Heat Wave

Met het hele gezin naar een "all in" clubhotel aan de Turkse kust trekken is iets, wat in onze omgeving een beetje vreemd wordt bekeken. En ja, ik ben me al weken aan het uitsloven met uitleg in het genre: de kinderen wilden het zo graag en er zijn 5 zwembaden plus de zee en ik vind het wel leuk om niks meer te doen dan lezen en zwemmen en gewoon aan te schuiven voor het buffet ...

Al die argumenten kloppen perfect, maar het is natuurlijk ook zo dat je in zulke clubhotels blootgesteld wordt aan een massa mensen en een doorlopend animatieprogramma, twee potentiële bronnen van (zware) geluidshinder - om nog van de visuele kant te zwijgen. Ik kon me dus wel inleven in hubby's angst om in "de hel" terecht te komen.

Toen we 2 jaar geleden samen een week in een adults only Club Med resort doorbrachten, was ons dat erg goed bevallen. Maar toen was het laagseizoen en niet al te heet. En waren er geen kids te bespeuren.

Terwijl we er nu zelf 2 meehadden (die liefst de hele dag kibbelen) en we met een heuse hittegolf geconfronteerd werden. Als het zwembadwater bij de dagelijkse controle 28 à 30°C warm was, kan je vermoeden dat de omgevingstemperatuur ook niet mis was. Ik heb op het hele domein geen thermometer gezien, wat wel fijn was, want wat niet weet, niet deert. Maar we voelden het wel: het was ERG heet. Van 's morgens tot 's avonds. Maar kom, waren we er niet om te zwemmen en te lezen?

En dat is precies wat ik gedaan heb :

• eten (wat te veel, want de buffetten waren lekker),
• drinken (hoewel alle alcohol inclusief was heb ik er op een paar gin tonics na nauwelijks gehad, het was gewoon te heet),
• zwemmen (beetje in zee, beetje in de zwembaden)
• 'poolgym' ofte flauwe aquarobics (toch een paar keer meegedaan)
  
• lezen: 2 boeken uit : "Charlie n'est pas rentrée" mijn eerste Nicci French, in het Frans nog wel, vlak voor ons vertrek meegekregen van mijn zus en Dune, mijn verjaardagscadeau van batlock666.
  

De kids hebben het grootste deel van de tijd in het water doorgebracht. Ze kregen wat opblaasspullen cadeau en gleden en zwommen en speelden zo goed als de hele tijd. Kajakken en waterfietsen waren inbegrepen en ze moesten er zelden voor aanschuiven: de meeste spullen, op de tafeltennis na, werden nauwelijks benut wegens de hitte. Tegen het einde toe deden ze ook een paar keer mee met kids club activiteiten (die heel moeilijk op gang kwamen want overdag was het - yup - veel te heet) en 's avonds bleven ze na de "minidisco" meestal kijken naar de "show" terwijl wij op een terras verderlazen.

Hubby ging - tot mijn grote verbazing - boogschieten en petanken en tafeltennissen. En hij was - tot zijn grote verbazing - wel content dat het er ondanks de massa volk toch rustig was. Hij meldde op Facebook "zıt ın Hotel California aan de Turkse kust en ziet een gat ın de markt: een all in club, maar dan met Bataclan anımatıe....." en dat kan ik alleen maar toejuichen.

We waren er wel meer dan een beetje de vreemde eend in de bijt - neen, we gingen niet de stad in om namaakspul te kopen of "The White House" te frequenteren, neen we schepten iets anders op dan spaghetti en friet, neen we spraken geen Westvlaams (wat een beetje de voertaal bleek te zijn naast Russisch, Turks, Engels, Frans en Nederlands), keken niet naar Belgische voetbalmatchen en kochten Het Laatste Nieuws niet. En we waren ook behoorlijk dunner dan de gemiddelde "all in" toerist, wat erg bevorderlijk was voor het rondlopen in bikini.



Het was een leuke week, op de heen-en-terug dagen na. Charters nemen is niet mijn ding. Zeker niet met kids erbij, want die een hele dag stil bezighouden is niet evident. Al dat wachten tussendoor vinden ze niet leuk, terwijl ik gewoon een boek neem...

43 things

Een rustige verjaardag, dat was het. De "vooraf" avond op Gent Jazz was alvast de moeite: Joe Jackson was een belangrijk deel van de soundtrack van mijn jeugd en ik was aangenaam verrast over de evenwichtigheid van zijn show. En Marianne Faithful die zingt live echt even goed als op cd. Misschien is dat niet verwonderlijk, maar ik kon me niet herinneren ze al bezig gezien te hebben.

De regen nadien was niet leuk, zo zonder paraplu of regenjas. Ben zelden zo doorweekt en verkleumd thuisgekomen. Gelukkig stopte het even toen we aan Sint Jakobs een frietje staken - mét andalousesaus én een kaaskroket, olé!

En kijk, vandaag scheen de zon weer. We pikten de kids op bij opa en wandelden de feesten in. Op Bataclan was er veel - ons bekend - volk. En we gingen met z'n allen naar Pablo's omdat ik véél honger had.

Veel gefeest is er nog niet. 'k Vond het tegen de avond ook weer te frisjes. Heb nog maar nauwelijks alcohol aangeraakt. Wel al de calorieën voor de rest van de maand naar binnen geslaan, vrees ik.



Maar kijk: ik zal eens aan mijn goede voornemens werken zie.

Why I love "Life After God"

"After we got settled into our room, the big drama was that we forgot your Dr. Seuss book back at the Chicken Shack in Merritt. You refused to settle down until I told you a story and so I was forced to improvise in spite of my tiredness, something I am not good at doing.

...

So then you wanted to hear about another animal, and so I asked you if you'd ever heard of Squirrelly the Squirrel, and you said you hadn't. So I said, 'Well, Squirrelly was going to have an exhibition of nut paintings at the Vancouver Art Gallery except...'

'Except what?' you asked.

'Except Mrs. Squirrelly had baby squirrels and so Squirrelly had to get a job at the peanut butter factory and was never able to finish his work.'

'Oh.'

I paused. 'You want to hear about any other animals?'

'Uh, I guess so,' you replied, a bit unambiguously.

'Did you ever hear of Clappy the Kitten?'

'No.'

'Well, Clappy the Kitten was going to be a movie star one day. But then she rang up too many bills on her MasterCard and had to get a job as a teller at the Hongkong Bank of Canada to pay them off. Before long she was simply too old to try becoming a star--or her ambition disappeared--or both. And she found it was easier to just talk about doing it instead of actually doing it and...'

'And what,' you asked.

'Nothing, baby,' I said, stopping myself then and there..."

Douglas Coupland, Life After God

Zomerzin

1. In baantjes zwemmen. Buiten. In Neptunus of het 50m bad in Wachtebeke.
2. In uitvinden of golf iets is wat mij ligt.
3. In iets lezen dat niet zwaar op de maag ligt.
4. In vaker lopen, eventueel zelfs met - rustig - gezelschap. Dat zou dan 's ochtends vroeg of 's avonds tussen 8 en 10 moeten gebeuren.
5. In lange fietstochten, in gezelschap van iemand die dat vaker doet. Met Marianne bijvoorbeeld.

Bedenk me natuurlijk ook dat kinderloze activiteiten een hele boel planning vereisen. En dat ik daarom vaak afhaak. Maar kom. Hoop doet leven.

All for science (4)

Gisteren nam ik voor de derde keer deel aan het ADHD onderzoek aan onze Alma Mater. Een klein verslagje dus.

De badmuts met elektroden vond ik niet erg. Het duurde wel een dik kwartier eer de bazaar goed zat en de interferentie (zichtbaar op het volgscherm) verdwenen was.

De computertaken waren van het soort dat elk weldenkend mens doet doorslaan. Een foutloos parcours was geen optie, en dat hebben ze me ook bevestigd toen ik erom vroeg. Na elke test moest ik onmiddelijk schriftelijke feedback geven, o.a. over de gepercipieerde moeilijkheidsgraad en mijn frustraties bij de uitvoering.

Om te beginnen mocht ik voor elk van de 4 proeven de "how to" van het scherm aflezen. Wat nogal vervelend bleek, want zonder rilatine kan het een hele tijd duren eer ik een ietwat complexe uitleg van 10 lijnen gesnapt heb. Héél confronterend. De eerste keer was ik er behoorlijk ondersteboven van, weet ik nog. Deze keer zei ik gewoon: dit lukt slecht, mensen. En toen hebben ze me geholpen en de boel deels voorgelezen. En voor de eerste test mocht ik de oefening vooraf 2 keer doen.

De tests zelf: het kwam erop neer om snel en correct één van 2 van een rood stickertje voorziene toetsen op het klavier in te drukken; de "F" stond voor links en de "J "stond voor rechts.

En toen kwamen er "stimuli" over het scherm gedanst:

1. pijltjes (druk links als het pijltje naar links wijst, rechts als het naar rechts wijst)
2. nog es pijltjes
3. driehoeken (druk links als de punt naar beneden wijst, rechts als de punt naar boven wijst)
4. bolletjes en kruisjes, met een interval van 10-12 seconden (druk links bij een bolletje, rechts bij een kruisje)

Het lijkt poepsimpel, maar was het niet. Elk testje duurde naar mijn aanvoelen een dikke 10 minutens. Lang! En in tegenstelling tot bij games, werd er geen enkele feedback (genre: u heeft xx punten) gegeven.

Ik weet ook niet of onderstaande condities in het testprotocol zaten, maar ze zijn het vermelden waard.

• Neem de tests af in een klein lokaal dat met een wastafel voor het haar, 2 tafels met een computer op, een viertal stoelen, de elektroden bazaar en 3 personen behoorlijk VOL zit.
  
• Neem de tests af in een lokaal waar de ramen zich in een strook vlak tegen het plafond bevinden. Zodat de testpersoon gedesoriënteerd raakt en alras het idee krijgt zich in een kelder te bevinden.
• Zorg ervoor dat de binnentemperatuur tegen de 30 graden aanligt. Zodat de testpersoon af en toe vreest in te dommelen.

Ik was eigenlijk ook blij dat ze me zegden dat ik er op elk moment mocht mee stoppen; paradoxaal genoeg was dat de reden waarom ik doorbeet.

Enne, met de opbrengst, ben ik achteraf subiet naar de coiffeur gecrosst. Die aan 't Zuid. Waar ge u voor 15 euro kunt laten fatsoeneren.

The waves are rising and rising

Waarom ben je zo? vraag hij mij soms. Meestal op een moment dat er nog enkel een vijandig bijtende "laat mij gerust" af kan. Maar kijk: soms valt het best te traceren. Waarom ga ik nu weer aan onrust ten onder?

• geen recup: zat al lang tegen de limiet en zag mijn 4 dagen (2-5 juli) solitaire rust in rook opgaan.
  
• slaaptekort: meldde al dat ik ECHT meer dan 5-6 uur moet slapen omwille van de effecten op mijn oordelingsvermogen en irritabiliteit (yeah right)
  
• drukte: de "verrassingen" blijven komen en de storm in mijn kop luwt niet meer. Ben de laatste weken ietwat overprikkeld, methinks
  
• hormonen: I anticipate a - possibly nasty - bout of PMS. Ouch.
  
• werkstress: dit is de laatste werkweek voor het verlof waarin alles afgerond moet worden
  

Nu ben ik me bewust van dit alles. Het is niet alsof ik er vol plezier in meega. Integendeel: ik ben doodmoe van er de rem op te zetten. Als dood voor onverhoede kletspraat waar ik subiet spijt van krijg. Zo achterdochtig dat het niet schoon meer is.

En ik probeer er ook actief iets aan te verhelpen. Door te lopen, bijvoorbeeld. Want hoe harder het lijf beweegt, hoe minder de kop maalt.

Op dit moment ben ik dus niet zo blij met "48 uur zonder medicatie". Maar aan de andere kant: morgen om 16u is het zeker voorbij.

Nie neuten dus. Gewoon doordoen.

Mea culpa (Netlog sucks)

Getverdegetver: heb dus - geheel ongewenst- meerdere keren mijn hele adresboek gespamd.

Hoezo? Wel, ik ging voor een keer - want dat gebeurt niet vaak - naar mijn Netlog account kijken en wou ondertussen eens checken wie er uit mijn omgeving "nieuw" op zat. Omdat het niet geheel duidelijk was wat de gevolgen van het (proberen deselecteren en dan pas) aanklikken waren, en er ook geen boodschap in het genre "u heeft 500 spam mails verstuurd" kwam, begon ik wat voor- en achteruit te manoeuvreren. Tot de boel vastliep en Firefox op z'n gat ging.

En toen zag ik dat een storm van mails naar al mijn gmail contacten was vertrokken.

Stoopid me. Dat was dus niet de bedoeling.

Something to sing about

Neen, ik zou ze niet te eten willen geven, de mensen in mijn onmiddellijke omgeving die

• continu literaire long- en shortlists uitlezen
• literaire of wetenschappelijke werken schrijven
• voor een uitgeverij werken
• naar moeilijke jazz luisteren
• zelf moeilijke jazz spelen
• in het theatermilieu vertoeven
• toneelkenner zijn
  
• voorstellingen op poten zetten
  
• professioneel acteren
• scenario's schrijven
  
• tentoonstellingen opzetten
• fototentoonstellingen volgen
• zelf met kennis van zaken fotograferen
• naar opera's gaan
• zelf opera componeren en ook libretto's schrijven
  
• verstand hebben van (moderne) plastische kunst
• zelf plastische kunst fabriceren
  

Het komt daardoor wel vaker voor dat ik weer géén idee heb waar we het over zullen hebben - if not the kids. Maar het gebeurt minder en minder dat de cultuurbarbaar in mij zich zorgen maakt over al dat gemis. Kijk, zij luisteren ook niet naar Battlestar Galactica podcasts.

En voor

Whistle while you work so hard all day
To be like other girls
To fit in in this glittering world

staat ook

Where's there's life
There's hope, everyday's a gift
Wishes can come true

innit? (listen)

Shoe Hunt

Oef! Na de Twunch had ik zo'n kleine twee uur de tijd om er eens aan te beginnen, aan de sandalenjacht. Want sandalen moeten het worden. Platte sandalen. Die vast aan de voet zitten. Om veel mee rond te lopen. Voor de Gentse Feesten en zo. Jaja.

Maar platte schoenen - sensible shoes - daar heb ik gelijk issues mee. Niet dat ik er geen heb hoor. Genoeg platte schoenen in huis.

Rubberlaarzen
Havaianas en andere flipflops
Crocs
Yogasletsen
Loopschoenen (3 paar: heel ouwe Saucony's, recentere Nike's en nieuwe Saucony's)
een paar loafers
een paar van dochter geërfde - goedkope - ballerina's
en voor als 't kouder is nog 1 paar bottienen en 2 paar laarzen met zo goed als geen hak.

Platte sandalen? Neen. De niet zo frisse Birkenstocks van toen ik nog buggy's voortduwde terzijde. Maar in ieder geval niks draagbaars, so to say. Mijn vorige paar, leuke Fornarina's, heb ik aan stukken gelopen en weggegooid. Lang geleden.

Het werd dus tijd. Want vorig jaar ben ik er niet in geslaagd. Wel, toch niet in platte sandalen. Maar niet getreurd: ik wou er best tegenaan gaan. Sandalen scoren! En het voordeel van vandaag was, dat ik een concreet gedacht had van welke ik wou. Zelfs wist waar ik ze kon verkrijgen. Maar dat was - door omstandigheden - niet mijn eerste halte.

Neen, eerst liep ik de Post Plaza binnen, hop maar mijn favoriete outlet. En zie nu: er was een lichting Stephane Kélians binnen. Sandaaltjes. Met hak. In de goeie maat. Cute!


En die rode slingbacks vond ik ook niet slecht.





En wacht eens: de Guess by Marciano studded stiletto ankle boot, stond er nog. Enkelbrekend Onverantwoord Hoog. In bruin en zwart. Wel twee bruine rechterschoenen in één doos. (huh?)



En mijn favoriete Sartores ook nog! OK, heel erg plat (!) en enkel voor onder een broek en géén sandaal, maar hey: I just love schoenen waarvan dat ge voelt dat ALLES juist zit ... (en ik kwijl gewoon van merken met laarzen die 850 euro en meer geprijsd staan, shoot me)


En oh, er waren ook nog leuke DNKY flats. Ponyhaar met luipaardprint. En toen moest ik zonodig een Cavalli panterbroek aan. Die goed paste. (Note to self: ik ben echt niet bimbo genoeg for such. Tanning cabines en extensions dringen zich op.)


Om impulsaankopen te vermijden, besloot ik verder te gaan. Efkes - nu ja - de Avance binnen. Er de helft van van het soldenrek gepast maar niet overtuigd. En toen naar mijn ultieme bestemming: de Bocage shop op de hoek van de Lange munt. Want ik zou onderstaande aanschaffen. Zou.


Nu moet ik toegeven, dat mijn keuze geheel visueel was gebeurd. Ik keek en keek en vond ze passen binnen het concept. Vast aan de hiel en zo. Iets waar je zo nodig een spurtje kan mee inzetten. En toch nog fancy.


Maar ze hadden ze niet meer. Ik was te laat.

Dus probeerde ik zowat alles wat er overschoot. En er was helemaal niets wat goed pastte. Want madam is halve maten gewend. De ene waren dus te klein en de andere te groot. En ik vond de leest ook maar niks. En het lakleer had gelijk lijmsporen. En die hakken van plastic: neen hé.

Zonder sandalen ben ik naar huis gekeerd. Een beetje triest. Nee, ik wacht met Birkenstock, Mephisto en Teva. Eerst nog de rest van de Lange Munt. En de Koestraat. En ....

Dit in het kader van mijn lopende "you can never have too many shoes & bags" project.

Feelgood

Komt het omdat ik het deze ochtend aan de koffiemachine met een collegaatje had over de positieve effecten van mindfulness en boeddhistische retraites? Geen idee. Maar vanavond - sinds de Pilates les - zat gewoon alles juist.

En juist, dat is wanneer je in je lijf aanwezig bent. Wanneer je geheel vanzelf met je ademhaling mee beweegt. Wanneer elke je elke beweging - met je ogen dicht - uitvoert omdat je voelt wat je doet. Wanneer je probleemloos 1-2-3 minuten door elke stretch blijft ademen, zonder pijn. Wanneer elke vezel in je lijf een lange vezel is.

Het uur striding nadien was a walk in the park. En op de terugweg liet ik de Gringo Bar links liggen. Deze sereniteit in cocktails verdrinken? No way! Morgen is er Twunch. 'k Zal de tweeps daar wel zien.

All for science (3)

Beste, Wij vernamen dat u eerder al deelgenomen heeft aan onderzoek rond ADHD aan de universiteit van Gent. Heel binnenkort starten wij een nieuw onderzoek op en we vroegen ons af of u eventueel interesse heeft om opnieuw deel te nemen. Het onderzoek heeft als doel meer zicht te krijgen op de onderliggende verklaringsmechanismen van ADHD. Meer bepaald willen we de relatie tussen hersenactiviteit en bepaalde cognitieve functies zoals aandacht, gedragsremming, omgaan met fouten, ... nauwgezet bekijken. Deelnemen aan de studie houdt in: het uitvoeren van een aantal computertaken waarbij zo snel en nauwkeurig mogelijk dient gereageerd te worden bij het verschijnen van bepaalde stimuli (vb. pijltje links links pijltje rechts rechts etc...) op het scherm. Tijdens dit gedeelte van het onderzoek zullen een aantal elektroden op het hoofd worden geplaatst door middel van een soort badmuts. Dit is uiteraard geheel pijnloos. Deze elektroden registreren de hersenactiviteit en helpen ons een duidelijker beeld te krijgen van welke delen van de hersenen actief zijn voor, tijdens en na het uitvoeren van de taken. Zo kan worden nagegaan hoe het gedrag op bepaalde taken te koppelen is aan wat er gebeurt in het brein. Verder zal gevraagd worden enkele vragenlijsten in te vullen die ons helpen een aantal kenmerken in kaart te brengen. Tevens zal een korte intelligentietest afgenomen worden (indien dit niet recent gebeurd is). Uiteraard zullen de persoonlijke gegevens die we verzamelen volledig vertrouwelijk worden behandeld en niet aan derden ter inzage worden gegeven. Het onderzoek neemt ongeveer 3 uur in beslag, inclusief pauzes. Een financiële beloning (van 15 euro) is voorzien.

Volgende week is het zover. Ik kreeg ondertussen weer een grote envelop met een stapel vragenlijsten toegestuurd. Zal me dan maar eens bezighouden met invullen zeker? Dan doe ik nog iets nuttigs. Alé uppe...

Gelukkig zijn het niet allemaal moeilijke vragen. Huh huh.

Getting by

'Cause they're waiting for you at Bellevue

with their oxygen masks
But I could give it all to you now
if only you could ask

's Ochtends, op weg naar het werk passeer ik de garage op de foto. En dan denk ik steevast aan Springsteen's Greetings from Asbury Park, N.J., een plaat die ik ooit helemaal van buiten kon zingen. De Springsteen waar ik aan denk is er een van weemoed en gemiste kansen, die van Darkness on the Edge of Town en Nebraska. Die van Girl, you want it, you take it, you pay the price.

Nu ja, ik denk niet dat ik me al ooit - over persoonlijk zaken - op optimisme heb laten betrappen. Niet dat ik zo nodig negatief wil zijn. Belange niet. Wel omdat mijn ervaringen die kant op wijzen.

Want ik was er weer mee weg, met de "time is what you make of it" fallacy. Had de schoolvakantie meticuleus gepland. Had een vluchtheuvel aangelegd in de vorm van (bijna) 4 dagen helemaal alleen thuis. Die ingevuld als "contactarme" dagen. Met veel sport, wat shoppen, wat lezen, tv kijken en zo weinig mogelijk menselijk contact. Om wat te bekomen van de overprikkeling. Omdat ik al te lang te diep ga zonder recup.

En door een struikelend kind - a simple twist of fate - komt er dus niets van dat alles in huis.

Het is nu makkelijk om te zeggen dat ik overreageer. Dat ik wel een beetje zen mag zijn. Dat er uiteindelijk niks ernstigs is gebeurd. Dat ik wel een heel grote egoïst moet zijn om daar lastig over te doen. Maar kijk: hoe je het draait of keert, de hoeveelheid "bounce" die ik heb, de energie die ik kan besteden aan "gewoon voortdoen zonder opbranden" is beperkt. En daar durf ik dan wel eens hyperprotectief over zijn. Omdat ik het instorten graag beperk. OK?

Ik weet niet hoe ik het ga doen, de komende weken, verder kruipen met een lege batterij die nu zelfs meer moet verbruiken. Ben als de dood voor de last-minute-opvang-arrangement-hell. Zie het allemaal niet meer zitten.

Omdat ik het graag van bij een ander lees, nog dit:
Met ADHD verandert tijd in een zwart gat. ADHD’ers hebben constant het gevoel dat alles op hetzelfde moment gebeurt. Dit zorgt voor een gevoel van innerlijke beroering en zelfs paniek. De ADHD’er verliest hierdoor vaak perspectief en de mogelijkheid prioriteiten te stellen. Daarom is hij/zij altijd bezig, met als hoofddoel het proberen te voorkomen dat zijn/haar wereld instort. (meer ...)

No time for reflection

Het leven dendert alweer weken voort, zonder noemenswaardige bumps in the road. Genoeg aandachtstrekkers, werk, klussen, sociale verplichtingen en DVD's om 's avonds laat te bekijken. Nog altijd te weinig sport want de schouder speelt nog op, maar er wordt aan gemanipuleerd en geprikt en eigenlijk mag ik me daardoor niet laten afremmen. Maar ik ben moe en snipverkouden en ondanks de veel te korte nachten lijk ik nooit genoeg tijd te hebben.

En ik verlang naar tijd. Om te lezen, te denken en te schrijven. Het is nodig. Echt.

Want terwijl ik nog alleen doe, passeren er in mijn ooghoeken berichten die tot afremmen dwingen. Mensen gaan dood. Omdat de stress het overneemt. Hun hart het begeeft. Ze kanker krijgen. Geen uitweg meer zien. Toch wat te veel pillen nemen.

Ik kreeg het deze week zowat toen de schouder-peut - een man die nota bene in meridianen gelooft - me vroeg of ik niet wat extra medicatie kon nemen, tegen de onrust. "Ik ben daar niet voor", meldde ik. En dat klopt helemaal. Al verkrampen al mijn spieren en voel ik me als een kalkoenrollade in een elastisch netje, drugs - ook al krijg ik ze probleemloos voorgeschreven - zijn me een brug te ver.

Sport en meditatie en coaching, daar geloof ik in. Als die - door tijdsgebrek en vermoeidheid - sneuvelen, is het niet verwonderlijk dat er veel stress is.

When there's no coaching, there's no reflection

the self gets lost and unbalanced

I do not know what I stand for

I can't seem to remember

Het enige wat ik kan doen, is de draad weer oppikken. Of dat proberen. Door hulp te vragen, bijvoorbeeld. Alprazolam is voor sissies.

Run for shelter and never look back

Kijk nu, de ooit gemiste drakenfilm was gisteren op tv en 'k had hem voor vanavond klaargezet. 'k Had eerlijk gezegd geen idee dat dit een postapocalyptische movie was. Maar Christian Bale én Matthew McConaughey in een film, dat beloofde op zijn minst een Reign of Beefcake, so to say. Jammer genoeg is Matthew's Mad Michael Stipe look niet echt mijn ding. En echt gruwelijk angstwekkend - genre Pitch Black - was het ook al niet.

Tja, waar is de tijd dat postapocalyptic gelijk stond aan lulkoek met een fotogenieke Kevin Costner...

"Our sense of self is incredibly fragile"

Niet dat ik iets nieuws heb geleerd - ik heb in de context van biologische oorzaken van ADHD toch al meer dan een beetje gelezen over de prefrontale cortex - maar toch. 't Was interessant, daarnet op Canvas: The Truth about Violence


Where I sit on the spectrum of violence?

Laten we stellen dat slaapgebrek mij parten speelt.

Yeah, right.

Time is what you make of it

Gisterennacht - het was al vandaag eigenlijk - kwam ik op het idee om de gelijkenis tussen Lisbeth Salander en Kara Thrace uit te spitten en toen leidde Google me hierheen: de blog van de Finse Emma Juliaana Honkala, die naast haar studies en interesses blijkbaar ook heel wat van fictional crushes met mij deelt. En toen bedacht ik me dat ik tegenwoordig wel héél weinig schrijf. Of beter: héél weinig blog. En ook maar weinig tv en al helemaal geen DVDs meer kijk: films en series-in-box zijn momenteel afgevoerd. Ok, hubby en ik hebben samen Deadwood season 1 uitgekeken en ik luisterde een tijdje naar BSG podcasts, maar nu weer niet meer. Mijn idiote intentie om LouisLouise uit te kijken houdt nog stand, maar ik heb precies 4 weken - 8 uur dus - achterstand. En ja, ok, ik heb op een paar dagen de eerst twee Stieg Larssons uit, wat best goed is, met een gezin en zo. Maar toch: ik kom tijd tekort, vind ik. Waar is de tijd dat ik tijd had voor Fark, Slashdot, Boingboing en Digg? Voor Buffy en Firefly, fanfic en Aragorn/Legolas slash? :-D

Tja. The time for the fictional became time for the social. Ik zit gewoon uren op Twitter & Facebook. Praat met de buren, met medemoeders en girl geeks. Lees vanalles en nog wat over sociale media en "community". En merk dat ik daardoor ook al eens vaker op eigen initiatief uit mijn kot kom. Het is dus niet allemaal kommer en kwel; ik heb geheel geen reden tot klagen, ware het niet dat ik een grote behoefte voel naar meer luchtigheid in mijn dagelijkse leven.

En daar komt de kat op de koord: ADHD-ers hebben de onbedwingbare neiging om "toe te te voegen zonder af te nemen", om steeds meer hooi op de vork te nemen zonder iets te laten vallen. Mijn dagen zullen altijd te kort zijn en ik zal uiteindelijk moeten afremmen, voor slaaptekort me de das omdoet. Maar nu even niet. Want zie je: het gaat "officieel" best goed met me. Met andere woorden: de shrink is gelukkig, mijn medicatie staat eindelijk op punt en ook al zit ik opnieuw zonder coaches, ik loop momenteel niet gefrustreerd over mijn onkunde om Kolberg & Nadeau in praktijk om te zetten.

Goh ja, ik zou elke dag willen sporten en weer aan yoga en meditatie doen. Want de rust is vaak zoek. De moodswings daarentegen, die zijn bedwongen. And guess what: ik mis ze. Verlang best naar een licht hypomane episode. Of een crush die me compleet obsessief-compulsief uit de bocht jaagt.

Anything for some action.

Tja, het schijnt ook dat ADHD-ers last hebben van prikkelhonger. Wist u dat?


* "Time is what you make of it" was ooit de - volgens mij absoluut verwerpelijke - slogan voor Swatch horloges. Want als er iets is waar ik niet mee omkan, is het tijd. Voor mij geld enkel "time flies".

Spaghetti, BBQ en ander gedoe

Waarom kunnen mensen nu es geen yoga avond organiseren? Of een 10km bijpraat jogging? Of een meditatie weekend?

Dan zou ik niet zo balen gelijk ik nu doe. Want sinds ik sukkel met mijn schouder, moet ik het noodgedwongen wat rustiger aan doen, of ik heb pijn. En dan begint het: geen spinning en geen bodypump wil gelijk zeggen dat ik ongeveer niks meer "verbrand". Een uurtje striding, wat lopen op de band en 20 minuten trilplaat: it's not the same thing!

Dus ben ik lastig. Want ik mis de adrenaline. En ik loop al dagen in een "gemakkelijke" jeans - omdat de rest spant. Ik nam me wel voor om weer yoga te gaan doen en zéér geregeld te lopen, maar dat krijg ik dus niet gerealiseerd.

En moest het nu nog zijn dat ik op steun en begrip kan rekenen... Maar neen. Spaghetti, BBQ en ander gedoe zal het zijn. Vreten en zuipen. Tot het schooljaar eindigt. Gezellig!!!

Golddigger

De Rossi-repairs zijn achter de rug. Ik heb een hele tijd geen schoenen gekocht. Maar de laatste dagen kriebelt het weer. Nu ja, ik hou het vast uit tot de solden. Maar ik ben aan het uitkijken. Naar iets met een lage hak. Sensible shoes. Sandalen? Korte botjes? Misschien moet ik eens geen gouden schoenen kopen. Misschien.

Van links naar rechts: Puma yogasletsen, Giovanni Bellini loafers, platte gladiator sandalen van dochter - maar absolut mijn maat



Van links naar rechts: hele hoge met een stevige hak voor een avondje dansen, Clarks 'Star Struck' wedge sandals, Sergio Rossi silk bronzo slides.

Het geluk van de mensen ...

Met vertraging naar Terzake09 aan het kijken, waar ze het hebben over het hoge zelfmoordcijfer en het feit dat de Vlaming de stap naar de hulpverlening niet gemakkelijk zet. "Investeren in preventie", haalt men aan en daar kan ik inkomen.

Maar aan de andere kant zijn de meeste Vlamingen toch geneigd om te doen alsof dat iets is voor losers, psychische klachten en depressies en zo.

Wearing badges is not enough

Wat doet een mens als iemand uit de vriendenkring in de partijpolitiek stapt? Die steunen, natuurlijk. Zeker als die vriend opkomt voor een partij waar je toch min of meer achter kan staan. Ook als is de de mate waarin je je met partijpolitiek wenst te associëren aan de lage kant, voor de vrienden wil je best een inspanning leveren. Dus kom maar op met de posters en de badges. En ja, bel maar voor de plakploeg...

Zo komt het, dat ik me liet overhalen om met het hele gezin naar de spa ledendag te trekken. Niet van ganser harte. Maar ja, het is in de zoo! En dat is leuk voor de kids! Zeker nu met de nieuwe olifant! Enfin, toen de wekker deze ochtend - veel te vroeg - afging, had ik me geheel in mijn lot geschikt. Het zou druk worden. Héél druk. En het was ook warm. Héél warm. Maar ik had me voorgenomen om te ondergaan en kan met blijdschap melden dat er geen echte obstakels opdoken. Ondanks het feit dat we met 6 volwassenen en 7 kinderen - waarvan 2 in buggy formaat - bij elkaar dienden zien te blijven.

Dat we in het heengaan het hele traject in de trein rechtstonden, beloofde. Maar bij nader inzien was dat niet omdat de trein vol was. Dat er enig geharrewar ontstond bij het halen van de "armbandjes", was een detail. Dat de 3 achtjarige boys af en toe in de krioelende massa verdwenen: no stress. We kregen wat we wilden: de baby olifant, en een lunchpakket. Met cola! En ne Mars! Tot mijn grote verbazing waren het de kids zelf die het signaal gaven dat het genoeg was geweest. Rond een uur of 2 al. Dus zaten we met ons allen om 14u47 op de trein naar Gent. En heb ik thuis nog wat geslapen en in de tuin gelezen.

En ook een hele discussie gehad over partijpolitiek. Laat ik concluderen dat ik steeds minder geloof in de vertegenwoordiging van het volk. Dat zal dan aan mijn wel eens extreem genoemde cynisme liggen, vrees ik.

Maar kom, I'm not complaining. Ik heb Kai-Mook gezien! En dochterlief nam een heleboel foto's om dit te staven.