Drugs & child abuse - yeah yeah

Het voorbije lange weekend, genoot ik van:

• Stieg Larsson's Mannen die vrouwen haten
  
• Steven Soderbergh's Traffic
• Nikki Reed's verhaal Thirteen
• Eminem's Relapse

De eerste twee vond ik héél sterk ... en ja Lisbeth Salander drijft me richting Bodydesign
De derde, tja, nogal typisch California, hé
En de vierde, daar ben ik niet goed van. Offensive: ja. Funny: tja... De "prescription drug" lijst in de lyrics is een - herkenbare - giller. Maar voor de rest zit ik niet subiet mee te brullen.

Enne: Kids heb ik opgenomen. Voor later op de week.

How to Avoid Being a Sitting Duck

Vrijdagavond een etentje in de klas van dochter, zaterdag een hele dag rugbytornooi en zondag schoolfeest: laat ik stellen dat dit het soort weekend is waar ik niet happig op ben. Want al de small talk, het aanhoudende gebabbel over het gebroed: het kost me vooral veel (emotionele) energie. Energie die ik niet te over heb.

Recupereren is op dit moment de boodschap. Beetje bij beetje de hyperventilatie en schouder- en nekpijn achter mij laten. Met de zomer in zicht wil ik me graag een beetje mens voelen.

Dus hou ik afstand. Zet ik na de begroeting geen gesprekje in maar drentel ik wat rond. Richt ik mijn aandacht op mijn kinderen en hun spullen - de kids kennen me genoeg om op zulke momenten niet onaangenaam te gaan doen en in een tas wegduiken werkt gewoon altijd. Aan tafel ga ik tussen de mijnen zitten. Elders ga ik wandelen: effe naar de bar, naar het veld of de zaal of de koer of naar de wc ...

Het maakt me niet sympathieker, dat weet ik. Maar dat hoeft ook niet. Punt is, dat ik uit het schootsveld blijf. Voor een keer mezelf geen geweld aan doe.

Swoosh!

Maart was vol en april evenzeer; coaches vielen weg en de stress van elke dag wéér en méér deed me nog maar es stevig de das om. Het ging effe behoorlijk goed - did anyone notice? - maar da's alweer een paar maanden geleden. Goh ja, ik zou moeten anticiperen (doe ik toch? zelfs als het goed gaat ben ik behoorlijk op mijn hoede...) en vooral communiceren (neen, dat doe ik niet) om van die crash & burn toestanden te vermijden. Maar ondertussen vertoef ik alweer weken in ademloosheid, verkrampt tot en met en met een twijfelachtige bloeddruk. Te veel onrust en te weinig slaap. De conditie daalt, het gewicht stijgt. Alles trekt tegen; ik sta niet stevig op mijn benen, fiets als een bejaarde en zwijmel als ik opsta.

Waar dit heen gaat weet ik niet.
Het gaat weer over, da's zeker.

Een fysiek dieptepunt: 't is niet plezant en 't is nog nooit zo erg blijven hangen. Of ik de 10 km zal lopen? Weet niet. Zin heb ik wel. En ik ben reuzeblij met mijn moederdagcadeau, de Nike + iPod Sport Kit met zo'n sporty armband en een spul voor aan je veters erbij (hier meer uitleg over hoe het allemaal werkt). Maar voorlopig ben ik er maar wat mee aan het prutsen. In de hoop dat die osteopaat me weer snel aan de praat zal krijgen. Donderdag meer nieuws ...

Moms on the Net

En terwijl ik toch nuttige instructies geef: "the net is not just for techno geeks with spreadsheets". Clo kwam er mee op de proppen. En ik snap net zo min als haar waar het op slaat. This can't be serious, can it?

Phishing voor beginners

Wij vragen u  met aandrang om dergelijke mails niet te beantwoorden. Want wij hier, wij doen dat niet,  u via e-mail vragen om uw wachtwoord door te geven. En ons Nederlands is ook ietske beter. Dank u wel !

Geachte klant,

Vanwege een aantal problemen in onze service-netwerk, wordt u verwacht voor een account houders opnieuw validatie proces in
Om te sorteren op enkele problemen die kunnen ontstaan in onze
e-mail service aan jou.
Dit proces is niet te lang duren en zal worden gekenmerkt
door bepaalde vervalt in onze e-diensten te optimaliseren.
De Universiteit Gent IT Support® zal u om de
account gegevens hieronder in en kies een test vraag en antwoord (tot
dienen als beveiligingscode die nodig zullen zijn om in te loggen bij uw
rekening dienst tijdens de duur van dit proces).

Volledige naam:
E-mail account login:
E-mail account Wachtwoord:
* Test Vraag:
* Antwoord:

U ontvangt een bevestiging alfanumerieke nieuw wachtwoord aan
dat is alleen geldig tijdens deze periode en kan worden gewijzigd
na het proces.

Bedankt voor uw begrip.

Klantenservice

Wherever I lay my head

't Zit erop, het schoolkamperen. Dochter is ingeschreven, we kunnen gerust zijn.

De hele toestand - op het sanitair na - leek wel een festivalcamping. We hadden pizza's, slaatjes, BBQ, wijn, fris, verse koffie en koeken van de bakker. En het was ook een beetje een reünie, met ouwe studiegenoten, buurtbewoners en kennissen die we vanaf volgend schooljaar misschien iets vaker zullen zien of horen.

Neen, mij ga je niet horen klagen over het "vreselijke" feit dat je bijna 22u voor een schoolpoort moet aanschuiven. Dat laat ik liever aan anderen over. Want dat kamperen op zich, dat doe ik best graag. Ik maal niet om comfort - slaap om zeggens net zo lief op het trottoir.

Wat voor mij wel benauwend was, was de hoop volk op een kluit en de stress die deze hoop - door een niet aflatende stroom van ongenoegens en innuendo - wist op te bouwen.

Maar kijk, ik hield het hoofd redelijk koel door goed deel van de tijd te lezen, dronk geen sloten, sliep behoorlijk vast en was om 5u50 vanochtend niet eens mottig toen ik voor de deur plaatsvatte. Buiten de zonnebrand op mijn armen, heb ik dus niks te klagen.


Waar ik niet op gerekend had, was dat er na de inschrijving en het rugbytornooi - zonder tussenstop thuis - nog eens een dik aantal uren op de diergeneeskunde zouden worden doorgebracht. Want ik had op een douche gerekend en mocht dus 6 uur langer wachten. En dat vond ik niet leuk. Maar kom: de 979 pagina's Tommyknockers zijn uit. Ha!

No balls, no dances

Sportdag. Hoewel hyperventilatie en lage bloeddruk mij bleven plagen, heb ik mijn belofte aan zoon waargemaakt: ik heb rugby gespeeld. En ook cricket.

Twee balspelen dus, terwijl ik eigenlijk geen bal kan vangen noch raken. Want hand-oog coördinatie, dàt is mij niet gegeven. En choreografieën onthouden lukt me evenmin. Maar kijk, het moet niet altijd lopen, fietsen, bodypump, yoga of pilates zijn.

Durf proberen, dacht ik zo!



En neen, de man op de achtergrond maakte géén deel uit van het gelegenheidsteam. Hij kwam gewoon meedoen. Om op de foto te staan denk ik...

En het is hem blijkbaar gelukt.(1)(2)(3)(4)(5)

Adem Vrij

Vandaag voor het eerst in een hele week een redelijke dag gehad. Dat wil zeggen: een dag die niet voor 90% door hyperventilatie, benauwheid en een te hoge hartslag werd gekenmerkt.

We hebben met ons vier veel gedaan vandaag. Samen en apart. Een hele kinderkamer zéér grondig opgeruimd, veel boodschappen gedaan, een paar wassen gedraaid en buiten gehangen en een beetje gelezen (feeds en ook wat in een BSG boek). Morgen doen we een uitstap. Ik zie het zitten. Maar toch ... Het gaat allemaal heel aarzelend en ik ben niet blij dat ik mijn vakantiedagen onder zulke omstandigheden opsoupeer.

Schrodinger's lolcat

Some sun and some songs and silliness ensues.


Schrodinger's lolcat
Originally uploaded by dantekgeek

Where is my pink Prada tote?

Oh noes! Had niet goed door maar waar ze de voorbije dagen voor bedtijd naar aan 't kijken waren tot ik er vandaag effe bij ging zitten. High School Musical 2 Rehearsal Cam, bij de extra's op de dvd. Ouch.

Gnoti seauton: verwacht dat ik de voor de rest van de vakantie van die fijne oorwurmen zal zingen...

Fetch me my Jimmy Choo flip flops,
Where is my pink Prada tote?
I need my Tiffany hair band,
And then I can go for a float.

Time to admit defeat (Durf Dom Doen, pt.3)

Het lukte niet vandaag, om mezelf nog maar een keer bijeen te rapen en nog maar een dagje door te doen. De pijnlijk verkrampte spieren, verhoogde hartslag en continue ademloosheid van de laatste weken beginnen door te wegen. Als ik na een half uur frisse lucht buiten nog geen snars minder shaky en hyperventilerend ben, zal het in een vergaderzaal niet beter gaan, bedacht ik me.

Zeker niet als ik daar getuige mag zijn van mijn afgang. Want hoezeer ik dat ook zou willen, ik krijg de neuzen niet dezelfde kant op en de klus is niet geklaard, alvast niet wat mijn deel betreft.

I hit rock bottom. En ze weten het. Van hem, want ik heb zelfs de moed niet om zulks te zeggen. Ze hebben ondertussen laten weten dat er meer rekening zal worden gehouden met wat ik wel kan. En ik geloof ze hoor. Zie het als een mooi vooruitzicht om waardevolle zaken te doen.

Maar dat neemt niet weg dat ik nu geen overschot meer heb. Niet genoeg energie om "flink" en "sterk" te zijn en er mijn schouders onder te zetten...

Neen, ik heb niet de gewoonte om van dingen weg te lopen. Integendeel. Maar toestanden als deze gaan ten koste van veel meer dan werk alleen. Ze hollen mij uit, tot er geen greintje mens meer overschiet.

Ik weet dat ik weer op mijn poten zal vallen en er dan weer even hard tegenaan zal gaan.
Ik weet dat dit tijdelijk is.
't Is gewoon uitputting.

Get Well or Die Tryin'

April: al 3 maand van het jaar 2009 achter de rug.

Drie maand mét een plan: met behulp van coaching een aantal zaken meetbaar leefbaarder maken oftewel: "to reduce the amount of discomfort".

Wat ik ondernam was een serieuze poging om recht te kruipen uit de put waar ik eind vorig jaar in belandde. Wat ik ondervond was dat die zaken waar ik weinig of geen invloed op had - zoals de consideratie van anderen - geheel fout liepen.

Hoe hard ik ook claim dat ze met die dingen niet bij mij moeten afkomen, toch knik ik ja en toon me zelfs welwillend om ze uit te voeren - for lack of someone else. Omdat ik er absoluut niet tegen kan. Tegen het ontlopen van verantwoordelijkheden. Tegen het afremmen van wat vooruit moet gaan. Tegen het berusten in de wetenschap dat er bij ons toch niks fundamenteels verandert. Tegen mensen die zich wentelen in de meest pejoratieve betekenis van het woord ambtenaar.

Dus haal ik mezelf shit op de nek. Werk ik mezelf in nesten tot ik helemaal niet meer weet van welk hout pijlen te maken.

"Het is mijn eigen schuld" is al veel te lang mijn mantra. Ik wil er van af.

Vanmiddag was ik weer met dat persoonlijk ontwikkelingsplan bezig, waar ik netjes invulde dat ik uitkijk naar een situatie waarin ik (vul in op de lijntjes) nog een beetje plezier heb aan wat ik doe. En weet je wat: ik ga ervoor. Het moet gewoon.

Pas op voor de Cyclonen!

Tiens, vanavond Battlestar Galactica op tv, zag ik daarnet op de Humo TV-gids. Toch maar effe kijken om welk seizoen het gaat ...

Oh, het eerste.

En lees nu wat er te in de pilot te zien valt:

"Reeds meer dan veertig jaar leven de mensen uit de kolonies van Kobol vreedzaam samen met hun (robot)vijanden, de Cyclonen. Maar net wanneer de oude pantserkruiser Battlestar Galactica tot een museum wordt omgevormd, vallen de Cyclonen de mensen opnieuw aan..."

Ahum.
Is dit nu het werk van een automatische vertaalservice? Of gewoon van debielen?
I wonder...

Signs of passive-aggressive behavior

Heb ondertussen al genoeg psycho-educatie achter de rug om te weten dat ik niet aan de sukkel ben omwille van een passief-agressieve persoonlijkheid. Let that be clear. Goh ja, ik weet dat ik best assertiever zou mogen zijn. Maar het is een Catch-22 van jewelste, waar ik hier en nu en eigenlijk alweer jaren lang mee wordt geconfronteerd.

It is better by far to keep things as they are (Durf Dom Doen, pt.2)

Hoe lang ben ik al van plan om iets anders te gaan doen? 

Euhm, na mijn C++ opleiding begreep ik dat programmeren - en alles wat daar enigszins op leek - absoluut niks voor mij was. 

Dat was in 1994. 

Down Utopia Parkway (Durf Dom Doen, pt.1)

Ik heb ze gemist vandaag, de afscheidstaart van 2 collega's die andere horizonten gaan verkennen. Ben een beetje jaloers op de stap die zij durven zetten. Maar kijk, ik heb het niet in me om zelfstandige te worden. Het zegt me niet veel. Zeker niet om iets "in de ICT" te doen. En het zou gewoon geen goed idee zijn...

Maar wat wel een goed idee zou zijn, daar kom ik niet uit. Ik worstel nu al weken met vragen en taken omtrent toekomstperspectieven op professioneel gebied en waar ik tegenaan loop is iets wat ik in anderen als verwerpelijk detecteer: de angst om los te laten.

Het getuigt van intelligentie en realisme om je kwaliteiten, vaardigheden en whatnot uit te spitten om tot een persoonlijk ontwikkelingsplan (een POP!) te komen. I could not agree more. Maar het werkt ook héél belemmerend. Want ik slaag erin om mezelf keer op keer in een gekend - strak - keurslijf te duwen, terwijl ik helemaal geen keurslijf wil. Of hoef, for that matter.

Ik ben niet gehandicapt. Binnenkort ben ik zelfs niet eens meer "ziek". Toch lijkt het alsof ik constant aan mijn belemmeringen ten onder ga, terwijl ik die eerlijk gezegd maar op specifieke momenten als erg lastig ervaar.

Dat die momenten geheid binnen mijn werktijd vallen, zou een duidelijke indicatie kunnen zijn. Waaruit ik zou kunnen besluiten: stop met dat werken! Nu!

Maar zulks concluderen houdt geen steek. Want in al die tijd dat ik niet werk (na aftrek van slaap toch een kleine 100 uur per week) zit ik heus niet op mijn luie reet te niksen. Neen: dan doe ik dingen. Véél dingen. Van alles en nog wat. Online en offline. Voor ons gezin. Voor anderen. Voor mezelf. Ik plan en regel, shop en drop, spreek af en rijd rond, zoek op en leg uit, loop en fiets, knutsel en schrijf dat het een lieve lust is.

Zonder noemenswaardige problemen. Ik ken mijn grenzen. Geef ze aan. Stop op tijd. Doe precies die dingen waar ik goed in ben. En als er al iets misloopt, is het geen failblog materie.

Een andere conclusie kan dus zijn: ge zijt niet goed bezig, tijdens de werkuren.

Misschien moet ge daar eens over nadenken.
Zonder direct in paniek te slaan.
Zonder misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel.

To think outside the box is to eliminate false constraints when attempting to solve a problem.

Insult me again. Taunt me a second time.

Thou misbegotten fly-bitten flax-wench!
(hier meer)

Continuous memorylessness

De komende week zou een kalme week moeten worden. It'd better. Want ik heb er de klotepest in. Ben lastig tegen de mijnen en achterdochtig in het algemeen - wat best logisch is als je zelf niks onthoudt ...

• ben mijn afspraak met de ADHD coach vergeten (wegens niet in de agenda genoteerd, great!)
• heb - op wat kribbels op een los blad na - géén idee wat we precies afgesproken hadden voor de volgende keer ...
• idem betreffende de taken voor de loopbaanbegeleiding ...
  
• ben er me pijnlijk van bewust dat ik het eerste set van coaching afspraken (op tijd stoppen met werken en dagelijks lunchen) geheel uit mijn handen liet glippen ...

Zat vanmiddag met het veranderingsmodel van Prochaska en Diclemente op schoot en ben er gewoon kribbig van geworden. Dat "stilstaan bij hoe je overkomt en de gevolgen van de eigen houding" zit me aan alle kanten dwars. Enerzijds zou ik er absoluut moeten mee stoppen mensen de indruk te geven dat ik mijn zaakjes netjes op een rij heb (duh!). Anderzijds helpt het evenmin om stoom af te laten of te janken op Facebook & Twitter want dan word ik benaderd door mensen die me zorgelijk kijkend vragen hoe het met me is.

Ouch! Paranoia sets in. They think I'm a basket case ...

LOUD & NO SLEEP

Heb gisteren 2 uur gespind. Vandaag eens om de Watersportbaan gelopen. Ervaar vlagen van extreme concentratie. Heb geen nekpijn meer. En ook geen tijdsbesef. Alles vloeit in elkaar over en het lijkt alsof maart hoogstens een week oud is. Afspreken wordt riskant: ik vergeet dingen terwijl ik ze uitspreek .

't Is alweer een tijdje geleden dat ik nog een zware "up" doormaakte. En tot nog toe is het draaglijk. Ik ben nog niet de godganse tijd bezig met het afremmen van de ontremming.

Ben er niet al te bezorgd over. Ik weet nu dat ik wat meer medicijnen mag nemen. Want ik ga naar bed omdat huisgenoten slapen. Niet omdat ik moe ben.

Zoals het nu voelt, kan ik gewoon doordoen. Maar dat doe ik niet: ik ben een redelijk mens. Veel te verantwoordelijk en verkrampt om de boel de boel te laten zijn.

Maar toch: ik moet dringend leren dat opgeven OOK een optie is. Een die ik nooit eerder overwoog maar hey, things change ...

I always wanted to be proud of you ...

I'm no Caprica Six and he's no Gaius Baltar either, but still ...

DURF
DOM DOEN
copyright AVS Oost-Vlaamse Televisie