A picture is worth a thousand words

Maak je geen zorgen! zegt men mij. Allez seg.

Drowning by Art By Moga

You cannot pour from an empty cup

Goed zorg dragen voor jezelf staat hoog aangeschreven in het boeddhisme. Ik weet dat. Toch doe ik weinig of niks in die zin. 

Chronisch uitstelgedrag, zo kan je het noemen. Foute prioriteiten stellen, dat ook. Als puntje bij paaltje komt, is er maar één iets waar ik alle energie tegenaan gooi, en dat is het WERK. Want dat is BELANGRIJK. Eerst werken, en dan de rest. En bij die rest sta ik zelf als laatste in de rij. Met de gekende gevolgen: ik doe door tot het licht helemaal uitgaat. 

 

Ik zag het niet aankomen. Geloofde dat ik aan hetzelfde tempo kon blijven voordoen. De peute, die me - een jaar geleden - waarschuwde "dat dit niet zou blijven duren", vond ik aandoenlijk.  

Je weet niet wat je voelt. Je voelt niet dat je moe bent. Je stelt belangrijke behoeften uit.

Jaja. 

Ik hyperventileerde en verging van de angst. Maar ik deed voort. Geen focus? Giet er wat koffie op. Moe? Giet er sloten koffie op. Honger? Daar doe ik niet aan! Eten moet je inpakken (duh!) of kopen en meebrengen of je moet je werk onderbreken, opstaan en naar de resto. Ik heb helemaal geen tijd voor die crap. 

Twee dagen per week vasten en terug op gewicht komen: het werkte tot ik massa's suiker nodig had om alert te blijven. En nadien veel eten om wat rustiger te worden. 

Al die maanden dat ik zoveel mogelijk "onrust" probeerde te vermijden door systematisch weg te blijven van mensen. Heel de tijd dat iets uitsteken thuis (zoals koken & boodschappen doen) nog nauwelijks lukte ... Was er dan niemand die de bui zag hangen? Geloofde iedereen - zoals ik - dat  ik weer op mijn plooien zou komen wanneer het wat minder "druk" zou worden? Dat ik het wel zou "trekken" tot de volgende schoolvakantie? 

Project zelfzorg: ik had het er tien jaar geleden moeilijk mee en het is niet er niet veel beter op geworden. Ik heb weer een lijstje met werkpunten; waar ik voorlopig niet eens veel van bak. 

1. Als je hulp nodig hebt, vraag er dan om.
2. Beweeg
3. Rust
4. Eet gezond & gevarieerd
5. Stel je grenzen
6. Doe niet te veel
7. Zorg voor structuur
8. Wees lief voor jezelf

Questions

Gisteren en vandaag ben ik - om gezondheidsredenen - de deur uit geweest. Mensen gezien en zo. En dan komen er vragen. Meestal mijn favoriete vragen.

"Draag je wel genoeg zorg voor jezelf?"
Neen. Anders was dit hier nu niet gebeurd.

"Hoe zit het met je netwerk?"
Last time I checked the wifi was on.

People. You gotta love them.

Fight, Flight, Freeze Responses

En, hoe voelt het, vandaag? Euhm...

Frozen, denk ik. 

This is a test (This is a test) And it's going to cut you down to scale

Gratis zelftest – Test je stress, angst en depressie

Meet je huidige niveau van stress, angst of depressie online met onze zelftest!

Allez hup, eens kijken hoe ik scoor in vergelijking met de vorige keer....

Infographs, gotta love them

Zie nu: een hele ijsberg! Je kan er zelfs een poster van bestellen! Wel jammer dat die niet in het Nederlands bestaat.

Bron: https://www.learningsuccessblog.com/adhd-iceberg-infograph. Original infograph found on http://www.chrisdendy.com/

Nobody needs to know

Op een kleine drie weken tijd, waarin ik zelf niemand contacteerde om uit te leggen waar ik uithing, heb ik precies 2 mails ontvangen van mensen die zich vragen stelden. Geen familie. Neen. Collega's. 

"Wat moet ik gaan vertellen en aan wie?", het spookt al weken volcontinu door mijn kop. Ik raak er niet uit.

Het is inderdaad een beetje weird om al die mensen waar ik in de laatste maanden hoogstens virtueel contact mee had een bericht te sturen met "hey, weet je wat?". Want ik weet het ook niet zo goed.

Dus laat ik de tamtam zijn werk doen. En die heeft op 3 weken tijd geen handvol mensen bereikt.

Het zal me leren. Niet afdoende en niet duidelijk communiceren.

Anterograde amnesia

• Tijdelijk vastgehouden informatie of informatie uit het korte termijn geheugen kan verloren gaan. Tijdelijke retentie vervalt met storing. 
• Inprenting (of 'codering'), het proces waarbij informatie wordt opgeslagen in het geheugen, kan worden verstoord doordat iemand afgeleid of moe is. 
• Vergeten kan ontstaan door ‘fouten’ in het geheugen tijdens de inprenting en tijdens de opslag.
• Anterograde amnesie is het gevolg is van een storing van geheugencodering en opslag.

Werkgeheugen kapot, korte termijn geheugen compleet zoek: dat is het zowat.

Schrijven lukt, maar moeizaam. Met 10 tabbladen open. Met kladjes en referenties. Uren bezig aan één blogpost.

Weg van het scherm en ik verlies houvast. Niks blijft plakken. Ik loop verloren in mijn leven en dat is bijwijlen eng. Voortdurend en overal word ik geconfronteerd met dingen die ik compleet vergeten ben.

Die "Tabula Rasa" met Veerle Baetens kwam behoorlijk hard aan. Damn.

Tension and trauma: be gone!

Ik heb vannacht een app gekocht en die heet "TRE for All". Vermoedelijk is dat een slimme zet. Want ik ben echt van plan om de oefeningen die ik recent aangeleerd kreeg uit te voeren.

Op zich is dit voornemen van weinig waarde; ik ben al miljoenen keren met goede moed aan stress reducerende oefeningen begonnen: ik blijf een optimist.

Yoga, Tai Chi, Qi Gong, boeddhistische meditatie, mindfulness, ademhalings- en imaginatietechnieken, autogene training en progressieve relaxatie, toegepaste en hypnorelaxatie: noem mij een relaxatietechniek en ik heb hem geprobeerd. Met wisselend succes. Volhouden is nooit mijn ding geweest. En meestal ben ik gewoon te gespannen. Als ik hyperventilerend zonder werkgeheugen in de gracht lig, zijn al die trucs onbegonnen werk.

In het voorbije jaar waren sporadische sessies holistisch lichaamswerk mijn enige verstrooiing. Iets wat ik onderging, want actief ingrijpen lukte al lang niet meer.

Maar zie, ik heb iets nieuws geleerd. Iets wat werkt en wat ik WEL kan.
TRE staat voor Tension Releasing Exercises; dat zijn dus "TRE Trauma- en spanningsreducerende oefeningen", uitgedokterd door David Berceli. Ik heb er nog niet veel over gelezen; weet alleen dat het op de psoas spier inwerkt en dat het de parasympathicus activeert.

Geloof mij vrij: na alle uitleg die ik al over die voor mij ongrijpbare parasympaticus kreeg, lijkt het alsof ik de Graal zelve gevonden heb.

Nu ja. Ik kreeg de TRE reeks dus mee op papier, maar dat is moeilijk werken zo, dat lezen en oefenen tegelijk. Vandaar de (Engelstalige) "TRE for All" app: die bevat niet alleen de uitleg, maar ook korte filmpjes van hoe het precies moet. Just what I need!

Meer leesvoer over TRE in het Nederlands en het Engels hierzo. En er is ook een boek.

I hear beeping sounds

Ja lap, sinds een paar dagen fluiten mijn oren. En neen, ik luister niet vaak naar luide muziek. Ik luister al bijeen zeer weinig naar muziek. Ik vergeet gewoon om dat te doen.

Is het mijn bloeddruk? Is het iets anders? Of gewoon weer stress? Dat zou wel es kunnen, volgens het internet. Wat is stress? 10 symptomen & gevolgen van mentale spanning meldt alvast dit:

"Oorsuizen door stress komt erg veel voor. Om die reden wordt oorsuizen ook wel piepstress genoemd. De medische term voor oorsuizen of piepstress is tinnitus. Als je oren suizen door toedoen van stress, dan hoor je een fluit- of pieptoon in één of beide oren. Dit geluid komt niet van buitenaf, maar wordt voortgebracht door de hersenen onder invloed van stresshormonen. Je kunt helaas weinig doen tegen oorsuizen.

Omdat oorsuizen een belangrijk symptoom is van stress, is het echter wel een duidelijk signaal dat je stress dient te verminderen of zelfs stressmanagement moet overwegen."

Topsy Turvy

Drie dagen thuis en mijn dag-nacht ritme staat al geheel op zijn kop. 

Soit. Ik herpak me. Slapen: nu.

Never Memorize Anything You Can Look Up

Einstein once said "Never Memorize Anything You Can Look Up" I never knew he did. Maybe I forgot. Anyway; it doesn't matter.  

Some also say that "Before Google, there was memory". I see that differently. Me remembering anything at all? It's all thanks too Google tools. And Microsoft tools too, these days. Yep.

I want you to trust people. Try. (3)

Getver. Dit beeld is om zoveel redenen immens funny.

Hugh Laurie als Dr. Gregory House en Lin Manuel Miranda als Alvie, in "Broken", mijn favoriete aflevering, waar ik in 2010 en 2009 al over schreef. 

Yup, Lin Manuel van Hamilton, the musical!  Net nu ik Ron Chernows 731 pagina dikke Hamilton biografie aan het lezen ben. 

Tel daarbij het feit dat ik net als Dr. House met enige "trust issues" kamp en het wordt geheel hilarisch. 

If all else fails (2)

Dat je signaleert en afgewimpeld wordt - want hey: dit heb je toch al eerder doorgemaakt? Dat je eerst kiest voor al die dingen die voorheen soelaas boden. Dat je vervolgens meer en meer confrontaties (en mensen tout court) uit de weg gaat. Dat je je concentreert op wat nog wel gaat tot je niets anders meer doet dan zwaar gefocust doorwerken. Dat je weet wat je zou moeten doen maar je te ver heen bent om het te doen.Dat je je bij gerede twijfel tussen alleen op reis gaan en een opname kiest voor het eerste en - hoera - in betere staat terugkomt. Dat je hulp nodig hebt. Dat je zelf niks in gang krijgt en er dus niks gebeurt. Dat je de mensen die niks merken vervloekt en de mensen aan wie je hulp vraagt beangstigt.
Dat je je afvraagt waarom.
Dat je begint te geloven dat alles je schuld is.
Dat je weet dat ze jou de das omdoen, de medicatie en de hormonen, de sandwich generatie toestanden en de grote geldverslindende verbouwingen.

It's all fun and games until someone loses an eye

OJOO. Het is nog niet te laat maar wel 4 voor 12. 

Doe mee

Jij kan de campagne mee verspreiden en op die manier er mee voor zorgen dat mensen die het moeilijk hebben sneller geholpen worden. Deel onze filmpjes en afbeeldingen via sociale media of bestel gratis een poster.

Sharing is caring

Jij kan de campagne mee verspreiden en op die manier er mee voor zorgen dat mensen die het moeilijk hebben sneller geholpen worden. Deel onderstaande filmpjes en afbeeldingen via sociale media of bestel affiches om op te hangen op jouw werk, in jouw school of organisatie. Gebruik #4voor12 om te verwijzen naar de campagne.

If all else fails

De PAAZ, dat is de Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis. Da's de plek waar het snel moet gaan, want je kan er niet blijven. Ze moeten dus dingen in gang zetten.

Ik wil hier niet zijn. Ik ben niet "depressief": dysthymie is geen depressie. Ik heb ook geen "burnout", want ik kan nog één ding en dat is werken. Ik weet dat ik dringend naar mijn medicatie moet laten kijken, want daarmee gaat het fout. Al veel te lang.

Op het prikbord in de gang zie ik de "4 voor 12" campagneposter. The irony.

De bekleding van de lift naar de afdeling is beschadigd. Er zitten (bloed?)vlekken op de muur van mijn kamer.  De ramen zijn op slot. In de kleerkast zit er geen kledingroede. Zolang ik geen groene kaart krijg mag ik de afdeling niet af. 

This is the sort of place they want you to contemplate hanging yourself by your shoestrings.

Jesus, I must be crazy to be in a loony bin like this.

World Mental Health Day - 10 October

"De Werelddag Geestelijke Gezondheid nodigt iedereen uit om stil te staan bij zijn of haar geestelijke gezondheid en die van anderen. Omdat er nog altijd te veel over gezwegen wordt. En spreken net een deel van de oplossing kan zijn..."

Yada yada yada. We weten het ondertussen wel. Maar doen we er iets aan?

Eind mei koos ik voor een reis: ik trok bijna twee weken op mijn eentje door Engeland en dat is me erg goed bevallen. Ik heb er deugd aan gehad. "Ga ik in opname of ga ik op reis?", de vraag die me vooraf zwaar bezighield, verdween voor enige tijd van de agenda. Ja, het ging absoluut niet goed met me. Maar "ga maar op reis" was een logisch advies. Want wie de vraag aanhoorde, had me al al eerder geheel in vodden meegemaakt. En ik wou die "als je er efkes uit bent, zal het wel beteren" graag geloven.

Maar het beterde niet. Integendeel. Things fell apart. I hit rock bottom. Again.

Heeft er iemand iets gemerkt? Vast wel. Heeft er iemand iets gezegd? Nauwelijks. Of toch niet tegen mij. 

Soit: het was géén symbolische daad om me op 10 oktober, Werelddag Geestelijke Gezondheid, te laten opnemen. Het was omdat ik de hulp die ik wou en zocht niet kreeg en ik te veel lang heb gewacht om nog rustig een wekenlange wachttijd uit te zitten. Dus ben ik ingecheckt in de PAAZ. In de hoop dat ze me daar snel zouden depanneren.

Setting out to join a demographic

Naarmate de week vordert, het bijten en krabben erger wordt en het aantal lege pilsblikjes stijgt, vraag ik me af waar ik op wacht. Ok, het is nu wel afdoende gedeeld, dat ik eigenlijk feitelijk alweer een end rock bottom en omstreken verken. Maar daar houdt het ook op. Concreet gezien is er verder niks gepland. Ik mag het helemaal zelf oplossen. Dat is zo.
Ondertussen zit ik dus domweg tijd te verdoen. In afwachting.

Pitch Black

Elke nuance is weg. Alles is zwart. Uitkijken naar is er niet meer. Alleen flashbacks van alles wat ik verkloot heb en angst over wat ik aan het verkloten ben. Het gaat niet over draagkracht versus draaglast. Het gaat over de moed om voort te doen.

Terugval

Ergens rond mijn vertrek naar Engeland heb ik het geweer van schouder veranderd. Ik ben gestopt met therapeutisch analyseren, ontleden, nadenken. En heb me op klussenlijsten gegooid. Op het werk (daar waren ze al lang in zwang) en thuis. Klussen oplijsten en afchecken heeft één voordeel. Je krijgt het idee dat dingen vooruit gaan. Soms frustrerend traag. Maar ze gaan vooruit. Zolang je bezig blijft er is geen ruimte voor onrust. Het is pas als je stopt, dat die toeslaat.  Dus probeer je om niet te stoppen. Vermijd je onderbrekingen. Die je zelf veroorzaakt of die anderen voor jou organiseren - die laatste zijn de ergste. Bezig blijven maakt je focussed. En kregelig. Alles wat op de wachtlijst kan  gaat erop. Er is liefst enkel de lijst.
Wat erbij komt is vervelend. Onderbrekingen. Mensen die stuff van je willen. Die verwachten dat je dingen doet. Dat je van je starre lijst afwijkt. Dat je hier en nu beslist in plaats van te wachten tot je er tijd en zin voor hebt.
Dus ga je mensen vermijden. De lijst brengt rust. Controle over de uitvoering der dingen.
En tussenin bedwing je de onrust met roze pilletjes en blikjes pils. Niet veel, maar wel vaak.
Het is een terugval. Dat had ik net gedetecteerd, voor ik de lijstmanie startte. Het is onrust en onwil en ongenoegen. En het is alweer een hele tijd bezig. (Wanneer kreeg ik dat voorschrift voor Roos?)
Onrust. Bijten en kauwen. Verstikken.
Vluchten. Eenzaam. Alleen. Angstig.

I tried. I 've had it by now. There's no way this is ever going to get any better. Cause I don't understand how people see the good things. How they have fun. It's all trouble.

Winona knows

Flab, droop & wiggle

"Zakt mijn kont erg?", vraag ik, voor de spiegel, wetende dat het er erg goed uitziet.
"Dat zie je niet in die loopbroek. Die trekt alles omhoog." zegt ze. Zij die negentien en geheel strak is. "Je bent vijftig. Je kan niet verwachten dat je nog zo strak bent als op je twintigste!"

Ze heeft gelijk: ik verwacht het niet, want ik doe ook niks te om strak(ker) te worden. Maar toch leef ik graag in de illusie dat - mocht ik me toeleggen op wat meer sport - het nog goed kan komen. Zoals vroeger. Toen ik nog spieren had.

Maar juist dat is het probleem: het komt niet meer goed.

Pretend it isn't so

Weekend en ik ben vóór​ 9u de deur uit. Met spierpijn in mijn linkerkuit waar ik geen enkele verklaring voor heb, maar soit. Ik breng de fiets weg en ga lopen met de groep. Alles gaat vlotjes. Dat is wat ik wil dat het doet. Maar op de terugweg overvalt het me. Te veel mensen, te veel gepraat en ook te veel nadenken over het voorgaande. Ik zit nog steeds op niveau "uitgewrongen". Ook al doe ik alsof dat een te minimaliseren detail is.

Stay afloat

Een burnout? Ik? Hoe kom je erbij? Het is gewoon cyclisch!
Voortdoen tot voorbij alle limieten (die herken ik toch niet). Mezelf pushen tot ik fysiek aan alle kanten rammel. Alle energie die ik heb enkel in werk steken, en daarbuiten uitgeput & onaangenaam zijn. Geen puf om te koken. Te moe om te lopen. Geen zin om mee uit te gaan.
Burn the candle at both ends. Will yourself to keep going. Hard mijn best doen om in gang te raken (insert Ritalin) en bezig te blijven, met nutteloze "rustdagen" waarop stilvallen niet meer lukt tot gevolg. Wekenlang ademloos en  uitgewrongen, in het gezelschap van een niet te stoppen, hard aan de leiband sleurende "black dog". Tot er uitval volgt.
Mentale uitputting: alles is op. Weg (hyper)focus. Weg werkgeheugen. Ik ben een goudvis op speed. Een depressieve goudvis: recent merkte ik dat ook mijn langetermijngeheugen aangetast raakt. Er ligt niet alleen niks in het verschiet om naar uit te kijken (want ALLES is onoverkomelijk lastig), ik herinner me ook geen leuke dingen meer. Alright!

Uitval ging vroeger steevast gepaard met paniek. Maar dat is verleden tijd. Nu is uitval een (tijdelijke) verademing. Ik ben toch tot niks in staat. Enige carelessness is op zijn plaats.
Maar nooit voor lang. Dat ik niet kan denken, so be it. Dat ik vandaag ook fysiek te moe ben om de koer en de tuin op te ruimen (want dat MOET gebeuren), is minder leuk. Dat ik te uitgeput ben voor wat dan ook (yep, voor al die andere klussen die wegens "te veel werk" bleven staan), daar ben ik helemaal niet graag bij.
En dat ik misschien niet in staat zal zijn om - zoals gepland - alleen op reis te vertrekken: it sucks.
Ook al lig ik overduidelijk overboord, vastgeklampt aan een drijvende deur te spartelen, ik maak mezelf - en mijn shrink - graag wijs dat het water warm en helderblauw is. Want zie: ik ben toch nog niet verdronken?

Al 6 weken

Zolang ben ik al bezig met het inpakken van winterkledij. En iedere keer dat ik verder doe staan er manden vol andere spullen te wachten. Op wassen, ophangen, drogen, plooien (en opnieuw plooien omdat ze een stuk uit de stapel trekken in plaats van hun stapel op de juiste plaats op te bergen), sorteren, wegleggen, verstellen en zo meer.

Ik heb er de energie niet meer voor. Ik ben de moed kwijt. Het raakt niet opgeruimd. Nooit.

Juist dat heb ik nodig. Ruimte zonder rommel. Een open blikveld. Niks wat ik nog aan de kant moet doen.

Is dat te veel gevraagd?

Ja zeker?

En hoe is het met u?

Ik werk. Veel en heel erg gefocust. Op het werk en thuis. Tijdens een werkuren en erna. Het stopt eigenlijk nooit. Neen: het moet vooruitgaan en het moet goed zijn. Mijn lat ligt altijd hoger.

Tot het moet, dat stoppen.

Want ik heb last. Van wakker blijven met een overactief brein. Van oververmoeidheid. Van chronische hyperventilatie. Van angstaanvallen en al die dingen waar niemand graag naar luistert, omdat het ondertussen oninteressant en een te vaak gehoord verhaal is.

Soms lanceer ik een poging om evenwichtiger te leven, en dan probeer ik weer om regelmatig te doen wat "helpt". Buiten komen, bewegen, sporten, ademhalingsoefeningen doen en mediteren.

Dan doe ik ook mijn best om meer interesse voor mijn huishouden en huisgenoten aan de dag te leggen en ga ik sociale dinges doen (die me per definitie nog meer uitwringen)

Maar meestal verdeel ik dus mijn tijd over werken en uitgeteld zijn. Niet meer en niet minder. 

Vandaag - op mijn vrije dag - ben ik uitgeteld lijstjes aan het maken. Van noodzakelijke klussen waar ik nooit zonder hulp aan toe kom.

De helft van mijn generatiegenoten zat (of zit) thuis met een burnout. En hoe is het met u?

Shake that money maker

• Een nieuwe bril, want het is gelijk niet veilig rijden in het donker
• Acht weken Mindfulness of ACT training
• Een trip naar de UK, alleen.
• Hele dure en onzichtbare tandreparaties, preventief, "voor den ouwen dag"
• Met de hele familie voor een paar weken naar Californië
• Notarissen, architecten en aannemers (verbouwingen, met andere woorden)
• Een kist met goudstukken en een kameel in een Shurgard box

Just signed my life away

For the record: vandaag getekend, bij de notaris, de nieuwe hypotheek.

Beperkte aansprakelijkheid

Er zijn van die mensen die zich pertinent weinig verantwoordelijk voelen.
Ik ben daar niet bij

Ik zou beter wat voortwerken.

Mijn type?

Ben ik in aanwezig in de wereld of zit de wereld in mijn hoofd?

Ik zoek op, lees, beoordeel, klasseer. Ik deel in. Alles in hokjes. Alles krijgt structuur.
Interpretatie. Samenhang. Uitleg. 

It has to make sense.

Dat ik een "judger" ben, zegt men mij hier vaak. Het is niet sympathiek bedoeld, maar het is wel zo. Ik ben een INFJ, en die J staat voor "houdt van een geplande, geordende benadering tot het leven en geeft er de voorkeur aan dat dingen beslist zijn". Het is de manier waarop ik met de buitenwereld omga.

Het zegt ook dat je met een controlefreak te maken hebt. En nu het toch over types gaat: dat ik - met mijn werklust, niet realistisch gevoel van dringendheid, controledrang en onwil om iets uit handen te geven - gelijk in het hok "type A persoonlijkheid" vlieg. Gespannen! Verhoogde vijandigheid en al. Het soort dat doodvalt aan een hartaanval. Yep. 

Nu weet ik dat controle en angst één pot nat zijn en dat meer van het ene willen meer van het andere meebrengt. Maar het is niet omdat je iets weet dat je ernaar handelt, innit?

Mijn motto "alles is perceptie" is genoegzaam bekend bij de mijnen. Het typeert, naar het schijnt, mijn diepgeworteld cynisme.

"We zien enkel wat we willen zien, ook al weten we beter" & "Onze gedachten zijn grotendeels negatief" Niemand hoort die graag. Maar het zijn bevindingen die ik niet eens aan cynisme link.

Ben ik in aanwezig in de wereld of zit de wereld in mijn hoofd?

Only connect

En toen lag ik in een deuk.

(fragment) Chasing Shadows (2014) Season 1 Episode 1 - "Only connect"

Has it never occurred to you that sometimes other people may have something valuable to offer?

Tel tot tien

Crash course

Ik kan dat - ononderbroken geconcentreerd doorwerken van 9u tot 17u. Of van 9u tot 18u30. Zonder prutsen, zonder Facebook, zonder Pinterest, zonder Gmail (want die is niet werkgerelateerd).

Koffie, een paar wc-breaks en een appel of 2 zijn genoeg.

En 's avonds doe ik voort, thuis. Tot alles af is. Van 20u30 tot 2u30 of 3u. (hoe lang is dat? zes uur? zeseneenhalf uur?)

En dan sta ik op om 7u en geef ik de volgende dag de hele dag les.

Niet 1 keer, maar twee keer op 1 week tijd. Wel met een weekend tussen. Gelukkig maar.

Ik ben een held. Of de domste trees van het westelijk halfrond. Veeleer dat tweede.

Relativity

From the second after the Big Bang to the Large Hadron Collider
WE ARE FUTILE AND THINGS WILL END

I honestly believe that the collapse of society is imminent.

That those with a bug-out bag in the garage will have better chances at survival.

And that death may be preferable to surviving at any cost. 

Just lose it

people don't lose touch with reality
people lose touch with themselves
people lose touch with people

first it is solitude
then it is loneliness

half of the population has a burnout
everyone is tired or depressed
it's all going nowhere
and there's nothing you can do

The case of the Crappy Chrome Bookmarks

Al jaren gebruik ik Chrome Bookmarks, op een georganiseerde manier, met mappen. 

Maaar …

• Het synchroniseren over verschillende toestellen (Windows PC, Chromebook & Android phone) draait geregeld in de soep.
• Ik heb blijkbaar te veel bookmarks verzameld, waardoor het spul traag wordt en crasht wanneer ik in de Bookmark Manager wat herorganiseer.
• De bookmarks zijn al “aangetast”. In een poging om een foutgelopen sync (met immens veel dubbels tot gevolg) recht te zetten, vertrouwde ik op de “Bookmark Checker” en raakte ik een hoop bookmarks kwijt. Die “Bookmark Checker” extensie gebruikte ik al een paar jaar om dubbels en dooie links te detecteren en dat werkte perfect. Tot die ene keer, in juni 2016. Na de “Total duplicates bookmarks found - 63742” message slaagde ik er nog wel in om de lijst van ineens verwijderde bookmarks op te slaan. Maar dat bestand valt niet zomaar terug te importeren. En zelf mocht dat lukken, dan moet ik alsnog opnieuw op jacht naar dubbels. Zucht. 

Het is dus tijd om de zaak te overdenken, want zo kan het niet meer. 

(chrome://bookmarks/)

Dat Google naast de Chrome Bookmarks een hele reeks andere “save for later” tools levert, weet ik. Maar ik heb geen idee wat ik nu het best doe.

1. Is er een truuk om die Chrome Bookmarks proper en vlot bruikbaar te maken? 
2. Of ga ik voor een andere optie binnen het Google gamma? 

• Google Bookmarks is een dead end. 
• Google Keep heb ik ooit bij wijze van test - samen met Evernote en OneNote - geïnstalleerd en gelijk achtergelaten. Als het enigszins op OneNote lijkt loop ik gillend weg.
• Google Save, is de grote onbekende. Maar eerlijk gezegd ben ik niet op zoek naar een Pinterest kloon.

Dit voelt als RSS na Google Reader. Dammit. 

Terminologisch consistent

Omdat ik van (terminologische) consistentie hou, gebruik ik overal online zoveel mogelijk dezelfde indeling, met dezelfde benamingen.

Bij mijn Chrome Bookmarks, op mijn Google Drive, Google Photos en Pinterest zitten bijgevolg mappen, albums en boards met dezelfde namen. In Gmail, waar ik van mappen naar labels overstapte, wordt ook alles - met filters - netjes op die manier ingedeeld.

Ook op de gedeelde schijven op het werk, de SharePoint aldaar en de vers in gebruik genomen OneDrive for Business hanteer ik een vergelijkbare indeling. Sinds ik vanuit mijn job meewerk aan het verspreiden van goede gewoontes op het gebied van digitale hygiëne, heb ik daar ook extra mijn best gedaan om (historische) benamingen en indelingen aan de vereisten aan te passen.

Structuur, dat werkt voor mij. Maar het is geen dwang. Met Google ben ik al jaren verzekerd van een goede indexering en een uitstekende zoekfunctie.

Nu zijn er in die context twee dingen die me dwars zitten:

1. Wat ik moet aanvangen met mijn Chrome Bookmarks?
2. Moet ik ingaan op de vraag om helemaal van mappen (folders) af te stappen in het voordeel van tags?

Long hair, don't care

Kappers, ik ga er in een wijde boog omheen.

Zeker sinds juni 2013. Toen was ik zo slim om met henna te stoppen (want dat is en blijft een vuile bedoening) en bij de bio kapper langs te gaan. Omdat ik domweg dacht dat die er de henna uit zou krijgen. Yep. Ik was namelijk bang voor groen haar; iets wat wel es voorvalt als je henna en chemisch mengt. 

 "biologisch balayage blond"

Achteraf bleek de "biologisch balayage" zo chemisch als wat. Mijn haar was om zeep geholpen. Kapot. Zo erg dat ik er in december 2013 serieus de schaar liet in zetten eindigde met een Anna Wintour bob. 

Mijn ambitie om van de henna te blijven hield ik vol. Af een toe uit een pakske bijkleuren ging gewoon makkelijk. Rossekoppen - gelijk ik - worden niet grijs maar vervagen, over zandkleurig blond naar wit. En rosse haarverf vervaagt ook snel. Bijgevolg had ik al die tijd geen last van "uitgroei".

Maar de chemische brol begon me tegen te steken. Na een hele tijd eSalon (waar ze je een kleur op maat mixen, bij mij  was dat "Dark Blonde - Copper Ash 7.41-l") stapte ik af van den ammoniak en bracht ik "Warm Koperblond" mee uit de Kruidvat. De kleur was best goed. Maar ik miste de glans en de "dikte" van henna haar. 

Dus ben ik herbegonnen. Met de henna. En ging ik laagskes leggen. Voor "build-up" zorgen, zoals dat heet. Want henna op licht haar, dat geeft knaloranje. En die fase ben ik voorbij. 

In oktober legde ik een eerste laag met Sante Haarverf. In november gooide ik er Henna Kastanje Bruin op (met een hele week erg donker haar tot gevolg) en ondertussen is er - eindelijk - weer rood op gezet. Mission accomplished dus. Al blijft die henna een smerige bedoening.

Na het kastanjebruin

Next on: er mag een stukje af. Ja, ik ga er wat aan laten knippen. Niet bij de kapper. Mijn angst voor de kortpittige kapsel brigade - een soort samenzwering omtrent kapsels voor vrouwen boven de 50 - is al te groot. Maar de kapotte punten recht laten afknippen, zal een proper effect geven. En dat mag wel. Voor de Kerst en zo.

Vakantie is gezonder

Zie nu: een hele week meer dan 10 000 stappen per dag, terwijl ik voorheen - op werkdagen - vaak onder de helft strandde.

En al die nachten dat ik  in de voorbije week (veel) meer dan 8 uur sliep.

Vakantie is duidelijk gezonder.

Misschien moet ik die FitBit nog wat beter afstellen en ook mijn (fiets, yoga en zwem) activiteiten loggen. Dat motiveert.

Chronotopic displacement (2)

En toen ging ik de deur uit in de regen, te voet, om boodschappen te doen. Met een koptelefoon op. Om naar een boek te luisteren. Niet weer hetzelfde, dacht ik: ik heb tijd (en memspace!) voor iets nieuws. The Time Traveler's Wife bijvoorbeeld. Die staat al lang te wachten. Dus zette ik de audio in gang. En had ik een deja vu van jewelste.

Heb ik de film gezien? Ik weet het niet. Maar ik herken ze, Clare & Henry. En de "chrono-impairment" afwijking die hem door de tijd stuurt. Heb ik het boek gelezen? Geen idee. Ik kan me niet voor de geest halen hoe Henry terugkeert naar het heden. Ik twijfel dus.

Strange all this.

Zekere al omdat je al jaren hier terechtkomt als je "chronotopic displacement" googelt.

Always Dream Huge Dreams

October is ADHD Awareness Month. Tijd om eens iets te schrijven dus, ware het niet dat ik al weken volcontinu verzuip en ik nauwelijks tot schrijven in staat ben.

Want ik ben in de periode van half augustus tot eind september HARD doorgegaan. Veel werk verzet. Massa's! Me van alles aangetrokken. Oplossingen uitgedacht. Vooruitgang geboekt op allerlei vlakken. 

En ook: niet te veel bewogen. Meer yoga/lopen/zwemmen geskipt dan gedaan. Zodat het kopke te vol raakte en ik nu - ondanks een paar vrije dagen - met een hoofd vol watte kamp.

Vandaag zit ik alweer uren over te werken. Gewoon omdat ik de dingen die ik binnen mijn werktijd moet doen niet rond krijg. Alles is angstwekkend onoverzichtelijk of ingewikkeld. Ik snap het niet, of kom er niet toe. Met als gevolg dat ik (weer) geen vier vijfden maar 100 procent (of meer) werk en niet genoeg werk maak van die activiteiten (yoga/lopen/zwemmen) die mijn hoofd leeg kunnen maken. Ik voel de afgrond naderen. Ik loop er al 2 weken langs te slenteren - die regen maakt het extra gevaarlijk - en tel af naar de herfstvakantie. 

Daarnet opende ik een mail die er al 2 weken stond - ik vermeed hem bewust  - en die eigenlijk zeer toepasselijk is. Het is de jaarkalender van gespreksavonden rond AD(H)D bij Aandacht vzw.

De gespreksavonden staan ondertussen in mijn agenda. Ik heb ze er 1 voor 1 in geplakt en hartsgrondig gevloekt op de ontbrekende "Voeg toe aan uw agenda" links. 

De eerste is vanavond al, merkte ik op. Niet dat ik er heen ga. Als ik IETS doe buiten lessen voorbereiden zal het veeleer wat "beweging" zijn. Me nog een paar uur op een stoel houden, maakt me potentieel moorddadig. 

Hier zijn ze dus: het lezen waard.

Woensdag 19 oktober 2016 (Brugge)
EMOTIES en ADHD
Mensen met AD(H)D leven intensief. We willen meer weten. Wij haten meer. We rouwen meer. Maar we hebben ook meer lief. Niet alleen allerlei zintuiglijke indrukken worden vrij dwingend en afleidend ervaren, maar ook emoties komen zeer intens binnen. Het is lastig om in die draaikolk van indrukken en emoties de kalmte te bewaren. Dat brengt ons soms in moeilijkheden. We praten deze avond over het herkennen en benoemen van de verschillende soorten emoties. Ook over te heftige, gemengde, tegenstrijdige en andere moeilijke emoties.

Woensdag 23 november 2016 (Gent)
SLAAP en ADHD
Over hoe slaap en AD(H)D elkaar beïnvloeden ... meer bepaald: over het doorbreken van de vicieuze cirkel: slecht slapen geeft meer ADHD-symptomen --> daardoor slapen we slechter --> daardoor meer last van ADHD --> enz. Deze avond gaat over hoe we AD(H)D tactisch kunnen bekampen door onze slaap te verbeteren.

Woensdag 18 januari 2017 (Brugge)
Hoe Zet Ik Mezelf In Gang bij ADHD
Over de begindrempel geraken. In gang blijven. Dit is een steeds terugkerende problematiek bij AD(H)D-ers.

Deze avond bouwen we in Brugge verder op deze boeiende maar te korte avond van vorig jaar in Gent.
Dit thema "in gang zetten" wordt de maand erna vervolgd in: "Tot afwerking komen" wat behandeld wordt in groep Gent op 15 februari 2017.

Woensdag 15 februari 2017 (Gent)
AFWERKEN van dingen en ADHD
Eén van de redenen waarom alle AD(H)D-ers lange TODO-lijsten hebben, is omdat ze sneller nieuwe projecten bedenken, dan dat ze de lopende projecten afwerken. We gaan het er over hebben hoe we daar iets kunnen aan verbeteren...
Deze avond is een logisch vervolg op de avond "Hoe Zet Ik Mezelf In Gang bij ADHD" op woensdag 18 januari 2017 in Brugge.

Woensdag 19 april 2017 (Brugge)
THERAPEUTISCHE GAMES en ADHD
Een avond over welke mogelijkheden "Therapeutische Games" bieden om de obstakels van AD(H)D te overwinnen en een meer bevredigend leven uit te bouwen? We kijken bijvoorbeeld naar games zoals Superbetter en wat we er kunnen mee bekomen.

Woensdag 17 mei 2017 (Gent)
PERFECTIONISME en ADHD
Soms verliezen AD(H)D-ers zich in details en afwerking, en wordt het perspectief van wat er NOG allemaal moet gebeuren uit het oog verloren. Dat is een gevolg van hun gevoeligheid voor indrukken uit het NU: die overstemmen op dat moment alle herinneringen uit het verleden alsook alle plannen voor de toekomst. Tenzij we er iets aan proberen doen. Wat is daarbij zo al mogelijk ?

Woensdag 21 juni 2017 (Brugge)
WETEN en toch niet DOEN door AD(H)D
In tegenstelling van wat sommige (beginnende) therapeuten denken, weten ADHD-ers meestal héél goed wat er nodig is om de AD(H)D effecten tegen te gaan. Wij zijn niet dom. Alleen... het blijkt voor AD(H)D-ers onbegrijpelijk veel moeilijker dan voor neuro-typicals om consistent naar die wetenschap te handelen. Als we ook dat weten ... kunnen we daar dan ons functioneren mee verbeteren?

Vastigheid

Soms is het helder.

Een man (1989)
Een kind (1997)
Nog een kind (2000)

En huis met hypotheek (2001)

Jaarabonnement Mindfulness (2016)
Extra therapie (2016)

Doorgaan met die grote verbouwing met extra hypotheek (2016)

Why People with ADHD Act The Way They Do

Vandaag zwierde iemand de link naar The ADHD Mind - Demystified for Neurotypicals! op de facebookgroep van ADDitude Magazine, en ik dacht: DIE moet ik eigenlijk eens door een paar mensen laten lezen. 

De link leidt naar een presentatie die je enkel slide per slide - met doorklikken - kan bekijken. Nu ziet dat er wel OK uit op een smartphonescherm, maar op mijn scherm hier geeft dat - aaaaarrrgghh - een hele drukke pagina vol ads en kleurkes.

Gelukkig vond ik snel een alternatieve versie op 1 pagina -  bedoeld om af te drukken maar even handig zo. Lees ze maar eens. Doen!  

ADHD: Why We Do What We Do

Those of us with attention deficit have always known we're different — now here's an explanation, finally, of why we act the way we do.

by William Dodson, M.D.

Question: what is it you want to do most?

Oh. I want to engage. To dive in. To grasp whatever there is to learn.

Right...

Let me Google that for you ...
Ok, it seems you may need a purified mind.

According to this guy Sivananda anyway.

Stand up for yourself or die trying

Zoals bij vele grote werkgevers organiseren ze bij ons ook opleidingen voor personeel onder de hoofdingen "gedrag" en "loopbaan". Nu ben ik wel pro vaardigheden, maar tegelijkertijd vind ik het een beetje perfide dat personeelsleden geïndoctrineerd worden om interpersoonlijke toestanden op een uniforme, gescripte manier aan te pakken. Gaan ze ervan uit dat het hun hoogopgeleiden aan gezond verstand ontbreekt? Of zijn ze gewoon bang voor brokken en rechtzaken?

Toen ik een tijd geleden zag dat in het vormingsaanbod ook mindfulness was opgenomen, was voor mij de kous af. Hoeveel yada yada er ook over welbevinden wordt gespuid, uiteindelijk gaat het over productiviteit. You see, I don’t trust people much.

Sociale of interpersoonlijke vaardigheden aanleren via opleidingen-met-stappenplannen, bij mij werkt dat niet. Misschien heb ik baat bij een “Omgaan met moeilijke mensen”, moet ik nodig mijn EQ bijspijkeren of serieus wat meer voor mezelf opkomen. Maar of ik dat in een cursus met collega’s wil aanleren is iets anders.

Het werkt ook niet voor mij.

Om te beginnen onthou ik aan geen kanten wat ik verondersteld word op het cruciale moment toe te passen. Ik heb ADHD mensen. En verder valt het me moeilijk om de dingen die van mij verwacht worden uit te voeren. Het is niet toevallig dat ik in deze test in het kot "REBEL" eindig.

Ik heb ook geen problemen met autoriteit. Het is enkel zo dat ik andere belangen heb dan de autoriteit. Zoals "peace of mind".

Wanneer het moment aanbreekt dat ik voor mezelf moet opkomen, als het er dus op aankomt, dan heb ik daar geen training voor gevolgd.

Learn about yourself

How come I am NOT surprised?

Right-ho

Shame on you

Vasten én (Gentse) feesten.

Een schouderklopje voor mezelf: ik hou vol en het gaat vooruit! Vandaag is het de derde vastendag sinds het begin van de Gentse Feesten en zelfs dat lukt. Op de andere dagen deed ik mijn goesting, mét friet en cocktails en bier. Het verwondert me dat het niet misloopt, want ik had op zijn minst een kilo (of twee) terugval verwacht.

Maar zie: ik stress er niet over. Ik vind het ook fijn om de groep te volgen op Facebook (zoek naar "Het 5:2 dieet. Vasten én feesten"). Let wel: de groep is een "gesloten groep", waar je lid van moet worden. 

Ondertussen heb ik mijn grafiek terug "publiek" gezet en die ziet er schitterend uit, al zeg ik het zelf. Ik gebruik de Valtaf site al héél lang en hou nu in het dieetdagboek bij wat ik op vastendagen eet. Op die manier tel ik dus calorieën. Valtaf.nl is geen app en de interface kan echt beter, maar soit, als ik ingelogd ben en hun server mee wil, lukt het allemaal wel.

Voor de nieuwsgierigen: katirl.valtaf.nl bekijken lukt niet goed op een telefoontoestel, waar ze je blijkbaar verplicht willen doen inloggen, maar wel op een laptop of op een vaste computer.

Update: daarnet zag ik dat er naast de gesloten groep ook een "Het 5:2 dieet. Vasten én feesten" Facebook pagina bestaat. Allen daarheen dus! 

Fourth of July - Fifty in a Fortnight

Blijkbaar moet ik er wat mee ...

As if

De eerste weken

OK, het werkt. Zelfs al eet ik op de dagen tussenin als voorheen - te veel dus - mijn gewicht gaat omlaag.

Inzicht

Met ouder worden apprecieer ik ze meer, momenten van inzicht.

Wanneer de rammelende legoblokjes in mijn kop elkaar vinden en er met een klik iets *nieuws* ontstaat. Iets wat me blij maakt.

Spijts mijn solitaire neigingen, weet ik ondertussen dat inzichten er eerder komen door - yikes - praten dan door lezen.

Goed dus dat er af en toe nog mensen zijn waar ik een gesprek mee kan hebben.

Goed dat er Mindfulness lessen zijn. En Boeddhisten. En therapeuten. Yep.

Fat

Met een werkgeheugen als het mijne is het noodzakelijk om zaken neer te schrijven. Ik hou dan ook veel bij. Al lang. En als ik iets bijhou, gebeurt dat meestal op een georganiseerde/gestructureerde manier. Zo heb ik sinds 2007 geregeld mijn gewicht ingegeven op valtaf.nl en dat resulteert in deze grafiek.



In 2007, in de nasleep van een zware burnout-met-opname kwam de 75 kilo in zicht. Ik sportte wel heel geregeld in die tijd, maar kon ook elk beetje troost gebruiken. En dat is eten absoluut.

Eten maakt mij rustig. Het is altijd mijn "drug of choice" geweest. Voornamelijk omdat ik een schijtlaars/controlefreak ben en "verstandig" omga met roken, drinken, medicijnen & minder legale stuff. Er zijn ook genoeg statistieken over ADHD en verslaving die me schrik aanjagen.

Nu ja, indertijd was ik dus vrij actief maar moddervet. Toen ik begin 2008 besloot om het roer om te gooien, deed ik dat gelijk grondig, met een combinatie van een streng (poederkes & ketose) dieet en veel lopen. En voor ik het wist zat ik aan de magische grens van 60 kilo. 

De volgende vijfenenhalf jaar schommelde mijn gewicht. Bijtijds poogde ik om terug naar 62 kilo te zakken (dan kan ik in AL mijn kleren), wat niet vaak lukte, maar zwaar ontsporen deed ik ook niet. Tegen het einde van 2013 had ik voor een volle marathon getraind en in het voorjaar van 2014 liep ik de stadsloop en een paar andere evenementen. 

En toen - in de zomer van 2014 - viel ik stil. Mijn linker voet deed pijn en dat bleef maar duren. Het bleek "plantaire fasciitis” te zijn. Ik voelde me ook niet echt goed, wat achteraf een complete giller bleek. Door mijn absolute onwetendheid over de (peri)menopauze, had ik alle ongemakken die ik ervoer aan mijn extensieve loopschema toegeschreven. Tot iemand me een boek uitleende en ik plots doorhad dat het wel es hormonaal kon zijn. Ik had geen flauw idee. 

Bijna een jaar later, in juni 2015, toen de linkervoet net genoeg hersteld was na een aantal kine sessies, knalde ik van mijn fiets. In loopoutfit. The irony. De zomer, dat was 8 weken rolstoel en dan krukken en een driewieler.  Achter mijn enkelgewricht zit nu een groot litteken: daar hebben ze van huid tot bot, spieren en ligamenten - gewoon alle lagen - aan elkaar vastgenaaid. Samen met het stuk titanium dat er blijft zitten, vormt dat toch een belemmering. Revalideren doe ik nog steeds. Zelfs vandaag had ik een icepack nodig.

Soit, sinds augustus 2014 zijn de kilo's er gestadig bijgekomen, zodat ik recent - 1 jaar na de valpartij - een whopping 73 kilo op de weegschaal aflas. Tijd om er iets aan te doen, nam ik me voor. Tijd om de draad op te pakken en weer actiever, sportiever en dunner te worden.

Dat ik *echt* in geen enkel kledingstuk meer raakte (thuis werd dit op ongeloof onthaald) en genoodzaakt was om opnieuw "dikke kleren" te kopen, was doorslaggevend. Acht jaar eerder had ik de grote maten rucksigtlos naar de kringloop gebracht. Want ik zou niet meer dik worden. Ik zou altijd spul uit de Zara aan kunnen. Pfft.

Een beetje visualisatie helpt. Want ik snap het nog altijd niet helemaal. Ik grijp nog steeds een 38 uit het rek om dan te moeten concluderen dat ik er mijn kont niet ingewurmd krijg. Ik kijk naar broeken in maat 42 en vraag me af of die van mij zijn. Dat kan gelijk niet. In mijn kop klopt het niet. Op onderstaand prentje wel.

Zo dik als die linkse ben ik nu - op net geen 70 kilo. Zo normaal als die rechtse ben ik als ik 60 kilo weeg. Op 60 kilo is mijn BMI nog 22.9 - verre van graatmager dus.

Enter de 5:2 methode. Als ik 2 keer per week 500 kcal eet in plaats van onbeperkt alles waar ik zin in heb - wat vermoedelijk rond de 2300 kcal per dag was - dan zou het als volgt kunnen gaan.

Stel dat ik op weekbasis 2940 kcal (dus 420 kcal per dag) minder binnen krijg, dan ben ik na een jaar 7 kilo lichter. 

Met de vijs erop (550 kcal per dag, dus 3850 kcal minder per week) zou dat me binnen het jaar zeer dicht bij de 60 kilo brengen.

Een jaar is lang. Vasten is niet echt mijn ding. Ik haat honger. Word er reuze kribbig van. Maar toch ga ik het proberen. 

Great day #worriedsick

State of mind don't look behind

Hands on the Wheel, Eyes on the Road

Mooi zo. Ik blijf erin geloven dat ik stilval voor ik van de weg afraak.

I love Carrie

IS GREEN ELUSIVE?

Overwhelm

Voornemens voor het nieuwe jaar? Daar doe ik niet aan. Bah neen. Ik kies voor actie!
Dus schreef ik me gelijk in voor

• een jaar vol Mindfulness bij Breathworks (zo blijf ik op zaterdag tenminste niet in bed liggen)
• 3 super boeiende online cursussen bij FutureLearn (want wat is dat nu, 2-3 uur werk per week/per cursus?) 
• INTRODUCTION TO CYBER SECURITY - THE OPEN UNIVERSITY (8 weken)
• LEARNING ONLINE: LEARNING AND COLLABORATING - UNIVERSITY OF LEEDS (2 weken)
• GET STARTED WITH ONLINE LEARNING - THE OPEN UNIVERSITY (2 weken)
• en het online event "ADHD Women's Palooza", een hele week vol video sessies over ADHD bij vrouwen (want hey, ik kan gerust 's avonds de opnames bekijken en achteraf al fietsend/wandelend de audio herbeluisteren)

Het effect? Euhm, dat ik in overdrive ga. Heel hard ga werken ook. Elke vraag probeer te beantwoorden. Me alles persoonlijk aantrek. Iedereen van extensief advies voorzie. Elk probleem wil oplossen en liefst ook alle komende obstakels probeer in te calculeren.

Dat ik daarbij chronisch kortademig was en mijn bloeddruk de foute kant opging. Tja. Dat was niet verwonderlijk. Die ongemakken gingen ook over naarmate ik meer focus kreeg. Want - zonder verstikken - werd ik zo immens helder dat ik bergen kon verzetten. Van websites heel goed opkuisen tot uren aan een stuk brol opruimen, ik deed het in de voorbije weken. En ik schreef ook. Alleen mijn (kranten) lezen vlotte niet als anders. Maar soit, dat is ook niet productief. En output zal er zijn dezer dagen.

Goh ja. Ik zit nog in de hyper. Maar het wordt lastig. 's Ochtends word ik wakker met duidelijke herinneringen aan allerhande heftige dromen. De onrust is niet meer te dempen. Ik begin humeurig te worden. Van stil te zitten - op het werk. En stil te zitten thuis. Films kijken in plaats van naar buiten te gaan is dom, maar compleet logisch. Wanneer ik mijn dagelijkse meditatie oefening doe, kan ik alleen vaststellen dat de maalstroom niet te stoppen is. Ik begin ambetant te worden. Minder vriendelijk, om het eufemistisch te stellen. Hoewel dat ook iets heeft, zo eens mijn mond opentrekken op een vergadering. 

Maar het zal niet blijven duren en ik kijk niet uit naar wat komt. Waar is de voorbije maand heen? Hoe hard ga ik crashen? En: is er eigenlijk wel iemand die dit ziet gebeuren?

"Het wordt tijd dat het Krokusvakantie is", hoor ik thuis. Wat me toch doet vermoeden dat ze iets doorhebben.

Jaja, ik had het beter bij wat simpele voornemens gehouden, zoals treffelijk eten en genoeg slapen, en opnieuw een sportroutine opbouwen. (Waar is de tijd dat ik 3 keer in de week een spinning les deed? Of wekelijks meer dan 30 km liep? Nu moet ik mezelf al forceren om genoeg van die door de kine voorgetoonde oefeningen te doen.)

"Op mijn gezond letten" ware een schoon en simpel doel geweest.

But I don't roll that way

Aw heck. In 2016 heb ik al IMMENS veel geleerd.

Incidentally

En toen lag ik wakker
een incident op het werk en ik lig trillend in bed
de "train of thoughts" die ik deze week mindful dien te te observeren, dendert door mijn hoofd

oh neen, ik spring er niet op
ik laat de wagons passeren
of niet?

in plaats van een body scan wordt het een fsck

ik volg een File System Check Course course in Milton Keynes
aan tafel zit een man die Costelloe heet
hij heeft een vet accent
hij vraagt me waar ik die glottisslag vandaan heb

mail sturen op een mainframe sucks

ik geef Unix Sysadmin lessen
soms zitten er burgies in de klas
ik ben taalkundige gedomme

ik installeer systemen voor "Unix Starter Plans"
ik zit in de gang tussen de cubicles naast een nieuw uitgepakt systeem
ik partitioneer, maak en mount file systems
zet er System V en Oracle op
check de Read Me's en hoop dat ik alle versies en updates juist heb

vrijdagavond na vijven
ik zit naast een verse machine
vergis me, tik 1 device name verkeerd in en het OS is weg
dom dom dom
helemaal herbeginnen dus
het zal laat worden

ik ken het root wachtwoord van een hoop systemen
en die zijn niet allemaal voor training

ik zit naast de Sequent in het aquarium
ik worstel me door een knoert van een Volume Manager handleiding
de manuals zitten in zwarte A5 ringmappen - stapels ervan - als bakstenen

RAID - ik denk blauwe zwaailichten
striping en mirroring
device names van het /dev/ikweetnietmeerwat/c2t7d9s2 soort

ik lees en herlees en maak aantekeningen - het gaat traag
ik snap het
maar of ik het beheers?
ik hoop maar dat ik dit begot niet te snel moet gaan doceren
of gaan doen

stel je voor dat ik live moet switchen
dat durf ik niet

ik spendeer heel veel tijd aan mijn job
aan bijleren
het is niet makkelijk, zonder IT achtergrond
ik heb geen context
er is nog geen google

de wagons blijven komen
angst-angst-angst-angst-angst

nu is het anders, denk ik
ik begreep al die dingen maar was er zo onzeker over

is het nu anders?

Share your calendars! Invite me with an .ics!

Oh man, wat ben ik keer op keer blij met mensen die een bruikbare, importeerbare agenda delen.

Niks zo tenenkrullend als afspraken en uitnodigingen overtypen van mails en sites. Geloof me: dat doe ik op het werk al vaak genoeg.

Calendar exports! Dáárom hield ik van Gent Rugby Football Club. En van Breathworks nu. Al was het effe lachen vorige week toen ik een abonnement nam op hun Google Calendars. Want dit stond erin:

Tja. Alsof ik nu ook stress op afspraak wil.

Maar zie, met een beetje knip en plakwerk heb ik er dit van gemaakt. Het staat in de agenda. Met reminders en al. Strak plan!

Ge moogt het officieel ook ondersteboven hangen

Het werkte een beetje op mij, dat behangpapier in restaurant Lof. Enerzijds omdat ik het - wegens een lichte Chinoiserie en behangpapier obsessie - herkende, maar niet op de naam kwam. Anderzijds omdat behangpapier mét rapport naar mijn gevoel bij voorkeur met aansluiting wordt geplakt, wat hier duidelijk niet het geval is.



Ergens vreesde ik dat er nog meer fout zat, nadat ik volgende foto's zag.


© www.etoffe.com


© Designers Guild

Gelijk dacht ik aan het verhaal van mijn tafelgenoot over ondersteboven gehangen bamboe behang, tot ik op deze laatste site volgende verduidelijking vond:

"This superb digitally printed panel design can be used either way up. Exquisite flowers and foliage cascade down or reach for the turquoise sky, which gradients subtly from dark to light."

Tja:  des goûts et des couleurs on ne discute pas.

Life's a Bitch and Then You Die

In 2013 somebody I knew was murdered by somebody I know.
In 2014 I learned that some people just cannot be saved.
In 2015 I found out that some people leave us on a Sunday as that means less hindrance for commuters.

So there’s one piece of advice for 2016 that I’d like to give:

never commit suicide when you feel suicidal. It’s really not the right thing to do.

All I want for Xmas

I don’t really want stuff.

This year I only want to get better.

Britney in de Lidl

Tussen al het kerstgekweel door hadden ze in de Lidl tent-container een of ander aftel programma opstaan, van Radio Nostalgie denk ik. Nu ja, plots weerklonk Britney's Born To Make You Happy. In gedachten was ik hier ergens op de Watersportbaan - ja, ik heb dat met veel songs - en dat maakte mijn dag goed.

En toen dacht ik ook aan iets wat ik geleerd heb

"You can change your own thoughts and your behaviour and see what happens, but you cannot change anyone else."

Dat laatste was ik geheel niet van plan. Dat eerste wel.

Home for the holidays

"Doe je grote kuis?", vraag ze. Omdat ik een gore kabel met suikertje en lamp zonder kap ontdoe van vettige stofpluizen. 

Thuis zijn en weer mobiel zijn heeft zo zijn charmes. Er is weer tijd om dingen aan te pakken. 

Zoals die smerige kat die sinds kort geregeld binnenshuis pist. De spaarlampen die flikkeren als de lichtschakelaar uit staat. Het afstellen van de chauffage in een huis waar "ventileren" en "verluchten" op de lijst van taboewoorden voor tieners staan. En nog wat dingen die afgewerkt of gerepareerd moet worden sinds de verbouwingen eind 2013.

Mindless munching

Ik eet graag. Echt wel, ja. Uit het vuistje. Al wandelend. Al lezend. Alleen. Aan tafel met mensen lukt tegenwoordig minder goed. Thuis nog wel, maar ook daar ben ik onrustig.

Een constante is dat ik altijd en overal “houvast” nodig heb om te blijven (stil)zitten. Een krant. Een papierke en een stylo om wat op te schrijven. Een smartphone. Een laptop.

Geen houvast staat gelijk aan: WEGWEZEN HIER. NU!

Het is nu van de vroege jaren 90 geleden dat ik met een spijsverteringsstop kamp. Een indigestie*. Het eten gaat erin, maar het schuift niet. Hoogst oncomfortabel. 

Met een volle maag kan ik niet slapen. Het moet er dus uit. Niet leuk. Gag me with a spoon, yep. 

Dus ga ik minder eten. En alleen die dingen die me geen last bezorgen als yoghurt, bananen, cakejes met melk, gekookte groenten, havermout. En ben ik me zeer bewust van het feit dat alle feestdagen met enig getafel - ook zonder uitbundige alcoholconsumptie - waarschijnlijk ‘s nachts geknield naast de wc zullen eindigen. En daar kijk ik echt niet naar uit.

Maar wacht es: wetende dat alcohol me ALTIJD de das omdoet (alcohol drinken = braken), is er bijgevolg geheel geen reden om weinig tot niet te drinken. Ik zit met die indigestie. Ziek word ik toch. Tja.

Het wordt een warme Kerst. Ik voel het.

---------
*Aan het woord indigestie zit een verhaal vast. Als klein kind hoorde ik dat vreemde woord geregeld over mijn oom die “ziek” werd van het eten op (familie)feesten. Ik begreep aan geen kanten wat “in-di-ges-tie” was. Pas jaren later maakte ik de link naar “eten verteren”. Dat de man ook systematisch dronk tot ie niet meer wist waar ie was, had ik sneller door.

Mindful Observing & Naming

“Een goede mindfulness oefening om je bewust te worden van je gedachten en gevoelens is door ze te hardop te benoemen.”

Hoera, er is toch één therapeutische oefening die ik nog in de praktijk breng: luidop benoemen.

Als je me dus in het passeren “angstaanval, angstaanval, angstaanval” hoort zeggen, weet dan dat “angstaanval” geen mantra is. Neen: het is een oefening in benoemen. Want gevoelens benoemen, voorkomt dat je erin meegaat of erin “verdrinkt”. Jaja.

Nu ja, beter praktiserende beoefenaars van CBT kunnen me gelijk corrigeren. Want “angstaanval” is geen gevoel maar een gedachte; en dus een interpretatie.

De gewaarwordingen die ik dien te benoemen zijn: “geen lucht krijgen”, “druk op de borst”, “duizeligheid”. En de gevoelens “angst” en “boosheid”.

Maar soit, al die keren dat ik luidop “angstaanval” zeg, herinner ik mezelf eraan dat het iets is wat ik ken en dat het rete lastig maar niet levensbedreigend is. OK, al wat ik weet over stresshormonen zegt me dat vrijwel continue angstaanvallen vreselijk ongezond zijn op lange termijn, maar dat zijn zorgen voor later.

Nu kan ik het aan de kant schuiven als  “niet relevant”. Als “ik moet er binnenkort toch iets aan doen”. Yeah right.

I know I am not dying

Maar het voelt wel zo als ik 's nachts wakker word. Of duizelig over de campus zwalp. Geen lucht. Hartkloppingen. Ik word er zo moe van.

Ondertussen ken ik de symptomen. Ik weet wat het is en ik zit het uit. Het heeft geheel geen zin om te panikeren over uit het niets komende paniek.

Ook dit gaat over. 

Georgia on my mind

Het is vreemd om seizoen 3 van Rectify te bekijken terwijl we de 10 afleveringen van het (langere) tweede seizoen nog niet zagen, maar we pikten toch makkelijk de draad op.

Rectify heeft verschillende elementen waar ik erg van hou. Traagheid. Twijfel. Donkere humor. En Aden Young natuurlijk. Nu eens de onschuld zelve, dan weer zo creepy als wat.

Wat me ook opviel, is het landschap. Dat ik gelijk uit de Walking Dead herkende.

En ja hoor, na even googlen blijkt dat beide series zich in Georgia afspelen en dat sommige filmlocaties wel erg dicht bijeen te vinden zijn. Griffin (Rectify) en Senoia (Walking Dead) liggen op geen 20 mijl van elkaar.

I think we can all relate

Point blank, did you forget how to love, girl, did you forget how to fight. 

Point blank they must have shot you in the head 

Cause point blank, bang bang baby you're dead.

Er is maar weinig nodig om mij terug te katapulteren naar die tijd. 

Some wounds never heal.

Tiffany Warnotte

392 dagen van de aardbodem verdwijnen. Je moet het maar doen.

This Bell Jar Life

Angstig en overprikkeld, het is geen goeie combinatie. Je kan alleen nog schuilen. Je afsluiten voor mensen, geluid en gedoe. Zorgen dat het niet erger wordt.

Het gaat weer over. Er komt een moment waarop ik niet meer onder een steen wil kruipen, uit ellende omdat ik met mensen moet omgaan.

Het is niet omdat ik ze niet graag heb. Helemaal niet.

Momenteel is mijn angst over wat ze van mij vinden (raar en stomvervelend!) te groot om naast me neer te leggen.

Momenteel sla ik in paniek bij het idee dat ik een gesprek moet voeren (WAAROVER? ik kan niks bedenken dat ik wil delen en ze hebben me vast niks waar ik mijn aandacht kan bijhouden te vertellen).

Momenteel kan ik alleen nog schuilen.

Fortune favours the prepared mind

Right ho

(Enkel) Mannen maken plannen

Wow dacht ik - het bestaat eindelijk: een opleiding tot ervaringsdeskundige. Precies wat ik altijd al wou doen!

Toen ik nog plannen maakte, that is.

Tja, ik heb de ADHD-dag gemist. En in geen eeuwen meer een vergadering bijgewoond.

Ik heb het zo al druk genoeg.

Mem space zero

Verlies je bril.
Verlies je sleutels.
Verlies je verstand.

Drink sloten koffie.
Eet alleen op momenten dat je net niet flauwvalt - of wanneer je gezinsleden je ertoe aanzetten
Slaap zo min en zo onregelmatig mogelijk.

Rij op een fiets zonder remmen.

Blijf zoveel mogelijk binnen. Zittend.
Doe 3 weken lang niks van sport - op de ene knullige Tai Chi les na.
Ga op 1 dag ongeveer 6 uur in de auto zitten.

Hou je gedeisd.

Krijg hartkloppingen.
Hyperventileer.
Krijg angstaanvallen.

Neem een roze pil en realiseer je dat je
geen strategie,
geen vooruitzichten
en ook geen energie hebt
om er iets aan te doen.

Decemberweken vol tandarts-, dokter- en kine-afspraken plus allerhande feesten: here I come!