg is. Vrij confronterend allemaal. 'k Stond deze week voor een analoge klok en was niet in staat om het uur te lezen. En als ik werk en (veel) meer stress ondervind vallen mijn leervermogen en kortetermijn geheugen gewoon uit.
Maar kom - ik zie uit naar de DGT omdat ik daar het gevoel had dat het bij mij nog allemaal niet zo erg was ;-) En dat ik niet alleen ben, met mijn "psychische aandoening".

Leaf on the wind

Augustus. Alweer meer structuur in de dagen. Minder dobberen van dag tot dag. Planningen dringen zich op. Beslissingen en zo.

Drie weken gezinsvakantie - thuis - achter de rug, en we zijn nauwelijks in onze tuin geweest! De hele tijd op de hort, in het Gentse. Kids in, kids uit, kids weg, kids extra. Naar de Gentse Feesten. Uit eten. Naar de film. Samen shoppen. Zwemmen in Neptunus. Parkkaffee. Naar de bib. Naar de Blaarmeersen. Met de boot naar Brugge. Een terrasje. Verjaardagsfeestjes thuis en elders. Het was leuk. Het weer was niet eens slecht. Met al dat buiten zwemmen zijn de kids behoorlijk gebruind.

En ik? Oh ja, ik heb gefietst, gespind, lengtes gezwommen, yoga gedaan en zelfs wat gelopen. Maar van gericht trainen kwam er niet veel in huis. En na één startersmeeting, die ik min of meer als toeschouwer volgde, had ik door dat ik er net als vorig jaar niet zal geraken, aan die achtste triathlon. Toegegeven, ik sta er qua voorbereiding beter voor dan toen. Maar de oorzaken van mijn afhaken zijn precies dezelfde: zonder materiaal (een koersfiets plus helm) is er geen beginnen aan. En meedoen "op conditie", lijkt me ook geen optie, nadat ik de andere gegadigden (serieuze recreanten) opnam. Hier is stevig trainen voor nodig. En dat lukt me niet. Veel te lastig, veel te complex. Geen karakter voor zulke dingen.

Probeer ik weer om "iets" te bereiken? Tja, het valt niet mee om resultaatloos te leven. Zo zen ben ik jammer genoeg niet.

Go with the flow

Gentse Feesten! Van de vooravond af ben ik al op stap. Eén ladies night, voor de rest met gezin, familie en logeetjes. We hebben ons geamuseerd, en gaan dat straks vast ook nog doen. Niks om over te klagen, integendeel. Maar het zou beter kunnen met mij. Véél beter.

Combo

Tijdens mijn dips ben ik de eenzaamste mens ter wereld - ik ga eraan dood - maar tegelijk verdraag ik op die momenten nauwelijks iemand rond mij, laat staan iemand die vraagt hoe het met me is ...

Maar kom, gisterenavond heb ik mezelf bijeengeraapt en na één week (!) afwezigheid, ben ik Escapewaarts getrokken. De spinning combo ging goed, vlotjes zelfs. En ik was blij de spinners weer te zien. De kletspraat, de grapjes: het doet deugd. Omdat het bijna Gentse feesten is, besloot ik op de terugweg een pre-feesten wandelingetje te maken en toen liep ik S. op het lijf. Met als gevolg dat ik meer dan een halfuur bij de Plopsa-like fontein op de Vlaanderenstraat stond. Héhé. Altijd fijn om het eens met een fellow liefhebber over Battlestar Galactica te hebben.

Het gaat beter. Ik doe mijn best.

Dip

Leer ik het nooit? Een dikke tien dagen in topvorm, steeds meer en steeds sneller, en lap, daar volgt de dip. Ontnuchterend, want ik zie geen concrete aanleiding. Doodop, futloos, angstig en down: ik laat me er niet door meesleuren, maar ik raak er ook niet uit. Het frustreert me: ik wil sporten - poog een trainingschema te hanteren - maar ik heb kracht noch uithoudingsvermogen. Alsof de batterij geheel plat staat. 's Nachts nachtmerries - Nessie surfaces. Overdag sugar cravings. Yoghurt en koekjes met melk, meer is er niet in huis. Pfft.

Tour de France

Zondagavond na onze tocht zijn we gezinsgewijs op Sint Pietersplein gaan rondhangen, wat best leuk was, want er waren veel fietsen en spelletjes om uit te proberen. En er werden promoprullen -Wii sweatbands!- en massa's chocoladerepen gedeeld. Met de regen druppelden ook wij huiswaarts. Maar gisteren waren we er weer. Effe aan de Blaarmeersen waar er zowel buiten als in de wielerpiste en de topsporthal op wat kindertroepen na bijzonder weinig volk was. Verder langs het traject zat de sfeer er al goed in, maar echt festival drummen was het niet, we raakten overal met de fiets door. Toen we om vier uur de kids ophaalden aan Driebeek, stapten W. en zoonlief op de tram. Dochter nam de damesfiets over en we reden richting Charles de Kerckhovelaan. Aan het einde van de Muinkkaai werden we tegengehouden: er passeerden 2 begeleide wagens. Dochter sprong een gat in de lucht toen ze prins Filip ontwaarde en besloot gelijk om het tot prinses te schoppen. We vonden vrij makkelijk een plekje bij het grote scherm vlak aan de arrivée en voelden de renners passeren aan de overkant van de weg. Later, op Sint Pietersplein, troffen we W. en zoon, die tijdens de prijsuitreiking een plek op de OCMW tribune bemachtigd hadden. Tja, veel dichter kon je niet zitten hé. Na nog wat Wii bowling wandelden we huiswaarts en na het eten lagen de twee mannen uitgeteld in de zetel. W. viel tijdens het nieuws van acht uur in slaap; hij was zondag laat nog naar Cactus getrokken. Festivals en tourritten: het kruipt in de kleren.

Allé, nog een beetje en de Genste feesten starten. De kids wijzen ons op de snelheid waarmee wegenwerken afgerond worden. Alles moet toe voor de feesten, hé?

Grote vakantie

Op een of andere manier vreet de grote vakantie energie, want ik fiets van hot naar her, meestal met een kid in het kielzog. En tussendoor probeer ik correct te eten en geregeld te trainen. Zo komt het dat ik de laatste dagen voor tv in slaap val. En dat gebeurt extreem zelden.

Vorige week was voor beiden voltijds Jojo voorzien. En daar horen wekelijks 2 uitstappen met lunchpakket bij. En op woensdag was er BBQ. Voor zoon stonden ook 3 zwemlessen, 1 bijles en een verjaardagsfeestje op het programma. En dochter ging een dag bij een vriendin hangen. Maar ik ben rond geraakt. Met boodschappen en rondrijden en 's avonds koken en alles.

Het weekend was zo mogelijk nog voller. Dochter trok met papa naar TW Classic, zoon en ik werkten het volgende af: hij een kinderfeestje, ik (een poging tot) lopen op Rozebroeken, samen naar de graffiti jam, effe terug naar huis om zijn andere fiets, terug naar de graffiti jam waar hij voetbal speelde, dan naar de speelstraat en dan naar de Soccer Cup. En zondag deden we er een schep bovenop met een zonnige fietstour langs Drongen en Afsnee waar ik natuurlijk lelijk verbrandde wegens geen smeersel mee ...

Maar kom zoon heeft een brevet van 25 en van 50 meter schoolslag gehaald! En we reden samen over den arrivée!

We hielden ons bezig

En hoe! Terwijl hubby in Werchter in een hok zat, vulden we de tijd met leuke dingen. Donderdag met zoon na school een terrasje gedaan. Vrijdagochtend samen te laat naar school voor de beruchte, want zeer langdurige, jaarlijkse "het beste van jezelf" show. Zowel zoon als dochter deden hun ding. Zoon alleen, dochter in klasgroep. Omdat het te hard regende voor een picknick in het park, trokken we naar de Foodmaker voor een uitgebreide lunch, die we lieten volgen door braderie shopping. En ja, dochter ging voor sjieke E(x)it sandalen. En een designer pet. In de outletstore. En we scharrelden in bakken in de H&M en kochten elk een ring in de Six. En toen gingen we naar huis, voor effe. Om 18u en een beetje stonden we al in de Jojo, waar de voorbereiding voor de spaghetti-avond bezig was. Dochter stond als een volleerde barmeid aan de dranktoog. En we smulden en kletsten dat het een lieve lust was. En toen het goed 21u was, vertrokken we naar de housewarming bij Ine. Het was na half twaalf eer we in bed doken. Zaterdagochtend: paardrijden en spinning, en een rustige middag met een uitstap naar de supermarkt. 's Avonds wandelden we met onze koelbox naar de Munich BBQ aan het Trappenhuis, waar we Sam en andere ouwe bekenden tegenkwamen. Toen het rond half tien begon te regenen, keerden we naar huis. Slapen! Op zondag om 7u30 was er weer volop leven. Goedgezind leven, want na een licht ontbijt gingen we zwemmen. In de Van Eyck bleken zowaar een vijftal vriendjes aanwezig te zijn, met hun mama's. Zoon besloot dat hij nu eindelijk zou zwemmen. Na een half jaar les bleef hij - grrr - tot nog toe op z'n hondjes ploeteren, maar blijkbaar wou hij geen gezichtsverlies meer lijden. Dus zwom hij 3 lengtes en oefende stijlduiken in het diepe. Wij fier. Na de maaltijd en middagrust trokken we erop uit met de fiets. Naar het Leiestreek Fietsfeest. De heenweg was vrij zwaar - dochter fiets niet graag "snel" - maar uiteindelijk raakten we bij Kasteel Borluut. Het oorspronkelijke idee om van daaruit een tocht van 25 km te doen, had ik al opgegeven. Ik verwachtte animatie, maar ter plekke viel er niks te beleven. Geen springkasteel, geen fietsregistratie, niks. Enkel een terras en een infostand. Wat niet pleit voor de organisatie, want de brochure beloofde toch één en ander. Maar kom, zoon keek naar de tenniscourts en dochter werd na twee koppen verse tomatensoep weer vrolijker. Ze reed de hele terugweg op kop. Thuis aten we kip met rijst en boontjes en sloegen we gezamelijk de kokosnoot aan diggelen. En na wat tennis op onze koer, ging zoon toch naar bed, want morgen heeft ie zwemles. En hij wil zijn brevet halen. Want mama beloofde hem, dat hij in een bootje mocht varen eens hij zijn zwembrevet heeft. En blijkbaar bijt dat bootje in zijn bil. Papa was ooit zeescout. Kan hem leren surfen en zeilen. En peddelen op de Blaarmeersen. :-)

OK, dochter heeft naar papa gebeld en gesmst. Om zeker te zijn van haar handtekeningen van Lilly Allen en The Kooks. Maar voor mij was Werchter nog nooit zo veraf.

© Proximus Go for Music 2007 - isabelpousset.be