Right-ho

Shame on you

Vasten én (Gentse) feesten.

Een schouderklopje voor mezelf: ik hou vol en het gaat vooruit! Vandaag is het de derde vastendag sinds het begin van de Gentse Feesten en zelfs dat lukt. Op de andere dagen deed ik mijn goesting, mét friet en cocktails en bier. Het verwondert me dat het niet misloopt, want ik had op zijn minst een kilo (of twee) terugval verwacht.

Maar zie: ik stress er niet over. Ik vind het ook fijn om de groep te volgen op Facebook (zoek naar "Het 5:2 dieet. Vasten én feesten"). Let wel: de groep is een "gesloten groep", waar je lid van moet worden. 

Ondertussen heb ik mijn grafiek terug "publiek" gezet en die ziet er schitterend uit, al zeg ik het zelf. Ik gebruik de Valtaf site al héél lang en hou nu in het dieetdagboek bij wat ik op vastendagen eet. Op die manier tel ik dus calorieën. Valtaf.nl is geen app en de interface kan echt beter, maar soit, als ik ingelogd ben en hun server mee wil, lukt het allemaal wel.

Voor de nieuwsgierigen: katirl.valtaf.nl bekijken lukt niet goed op een telefoontoestel, waar ze je blijkbaar verplicht willen doen inloggen, maar wel op een laptop of op een vaste computer.

Update: daarnet zag ik dat er naast de gesloten groep ook een "Het 5:2 dieet. Vasten én feesten" Facebook pagina bestaat. Allen daarheen dus! 

Fourth of July - Fifty in a Fortnight

Blijkbaar moet ik er wat mee ...

As if

De eerste weken

OK, het werkt. Zelfs al eet ik op de dagen tussenin als voorheen - te veel dus - mijn gewicht gaat omlaag.

Inzicht

Met ouder worden apprecieer ik ze meer, momenten van inzicht.

Wanneer de rammelende legoblokjes in mijn kop elkaar vinden en er met een klik iets *nieuws* ontstaat. Iets wat me blij maakt.

Spijts mijn solitaire neigingen, weet ik ondertussen dat inzichten er eerder komen door - yikes - praten dan door lezen.

Goed dus dat er af en toe nog mensen zijn waar ik een gesprek mee kan hebben.

Goed dat er Mindfulness lessen zijn. En Boeddhisten. En therapeuten. Yep.

Fat

Met een werkgeheugen als het mijne is het noodzakelijk om zaken neer te schrijven. Ik hou dan ook veel bij. Al lang. En als ik iets bijhou, gebeurt dat meestal op een georganiseerde/gestructureerde manier. Zo heb ik sinds 2007 geregeld mijn gewicht ingegeven op valtaf.nl en dat resulteert in deze grafiek.



In 2007, in de nasleep van een zware burnout-met-opname kwam de 75 kilo in zicht. Ik sportte wel heel geregeld in die tijd, maar kon ook elk beetje troost gebruiken. En dat is eten absoluut.

Eten maakt mij rustig. Het is altijd mijn "drug of choice" geweest. Voornamelijk omdat ik een schijtlaars/controlefreak ben en "verstandig" omga met roken, drinken, medicijnen & minder legale stuff. Er zijn ook genoeg statistieken over ADHD en verslaving die me schrik aanjagen.

Nu ja, indertijd was ik dus vrij actief maar moddervet. Toen ik begin 2008 besloot om het roer om te gooien, deed ik dat gelijk grondig, met een combinatie van een streng (poederkes & ketose) dieet en veel lopen. En voor ik het wist zat ik aan de magische grens van 60 kilo. 

De volgende vijfenenhalf jaar schommelde mijn gewicht. Bijtijds poogde ik om terug naar 62 kilo te zakken (dan kan ik in AL mijn kleren), wat niet vaak lukte, maar zwaar ontsporen deed ik ook niet. Tegen het einde van 2013 had ik voor een volle marathon getraind en in het voorjaar van 2014 liep ik de stadsloop en een paar andere evenementen. 

En toen - in de zomer van 2014 - viel ik stil. Mijn linker voet deed pijn en dat bleef maar duren. Het bleek "plantaire fasciitis” te zijn. Ik voelde me ook niet echt goed, wat achteraf een complete giller bleek. Door mijn absolute onwetendheid over de (peri)menopauze, had ik alle ongemakken die ik ervoer aan mijn extensieve loopschema toegeschreven. Tot iemand me een boek uitleende en ik plots doorhad dat het wel es hormonaal kon zijn. Ik had geen flauw idee. 

Bijna een jaar later, in juni 2015, toen de linkervoet net genoeg hersteld was na een aantal kine sessies, knalde ik van mijn fiets. In loopoutfit. The irony. De zomer, dat was 8 weken rolstoel en dan krukken en een driewieler.  Achter mijn enkelgewricht zit nu een groot litteken: daar hebben ze van huid tot bot, spieren en ligamenten - gewoon alle lagen - aan elkaar vastgenaaid. Samen met het stuk titanium dat er blijft zitten, vormt dat toch een belemmering. Revalideren doe ik nog steeds. Zelfs vandaag had ik een icepack nodig.

Soit, sinds augustus 2014 zijn de kilo's er gestadig bijgekomen, zodat ik recent - 1 jaar na de valpartij - een whopping 73 kilo op de weegschaal aflas. Tijd om er iets aan te doen, nam ik me voor. Tijd om de draad op te pakken en weer actiever, sportiever en dunner te worden.

Dat ik *echt* in geen enkel kledingstuk meer raakte (thuis werd dit op ongeloof onthaald) en genoodzaakt was om opnieuw "dikke kleren" te kopen, was doorslaggevend. Acht jaar eerder had ik de grote maten rucksigtlos naar de kringloop gebracht. Want ik zou niet meer dik worden. Ik zou altijd spul uit de Zara aan kunnen. Pfft.

Een beetje visualisatie helpt. Want ik snap het nog altijd niet helemaal. Ik grijp nog steeds een 38 uit het rek om dan te moeten concluderen dat ik er mijn kont niet ingewurmd krijg. Ik kijk naar broeken in maat 42 en vraag me af of die van mij zijn. Dat kan gelijk niet. In mijn kop klopt het niet. Op onderstaand prentje wel.

Zo dik als die linkse ben ik nu - op net geen 70 kilo. Zo normaal als die rechtse ben ik als ik 60 kilo weeg. Op 60 kilo is mijn BMI nog 22.9 - verre van graatmager dus.

Enter de 5:2 methode. Als ik 2 keer per week 500 kcal eet in plaats van onbeperkt alles waar ik zin in heb - wat vermoedelijk rond de 2300 kcal per dag was - dan zou het als volgt kunnen gaan.

Stel dat ik op weekbasis 2940 kcal (dus 420 kcal per dag) minder binnen krijg, dan ben ik na een jaar 7 kilo lichter. 

Met de vijs erop (550 kcal per dag, dus 3850 kcal minder per week) zou dat me binnen het jaar zeer dicht bij de 60 kilo brengen.

Een jaar is lang. Vasten is niet echt mijn ding. Ik haat honger. Word er reuze kribbig van. Maar toch ga ik het proberen. 

Great day #worriedsick

State of mind don't look behind

Hands on the Wheel, Eyes on the Road

Mooi zo. Ik blijf erin geloven dat ik stilval voor ik van de weg afraak.

I love Carrie

IS GREEN ELUSIVE?

Overwhelm

Voornemens voor het nieuwe jaar? Daar doe ik niet aan. Bah neen. Ik kies voor actie!
Dus schreef ik me gelijk in voor

• een jaar vol Mindfulness bij Breathworks (zo blijf ik op zaterdag tenminste niet in bed liggen)
• 3 super boeiende online cursussen bij FutureLearn (want wat is dat nu, 2-3 uur werk per week/per cursus?) 
• INTRODUCTION TO CYBER SECURITY - THE OPEN UNIVERSITY (8 weken)
• LEARNING ONLINE: LEARNING AND COLLABORATING - UNIVERSITY OF LEEDS (2 weken)
• GET STARTED WITH ONLINE LEARNING - THE OPEN UNIVERSITY (2 weken)
• en het online event "ADHD Women's Palooza", een hele week vol video sessies over ADHD bij vrouwen (want hey, ik kan gerust 's avonds de opnames bekijken en achteraf al fietsend/wandelend de audio herbeluisteren)

Het effect? Euhm, dat ik in overdrive ga. Heel hard ga werken ook. Elke vraag probeer te beantwoorden. Me alles persoonlijk aantrek. Iedereen van extensief advies voorzie. Elk probleem wil oplossen en liefst ook alle komende obstakels probeer in te calculeren.

Dat ik daarbij chronisch kortademig was en mijn bloeddruk de foute kant opging. Tja. Dat was niet verwonderlijk. Die ongemakken gingen ook over naarmate ik meer focus kreeg. Want - zonder verstikken - werd ik zo immens helder dat ik bergen kon verzetten. Van websites heel goed opkuisen tot uren aan een stuk brol opruimen, ik deed het in de voorbije weken. En ik schreef ook. Alleen mijn (kranten) lezen vlotte niet als anders. Maar soit, dat is ook niet productief. En output zal er zijn dezer dagen.

Goh ja. Ik zit nog in de hyper. Maar het wordt lastig. 's Ochtends word ik wakker met duidelijke herinneringen aan allerhande heftige dromen. De onrust is niet meer te dempen. Ik begin humeurig te worden. Van stil te zitten - op het werk. En stil te zitten thuis. Films kijken in plaats van naar buiten te gaan is dom, maar compleet logisch. Wanneer ik mijn dagelijkse meditatie oefening doe, kan ik alleen vaststellen dat de maalstroom niet te stoppen is. Ik begin ambetant te worden. Minder vriendelijk, om het eufemistisch te stellen. Hoewel dat ook iets heeft, zo eens mijn mond opentrekken op een vergadering. 

Maar het zal niet blijven duren en ik kijk niet uit naar wat komt. Waar is de voorbije maand heen? Hoe hard ga ik crashen? En: is er eigenlijk wel iemand die dit ziet gebeuren?

"Het wordt tijd dat het Krokusvakantie is", hoor ik thuis. Wat me toch doet vermoeden dat ze iets doorhebben.

Jaja, ik had het beter bij wat simpele voornemens gehouden, zoals treffelijk eten en genoeg slapen, en opnieuw een sportroutine opbouwen. (Waar is de tijd dat ik 3 keer in de week een spinning les deed? Of wekelijks meer dan 30 km liep? Nu moet ik mezelf al forceren om genoeg van die door de kine voorgetoonde oefeningen te doen.)

"Op mijn gezond letten" ware een schoon en simpel doel geweest.

But I don't roll that way

Aw heck. In 2016 heb ik al IMMENS veel geleerd.

Incidentally

En toen lag ik wakker
een incident op het werk en ik lig trillend in bed
de "train of thoughts" die ik deze week mindful dien te te observeren, dendert door mijn hoofd

oh neen, ik spring er niet op
ik laat de wagons passeren
of niet?

in plaats van een body scan wordt het een fsck

ik volg een File System Check Course course in Milton Keynes
aan tafel zit een man die Costelloe heet
hij heeft een vet accent
hij vraagt me waar ik die glottisslag vandaan heb

mail sturen op een mainframe sucks

ik geef Unix Sysadmin lessen
soms zitten er burgies in de klas
ik ben taalkundige gedomme

ik installeer systemen voor "Unix Starter Plans"
ik zit in de gang tussen de cubicles naast een nieuw uitgepakt systeem
ik partitioneer, maak en mount file systems
zet er System V en Oracle op
check de Read Me's en hoop dat ik alle versies en updates juist heb

vrijdagavond na vijven
ik zit naast een verse machine
vergis me, tik 1 device name verkeerd in en het OS is weg
dom dom dom
helemaal herbeginnen dus
het zal laat worden

ik ken het root wachtwoord van een hoop systemen
en die zijn niet allemaal voor training

ik zit naast de Sequent in het aquarium
ik worstel me door een knoert van een Volume Manager handleiding
de manuals zitten in zwarte A5 ringmappen - stapels ervan - als bakstenen

RAID - ik denk blauwe zwaailichten
striping en mirroring
device names van het /dev/ikweetnietmeerwat/c2t7d9s2 soort

ik lees en herlees en maak aantekeningen - het gaat traag
ik snap het
maar of ik het beheers?
ik hoop maar dat ik dit begot niet te snel moet gaan doceren
of gaan doen

stel je voor dat ik live moet switchen
dat durf ik niet

ik spendeer heel veel tijd aan mijn job
aan bijleren
het is niet makkelijk, zonder IT achtergrond
ik heb geen context
er is nog geen google

de wagons blijven komen
angst-angst-angst-angst-angst

nu is het anders, denk ik
ik begreep al die dingen maar was er zo onzeker over

is het nu anders?

Share your calendars! Invite me with an .ics!

Oh man, wat ben ik keer op keer blij met mensen die een bruikbare, importeerbare agenda delen.

Niks zo tenenkrullend als afspraken en uitnodigingen overtypen van mails en sites. Geloof me: dat doe ik op het werk al vaak genoeg.

Calendar exports! Dáárom hield ik van Gent Rugby Football Club. En van Breathworks nu. Al was het effe lachen vorige week toen ik een abonnement nam op hun Google Calendars. Want dit stond erin:

Tja. Alsof ik nu ook stress op afspraak wil.

Maar zie, met een beetje knip en plakwerk heb ik er dit van gemaakt. Het staat in de agenda. Met reminders en al. Strak plan!

Ge moogt het officieel ook ondersteboven hangen

Het werkte een beetje op mij, dat behangpapier in restaurant Lof. Enerzijds omdat ik het - wegens een lichte Chinoiserie en behangpapier obsessie - herkende, maar niet op de naam kwam. Anderzijds omdat behangpapier mét rapport naar mijn gevoel bij voorkeur met aansluiting wordt geplakt, wat hier duidelijk niet het geval is.



Ergens vreesde ik dat er nog meer fout zat, nadat ik volgende foto's zag.


© www.etoffe.com


© Designers Guild

Gelijk dacht ik aan het verhaal van mijn tafelgenoot over ondersteboven gehangen bamboe behang, tot ik op deze laatste site volgende verduidelijking vond:

"This superb digitally printed panel design can be used either way up. Exquisite flowers and foliage cascade down or reach for the turquoise sky, which gradients subtly from dark to light."

Tja:  des goûts et des couleurs on ne discute pas.

Life's a Bitch and Then You Die

In 2013 somebody I knew was murdered by somebody I know.
In 2014 I learned that some people just cannot be saved.
In 2015 I found out that some people leave us on a Sunday as that means less hindrance for commuters.

So there’s one piece of advice for 2016 that I’d like to give:

never commit suicide when you feel suicidal. It’s really not the right thing to do.

All I want for Xmas

I don’t really want stuff.

This year I only want to get better.

Britney in de Lidl

Tussen al het kerstgekweel door hadden ze in de Lidl tent-container een of ander aftel programma opstaan, van Radio Nostalgie denk ik. Nu ja, plots weerklonk Britney's Born To Make You Happy. In gedachten was ik hier ergens op de Watersportbaan - ja, ik heb dat met veel songs - en dat maakte mijn dag goed.

En toen dacht ik ook aan iets wat ik geleerd heb

"You can change your own thoughts and your behaviour and see what happens, but you cannot change anyone else."

Dat laatste was ik geheel niet van plan. Dat eerste wel.

Home for the holidays

"Doe je grote kuis?", vraag ze. Omdat ik een gore kabel met suikertje en lamp zonder kap ontdoe van vettige stofpluizen. 

Thuis zijn en weer mobiel zijn heeft zo zijn charmes. Er is weer tijd om dingen aan te pakken. 

Zoals die smerige kat die sinds kort geregeld binnenshuis pist. De spaarlampen die flikkeren als de lichtschakelaar uit staat. Het afstellen van de chauffage in een huis waar "ventileren" en "verluchten" op de lijst van taboewoorden voor tieners staan. En nog wat dingen die afgewerkt of gerepareerd moet worden sinds de verbouwingen eind 2013.

Mindless munching

Ik eet graag. Echt wel, ja. Uit het vuistje. Al wandelend. Al lezend. Alleen. Aan tafel met mensen lukt tegenwoordig minder goed. Thuis nog wel, maar ook daar ben ik onrustig.

Een constante is dat ik altijd en overal “houvast” nodig heb om te blijven (stil)zitten. Een krant. Een papierke en een stylo om wat op te schrijven. Een smartphone. Een laptop.

Geen houvast staat gelijk aan: WEGWEZEN HIER. NU!

Het is nu van de vroege jaren 90 geleden dat ik met een spijsverteringsstop kamp. Een indigestie*. Het eten gaat erin, maar het schuift niet. Hoogst oncomfortabel. 

Met een volle maag kan ik niet slapen. Het moet er dus uit. Niet leuk. Gag me with a spoon, yep. 

Dus ga ik minder eten. En alleen die dingen die me geen last bezorgen als yoghurt, bananen, cakejes met melk, gekookte groenten, havermout. En ben ik me zeer bewust van het feit dat alle feestdagen met enig getafel - ook zonder uitbundige alcoholconsumptie - waarschijnlijk ‘s nachts geknield naast de wc zullen eindigen. En daar kijk ik echt niet naar uit.

Maar wacht es: wetende dat alcohol me ALTIJD de das omdoet (alcohol drinken = braken), is er bijgevolg geheel geen reden om weinig tot niet te drinken. Ik zit met die indigestie. Ziek word ik toch. Tja.

Het wordt een warme Kerst. Ik voel het.

---------
*Aan het woord indigestie zit een verhaal vast. Als klein kind hoorde ik dat vreemde woord geregeld over mijn oom die “ziek” werd van het eten op (familie)feesten. Ik begreep aan geen kanten wat “in-di-ges-tie” was. Pas jaren later maakte ik de link naar “eten verteren”. Dat de man ook systematisch dronk tot ie niet meer wist waar ie was, had ik sneller door.

Mindful Observing & Naming

“Een goede mindfulness oefening om je bewust te worden van je gedachten en gevoelens is door ze te hardop te benoemen.”

Hoera, er is toch één therapeutische oefening die ik nog in de praktijk breng: luidop benoemen.

Als je me dus in het passeren “angstaanval, angstaanval, angstaanval” hoort zeggen, weet dan dat “angstaanval” geen mantra is. Neen: het is een oefening in benoemen. Want gevoelens benoemen, voorkomt dat je erin meegaat of erin “verdrinkt”. Jaja.

Nu ja, beter praktiserende beoefenaars van CBT kunnen me gelijk corrigeren. Want “angstaanval” is geen gevoel maar een gedachte; en dus een interpretatie.

De gewaarwordingen die ik dien te benoemen zijn: “geen lucht krijgen”, “druk op de borst”, “duizeligheid”. En de gevoelens “angst” en “boosheid”.

Maar soit, al die keren dat ik luidop “angstaanval” zeg, herinner ik mezelf eraan dat het iets is wat ik ken en dat het rete lastig maar niet levensbedreigend is. OK, al wat ik weet over stresshormonen zegt me dat vrijwel continue angstaanvallen vreselijk ongezond zijn op lange termijn, maar dat zijn zorgen voor later.

Nu kan ik het aan de kant schuiven als  “niet relevant”. Als “ik moet er binnenkort toch iets aan doen”. Yeah right.

I know I am not dying

Maar het voelt wel zo als ik 's nachts wakker word. Of duizelig over de campus zwalp. Geen lucht. Hartkloppingen. Ik word er zo moe van.

Ondertussen ken ik de symptomen. Ik weet wat het is en ik zit het uit. Het heeft geheel geen zin om te panikeren over uit het niets komende paniek.

Ook dit gaat over. 

Georgia on my mind

Het is vreemd om seizoen 3 van Rectify te bekijken terwijl we de 10 afleveringen van het (langere) tweede seizoen nog niet zagen, maar we pikten toch makkelijk de draad op.

Rectify heeft verschillende elementen waar ik erg van hou. Traagheid. Twijfel. Donkere humor. En Aden Young natuurlijk. Nu eens de onschuld zelve, dan weer zo creepy als wat.

Wat me ook opviel, is het landschap. Dat ik gelijk uit de Walking Dead herkende.

En ja hoor, na even googlen blijkt dat beide series zich in Georgia afspelen en dat sommige filmlocaties wel erg dicht bijeen te vinden zijn. Griffin (Rectify) en Senoia (Walking Dead) liggen op geen 20 mijl van elkaar.

I think we can all relate

Point blank, did you forget how to love, girl, did you forget how to fight. 

Point blank they must have shot you in the head 

Cause point blank, bang bang baby you're dead.

Er is maar weinig nodig om mij terug te katapulteren naar die tijd. 

Some wounds never heal.

Tiffany Warnotte

392 dagen van de aardbodem verdwijnen. Je moet het maar doen.

This Bell Jar Life

Angstig en overprikkeld, het is geen goeie combinatie. Je kan alleen nog schuilen. Je afsluiten voor mensen, geluid en gedoe. Zorgen dat het niet erger wordt.

Het gaat weer over. Er komt een moment waarop ik niet meer onder een steen wil kruipen, uit ellende omdat ik met mensen moet omgaan.

Het is niet omdat ik ze niet graag heb. Helemaal niet.

Momenteel is mijn angst over wat ze van mij vinden (raar en stomvervelend!) te groot om naast me neer te leggen.

Momenteel sla ik in paniek bij het idee dat ik een gesprek moet voeren (WAAROVER? ik kan niks bedenken dat ik wil delen en ze hebben me vast niks waar ik mijn aandacht kan bijhouden te vertellen).

Momenteel kan ik alleen nog schuilen.

Fortune favours the prepared mind

Right ho

(Enkel) Mannen maken plannen

Wow dacht ik - het bestaat eindelijk: een opleiding tot ervaringsdeskundige. Precies wat ik altijd al wou doen!

Toen ik nog plannen maakte, that is.

Tja, ik heb de ADHD-dag gemist. En in geen eeuwen meer een vergadering bijgewoond.

Ik heb het zo al druk genoeg.

Mem space zero

Verlies je bril.
Verlies je sleutels.
Verlies je verstand.

Drink sloten koffie.
Eet alleen op momenten dat je net niet flauwvalt - of wanneer je gezinsleden je ertoe aanzetten
Slaap zo min en zo onregelmatig mogelijk.

Rij op een fiets zonder remmen.

Blijf zoveel mogelijk binnen. Zittend.
Doe 3 weken lang niks van sport - op de ene knullige Tai Chi les na.
Ga op 1 dag ongeveer 6 uur in de auto zitten.

Hou je gedeisd.

Krijg hartkloppingen.
Hyperventileer.
Krijg angstaanvallen.

Neem een roze pil en realiseer je dat je
geen strategie,
geen vooruitzichten
en ook geen energie hebt
om er iets aan te doen.

Decemberweken vol tandarts-, dokter- en kine-afspraken plus allerhande feesten: here I come!

Jurassic

Het was in het najaar  van 1993 dat ik Jurassic Park zag. In Milton Keynes, of all places. Ik was zwanger.
Daarnet zag ik Jurassic World. Dat muziekske alleen gooit me gelijk 22 jaar terug in de tijd.
Tijd heelt alle wonden. It does.
Ik weet alleen nog heel goed hoe ik me toen voelde.  

I don't perform on a throne, peoples

Someone told me Dave Grohl is back at work

Dave Grohl, who 

• is 3 years younger than me

• fell (and fractured his fibula) 5 days after me

• had surgery (6 metal screws in his leg) 1 week after mine 

Clearly wondering why I am not.

All of this has happened before and will happen again

I am indebted to the courtesy of

• Kat Palmiotti http://kathleenpalmiotti.com/tag/broken-ankle-blog/
• Heather https://ouchmyleg.wordpress.com/
• Dilys Morgan http://www.saga.co.uk/health/body/diary-of-a-broken-ankle.aspx

for the following selection of - highly relevant - quotes

• Here’s what I know: when I fell I broke my ankle in three places – two fractures at the base of my tibia and a higher fracture on my fibula. 
• I wasn't strong enough to use crutches. I simply didn't have the arm and shoulder strength.
• The hardest part of this injury so far has been in accepting the limits of my own body. I'm a very independent person
• On a scale of bodily harm, I'd say a broken ankle rates somewhere around a 6. If it's a multiple break that requires surgery (as mine did) then it's maybe a 6.5. It's serious, sure, painful, yes and requires a lot of time to heal and regain strength
• I have more than 50 pairs of shoes. In this collection, I’d say about 10 of them are flat (or reasonably close to being flat)
• I’ve never been in a position where I can’t prepare my own food before. 
• Almost every poster talks about experiencing some form of post-accident depression. Some are serious and require medication, and other people talk about just needing someone to talk to who understands how hard it is to lose your mobility and freedom and what a difficult time it can be. I completely agree.
• Being tired all the time, being less active, being disappointed in my body for not being strong enough and not breaking, it’s all common with this kind of injury.
• For the love of mike, will someone please tell me how you’re supposed to carry a cup and use crutches at the same time?
• Crutches are not meant for speed.
• Everything will take twice as long as it used to. Be prepared for this. Schedule your time appropriately.
• Put on a brave face, but give yourself time to cry. 
• Plus, I’ve realized that I don’t have feeling in the tips of two of my toes anymore.
• I was starting to get in shape before my accident, but six weeks of limited activity has left me in a slightly less svelte state than before.
• Elevation (above the heart) and ice packs are the best remedy to reduce swelling, but even they don’t really seem to do much for the first while. Now that it’s been two months since my accident, I’m very aware of the triggers that cause swelling and how to manage it. 
• It has become evident we can break our bones in unexpected ways and there’s really no way to prevent an accident. 
• It doesn’t really take much to crack those bones, so don’t feel bad if it happened to you.
• It’s evident that having a broken ankle and being unable to do your usual activities can be depressing.
• Crutch use is definitely a skill that needs to be learned. 
• I did a lot of sitting because I was somewhat shaky when moving around.
• The simple answer is you cannot do everything you normally do in the way you normally do it, and in some instances, you can’t do things you normally do at all. To be honest, this constraint – where your body is not able to do what your mind and spirit want – can be somewhat depressive. 
• Sit down while you shower
• You have to find something to keep your mind engaged since your body will not be able to do what it is used to. I’m typically active – hiking, running, walking, helping outside the house, taking the dog for walks, etc. I went from active to being a slug. 
• Having a broken bone truly brings home the adage of, “if you don’t use it, you lose it.” Muscles and tendons that worked just fine for the last 51 years all of a sudden are totally useless after just two months of being immobile. 
• I can’t do anything spontaneously; everything will involve forethought and a loss of independence...
• Elbow crutches that you grip with your hands mean you can’t carry a thing
• Even the smallest tasks defeat me.
• When I move around with my foot dangling, it quickly goes blue.

Know thyself

Zal ik eens wat schrijven? Ja!
Toch effe checken of iemand het hier al over had ...
Yup. Dat is zo.
Wacht: ik ga dat toch een bekijken.
Of helemaal doorlezen ...

OK. Er valt eigenlijk niks nieuws te melden buiten wat gezaag. Ik ben niet uniek. In de verste verte niet.
Het is allemaal al eerder verteld. Ga dus elders lezen. 

Trimalleolar fracture (2)

Geen flauw idee hoe ik eraan kwam - aan die idiote illusie dat mensen met een gips gewoon een gips hebben en verder niks, geen last en geen pijn of zo.

Dwaas mens. Ha!

Karma?

Is het zorgwekkend of enkel veelzeggend, dat het me 3 weken kostte om iets te doen?

Drie weken eer ik van overwerkt en oververmoeid op het punt kwam dat ik wat ruimte kreeg in mijn hoofd.

Ik wist dat ik absoluut aan rust toe was en die rust is er op een geheel ongeplande manier gekomen, op het moment dat alles in het teken stond van de twee zwaarste lesweken van het jaar.

Life is funny that way.

Niet dat je enkel breken een aanrader is. Geheel niet. Neem het van mij aan.

Trimalleolar fracture (1)

Twee weken liggen en zitten. Ongemakkelijk, van pijnstiller naar pijnstiller - duf en drugged. En ik die dacht dat het best wel OK zou zijn. Tijd om te lezen en zo. Of series te kijken.

De realiteit was dat ik enkel aan kranten- en tijdschriftenartikels toekwam. Heel traag probeerde verder te lezen in een moeilijk boek. Op Facebook en Pinterest zat omdat ik dat ook al liggend kon. Onbeholpen hulpbehoevend was. Pijn had. Geen reet uitstak.

Revalidatie (1)

Na deze rolstoel dagen staan me nog ettelijke maanden van revalidatie te wachten. En het ongeluk wil dat ik van ver kom.

Na maanden van spannende laarzen, pijnlijke billen, rare spiertrekkingen achter mijn knie en opstoten van hielpijn, werd het vorige zomer duidelijk dat mijn hele linkerkant echt niet meer mee wilde. In juni 2014 liep ik nog de middernachtsloop. Nadien ben ik langzaam uitgedoofd. De kine die ik toen al had, bracht geen zoden aan de dijk. Met enkel symptoombestrijding raakte ik uiteindelijk niet meer vooruit.

In januari 2015 meldde de verdacht dure UZ sportarts - tijdens de 5 minuten durende consultatie - dat het om “plantaire fasciitis”, een ontsteking van de peesplaat onder de voet ging. En dat er geen behandeling met garantie op beterschap bestond. "Maar het gaat over". Jaja, ik moest mijn "core" verstevigen en mijn heupflexibiliteit onderhouden, maar meestal lag ik strijk. Met mijn niet aflatende werklast en werkijver, kwam er van regelmatig sporten steeds minder in huis. Van al dat bureaustoel zitten ging het ook van kwaad naar erger met mijn nek, schouder en (rechter!)muisarm. 's Avonds te laat thuiskomen, te laat eten en dus te laat zijn voor de lessen in Escape: dat was het vaste scenario - waar ik ongelooflijk ongelukkig over was. En als ik me gefrustreerd en moe voel, ja dan eet ik meer en drink ik graag een glas. Als je helemaal de moed verliest, halen aangepaste steunzolen geheel niets uit. 

Om de wekelijkse loopsessies te compenseren, ging ik wel geregeld zwemmen. Iets waar ik nooit erg van hield omdat ik absoluut geen "techniek" had en bang was om te verdrinken, zo met mijn hoofd onder water. Maar zie, ik leerde - met brilletje, neusknijper en begeleiding - de schoolslag correct uitvoeren en er ook nog lol in te hebben. Op het gebied van vetverbranding was ik ondertussen de veldslag aan het verliezen ... De leeftijd en zo vereisen nu eenmaal meer inspanning voor een zelfde resultaat - niet minder. 

Dus mag ik me aan een serieuze uitdaging verwachten: met een aaneengevezen rechterenkel, een overbelaste linkervoet en zo'n 10% extra lichaamsgewicht (op 1 jaar aangewonnen) zal dat revalideren niet vanzelf gaan.

Broke my ankle in 3 places

and then I braked and put my foot down - while the bike was still moving

On my wishlist: everything in the Brussels Nike Store

Ik was er me maar halvelings van bewust, dat er in Brussel een Nike Store is, in de Nieuwstraat. Misschien omdat ik een eind geleden tot in Londen toe op zoek ging naar een kwalitatieve en mooie loopoutfit die NIET zwart of (fuchsia)roze was en toen ongelooflijk gefrustreerd opgaf. In die tijd bleek dat alle grote sportmerken - inclusief Nike - maar een fractie van hun collecties in Europa verdeelden en dat de "fancier" items die je op hun site of webwinkel in de USA kon zien, niet buiten de USA konden worden geleverd. Of je moest op eBay gaan zoeken, en bereid zijn woekerprijzen te betalen.

Ondertussen slaagde ik erin om in Atlantic City een paar interessante Nike outlet koopjes te doen. En is loopkledij ook hier van saai naar helemaal kleurrijk geëvolueerd. Problem solved. Naast een board vol pins heb ik ook een kast vol sport outfits en geen reden tot klagen.

Tot ik vandaag dus de Nike Store binnenwandelde en onmiddellijk in de zevende hemel was. Wat een keuze! Wat een kleuren!  Turkoois en teal en fluo geel en oranje en OMG die Nike Free TR 5 Flyknits! I want them all!


 
Maar toen keek ik eens goed naar de prijskaartjes en slikte ik.
OK. Nike is duur. Maar soms is het er ECHT wel over.

Het toeval wou dat ik een half uur eerder 2 "basic" seamfree hemdjes had gekocht - in de Primark. En die kostten zowaar minder dan een tiende van hun Nike dri-fit knit tegenhangers.

Ik hoor het u al zeggen. De Primark is verwerpelijk. En de kwaliteit, dat zal ook niet hetzelfde zijn.

Maar of die goedkopere echt "brol" zijn? Dat durf ik te betwijfelen. Want ik loop al jaren in "goedkoop" seamless sportondergoed van bij Lidl. Sommige van mijn "onderlaag" spullen zijn meer dan 5 jaar oud. En die zijn dus al heel heel vaak gewassen. Maar nog altijd absoluut functioneel.

De Primark heeft turkoois en anthracietgrijs. Lidl heeft ook bessenroze. En soms zwart met groen of zwart met paars. Nike is mooier. Een beetje toch. Nike betovert. Nike maakt me hebberig. Maar Nike is immense promobudgetten. Die ik meebetaal om ook met hun swoosh te koop te kunnen lopen.

Het soms bevreemdend, maar niet verwonderlijk dat zowel de H&M, als de Lidl, als de Primark schaamteloos zwart-witte Nike designs imiteren. Want zie, mijn nieuwe pet is geen Nike. Just looks the part.

Episodes (2015)

1. Homeland: alles wat tot nog toe hier op tv kwam. Vier seizoenen dus.
2. Game of Thrones: idem. Vier seizoenen. Het rare is dat ik vorig jaar op het vliegtuig naar de USA een hele hoop afleveringen zag die ik me niet kan herinneren.
3. The Walking Dead:  2 seizoenen op tv. Ben net - sinds gisteren - herbegonnen met een stapel DVD's. Eerste seizoen uitgekeken en was al heel wat vergeten ...
4. Battlestar Galactica: op tv gevolgd en nadien de hele DVD box uitgekeken. En ook heel Caprica. En de films. Check.
5. Lost: opgegeven na het tweede seizoen. Ook de allerlaatste aflevering bekeken. Dat was gelijk afdoende closure.
6. The West Wing: opgegeven na het tweede seizoen. Had ooit veel ambitie om de hele reeks te bekijken ...

1. Firefly: alles. Meer dan 1 keer denk ik. Check.
2. Nashville: we zitten ergens in het tweede seizoen. Love it!
3. Six feet Under: alles. Mijn favoriete serie. Absoluut. Check.
4. Californication: ergens blijven steken, er liggen hier nog nieuwe seizoenen
5. True Blood: ergens blijven steken, we moeten de draad weer oppikken
6. Dexter:  ergens blijven steken, er ligt hier nog 1 nieuw seizoen. 
7. Weeds: opgegeven in seizoen 5 
8. Glee: opgegeven wegens toch te puberaal
9. Buffy the Vampire Slayer: alles. Essentieel! Check. 

Het is inderdaad allemaal een kwestie van tijd en van afspreken als je met 2 of 3 thuis samen wilt kijken ...

More on this?

Dagen zonder ...

Het zonder vlees deel ging uitstekend. Zonder alcohol ging ook goed, 4 keer op 46 dagen is meer dan ok, als je weet dat het bij 2 van de 4 keer om 1 glaasje ging. Zonder (extra) suiker ... dat was erg moeilijk. Ik heb het lastig om niet te snoepen, om geen koffiekoeken en candybars te eten. 

It's a pine forest: I see *needles*

I can't see the wood for the trees? Huh?

Someone once said that there are actually three kinds of people: leaf people who just see leaves, tree people who see leaves and trees, and far more rarely, forest people who understand that leaves and trees make up forests and that forests are very different.

WTF?

Leaf people are just fine. They are detail oriented.

Try me.

Easily overwhelmed and unproductive

Just for the record.

All family stuff makes me deeply cynical and morose, especially when I start thinking about how we somehow persist in doing the same stuff our parents did to us.

Let's go to Memphis in the meantime

Nashville, Tupelo, Memphis, Luckenbach, Austin & Paris, Texas en nog zoveel meer ...
He did it.
Het is volbracht!

Pictorial Rant (1)

Nine years - Where did the time go?

1. Those who waste the most time are usually the first to complain of having too little.

2. Being busy is not the same as being productive.

3. Do you repeat mistakes or learn from them?

4. Do you invest your time or spend it?

5. If everything is a priority, nothing is a priority.

6. Urgent is not the same as important.

7. Do little daily distractions sidetrack you from getting big things done?

8. Do you spend more time stressing about what has to be done or doing it?

9. Do you start everything from scratch?

10. Do you get easily overwhelmed and become unproductive?

11. Do you gravitate to things that you enjoy or to your priorities?

12. How many times do you redo something because you rushed it the first time?

13. Do you let other people hijack your time?

14. Do you believe in preventative maintenance or wait until things break down?

15. Do you address small problems before they get BIG?

16. Do you anticipate situations or react to them?

17. Do you spend more time lighting fires or putting them out?

18. Do you buy time by getting less sleep and then lose time because you’re overtired?

19. Do you buy things because you think you like them, only to return them later?

20. After making decisions, do you look forward or backward?

21. How much valuable time do you waste trying to save a few dollars?

22. Are you productive while you’re waiting for someone?

23. Do you settle for excellence or strive for perfection?

24. Are you conscious of how you spend your time?

25. Do you help everyone except yourself?

26. Do you call three times or leave a voicemail?

27. Do you buy cheap merchandise and replace it regularly?

28. How many times do you read something before acting on it?

29. The two greatest time-savers are saying, “I don’t know” and “I was wrong.”

30. Are you decisive or do you rethink and rethink and rethink decisions?

31. Do you fill up your gas tank or make several stops each week?

32. Do you tackle your day by completing the next item on the to-do list or what’s most important?

33. Do you cancel meetings if there’s nothing to discuss or do you meet because it’s on your calendar?

34. Do you ask all your questions at once or go back again and again?

35. Do you stress over things that you can’t change?

36. How much time do you spend on low-priority items?

37. Do you spend more time building relationships or mending them?

38. How much time do you spend looking for things?

39. Do you consolidate similar activities to save time?

40. Do you learn anything after running into a wall? (Or, do you run into it again?)

41. If you don’t take time to smell the roses, both you and your nose will be missing out.

42. Do you insist on approving everything, yet are unavailable to review anything?

43. Does your schedule conflict with your priorities?

44. Do you set aside quality time with your family?

45. Do you measure achievement by the time that you put into something or by the value that you provide?

46. It’s important to say no to some people in order to say yes to others.

47. Do you take the time to reflect on your day?

48. Do you have any downtime?

49. Do you focus on doing things right or on doing the right things?

50. Do you have more on your to-do list than you can possibly do?

51. Do you set a specific time for returning calls and e-mails?

52. Do you strategize the most efficient way to get things done?

53. Do you reduce clutter and throw out junk?

54. If you can’t find the time, it’s not important.

55. Do you select one thing to accomplish each day?

Source: www.franksonnenbergonline.com/posters/where-did-the-time-go/

  

Pour oil on troubled waters?

OK, laten we het eens hebben over de H in adhd; die van “hyperactiviteit”. Om maar eens duidelijk te maken dat die niet enkel slaat op fysieke hyperactiviteit. Als volwassene heb ik weinig last van wiebelen of wippen. Of “rondlopen wanneer dat niet past”. Mijn zenuwtics - momenteel weer op mijn nagels en de binnenkant van mijn wang bijten - zijn vermoedelijk storender voor mezelf (ja ik vind dat vies & yuk) dan voor mijn omgeving. En als ik al eens bij aanhoudende angstaanvallen gedempt gil, dan probeer ik dat uit het zicht te doen - op de fiets of zo.

Het is wat je NIET ziet, dat me op dit moment heel hard zot maakt.

Als mijn gedachten gelijk een snelstromende bergrivier zijn, dan is hyperfocus - de mentale hyperactiviteit die ervoor zorgt dat ik uren aan een stuk een onderwerp grondig kan uitspitten - de wildwater kajakker op de woeste stroming. Zolang er een boot is om te sturen, lukt het wel. In de zin van: ik lever consistente resultaten af. Maar de boot besturen is super lastig en ik weet maar al te goed hoe het is om die te crashen en te verzuipen. Dus wil ik dat vermijden. Ga ik harder werken. En word ik moe … Doodmoe.

Er is geen stop knop. Enkel een aanhoudende portie adembenemende onrust.

Als ik het niet kan stoppen, kan ik misschien de golven neerslaan? Zodat ik even van die “I think I'm capsizing” af ben. Allright: dat kan. Op een goeie manier, door zorgvuldig te leven. Op tijd en gezond te eten. Genoeg buiten te komen en (vooral) zeer geregeld te sporten. Maar dat lukt me weer niet.

Dus ga ik er tegenaan met glaasjes wijn en roze pilletjes en ben ik ongelooflijk boos op mezelf: als ik er al in slaag om olie op de golven van onrust te gooien, is het maar voor even. De golven worden toch steeds hoger en alcohol en alprazolam maken me mottig.

Ik ben weer zo druk met werken bezig, dat ik nog nauwelijks hoor of begrijp wat er van mij gevraagd wordt. En ik vrees altijd het ergste, zodat ik voortdurend in stand-by modus blijf om ervoor te zorgen dat ik niets vergeet. Of verknoei, god beware.

Het heeft allemaal geen zin. Ik heb ook helemaal geen "paar dagen rust" nodig.

Neen. Ik neem me voor om vanaf maandag gewoon BETER te leven, zodat ik niet kapseis en verzuip.

Ik ga tijd maken. Voor buitenlucht. Voor sport. En om alleen te zijn.

At the end of the day, I’m usually just a girl who drops more balls than I catch

Zou iedereen dat voelen, dat de stress bij de start van het academiejaar elk jaar toeneemt?

Voor de herfstvakantie was het retedruk op het werk. En toch was ik immens verveeld. Been there, done that ... Voor de zoveelste keer hetzelfde - of net niet natuurlijk, want onze IT staat niet stil en ik pas de lessen die ik geef natuurlijk inhoudelijk aan.

Ik had er weinig zin in, in dat lesgeven. Veel beter word ik er niet meer in en ik steek er momenteel niet veel meer van op. Bovendien kost het me - nog steeds - heel wat moeite om de voorbereiding in mijn werkgeheugen te stampen.

ZUCHT

Mijn aandacht zwierf uit naar tal van nevenprojecten. Met alle gevolgen vandien. Terwijl ik overdag keihard nieuwigheden verkende, massa's bijleerde en helpdeskpagina's zat bij te breien, schoot het meer dringende werk - de lesvoorbereiding - voor geen meter op. Nachtwerk, dat werd het uiteindelijk. Véél nachtwerk. Tot twee uur 's nachts voorbeelden zitten aanmaken omdat ik er te lang mee wachtte, that is sooo me. 

Het goeie was, dat ik behoorlijk focus had - weken aan een stuk. Het minder goeie, dat ik die focus met de beste wil van de wereld niet op de "dringende" zaken gericht kreeg. 

Tegelijk met de verveling kwamen ergernis en lichtgeraaktheid. Ergernis over "domme mensen die niks begrijpen" en lichtgeraakheid over hoe ik "als een domme kalle" benaderd werd. Ik weet het, dat zijn signalen voor mij om gas terug te nemen. Maar ja ...

ZUCHT 

Ondertussen werd er ook "flex werken" ingevoerd. En kwam er plots een vrouw aan het bureau naast mij zitten. Met 8 vrouwen op 80 werknemers, was dat nooit eerder gebeurd. Ik vond het behoorlijk verontrustend.

Want voor mij hoeft het niet, sociaal gedoe met vrouwen op kantoor. En eigenlijk ook niet met andere mensen. Ik word moe van vergaderen - er zijn gelijk nooit actiepunten. Ik doe niet aan politiek of gekonkel. En ook niet aan beleidsnota's. Allemaal tijdsverlies.

Laat mij maar analyseren. Doordenken. Linken. Creëren.
Laat me duiken in de diepste laag. Me vastbijten tot ik het helemaal begrijp - ook al is dat niet echt nodig.
Laat me vooral met rust.

Want ik werk voort. Verzamel de stukken van de puzzel om die samen te leggen, in de hoop ze aaneensluitend te maken. Door consistentie. Terminologische afspraken. Structuur.

Omdat ik een idealist ben. Geloof dat het allemaal beter kan. 

Omdat ik heel constructief wil zijn - maar niet ingeperkt. 

Omdat ik geloof in bottom-up.

Ik verleg keien in de rivier en zie dat het beter wordt. Jaar na jaar.

Maar ik maak me geen illusies over mijn aandeel.

Het is niet omdat je snel(ler) iets snapt, dat je er meer kan mee aanvangen.

Het is niet omdat je veel details kent, dat je overzicht hebt. 

At the end of the day, I’m usually just a girl who drops more balls than I catch.

Inzicht en begrip

Het voordeel aan ouwer worden is dat je meer inzicht en begrip krijgt.
Dat je - bijvoorbeeld - begrijpt waarom mensen ongezonde, domme dingen doen als zichzelf de vernietiging inzuipen of ogenschijnlijk zomaar uiteengaan omdat “het” - wat dat dan ook mag zijn - “op” is.

Het nadeel aan ouwer worden is, dat inzicht en begrip niet vanzelf uitgebreid worden met een set van goeie redens om zelf geen stommiteiten uit te halen.

Geen reden tot paniek echter.
Alles fijn hier.
Het viel me gewoon op.

Het pompoen seizoen

Eerlijk: tot een paar jaar geleden vond ik pompoenen, net als courgettes, bijzonder onsmakelijk. Omdat ik niet wist hoe ze klaar te maken. Ook al volgde ik een recept, de soep eindigde meestal voor meer dan de helft in de afvoer. De huisgenoten waren geen fan en ik al evenmin. En alles - op zijn Amerikaans - met smelt- of strooikaas overgieten, dat doe ik liever niet.
Maar zie, toen ging ik op weekend met de Boeddhisten. En daar at ik pompoen uit de oven. Gewoon zo, zonder meer erin gelegd en gegaard. Super lekker. En toen realizeerde ik me dat het op die manier kon. Niet door die pompoen rauw en keihard in stukken te hakken en die plat te koken, maar door hem geheel - of gehalveerd en bestrooid met een pak kruiden - te garen.
Et voila, sindsdien eten we hier thuis pompoen a gogo. Gewoon door de (rest)warmte van de oven te benutten, door na het koken een pompoen een uur (of twee) te laten garen. Om er dan - al dan niet geschild - verder mee te werken.  Met tandoori. Met harissa. Met look. Met gember. Met (gevriesdroogde) korianderblaadjes. In soep. In puree. In risotto.
En dat is lekker. Yup.

Picture perfect

Toen we hier 14 jaar geleden voor het eerst rondkeken, waren we direct overtuigd: een goed gelegen, groot huis, met garage, binnenkoer en atelier, plus de mogelijkheid om bij Stad Gent een stuk tuin aansluitend op het buurtpark te kopen. En ik denk er nog steeds zo over. Voor geen geld van de wereld wil ik hier weg.

Maar groot en oud - bouwjaar 1895 of zo - wil ook zeggen: potentieel veel werk. Gelukkig was het huis in orde - de 2 laatste renovatiefases, rond 1960 en ergens begin de jaren 90, lieten ons toe om zonder voorafgaande renovaties te verhuizen. Alles zat erin: een keuken, een badkamer en centrale verwarming.

Na een nieuwe gevel, een nieuw dak met veluxen, een nieuwe zolder, (bijna) overal nieuwe ramen en een heringerichte tweede verdieping met 2 ruime kamers per tiener, zijn we aan de afwerking van de (ouderlijke) eerste verdieping bezig. Waar sinds kort een compleet nieuwe badkamer met apart toilet, een ruime dressing en een grote “muziekkamer” te vinden zijn. Het pleisterwerk is al goed uitgedroogd. De afwerking: daar zijn we mee bezig. Schilderen en inrichten. Beetje bij beetje. Het gaat vooruit en het ziet er steeds beter uit. Maar we blijven natuurlijk spullen van de ene kamer naar de andere verhuizen, tot het einde (met genoeg opbergruimte en zo) in zicht komt.

Het gelijkvloers, daar zijn we nog niet aan begonnen. Niet dat dat erg is. Maar het is wel de plek waar mensen langskomen. Of: niet meer langskomen. Want het is een rommeltje. De living is uitgeleefd, de keuken is onhandig en de koer heeft een afgebladderde muur en tegels die sinds de laatste werken compleet verzakt zijn, zodat de mottige oude teakhouten meubels schots en scheef staan tussen het weelderige onkruid en de resten bouwafval die ooit naar een containerpark moeten - net als driekwart van wat er “voorlopig” in het atelier gestockeerd staat.

Of ik dat erg vind? Ja en neen.

Ja, omdat ik een perfectionist ben. Al veel te lang interieurtijdschriften lees en licht manisch verfkleuren en spullen op Pinterest verzamel. Voor mij moet het er “juist” uitzien. Of het doet een beetje pijn. Snapt u dat?

Neen, omdat ik OPGEGEVEN heb. Sinds de laatste keer dat ik alle teak met een tandenborstel hyper clean kreeg, is het inzicht gekomen dat ik hoe dan ook ALTIJD verlies. Van de elementen die teak meubelen van groene smurrie voorzien, van huisgenoten die meer rommel maken dan ik kan verdragen en van mezelf: als ik mijn energie niet goed besteed, ga ik geheid onderuit. Dus moet ik kiezen. Ofwel ga ik als een gek schoonmaken en klussen en kan ik zonder schroom mensen uitnodigen. Ofwel laat ik de boel de boel en haal ik niemand binnen.

Het is dat laatste geworden. Als ik het enigszins kan vermijden, nodig ik geen mensen uit.

Niet dat u niet welkom bent, maar etentjes en feestjes - met uitzondering van familiale elk-om-beurt toestanden, dat hebben we hier niet meer. Ooit geraakt het opgekuist. En dan zien we wel weer. Maar nu niet.

Post scriptum voor wie afkomt met “dat is typisch als je een oud huis koopt, het stopt nooit”.
Gelieve eens te checken of uw nieuwbouwwoning - die gemiddeld echt veel kleiner is - na 14 jaar geheel piekfijn in orde is. Met blinkend barbecuerooster toe. I dare you.

A thousand women behind me

Een week geleden had ik er nog niet aan gedacht om aan de Midzomernachtloop deel te nemen. Het gaat niet zo goed met mijn sportieve bezigheden omdat ik me niet echt fit voel. Ik miste al meer spinninglessen dan ik er volgde en het in april gestarte loopschema (doelstelling: een halve marathon op 21 juni) hield ik maar kort vol. Chronisch hyperventileren is SLOPEND. Mentaal klaarwakker maar fysiek uitgeput, zo was ik meestal.

‘k Was al blij dat ik de (middelbare school) vakantie haalde. En dat dit weekend me eindelijk de kans gaf om uit te rusten. Maar toch, toen ik bij een facebook vriendin las dat ze haar “running bib” van de hand deed, besloot ik die over te kopen. Het loopt wel los, dacht ik zo. Ik heb het hele weekend toch niks te doen.

Dus ging ik gisteren om half zeven met de mijnen naar De Kaai en at ik friet met een visbrochet en bearnaise, om me achteraf thuis in de zetel neer te vleien en zappend op een idiote sexy David Boreanaz movie te botsen. Het was al negen uur toen ik in looptenue (magenta Nike shirt, lange ondertight en zwart looprokje, roze sokken, Saucony Triumphs ) en ietwat gestresseerd vroeg of ik snel naar de Blaarmeersen kon gevoerd worden (want daar stond nog een fiets in het rek waar ik mee naar huis kon) .

Geen eindtijd. Geen vooraf berekende splits. Geen gezelschap om me af te remmen. Geen plan tout court.

Ergens achteraan in het startvak hoorde ik een vrouw “een uur en een kwart” zeggen en ik dacht: “die moet ik in de gaten houden”. Rustig aan, nam ik me voor. Als ik mezelf hoor ademen, ga ik te hard. Dus liep ik niet te snel, maakte ik me niet druk om de wegversmallingen (aan de Groene Vallei ter hoogte van Volta was het ECHT ZOT) en hield ik mijn angst voor stampedes op fietsbruggen en -doorgangen onder controle (Zijn die wel voorzien op zoiets? Ik herinner me beelden uit Nederland, met een heleboel mensen in het water …)

Vlot lopen was het niet, maar ik liep alleen, en dan wil ik toch voorbijsteken. Bij het 5 kilometer bord hoorde ik iemand “28 minuten” zeggen en dat kon ik moeilijk geloven. Maar ik bleef cool en vertikte het om de lopende Nike+ registratie te checken. 

Al bijeen heb ik mezelf geen geweld aangedaan. En ben ik na 1 uur en 3 minuten over de finish gelopen. Met de correctie in gedachten, verwachtte ik me aan exact 10 kilometer per uur, mijn oude, “reguliere” tempo. Gezien de omstandigheden ging het dus behoorlijk. 

Na correctie bleek het resultaat 58:31 te zijn. Nummer 368 van de 1368 vrouwen op de 10 km.

Je ziet me in het finish filmpje afkomen, bijna helemaal achter een grote meneer verstopt.

A lifetime of ADHD failures

Hoewel ik het lang niet altijd met hem eens ben, vind ik vaak troost in de schrijfsels van Douglas Cootey. Zoals vandaag.

Hyperdrive

Het gaat al weer een eind niet zo goed. Mijn "symptomen" zijn erger dan ooit. Ik ben momenteel hyper (en dus heel heel erg helder en niet te stoppen) maar fysiek heel mottig. Kan niet hard sporten omdat mijn hart en bloeddruk niet meewillen - en dat jaagt mij angst aan. Ben bang dat er echt iets gaat mislopen, als gevolg van de enorme stress die ik constant voel. Want of ik nu sport of niet, permanente extreme stress IS de oorzaak van hartproblemen en zo meer ...



Zoals altijd heb ik het extreem moeilijk met STARTEN en STOPPEN. 's Ochtends raak ik absoluut niet in gang en 's avonds is er geen manier om rustig te worden. Koffie en suiker zijn zowat de hoofdbestanddelen van mijn dag, met alle gevolgen - ettelijke kilo's - vandien ... Ik weet ook dat alcohol "dom" is - daar word ik NOG dikker van - maar na een reeks van 18-uren dagen is een pint of een glas wijn niet anders dan zelfmedicatie, om toch wat te vertragen.

Tja, op dit moment zit ik ook te veel op een high om "verstandig" te gaan leven, met gezond eten en yoga en mindfulness en al die dingen die ik een paar jaar geleden nog min of meer in de hand had. Het zit me dwars, maar door die high ben ik ook ongelooflijk productief. En dat is fijn. Zowel op het werk als erna. Want ik lees het halve internet door, pin me te pletter en schrijf (blog drafts) a gogo.

Relax?

Ontspannen zijn is goed, neen?
Bwah.

Ontspannen zijn, wil ook zeggen dat ik nog WEL alles wat ik moet onthouden noteer, maar het compulsieve checken van agenda's en (ellenlange) To-Do Lists achterwege laat.

Zodat ik vergeet, verkeerd inschat en steken laat vallen.

De omgekeerde wereld

Het gaat goed. Dank u.
De verbouwingsstress is weg - de lijst met af te werken klussen schiet voor geen meter op maar daar kan ik NIKS aan doen dus laat ik het los. We zullen ooit schilderen. En kasten zetten. En weer uitpakken. Maar nu nog effe niet.
De crisissen veroorzaakt door ondermaatse schoolresultaten zijn bedwongen. Zucht. Tieners en motivatie. Ouders en onmacht. Niet goed voor het hart, die dingen.
Onze reis naar de USA in de paasvakantie was absoluut een succes. Ik probeer tijd te maken om de foto’s van (geo)tags en commentaar te voorzien, maar voor de nieuwsgierigen staan ze al hier.
Voor de rest ben ik al dagen vrolijk en jumpy. Een beetje praatziek. En afgeleid. Procrastinating like there’s no tomorrow gevolgd door (nachtelijke) werksprintjes, het is niet ideaal, maar ik leef ermee. Probeer weer vaak te sporten (en dat lukt redelijk goed). Ik ben ontspannen van reis teruggekomen en wil - ondanks de potentieel overvolle agenda in de komende weken - enigszins ontspannen blijven.
Maar toch denk ik: moet ik me nu zorgen maken over een hypomane fase. Of is dat weer de wereld op zijn kop?