Breathe through your skin

Een zware week, dat had ik voor de boeg. Dus nam ik het zekere voor het onzekere en bedacht ik me tijdig om te doen wat helpt. Meditatie en yoga in de eerste plaats, en ook sporten natuurlijk. Minder eten was ook een goed idee. Maar ik had de koffie en de suiker en de stevige maaltijden echt nodig.

Dinsdag en woensdag - het was echt geen weer om buiten te lopen - vond je mij bij Yoga On Call in een Vinyasa Basic les. En donderdag in den Escape voor een uurtje spinning en nog wat yoga.

Dat laatste op aanraden van Dolly eigenlijk, die heel enthousiast vertelde over de Californische combinatie van spinning en yoga. En toen bedacht ik me dat ik het op donderdag eens kon proberen, want dan volgen die 2 lessen elkaar op. 

De spinning was behoorlijk zwaar. Soms mispak ik mij eraan, vooral als het in de vorige les - op zaterdagochtend was dat - vlotjes liep. De yoga erna, was op hoop van zege. Ok, ik realiseerde me dat ik bij een eerdere poging om deze les te volgen "dit is niks voor mij" had gedacht, maar kom: het is yoga en het kan maar deugd doen en oordelen na één keer is een beetje voorbarig. Dus spurtte ik van de spinningfiets naar de kleedkamer om mijn kleddernatte wielershirt door een droog hemdje te vervangen. En om rap mijn spd's en sokken uit te doen. Voor meer - ja, ik had een echt wel een yoga broek mee - was er eigenlijk geen tijd.

Johan, de niet-meer-zo-nieuwe leraar, gaf de les. Hij doet dat in den Escape, maar ook in Shambho, Stadium Coupure en Studio Groene Vallei en heeft blijkbaar enige yoga soorten in het assortiment, waar we de Asudra variant van voorgeschoteld kregen. Er waren overwegend buitenlandse studenten aanwezig dus gaf hij les in het Engels en dat ging zéér vlot. Ben ik effe blij dat yoga leraars vaak in het Engels opgeleid worden! Al ware het dat ik op één of andere manier me - compleet onterecht - vragen stelde over het gebruik van "shoulder blades", een term die ik in tegenstelling to "kneecaps" en "wrists", blijkbaar niet vaak hoor. Maar soit.

De les kwam nogal traag op gang, met veel ademen en rekken - blijkbaar is het geen erg dynamisch vorm - maar gemakkelijk was het niet, er zaten een paar zware balanshoudingen tussen en het rollen met je ogen naar het punt tussen je wenkbrauwen zit ook niet in mijn klassieke bereik. Anderszijds draai ik mijn hand niet om voor een schouderstand en ik zag hem kijken - zo van - "die heeft dat nog gedaan". "Good, good", kwam hij me zeggen, toen hij een rondje kwam corrigeren. En ik dacht: het goed willen doen is fout, meiske. In yoga mag je niet streven. Ha! Maar kom, een paar downward facing dogs verder was ik dik tevree: ik voelde meer ruimte tussen mijn ribben, naast de dikker geworden vetlaag die ze bedekt.  En tegen het einde was ik geheel bereid om vredig mee te ademen naar een soort van meditatief eindpunt -  genre "bodyscan". Maar toen liep het mis. "Breathe in your lungs", daar kan ik inkomen. "Breathe to your shoulder blades", dat ook nog. Maar bij "breathe through your skin" kreeg ik begot een lachstuip. Netjes, met mijn ogen dicht, dat wel. Maar hij zal een proestgeluidje gehoord hebben.

Met continu Deva Premal op de iPod en een pak verse wierrookstaafjes in huis kon de week verder niet meer stuk. Ik heb het volbracht. Bij deze. 

Boost!

Lap: 118 drafts staan in gmail. Dat zijn er dus 118 die nog naar Google Notes of Google Docs verhuisd moeten worden. Voornamelijk dingen die ik eens wou bekijken als er tijd voor was... 

 

Waarom gmail drafts? Omdat ik al lang niet meer bookmark. Al mijn bookmarks ooit naar delicious verhuisde. Me later voornam om alles van delicious naar Evernote te sluizen. Een hele tijd consistent Google Notes gebruikte. En toen - puur uit gemakzucht - weer "knip en plak" naar gmail begon te doen. 

 

Ik weet het: ik ben Lifehacker's grootste fan. Maar zelf efficiënt werken: het is me niet gegeven. 

Maar zie, de eerste - oudste - draft  stemt me gelijk goed. Ik weet niet meer welke test het was, maar onderstaande kwam er uit en ik "parkeerde" het. Voor later ...

Je bent een hartelijke moeder

Je bent een warme en lieve moeder en de kans is groot dat je kind zich geborgen voelt. Jij bent voor je kind de veilige thuishaven en het warme nest. Door je liefde en onvoorwaardelijke acceptatie geef je je kind een gevoel van zelfvertrouwen mee, waar het nog zijn hele leven profijt van gaat hebben.

Valkuil: Helaas laat niet alles zich oplossen met liefde. Soms staat een kind daar ook niet open voor, bijvoorbeeld als het pubert en zich tegen alles en iedereen afzet. Voel je dan niet teveel afgewezen. Bovendien heb je - in je hulpvaardigheid - de neiging om jezelf voorbij te lopen. Kijk daarmee uit: ook jouw energie kan opraken.

Tip: Combineer je liefde met regels en zorg goed voor jezelf. Niemand heeft er iets aan als je opgebrand raakt. Zorg daarom net zo goed voor jezelf als voor je kind.

It's all pukka!

• Deva Premal's The Essence staat op de iPod. 
• Heb ongeveer alle yoga- en loszittende kledij - bij voorkeur in bordeaux en oranje - bovengehaald. Want de hele dag op een meditatiekussen of in lotuszit, dat lukt niet in jeans.
• Stop straks ook de flacons en tubes Kiehl's  & Aveda & Dr. Haushka in de tas.
• Nog een kopje thee en dan naar boven zie ...

Vanaf morgenavond vegetarisch met biologisch/organisch geteelde producten. Detox, here I come!

No alarms and no surprises

Bah neen, het is niet nodig dat ik hier een schaal van de "grootste persoonlijke stressfactoren" publiceer. Die kan je gewoon googlen. En de relatie tussen flexibiliteit en stress, die ga ik ook niet uit de doeken doen. Ieder heeft er zo zijn gedacht over.

Ik trek ook niet rap aan de bel. Sla geen alarm. Sla wel tilt als ik niet kan anticiperen op wat er me te wachten staat. Juist ja, ik kan niet zo best overweg met verrassingen.

Onnodige veranderingen in mijn dagstructuur leiden tot verwarring en (veel) stress.  I said it before. 

Maar zie: ze komen eraan, de "contactarme" dagen, de retraite. Om wat te bekomen van de overprikkeling.  Oef.

Annointing the third-eye

Ja, alprazolam is zeer effectief op korte termijn voor symptomatische verlichting van matige tot ernstige angst, essentiële tremor en paniekaanvallen.

Maar laat ik nu wat meer voelen voor een shirodhara. OK?

Practice what you preach (2)

Het had wat voeten in de aarde - ik verander wel eens van gedacht zo - maar de knoop is doorgehakt: volgend weekend ga ik mediteren. Op retraite. Ja. Het komt niet te vroeg, moet ik toegeven. 

Het was kiezen tussen de introductieretraite van Metta Vihara en het yoga weekend van Eva Kamala Rodenburg. En eerst wist ik het niet goed. In november 2008 ben ik op een stille retraite geweest en dat was zeker voor herhaling vatbaar. Maar november 2009 en 2010 gingen voorbij, en het kwam er niet van.

Hoewel ik opperbeste herinneringen heb aan onze lokale boeddhisten, vreesde ik een beetje voor de inhoud van de introductieretraite. "De twee basismeditaties worden uitgelegd en beoefend: het gewaarzijn van de ademhaling en de ontwikkeling van liefdevolle vriendelijkheid. Ook zullen aspecten van de Dharma (de leer van de Boeddha) aan bod komen." All good, maar ik heb die zaken al wel es meer gehoord en ik heb weinig zin in praatbarakken over "hoe het nu wel aanvoelt", dat mediteren, en "hoe ik hier na <insert much drama> terechtkwam". Doe mij maar verplichte stilte, denk ik dan. Maar kom, als het is "voor mensen met en zonder meditatie-ervaring", zal het wel doenbaar zijn hé. Ik pak mijn loopspullen mee. En wachten tot November (dan is het in stilte, niet voor beginners) is me toch te lang. 

Het yoga weekend valt anders ook op een goed moment, aan het begin van de Krokusvakantieweek. Ik mailde eens naar Dolly en zou Eva bellen, maar deed het uiteindelijk niet. Nadat ik op Googlemaps had gekeken, verging me de goesting om naar de Ardennen te sjezen. Drie uur in de auto kan er over zijn voor mij. Right. En we gaan al naar de Ardennen in April. Dus ...

Rosario in Bever is veel dichter bij huis - vorige keer ben ik er met de trein heen geraakt en dat lukte best - en het is ook minder duur. Wat me ook aanspreekt is dat het de mensen van het Triratna Boeddhistisch Centrum van Gent zijn die de sessies leiden. Tenslotte probeer ik al twee jaar om af en toe naar de meditatie te gaan en ben ik nog niet eens in het nieuwe centrum (naast Yoga-on-call) binnen geweest.  En wie weet hebben Mieke De Lauré of Upekshadaka wel een plek in de auto ...

  

Voor de liefhebbers, alles op een rijtje:

Introductieretraite van Metta Vihara - http://www.mettavihara.nl/002, 

van vrijdagavond 4 februari 2011 tot zondagmiddag 6 februari 2011 te Bever, voor € 152,-

Yoga weekend van Eva Kamala Rodenburg - http://www.evayoga.be/  

van vrijdagavond 4 maart 2011 tot zondagmiddag 6 maart 2011 

Het yogaweekend kost € 200,- inclusief logies (in drie- à vierpersoonskamers) en maaltijden. Vervoer is niet inbegrepen.

Ook Mindful leven in datzelfde weekend, lijkt me wel iets, te meer omdat het "in hartje Gent" doorgaat en ik de "in samenwerking met ITAM BVBA" als een garantie voor kwaliteit zie. Maar het doet wat meer zeer aan de portemonnee, de Mindfulness o.l.v. Marleen Vandenbosch en Walter Daes - http://www.essens.be/activiteit.php?id=224

van vrijdagavond 4 maart 2011 tot zondagmiddag 6 maart 2011, voor  € 345,-

Always bite off more than you can chew

Wat is er met je?, vraagt hij. Waarom was je zo boos? Twee keer op twee weken compleet door het lint gegaan: waarom? Net op het moment dat ik verkondig dat het goed met me het gaat, dat er eindelijk evenwicht is en dat ik op andermans blog bemoedigende opmerkingen nalaat ...

Ik zit met het CBT boek op schoot en zucht. Waarom? Wat was de trigger? Ik blader door kribbels en FB statussen en zucht nog maar es. "Platgeslagen", "op is op", "braindead", lees ik. Misselijk van vermoeidheid en ter plekke in slaap vallen. Dingen niet meer snappen: het begin van cognitieve uitval. Pijn ook: het komt gelijk niet meer goed met de rechterpols. Ik vrees voor een muisarm en het idee met RSI te moeten leven is niet fijn.

Hoe komt dat nu? Euhm. Efkes veel werk: veel vergaderen, voorbereiden en les geven in de weken na de kerstvakantie, die ik volledig thuis doorbracht. Alles schoot weer in gang. Extraatjes op de planning als de stomatoloog en de operatie, de Murga en het oudercontact. Plus de laatste stuipen van het nieuwjaarsgebeuren. En ondertussen deed ik mijn best om mijn sportactiviteiten weer op niveau te krijgen. Omdat ik ze ABSOLUUT nodig heb.

Tja, moet ik er eigenlijk een prentje bij tekenen? Of is het genoeg als ik toegeef dat ik er weer in trapte, in de valkuil?

Always bite off more than you can chew. Yup.

't Is maar hoe je 't bekijkt natuurlijk

Zoonlief, lachend, tegen geïrriteerde moeder:
Neen we zijn niet een beetje "edgy"; we zijn een beetje "Regi".  Waar zijn die handjes?!

Practice what you preach (1)

't Is waar, ik ben hier - op den blog - niet zo vaak geweest in 2010. Misschien loont het de moeite om af en toe eens te laten weten waar ik dan wel uithing. Op LinkedIn bijvoorbeeld. Omdat ik me had voorgenomen om niet meer alleen - zoals ik altijd doe om iets nieuws te leren - massa's gortdroge non-fictie uit te pluizen. Neen, ik zou ook eens mensen aanspreken. Ze om advies vragen.



Want ik werk hier voor de Afdeling Gebruikersondersteuning en "Durf Denken" is het credo van de Universiteit Gent en - het is niet origineel, ik weet het - ik probeer de mensen een "Durf Vragen" attitude aan te praten. Het lijkt me dus logisch dat ik het dan ook doe: vragen stellen. En niet alleen aan mijn beste maat Google.

Als je me zoekt:  http://be.linkedin.com/in/kathelijnesierens

Enne, volgens mij is durftevragen ook meer dan een "trend".

Doelloos is zinloos (2)

Een nieuw jaar, een nieuw sportschema, schreef ik vorig jaar. Mét een doel. En voor het jaar 2010 is dat héél goed gelukt.

Vorig jaar heb ik meer dan 1000 km gelopen; een dikke 955 daarvan zijn geregistreerd op mijn NikePlus account, die me gelijk het bewijs levert dat regelmatig lopen en vooruitgang boeken zonder dat héél je leven op zijn kop staat, tot de mogelijkheden behoort. De geplande loopevenementen heb ik niet meegedaan, maar aan de afstanden op de planning heb ik me wel gehouden. Zo ben ik van geregeld 5 à 10 km lopen, tegen eind april opgeschoven naar 10 miles. En toen naar de 20 km. Om op 26 september hier in Gent een halve marathon te lopen, op 2:01:01. Op één jaar tijd heb ik dus de afstand die ik aankon verdubbeld. Zonder zot veel lopen eigenlijk: in januari, augustus en september kwam ik respectievelijk aan 14, 13 en 14 runs, de andere maanden waren veel kalmer. Waarom? Omdat ik afgewisseld heb. Creatief was met mijn tijdsgebruik. Momenten gezocht en gevonden heb. Voor allerhande cardio activiteiten. Als spinning- en stridinglessen, 10 weken training op de koersfiets met de "Ladies Fun Ride Starters", uurtjes op de loopband, de crosstrainer, de fiets, het roei- en steptoestel in de gymzaal en zelfs ook op schaatsen. Verder heb ik - vooral in het najaar - terug Pilates en yoga lessen gevolgd. Alleen van zwemmen en krachttraining is er niet veel in huis gekomen. Maar soit.

Hoe het wordt in 2011? Euhm. Ik ben ermee bezig. Een hele marathon - iets wat ik me voorgehouden had om nooit te doen - kwam in me op. Serieus. Omdat ik in het voorbije jaar af en toe het gevoel had dat ik kon blijven lopen. Maar dan denk ik weer: wacht, ik word 45 dit jaar. Ga ik echt meedoen met de echte lopers? Met die van het pure - rondcrossen met bloedende tepels - masochisme? Hmm. I don't think so. Dus speel ik voor de miljardste keer met het idee om een sprint triathlon te doen. Ik kan lopen. Ik kan fietsen. Heb voor beiden alle materiaal in huis. Ik heb ook een badpak en een badmuts en van die handpeddels. Nu nog goed leren zwemmen zie! 

Op de site van de Irongirls zie ik dat hun zwemtraining uren (op maandag van 21u00 tot 22u00 in zwembad ‘Strop’) me bevallen. En dat ze bij Mr T. zowel lopen (op donderdagavond: 19.45 - +/-21.00 u) als fietsen (op zondagvoormiddag bij zomertijd: 09.00 - +/-12.30 u, bij wintertijd: 09.30 - +/-12.30 u) op een moment en locatie (Topsporthal) die mij goed uitkomen. En wie weet kan ik het allemaal ook inplannen zonder al te veel lidgeld te besteden...

Tja. 't Is hangende. De tentatieve planning ziet er zo uit:

• zondag 15 mei - Stadsloop Gent
• zaterdag 18 juni - Midzomernachtloop, nachtelijke stadsloop in Gent stad
• zondag 21 augustus - Mr. T Sporta Triathlon Gent
• zondag 25 september - (Halve) Marathon Gent

In 2011 gaat alles vanzelf!

Het nieuwe jaar is begonnen, alsook de solden. En ja, ik heb in 2010 veel te weinig geblogd en ongelooflijk veel zever op facebook gepost, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Want ik ben content van het vorige jaar - het was een goed jaar en ik heb het gevoel dat ik eindelijk mijn hoofd boven water blijf houden en da's allemaal fijn - maar nu zijn er dus solden. En dan moet ik dingen kopen. Niet voor mij, in eerste instantie, vergis u niet. Met twee snel opschietende tieners moeten er om de haverklap lange broeken en schoenen en jassen en nog veel meer aangeschaft worden en het is toch goedkoper met een percentje af. Dus heb ik al een raid op de Veldstraat (met haar)  en de JBC (met z'n allen) achter de rug en is het "noodzakelijke" zo goed als rond. Ook de man des huizes heeft een jeans en een trui bij en zal zelf wel voor een paar schoenen zorgen. En voor mij is het "noodzakelijk" lijstje vandaag aangepakt. Er stond namelijk niet veel op:  enkel "lingerie".  Ha, interessant, denken de heren onder u vast. Maar wij vrouwen weten beter.
Niks is zo verschrikkelijk als beha's kopen. Niks. Ook al vertrek je met een plan de campagne - de avond voordien naar de yoga ter ontspanning en alle maten op een papierke mee - het blijft een opdracht. Daar in die kelder van den Inno, waar ik enkel tijdens de solden kom wegens alles bijeen op één plek, begint het met alle rekken doorsnuffelen. Er staat héél véél afgeprijsd. Alle soorten modellekes, in alle soorten stijlen en kleuren. Dat wel. Maar er zijn ook ongeveer 3 miljoen verschillende omtrek- en cupmaten en combinaties van beide, en die staan meestal aan de binnenkant van de beha's in kwestie zodat ge eerst een dik uur bezig zijt met aan etiketjes prutsen om uit te vinden of er al bijeen iets in uw maat bijzit.  Omdat de kelder goed verwarmd is zijt ge ondertussen al lekker aan 't zweten en tegen de tijd dat ge met de buit in 't paskotje staat loopt het zweet van uw rug.  En dan moet het nog beginnen. Want in dat - niet zo frisse en ook helverlichte - paskot, moet ge u vervolgens in elk verzameld stuk wringen. Wringen, ja, want de maat die ge in de voorbije maanden had, en die ge ongetwijfeld in de volgende opnieuw zult hebben, is wegens overmatig eten en drinken in de eindejaarsperiode een beetje op het niptste. En 't is natuurlijk niet de bedoeling dat het ondergoed tegen dat het april is, een maat te groot is.  Dus is het effe doorbijten.  Rustig blijven. Ademen en zo. Negeren dat ge er in de spiegel nogal opgeblazen en ook wel bijzonder ongezond uitziet. De "goeie" aan kapstok aan de ene kant hangen en de rest aan de andere. En op het einde een selectie maken van wat er "echt" ok zit.  Die nog eens aandoen. Zien wat het geeft met een T-shirt over. En dan weer alle natte spullen aan en met de buit naar de kassa, waar er van die "are you being served"-types met de nodige minachting met u afrekenen.

Zie: het is gelukt. Het ging bijna vanzelf! Ik ben met twee beha's teruggekomen. Een zwarte en een in huidskleur: degelijke stukken voor dagelijks gebruik. En de komende dagen zal ik ter compensatie het departement flimsy in de H&M uitkammen. Nèh!

My Year in FB Status

I can kill the Jabberwocky

Ze deden de de MediaMarkt aan. En toen de Fnac. Om uiteindelijk in de Roxy een laatste DVD kopie van "Alice in Wonderland" te bemachtigen. Want we hadden hem nog niet gezien. We waren nieuwsgierig. Het werd tijd.

Was het visueel overweldigend? Bwah. Ik heb gewoon vooraf te veel stills gezien. Ben ook niet speciaal zot van Johnny Depp.

Ben ik weggeblazen? Neen. 't Is een mooie film, dat wel. Ik kijk vast nog eens opnieuw om details te checken, maar eigenlijk zat ik de hele tijd te wachten op "wat ik over Alice weet".

Whatever happened to Humpty Dumpty? 
Weet u dat?

Be careful there's a baby in the house

Boys and their toys, het is me wat. Vooral als je mening - of erger - advies wordt gevraagd over zaken als back-ups, configuraties en kablering.

Nieuwe machines gaan gepaard met voorzichtigheid en ontzag. Met "handen wassen" en "pas op!". Met "zou ik wel zus?" en "zou ik misschien zo?".

Ik zoek op, lees, mail door en leg  uit: de helpdesk@home in actie. Maar tegelijk - juist omdat ik er zenuwachtig van word - neem ik een grote stap achteruit. Ik raak hem niet aan, de baby, da's veiliger zo. Het is niet mijn kind, zie je.

Er komt een dag dat het nieuwe er af is. En dan zal ik de MacBook Pro strelen.

Ook de iPhone en de iPod Touch in huis, schoolkind en peuter wat leeftijd betreft, benader ik ternauwernood. Touch interfaces, dingen die bij mij per definitie niet doen wat ik verwacht,  maken me héél snel zo woest dat ik vrees dat ik die toestellen binnen de kortste keren door een dubbele ruit keil. Jaja, het schijnt dat ze robuust zijn en zo. En ik moet er dringend beter mee leren omgaan. Maar niet met die van hen. Oh no. Ik test wel op een iPad op het werk. Da's rustiger zo.

Comfort casserole

En wat hebt ge de laatste tijd zoal gedaan? Want het is toch geen weer om veel te lopen hé?

Euhm ... Ik heb gebreid, voor de tv en zo. Heb mezelf  leren rondbreien. Met al 3 mutsen als resultaat; één voor mij en twee rugby mutskes.

Ik heb ook eten gekookt. Véél eten. Ovenschotels en zo. Sommige recepten meer dan eens. Met extra porties voor later op de week.

Dit zat er allemaal bij:

• hete bliksem
• groene kool met spek en aardappelen
• clafoutis van zalm en wortelen met puree
• pompoen met paddenstoelensaus
• boudins noirs & boudins blancs truffés, met krieltjes, appelmoes en gestoofde venkel 
• soep met bloemkool en grijze garnalen
• tagliatelle met pompoen en gerookte ham
• wild zwijn medaillons in wijnmarinade met gestoofde roze champignons, gewokte chinese kool met blokje gerookte ham en gestoomde krieltjes
• crumble van kalkoen en pompoen

http://www.nigella.com

Een serieus staaltje huisvlijt, ik weet het. Maar eigenlijk loop ik toch liever hoor. 

Wrappings, Pleasures & Secrets

Toen ik vanmiddag tijdens de sneeuwstorm voorbij de Inno liep, keerde ik terug op mijn stappen. Want eigenlijk is het ongeveer het moment, om een nieuwe doos aan te schaffen. Zo'n feestverpakking van Pleasures, het parfum dat mijn tante op een goeie dag van mij heeft overgenomen en sindsdien blijft gebruiken. Ik kon het niet laten om mezelf eens goed te besprenkelen. Want ik heb al lang geen Pleasures meer in huis. Maar ik ben er nog altijd even zot van.

Mijn lievelingsparfums zijn meestal van het "frisse" soort geweest: Pleasures,  Happy en Cool Water. Maar als ik goed nadenk, zijn het de andere die echt bleven plakken. Zoals Voile d'Ambre en Iris Noir (beiden  "Secrets d'Essences") die ik tot voor kort nog afwisselde, om dan geheel voor de laatste te vallen. En Wrappings in de vroege jaren 90: het allerbeste parfum ooit, nu nog met moeite te vinden.

"Clinique Wrappings perfume spray has cult status among those in the know. It is rarely available in the UK and only ever available in the US in limited holiday editions."

Jaja : nothing fills your life ... like Clinique Wrappings. 

Die Goede Sint

Komt dat tegen ...

Gisteren, vrijdag, keerde W. rond het middaguur van het werk naar huis. Hij had de namiddag vrij genomen om op de school van zoonlief - houdt u vast - Sint te gaan spelen. Daarom was hij - uitzonderlijk - 's morgens met de auto naar het werk gereden. 

Eens thuis zette hij de - spiksplinternieuwe - auto in onze garage, die deel uitmaakt van ons heel oud huis, dat in de voorbije maanden voorzien werd van dubbele beglazing, volledig nieuwe gasleidingen, een elektrische poort en een compleet nieuw dak met 5 veluxen. 

Hij vroeg zich af of er post was - er lag niks meer bij de brievenbus - en ging dus naar de keuken. Alwaar de poetsvrouw de post op tafel had gelegd, voor ze zelf vertrok. Nu vond hij dat hij gas rook, een klein beetje, maar toch ... De boiler in de keuken - een oud geval dat meestal uit staat - was aan. En het fornuis ... euhm: daar was een gasbekken opengedraaid... Een klein beetje maar, maar het gas liep ...

Was hij niet om 12u15 thuisgekomen, dan had het tot de avond geduurd eer de deur hier open ging en de eerste het licht aanstak. En dan was het "kaboom" geweest. Of misschien zelfs eerder, met de open vlam van die boiler ...

Het gaat naar alle waarschijnlijkheid om een menselijke fout bij het schoonmaken van het - niet meer recente - gasformuis. Maar toch. Ik mag er niet aan denken.

De goede Sint heeft ons behoed. Yup.

The proof of the pudding is in the preparation

Het is gelijk een trein die ge jaarlijks in gang duwt: de voorbereiding voor het eindejaar. Enerzijds zijn er de praktische beslommeringen, anderzijds is er de "sfeer" die toeslaat. Want ja, ik ben zéér gevoelig voor commerciële indoctrinatie en ik schiet dus gelijk met de boekskes in gang, met een plan de campagne voor "geslaagde feesten". Met decoratie, cadeau's, menu's en outfits. Zoals het hoort, quoi. 

Sjaals, mutsen, skikousen en -jassen worden opgeduikeld, zijden jurken vliegen in de was en de collectie nylons en dikkere collants wordt op grijphoogte gebracht. Alle wollen cardigans en truien zijn geïnspecteerd en met een natte doek geperst... Oude make-up gaat in de vuilbak, scrub en smeersels worden aangeschaft en het adres van de plastisch chirurg gegoogled - voor als het niet meer goed komt, voor de feesten.

Op papier en online zit ik te kijken naar fancy eindejaarsoutfits, juwelen en sjakosjen. Naar veel - en vooral vettig - eten. Comfort food. Deserts. Drank. Ik denk aan kerst- en andere cadeau's en maak lijstjes. Mail de familie om kalkoenafspraken te maken. Ga eens aan de jaarlijkse fotokalender beginnen, zie.  

Oh ja, ik weet het.  Ik ga - met enige zekerheid - nauwelijks ergens heen in die periode. Er is geen reden voor gedoe. Want als puntje bij paaltje komt, ben ik pas content als het allemaal achter de rug is. Het eindejaar. 

Kijk: ik had party planner moeten worden. Maar wel ene die zelf niet naar het feest komt. 

Welkom in de wildernis © Ilja Van Peel 2010

Kijk zie: ik ben niet alleen. Zo herkenbaar, dat ik het integraal aanhaal. De schrijver - Ilja Van Peel - geeft  ook vorming en advies, zie http://www.lochness.be.

Welkom in de Wildernis. 

Bedankt dat je mee wil gaan. Dat je verdraagt dat ik weer stop halverwege. Of weer een verdovend elixir neem tegen de pijn. Bedankt dat je mij al die tijd wou volgen, weg in, weg uit. De kronkels neem je erbij, de regen in mijn ogen als ik weer iets vergeten ben, de mist in mijn kop als je tegen mij praat. De wind van mijn felle, botte woorden, de storm als het niet naar mijn zin is. Je pakt het. Je vergeeft me dat ik verveeld raak bij het minste. Dat ik duizend ideeën heb en er drie uitvoer, meestal nog drie die jij niet leuk vindt. Je blijft bij mij ook al duw ik je af. Jij houdt van mij en ik van mijn passies. Je zegt dat het niet zo erg was als ik je weer beledigd heb. Je komt voor me op als ik het weer verprutst heb.

Misschien doe je het voor de tonnen energie die ik aanvoer. Voor de inspiratie die je zelf niet zo hebt. Voor de kracht waarmee ik je van je zetel naar de wereld breng. Voor het andere, het anders zijn, mijn ontwapenend zeggen wat ik denk en voel, je weet soms te veel. Ik ben een onweer maar nooit langdurig. Ik ben een steekvlam die je doet blozen. Je benijdt misschien de risico’s die ik neem, het leven dat ik neem als een geliefde, tweehonderd procent, met de snelheid van licht en de verblinde ogen die je krijgt. Ik groei me te pletter, zo leergierig als ik ben. Wanneer rem ik? Als tijd en ruimte me daartoe verplichten. Ergens niet zijn is de beste manier om geen ruzie te krijgen. Je aanvaardt mijn nonchalance nu en mijn perfectionisme straks. Want o wee als mijn passie in het gedrang komt.

Ik pieker en ik twijfel altijd. Ik kan dus ook traag zijn, en geremd. Maar soms helpt het toeval mij. De verbinding viel weg toen ik per ongeluk onze naaktfoto’s online heb gezet. En de week daarvoor was ik het huisnummer van mijn minnares kwijt dus dan ben ik heel de avond bij jou gebleven, gezellig. Met kaarsen enzo. Jij masseert mij dan urenlang en ik daarna jou minutenlang. Ik staar in het niets als je romantisch bent op restaurant en jij staart in het restaurant als ik te romantisch doe. Jij weet dus ook hoe poeslief en galant en gul kan ik zijn, en doodeerlijk, maar ook vernietigend en pijnlijk irritant. Je kent mijn kwalen en gebreken want ik laat ze zien. Ik heb geen filter voor sociale praatjes. Niets van mij is half of onecht. Ik ben oprecht gemeen en gemeend oprecht. Ik leef in het kwadraat, dus geniet ervan. Ik ben je stofzuiger tegen het saaie, het luie en het trage in je leven. Ik ben de olie op het vuur voor heerlijk eten en de brandwonden neem je erbij. Ik ben zo creatief als de nacht, ik maak met gemak duizend nieuwe ideeën en dingen. Ik schep en schep en ik schep daar graag over op.

Ik beloof je vanalles maar maak het zelden waar. Ik moet vooruit, waarheen weet ik niet, dieper de wildernis in want alleen die ken ik en kan ik verdragen. Je kunt mee of achterblijven. Geen langdurige orde voor mij, geen keurigheid en doorsnee. Ik ben onhebbelijk als jij vijf minuten te laat bent maar jij kunt mijn hindernissenparcours toch aan. Ik zal wel weer te laat komen op mijn eigen begrafenis. Als ze mijn kist komen groeten zullen ze nòg zeggen dat ik niet stil genoeg lig. En na de crematie gaat de urne open boven de weide en zeggen ze: ‘kijk eens hoe verstrooid hij blijft.’ Maar ik zal geleefd hebben en jij zult het weten. Ik heb dan een leven lang mezelf regelmatig buitenspel gezet en altijd gesmeekt om te mogen blijven: op school en thuis en op mijn werk. Bij jou mag mijn wildernis blijven, hoe verstikkend en verschroeiend die ook is. Je kiest voor de pracht, voor het boeiende en spannende, voor de kracht die ervan uitgaat, voor het hyperauthentieke, het aandachtige voor het nieuwe, het impulsieve leven dat uit mij stroomt als lava. Ik ben mezelf maar jij laat het me zijn. Een ADHD full-option wagen, een all-in pakket van stomende drang die meer en meer wil. Ik weet, je blijft misschien bij mij voor mijn echtheid, voor mijn oorspronkelijkheid, voor de fondant, de pur sang in mijn bloed. Wat een krachttoer van je, daarvoor teken ik met liefde. Ik moet vooruit en ik stop niet. Maar als je mij vasthoudt, gaan we samen. En ook dat is een vorm van blijven.

© Ilja Van Peel 2010

There's how many hours in a day?

Soms lijkt het alsof mijn dag ongeveer 72 uur duurt. Alsof ik halverwege de dag - ergens in de vooravond - een décalage horaire meemaak. De dag moet nog beginnen, zo lijkt het dan. En ik ben niet zo snel moe.

Vijf weekdagen van 18 uur, da's 90 uur wakker. En ook al werd het recent nat, koud en donker: ik doe voort. Ik spring bij. Beantwoord. Ondersteun. Hou gezelschap. Maak mijn kop leeg. Werk aan mijn lijf.

Ik doe mijn best.

Rust is er niet - no rest for the wicked - lach ik dan. Maar soms vraag ik me af hoe ik het blijf doen? Roofbouw? Ik weet het niet. Want alles in acht genomen functioneer ik nog best. Het gaat wel goed hoor. 't Is alleen raar, dat ik nog niet helemaal mijn mijn poten omhoog lig.

Vijf weekdagen van 18 uur, da's 30 uur slaap. In het weekend durf ik wel es uit te slapen, jaja.