X, would wake up feeling “completely gray. I knew that meant the beginning of what I call one of my ‘doomdays.’ I never knew why I felt that way, and it lasted for two or three days sometimes.”
Source: Solving the ADHD-Bipolar Puzzle
vrijdag 22 februari 2019
zaterdag 16 februari 2019
Say hi to the dark cloud
"Depressive bipolar symptoms, on the other hand, can feel like a dark cloud emerging from an internal emotional state. No situational reasons trigger these feelings of depression; patients just wake up feeling fundamentally different when depressed and not depressed."
Hell yeah.
Source: The Physician’s Guide for Distinguishing Bipolar Disorder and ADHD
Hell yeah.
Source: The Physician’s Guide for Distinguishing Bipolar Disorder and ADHD
vrijdag 15 februari 2019
Drained
Het zijn lijsten, lijsten en lijsten de laatste tijd
Ik ben geen professionele kuisvrouw. Ik besteed veel meer dan 4 uur aan opruimen. En het raakt nooit af.
Ben extreem uitgeput in de namiddag. Als ik minder dan 8-9 uur slaap ben ik een vogel voor de kat
Een professionele schoonmaakster doet er wekelijks 4 uur over om ons huis snel snel onder handen te nemen: om de wc's, de badkamer en keuken schoon te vegen, de vloeren te stofzuigen en een deel te dweilen.
Een professionele schoonmaakster doet er wekelijks 4 uur over om ons huis snel snel onder handen te nemen: om de wc's, de badkamer en keuken schoon te vegen, de vloeren te stofzuigen en een deel te dweilen.
Ik ben geen professionele kuisvrouw. Ik besteed veel meer dan 4 uur aan opruimen. En het raakt nooit af.
dinsdag 29 januari 2019
Fase 3
De essentie van een mood tracker/sleep log/medication chart/activity log is dat je die invult.
De essentie van een signaleringsplan is dat je het - met hulp van "partner, vrienden, kennissen, buren, groepsleden, hulpverleners" - opstelt voor je in de fase 3 verzeild raakt.
#FAIL
De essentie van een signaleringsplan is dat je het - met hulp van "partner, vrienden, kennissen, buren, groepsleden, hulpverleners" - opstelt voor je in de fase 3 verzeild raakt.
#FAIL
zaterdag 8 december 2018
Quote-Unquote (10)
Are your ADHD symptoms exacerbated in social situations?
It’s like, me at home: “I swear I’m not even that hyperactive, it’s all internalised”
Me interacting socially: “let me interrupt you constantly and speak absolute shit to you at 100 miles an hour at triple the volume a regular human could produce”
It’s like, me at home: “I swear I’m not even that hyperactive, it’s all internalised”
Me interacting socially: “let me interrupt you constantly and speak absolute shit to you at 100 miles an hour at triple the volume a regular human could produce”
Quote-Unquote (9)
"Many children use their high intelligence and determination to mask ADHD symptoms. This compensation occurs at great emotional cost. Many high-functioning individuals with ADHD harbor feelings of poor self-worth. They often see themselves as failures and feel that they are constantly letting others down..."
zondag 21 oktober 2018
Wilskracht
Voor iedereen die zachtjes impliceert dat het nu wel genoeg is geweest met dat thuiszitten en niks doen. Dat ik mezelf nu wel al mag bijeenrapen. Een beetje wilskracht mag vertonen.
Alsof ik daar een tekort aan heb.
Wilskracht is wat me in gang houdt, wanneer ik door mijn "ADHD gedoe" al heel erg moe ben. Wanneer de uitputting - mentaal en fysiek - nabij is. Wilskracht doet me voortdoen, voorbij dat punt.
Wilskracht is mezelf opleggen dat er geen limieten zijn. Dat ik altijd mijn best moet doen en moet doorduwen.
Ik ben er veel te lang in getrapt, in dat “willen is kunnen”. Tot ik niks meer kon.
Alsof ik daar een tekort aan heb.
Wilskracht is wat me in gang houdt, wanneer ik door mijn "ADHD gedoe" al heel erg moe ben. Wanneer de uitputting - mentaal en fysiek - nabij is. Wilskracht doet me voortdoen, voorbij dat punt.
Wilskracht is mezelf opleggen dat er geen limieten zijn. Dat ik altijd mijn best moet doen en moet doorduwen.
Ik ben er veel te lang in getrapt, in dat “willen is kunnen”. Tot ik niks meer kon.
Wat ik nu ook wil, maakt weinig verschil. Wat ik nu al kan, is beperkt. En wees gerust: ik ben er niet blij mee.
zaterdag 13 oktober 2018
Quote-Unquote (8)
"Reason why it’s more common for ADD people to experience more anxiety than their non ADHD counterparts is because when someone is chronically forgetting obligations,daydreaming, speaking or acting impulsively, and being late can constantly cause anxiety. because of living in this world of anticipating these core underlying symptoms it can make one feel keyed up all the time just knowing that these signs will affect them.
Also constant worrying that Many ADD people do because of constantly seeking a potential problem that may or may not happen but is anticipated because of past experiences. This will most definitely cause Anxiety."
Also constant worrying that Many ADD people do because of constantly seeking a potential problem that may or may not happen but is anticipated because of past experiences. This will most definitely cause Anxiety."
vrijdag 12 oktober 2018
Quote-Unquote (7)
"Medication so often is NOT enough, especially for women who are diagnosed far into adulthood and therefore have concurrent MH diagnoses (e.g. depression, OCD) that relate to having lived with untreated ADHD for our entire lives. Meds combined with psychotherapy and ADHD coaching is what's been really effective for me. By the way, many people feel a HUGE difference at the beginning of taking meds, but a few months down the line when they realise they're still struggling and it's not the panacea they thought it was, they have days just like you're having. Meds made a huge difference but doing the work of self-acceptance, learning about our brains and how to manage them, and figuring out how to navigate relationships with our partners and children with this new information is a lot of work and simply can't be avoided by relying solely on meds."
woensdag 10 oktober 2018
One year
Vandaag een jaar geleden dat ik - toch wel hoopvol - het ziekenhuis in ging. Vandaag lig ik neer. Uitgeteld. Omdat ik gisteren en eergisteren weer domweg te veel heb gedaan. En dat wreekt zich. Vandaag wordt er niks afgevinkt op mijn ellenlange kluslijstjes. Omdat ik geen reserves heb. En geen medicijnen meer neem die me toelaten alsnog in gang te schieten. De put die ik zo gegraven heb is nog niet gedempt.
Ik ben nog altijd in ziekteverlof. In het voorbije half jaar is er geregeld over weer aan het werk gaan gesproken. Eerst was het gepland voor 1 mei, dan voor 1 september. En nu staat alles weer on hold.
Ik ben nog altijd in ziekteverlof. In het voorbije half jaar is er geregeld over weer aan het werk gaan gesproken. Eerst was het gepland voor 1 mei, dan voor 1 september. En nu staat alles weer on hold.
vrijdag 31 augustus 2018
Back to work?
Hoera ik mag weer werken!
But oh, wait ... Full time thuis en ik slaag er niet in om de keuken (laat staan hele godganse huis) proper te houden. Het is te veel. Zelfs tijdens die zes maanden in het appartement leek het alsof ik de helft van de tijd met ruimen en kuisen bezig was. En koken? Laat me niet lachen want de keren dat ik daar de energie (of de moed) voor had, kan ik voor de laatste tien maanden op mijn vingers tellen. Ok, ik doe alweer vaker de boodschappen en ik steek de was in. Maar dat zijn net klussen die ik nooit helemaal onderbroken heb.
Bericht aan iedereen: het was geen burnout. Ik ben ziek. Chronisch. Permanent.
Psychische kwetsbaarheid, zo noemen ze het in de brochures bij de dokter.
ADHD is een ontwikkelingsstoornis, geen plantrekkerij.
En daarbij komen er zware depressies, met een genetische component.
Ik kan mij wegsteken. Sterk zijn. Ik kan vanalles. Maar dat verandert niks.
Ik neem medicijnen. Al lang. Die maken het over het algemeen beter. Als ik goed opgevolgd word.
Deze huidige episode kan ik voor een groot deel wijten aan een gebrek aan opvolging. Ik hield me sterk, kloeg ("zaagde") wel over een en ander, maar deed verder voort op karakter. Zaken die naar mijn gevoel "misliepen" werden vaak gemaskeerd door andere. Er is ook altijd iets: een periode met veel werk, zorgen met bejaarde familieleden, oma die kanker kreeg en stierf, het dagelijkse gedoe met tieners in huis, een ingrijpende (uit angst voor stress lang uitgestelde) verbouwing-met-nieuwe-hypotheek en stomme accidenten (val es van uw fiets) met langdurig fysiek ongemak. Enfin, dingen die ongetwijfeld in elke familie voorkomen en de nodige stress met zich meebrengen. Dingen die er ook voor zorgden dat er altijd wel een verklaring kon gevonden worden voor mijn gebrek aan "welbevinden". Had de dokter-specialist (ondertussen afgevoerd) aandacht besteed aan mijn herhaalde vragen over menopauze en medicatie, dan was zijn frank misschien gevallen. Vermoedelijk oordeelde hij dat ik vanalles op het internet opzocht. Wat niet het geval was, want ik rekende op zijn vakkennis ter zake. En hoopte dat hij me zou laten testen. En mijn medicatie zou bijstellen.
It's a blur. Vanaf een zeker moment zat ik te diep om nog enigszins te zien wat er aan de hand was. Ik deed wel voort.
En wat is dat met die genetische component?
Wel, het zit ook in de familie. Dat is niks om mij achter weg te steken. Het verklaart een en ander, maar veel details heb ik niet. De West-Vlaamse boerin in mij heeft geleerd dat omerta op zijn plaats is. Dat schaamte en afdekken de enige opties zijn.
Mijn vaders enige zus is voor zover ik weet nog geen dag in haar volwassen leven OK geweest. Als kind hoorden we verhalen. Als kind leerden we stigmatiseren. Ze zat geregeld in het "zothuis". Ze kreeg electroshocks. (Dat op zich vond ik reuze eng.) In ons bijzijn gedroeg ze zich vreemd, onderdanig en traag - waarschijnlijk zat ze compleet onder de medicatie. Het hielp ook niet dat haar dialect ver van het onze stond. En dat haar man en zoon beiden een handicap hadden. Als we haar één keer per jaar zagen, was het veel. En sinds ik het ouderlijke huis verliet, meer dan 25 jaar geleden, heb ik ze niet meer gezien.
Mijn neef, een jaar jonger dan ik en doorheen onze kindertijd erg close met ons, is een paar jaar geleden succesvol voor een trein gaan liggen. Het West-Vlaamse "hou je mond en doe voort" heeft zo zijn gevolgen ...
But oh, wait ... Full time thuis en ik slaag er niet in om de keuken (laat staan hele godganse huis) proper te houden. Het is te veel. Zelfs tijdens die zes maanden in het appartement leek het alsof ik de helft van de tijd met ruimen en kuisen bezig was. En koken? Laat me niet lachen want de keren dat ik daar de energie (of de moed) voor had, kan ik voor de laatste tien maanden op mijn vingers tellen. Ok, ik doe alweer vaker de boodschappen en ik steek de was in. Maar dat zijn net klussen die ik nooit helemaal onderbroken heb.
Bericht aan iedereen: het was geen burnout. Ik ben ziek. Chronisch. Permanent.
Psychische kwetsbaarheid, zo noemen ze het in de brochures bij de dokter.
ADHD is een ontwikkelingsstoornis, geen plantrekkerij.
En daarbij komen er zware depressies, met een genetische component.
Ik kan mij wegsteken. Sterk zijn. Ik kan vanalles. Maar dat verandert niks.
Ik neem medicijnen. Al lang. Die maken het over het algemeen beter. Als ik goed opgevolgd word.
Deze huidige episode kan ik voor een groot deel wijten aan een gebrek aan opvolging. Ik hield me sterk, kloeg ("zaagde") wel over een en ander, maar deed verder voort op karakter. Zaken die naar mijn gevoel "misliepen" werden vaak gemaskeerd door andere. Er is ook altijd iets: een periode met veel werk, zorgen met bejaarde familieleden, oma die kanker kreeg en stierf, het dagelijkse gedoe met tieners in huis, een ingrijpende (uit angst voor stress lang uitgestelde) verbouwing-met-nieuwe-hypotheek en stomme accidenten (val es van uw fiets) met langdurig fysiek ongemak. Enfin, dingen die ongetwijfeld in elke familie voorkomen en de nodige stress met zich meebrengen. Dingen die er ook voor zorgden dat er altijd wel een verklaring kon gevonden worden voor mijn gebrek aan "welbevinden". Had de dokter-specialist (ondertussen afgevoerd) aandacht besteed aan mijn herhaalde vragen over menopauze en medicatie, dan was zijn frank misschien gevallen. Vermoedelijk oordeelde hij dat ik vanalles op het internet opzocht. Wat niet het geval was, want ik rekende op zijn vakkennis ter zake. En hoopte dat hij me zou laten testen. En mijn medicatie zou bijstellen.
It's a blur. Vanaf een zeker moment zat ik te diep om nog enigszins te zien wat er aan de hand was. Ik deed wel voort.
En wat is dat met die genetische component?
Wel, het zit ook in de familie. Dat is niks om mij achter weg te steken. Het verklaart een en ander, maar veel details heb ik niet. De West-Vlaamse boerin in mij heeft geleerd dat omerta op zijn plaats is. Dat schaamte en afdekken de enige opties zijn.
Mijn vaders enige zus is voor zover ik weet nog geen dag in haar volwassen leven OK geweest. Als kind hoorden we verhalen. Als kind leerden we stigmatiseren. Ze zat geregeld in het "zothuis". Ze kreeg electroshocks. (Dat op zich vond ik reuze eng.) In ons bijzijn gedroeg ze zich vreemd, onderdanig en traag - waarschijnlijk zat ze compleet onder de medicatie. Het hielp ook niet dat haar dialect ver van het onze stond. En dat haar man en zoon beiden een handicap hadden. Als we haar één keer per jaar zagen, was het veel. En sinds ik het ouderlijke huis verliet, meer dan 25 jaar geleden, heb ik ze niet meer gezien.
Mijn neef, een jaar jonger dan ik en doorheen onze kindertijd erg close met ons, is een paar jaar geleden succesvol voor een trein gaan liggen. Het West-Vlaamse "hou je mond en doe voort" heeft zo zijn gevolgen ...
Quote-Unquote (6)
"Today I feel helpless cause I feel I am not good enough
I want to blame all my shortcomings to the dysfunction of my brain
I wonder what and who I would have been if my brain was wired better.
I question my ability as a mom and if I can be strong enough to see her grow up
I am scared that one day I will lose it on my baby cause I can’t be patient enough
I am so tired of keep trying a new hobby and to only not ever finishing a project to the end
I am tired of being tired all the time
I am tired of my constant struggle with myself in the pursuit of finding calmness
I have lost confidence in what I can achieve
I am so tired of being so forgetful
I am so tired of spending so much money books, how to plans, therapy, meds and not ever seeing it all through
I am tired ..."
I want to blame all my shortcomings to the dysfunction of my brain
I wonder what and who I would have been if my brain was wired better.
I question my ability as a mom and if I can be strong enough to see her grow up
I am scared that one day I will lose it on my baby cause I can’t be patient enough
I am so tired of keep trying a new hobby and to only not ever finishing a project to the end
I am tired of being tired all the time
I am tired of my constant struggle with myself in the pursuit of finding calmness
I have lost confidence in what I can achieve
I am so tired of being so forgetful
I am so tired of spending so much money books, how to plans, therapy, meds and not ever seeing it all through
I am tired ..."
dinsdag 28 augustus 2018
All good things come in ...
My cat was put sleep and I am going back to work next Monday. Finally gave in to the pressure.
What was I thinking? That I'd use my regained focus to have a hobby like reading Tudor history books?
What was I thinking? That I'd use my regained focus to have a hobby like reading Tudor history books?
vrijdag 24 augustus 2018
A nonstimulant drug (3)
Dat met die Strattera, dat lukte gelijk niet. Ik was content toen ik van 80 mg naar 60 mg mocht terugkeren (want heelder dagen kotsmisselijk zijn is niet plezant) maar voor de rest ging het eigenlijk helemaal niet goed. Ik bleef (of werd, want het ging bergaf) compleet retedepressief. Echt echt slecht.
Niet dat ik al die tijd niks uitstak, want ik hield me meer dan goed bezig. Maar de black dog was er wel VOLCONTINU.
Goed dat de shrink dan toch na een paar maand opmerkte dat het met mijn stemming niet beter ging. En dat ze toch weer eens aan de medicatie zou sleutelen.
Van eind juli tot 15 augustus mocht ik dus "afkicken" van de Strattera, alvorens ik andere medicatie kreeg en dat waren twee zeer interessante weken. Oh joy! Enerzijds zat ik permanent met een bol watte in mijn kop, kon ik niks onthouden en niet al te veel risicoloos ondernemen. Anderzijds lichtte de zwaar depressieve sluier ontstellend snel.
Ondertussen neem ik weer Rilatine - dezelfde soort en dosis die ik jarenlang nam - en voel ik me heel helder en min of meer "normaal". Wat ook wel es mocht.
Maar we zijn er nog niet. Want "normaal" zit heel dicht bij opgejaagd. En angstig. En geïrriteerd. Het heeft geen dag geduurd voor ik op andermans zenuwen ging werken. En momenteel neem ik dus geen antidepressiva of stemmingsregulerende stuff.
Bupropion bovenop de Rilatine is blijkbaar een risico. En SSRI's, daar moet ik ook mee oppassen, want ik heb het zowat gehad met de resulterende hypomane toestanden.
Ik wacht dus af. Tot de volgende consultatie.
Niet dat ik al die tijd niks uitstak, want ik hield me meer dan goed bezig. Maar de black dog was er wel VOLCONTINU.
Goed dat de shrink dan toch na een paar maand opmerkte dat het met mijn stemming niet beter ging. En dat ze toch weer eens aan de medicatie zou sleutelen.
Van eind juli tot 15 augustus mocht ik dus "afkicken" van de Strattera, alvorens ik andere medicatie kreeg en dat waren twee zeer interessante weken. Oh joy! Enerzijds zat ik permanent met een bol watte in mijn kop, kon ik niks onthouden en niet al te veel risicoloos ondernemen. Anderzijds lichtte de zwaar depressieve sluier ontstellend snel.
Ondertussen neem ik weer Rilatine - dezelfde soort en dosis die ik jarenlang nam - en voel ik me heel helder en min of meer "normaal". Wat ook wel es mocht.
Maar we zijn er nog niet. Want "normaal" zit heel dicht bij opgejaagd. En angstig. En geïrriteerd. Het heeft geen dag geduurd voor ik op andermans zenuwen ging werken. En momenteel neem ik dus geen antidepressiva of stemmingsregulerende stuff.
Bupropion bovenop de Rilatine is blijkbaar een risico. En SSRI's, daar moet ik ook mee oppassen, want ik heb het zowat gehad met de resulterende hypomane toestanden.
Ik wacht dus af. Tot de volgende consultatie.
donderdag 23 augustus 2018
Quote-Unquote (5)
"I just come back for my mom's house and I've been guilt-tripped because I never visit my grandparents and "they love me so much"."
zondag 12 augustus 2018
Quote-Unquote (4)
"I did very well in school but I remember having a tough time focusing on reading. I would have to reread the same paragraph several times before I got it. I just couldn’t focus. There were other signs too like having a really hard time starting a new project or following through etc. I guess everyone hits a point where their coping mechanisms don’t keep up with the demands of their lives. For my son it was 8th grade. For me, it was probably about 35 ..."
woensdag 18 juli 2018
dinsdag 17 juli 2018
zaterdag 7 juli 2018
Make this pain go away
Ik weet echt niet hoe het verder moet want het wordt slechter in plaats van beter. Ik ben moe en futloos en kan gewoon niet voor mezelf zorgen. Er staat me een hele hoop zooi te wachten.
En neen, het was het niet waard. Het resultaat is mooi. Maar ik weet waarom ik jaren de boot heb afgehouden voor die verbouwing. Omdat ik vreesde on te crashen en het niet meer te boven te komen.
Haha.
Haha.
Abonneren op:
Posts (Atom)
