Slapen

Nog één keer slapen en de schoolvakantie zit erop. Het leven komt terug op gang. Ik zal weer mensen zien. September is een sociaal drukke maand. Veel cultuur. Veel feesten. Veel mensen. Ergens kijk ik ernaar uit. Maar dan ook weer niet. Pfft. Slapen. Dat moet ik doen.

Peuten

Het is zo ver: binnen een aantal weken "moet" ik terug aan het werk. In het licht van de voorbije maand heb ik daar zo mijn twijfels over. Want ik sla mezelf ternauwernood door de dag. Kan een hele hoop hulp en coaching gebruiken, als je 't mij vraagt. Maar kom, het moest ervan komen. En voor het zo ver is heb ik nog een afspraak met een nieuwe peut. Een Pesso-peut. De site doet me alvast gruwelen. Tjonge, tjonge, wat een moeilijkdoenerij.

Werk eraan! Nu!

Om de dip waar ik me sinds begin augustus in bevind enigszins te verhelpen, ben ik gisteren eindelijk naar de bib gestapt, om therapeutisch/informatief leesvoer.
Wat voel ik eigenlijk? en Emotioneel in balans bracht ik mee om de laatste DGT module wat uit te diepen. ADHD bij volwassenen en ADHD bij vrouwen zijn dan weer puur ter informatie.

Eigenlijk heel verwonderlijk dat ik - met het internet als mijn voornaamste levensruimte - tot voor kort ver weg bleef van sites en boeken over ADHD. Misschien leer ik nu pas aanvaarden dat "het" er is. En wat belangrijker is: leer ik nieuwe strategieën om het er in de toekomst iets beter van af te brengen. Want het is balen. I can tell.

Pride!

Hoera! Dochter (8) heeft deze morgen met vrucht de praktische proef voor het BLOSO wandelbrevet of A-brevet afgelegd. Vrij vlotjes eigenlijk. Maar toch stonden we - samen met alle andere ouders - te zweten en zenuwachtig te wezen bij de piste.

Wat dat nu precies voorstelt? Wel, om met een paard op de openbare weg te rijden moet je een A-brevet hebben EN 11 jaar oud zijn.

Een externe jury - van BLOSO - komt het examen afnemen. Er dient een rijproef en een springproef (!) afgelegd te worden in groep. En daarbij beoordeelt de examinator het contact met het paard, doorzitten, maken van overgangen, de verlichte zit, cavaletti in stap en draf, de eerste sprong, verzorging van het paard en het onderhoud van het harnachement.

Er is ook een schriftelijk examen over de theorie (kennis van paarden, kennis van het gebruik van de rijbaan, kennis van de hulpgeving, kennis van het verkeersreglement) maar daar mocht ze niet aan meedoen. Niet dat het niet gelukt zou zijn. Maar ze is te jong. Dus moet ze wachten.

update: foto's


Eerlijk gezegd kijkt ze al uit naar de praktische proef voor het B-brevet, die ze al twee keer zag afnemen en die - volgens wat ik zie - binnenkort ook binnen haar kunde zal vallen. Maar ze moet wachten, tot ze 11 is. Je mag ook niet autorijden op je veertiende hé.

Wij zijn fiere ouders. En 'haar' pony heet Pride.

Speaking of wishlists

Mood Alert and Make Me Happy Message Pads: hoe simpel kan het leven zijn?

Shoes are the cure for lots of things

Als het wat minder gaat, ga ik naar schoenen kijken. Niet dat ik er nodig heb. Er staan toch wel een 15-tal paar in de kast (schat ik, het kunnen er ook meer zijn :-) ) Kleren mogen gerust uit de H&M en de Mango komen. Maar schoenen: die moeten picco bello zijn. En liefst ook afgeprijsd. Want ik heb een dure smaak. Alberto Fermani (swoon), Sergio Rossi, Patrick Cox, Fornarina: daar heb ik al "footwear" van. Maar ik blijf dromen. En aan de rekken bij Bethsabee twijfelen. Is honderd euro veel voor een soldeke??

Bloated

Voel me de laatste dagen een beetje zo:

Total Recall

Ha, de laatste dagen besef ik terug goed waarom ik thuis ben. Distractibility & restlessness. Zap. Zap. Zap. September komt in zicht en de weekplanning voor ons vieren - ervan uitgaand dat ik terug aan het werk ben - verlamt me nu al. Ik maak lijstjes en werk er per dag - als het goed gaat - één punt van af. Zoals: de kleerkast van zoonlief uitsorteren. Schoenen kopen met dochter. Boodschappen doen (maar niet genoeg voor de hele week). Opruimen, koken, strijken: onoverkomelijke klussen. Het huis is een bende. En ik loop verdwaald in mijn leven. Surf op het net, maar weet niet waarheen. Zit uren op ebay naar rommel te staren. Blader honderd keer door hetzelfde tijdschrift en duid met een stift de leuke dingen aan. Weet niet wat doen. (Kan nergens aan beginnen.) Verveel me. (Kan me geen half uur aan een stuk bezighouden) Voel me erg geïsoleerd. Life sucks this way. Alles is zo fragmentarisch.
Zap. Zap. Zap. 's Avonds ouwe films op tv, die ik - tegelijk - volg. Total Recall. The Bone Collector. Enemy of the state. Eigenlijk kijk ik alleen nog de CSI's uit. En het valt me op dat ik tegenwoordig op reruns bots. Zoals die van vandaag. En hey: ik wist nog precies hoe het afliep!

Moon over Jackson

Het was al lang gepland dat ik met W mee zou gaan naar Jackson Browne op Lokerse Feesten. Maar ik had nooit gedacht dat hij voor mij ook een backstage armbandje zou kunnen regelen. En dat ik Jackson dus van héél dichtbij zou kunnen zien. Nog dichter dan de keren dat ik op de eerste rij van de Elisabethzaal zat, recht tegenover de man.
Tja: ik hou erg van zijn muziek. En het is ne schone jongen. Een pietje precies on stage: ook deze keer stonden er 13 gitaren klaar en zag zijn haar er zeer verzorgd uit. Ik vermoed dat de man ijdel is. En dat de baard een manier is om de tekenen des tijds te verdoezelen. Maar kom, ik was er ook om te luisteren, hé. En om met een permanent marker en twee cd-boekjes (Running on Empty en mijn favoriet I'm Alive) in aanslag, klaar te staan toen hij van het podium kwam.

"Mr Browne? ..."

En toen signeerde hij, zeer relaxed, beide hoesjes! (OMG, he's cute)

W stond enige meter verder en kon - door zijn Tom Petty T-shirt - Jackson tot een gesprekje verleiden. Plus het "gepersonaliseerd" signeren van nog 2 cd's.

Voor de rest: tijdens het eindeloze gefiedel van de Waterboys heb ik op het terrein rondgestruind. Naar mensen gekeken, Cola plaktattoo's verzameld en polaroid fotookes laten maken bij BASE. En backstage met Rob , de goformusic fotograaf van dienst en de verslaggever voor de Gentenaar gekletst.

What's been missing

Twee weken geen regelmatige, intensieve workout en ik zit op het randje van mijn verdraagzaamheid. Kom nu met niets af mensen: ik heb mijn best gedaan. De vakantie gevierd. Plonsen, spelen, koken, eten, drinken, lezen en luieren. Geen zware inspanningen.

Gevolg: Mijn conditie pijlsnel bergaf en mijn irritabiliteit schiet de hoogte in.

Gelieve kalm en stil te blijven in mijn nabijheid. Zoniet: zoek dekking.

Zucht

Het zou beter kunnen gaan. Te veel hooi op mijn vork gekregen sinds we weer thuis zijn. Maar kom, het is niet allemaal kommer en kwel: ik botste net op de DaVinci method (!!).

The ADHD gene affects the brain's relationship with dopamine. This difference causes one to crave stimulation just to feel alive. When you crave stimulation you are more likely to seek thrills, take risks, discover new ways to do things, be bolder, and have more charisma.

;-)

Trouble

Trouble op het werk - waar ik geheel niet ben maar waar mijn afwezigheid wel als argument wordt gebruikt.
Heel de nacht enge dromen. Ben al een paar nagels armer. En ook heel wat van de moed die ik opbouwde om terug aan het werk te gaan.
Zucht.

Trug

Het was warm op de Veluwe. Zéér warm! Maar door de bomen en de zwembaden hebben we niet echt afgezien.We hebben zeer veel gezwommen (allé, geplonsd), een huifkartocht en een 25 km lange fietstocht gemaakt. De kids hebben op een pony rondjes gereden en dochter heeft een rit gemaakt met een groep ruiters (ze was in de wolken). Alleen zoon zijn verjaardag - in dolfinarium Harderwijk - was nogal heet en zoon had het lastig. Thuisgekomen bleek hij een dubbele oorontsteking te hebben, maar zoals altijd is dat met een nutteloos doktersbezoek en een zestal suppo's over de voorbije dagen, weer geheel van de baan. De dokter zei me nog: "da is nen beer, hé." Voila, een paar foto's!

Allé uppe

Gentse Feesten en mijn dagen zijn voor het eerst in jaren terug vier-vijf uur opgeschoven. Opstaan tussen 10 en 12, niks uitsteken tot 15 - 16u en dan op stap. Met de kids. En dat gaat goed, want het ISTF zit hier ongeveer aan onze deur, dus kunnen we makkelijk voorstellingen meepikken. En zijn we ondertussen Bataclan habitués. De Sterkste Man! Slakken races! Het Lunapark! Zelf Armando en Benito werden aan het kritische oog van onze kids onderworpen. Papa was achteraf wat ongerust over de mogelijke effecten, maar zoon was geheel nuchter over het geziene. "Een meneer zonder armen en een klein meneertje. Maar die mevrouw met de baard was niet echt." Voila, en nu nog denken dat ge er kleuters kunt opleggen in een freakshow!

Yummy nieuw festivalletje!

Ben je ook een fan van El Negocito op de Brabantdam? Dan moet je zeker langs op hun A Ultima Hora festival, op de koer van de schoolgebouwen op de Bisdomkaai (schuin over "groot" St-Bavo op de Reep en vlakbij de Beestenmarkt) Hier is de muziek live, het eten erg lekker en de prijzen OK. En er zit er echte alcohol in de cocktails, die in een glas geserveerd worden. Een verademing na het ijswater in plastic op Polé Polé.

Allen daarheen! Zeg het voort!

Het lijkt erop dat de feesten "onze" kant op schuiven. Van de Bisdomkaai over Boomtown en Au Bain (in de Van Eyck), naar het Spaanskasteelplein, St Baafsdorp en Bataclan. My Baudelo days are over. Tiens.

Nen ezel vergoa an zijn puuten

Het houdt niet op dit jaar: als ik bij dit weer twee kilometer stap heb ik schroeiplekken en blaren op mijn voeten. En het is niet zo dat ik de laatste weken ook maar één keer fancy shoes aan had. Neen, na de Birkenstock sandalen en de Havaianas, ben ik nu ook in het bezit van een paar Crocs. (Dank u W!) en ik wissel deze paren geregeld af, in de hoop de Feesten rechtopstaand door te komen. OK, ik zou ook sneakers met steunzolen en kousen kunnen dragen, maar dat is me te warm. En geen zicht onder een rok of bermuda. Misschien moet ik eens naar de podoloog. Want zo kan het niet meer. Of zal ik MBTs aanschaffen? Hmmm.

Veertig

Dinsdagavond zat ik in zak en as. Eenzaam en onbegrepen. Het viel me dubbel en dik op dat we dit jaar zeer weinig bekenden tegenkomen en dat zo goed als niemand met me praat. En die hitte, ik kan er niet zo best tegen. De voorspellingen waren niet mis.

Woensdag wordt het wellicht de warmste dag van het jaar. De temperaturen zullen in het hele land tot vlot boven de 30 graden ...

Maar kom, het is gevierd. Op de Gentse Feesten, met W. Niks al te wild. Maar wel fun.

Bij het passeren aan een thermometerbord, merkte dochter op dat het veertig graden was omdat mama veertig werd. Yip, het was HEET. De regen 's nachts was meer dan welkom.

Feesten

Een beetje te heet naar mijn zin, en onze feeststemming lijdt eronder. Gisteren zijn we - met uitgeruste kids - pas om 20u vertrokken op onze dagelijkse tocht door de feesten. Naar Polé Polé, naar de Kammerstraat, naar het Baudelopark en dan naar Bataclan. Die om middernacht sloot. Een douche later lagen we allemaal in bed. Tot 10 uur vanochtend. Toch fijn dat ze groter worden en uitslapen!

Overdag is het echt te heet om op stap te gaan. We schuiven de dag dus wat op. Momenteel zijn de kids met papa naar "Cars" in Decascoop (allé, Kinepolis). Daar schijnt het overdag nog te doen te zijn. (Er is wel geen airconditioning en de verluchting maakt te veel lawaai om aan te zetten tijdens de film, wisten ze daar te melden.)

Morgen ben ik jarig. En zoals te verwachten was, heb ik niks gepland. OK, de kids gaan bij opa overnachten, maar voor de rest: I have no idea. Het is te warm om te denken. En op sociaal gebied, ben ik nog steeds een ramp. Mensen uitnodigen voor een drink? Telefoneren? SMSen? Euh ... Laat maar. Het lukt me niet ;-)

Jump!

Yep. We waren er, in het kielzog van W. die sprong. Zoveel volk. Zoveel blog- en andere bekenden. Mijn foto's-uit-de-verte komen er straks aan. Op Gentblogt staan er ook heel wat.
Het was plezant. En fijn dat we met ons vieren nu fietstochtjes kunnen maken. Zoonlief heeft chance met de feesten: hij kan - nu er weinig verkeer is - met ons mee op straat fietsen. Om te oefenen voor september. In afwachting van zijn verjaardagscadeau.

Boerderijkamp

That's why ...

Er liepen de laatste dagen een paar mails binnen van mensen die zich afvroegen of alles goed met me was. Wel euh, het ging meer dan goed. De kinds waren een week op boerderijkamp en Wim had vrij. We zijn veel samen op stap geweest, overal een beetje. Dus waren niet thuis bij de computer. Dus werd er niet geblogd of gemaild. Toch niet door mij.

Ondertussen zijn de kids weer thuis en hebben we gezamelijk de feesten - waar ze naar aftelden - ingezet. Effe naar de stoet geweest en dan wat rondgehangen in het Baudelopark waar ook de halve school te vinden was. Een kalm begin. Het kamp zat nog wat in de kleren ;-)

Ik kan niet beloven dat er de komende veel geblogd zal worden. Met de "Big 4-0" in het vooruitzicht neem ik de dagen zoals ze komen. We zien wel.

Fun will be had for sure ;-))) Deze middag springt mijn wederhelft alvast in de Coupure.