BGGD35: Did you spend the day in a daze?

Ik ben al een beetje laat: ondertussen hebben Gentblogt  (Witch ) en Stijn Vogels verslag uitgebracht en staat er ook een impressie bij de BGGD zelf.  Ik moet dus al niet meer uitleggen wat een subtlemob is ...

De avond begon met een hap - een baguette funky Fitness met champignonsoep - @Foodmakers Gent en een "Meet & Greet" met Duncan Speakman - de artiest in kwestie, die zichzelf als “in the first place a musician”omschreef.
Karen  verzorgde de intro en Eva de uitleg over Almost Cinema 2010; hoe dat uit drie delen bestond en wat we er van zouden meepikken, de subtlemob en de projectie (van Pablo Valbuena) op de achterkant van het rectoraat.

Tijdens de "Meet & Greet" heb ik van alles op een papierke zitten krabbelen, over hoe Duncan denkt over flashmobs (“I think it’s a problem with novelty - we do not refine what we start - we often focus on new technology rather than on the content of the work”) om dan te besluiten “this is instruction based work, with headphone” en op zich niks nieuws.

Er werd hem ook gevraagd waarom de subtlemob area afgebakend was (“more chance of walking past other people who participate - it’s about trying to connect with strangers”) en wat de (originele en uiteindelijke) opzet was (“it’s about carpe diem, every day actions”).

Vooraf had ik naar de mp3 's geluisterd, één en ander over de vorige edities gecheckt en me toch sterk afgevraagd of meedoen wel iets voor mij was. “600 man”, las ik ook, in de berichten over de avond in Gent en dat leek me nogal véél. Ik had geen reet goesting om gefilmd te worden en heb de - TRY TO REMAIN INVISIBLE - notice dan ook zeer letterlijk opgevolgd.

De instructies - en het soort van awareness dat gecreëerd werd - deden me erg aan mindfulness denken. De vrouw op de opname heeft een mooie stem en een Brits accent om jaloers op te zijn. En de tekst zal vol met van die oneliners die ik op een papiertje krabbelde.

“right now you’re everyone”
“in this moment - savour it - as if it were the last time”
“you’re here and you’re not alone”
“around you are friends and strangers”
“we must not & shall not waver”
“did you find that sense of place you wanted?”
“we have this place to share”

Achteraf kregen we een glaasje cava aangeboden bij de projectie op de Muinkkaai en daar ben ik nog heel lang in de kou blijven staan zeveren met de mensen van Vooruit. It was fun!

Dank u Clo, Karen, Eva, Jeroen en alle anderen die hieraan meewerkten!

Sighing a Lot is a Sign of Chronic Hyperventilation

Ik word een beetje zot van opruimen, maar dat wist u al. Alle coaching ten spijt is het me nog nooit gelukt om al mijn dozen met opgespaarde papieren systematisch uit te sorteren. Ik verdwaal in wat ik vind en raak geen stap vooruit. Of ik blokkeer. Hyperventileer. Loop weg.

Alles in een keer wegsmijten is geen optie. Want het mag niet allemaal de vuilbak in... Maar zie: nu moet het, want het dak gaat eraf en er moet ingepakt en afgedekt worden. Dus heeft hij vier opruimdagen gepland. Eén voor elke kamer op de tweede verdieping, die eigenlijk maar half in gebruik is.

We hebben plááts zat, ja. En als alles af is, kunnen we - naast het “kot”, de garage en de kelder - ook de zolder gebruiken. Dan hebben we op het eerste onze slaapkamer, de badkamer, een tv/logeerkamer, de dressing en de bureau, en hebben de kinderen op het tweede elk een slaapkamer en een “hobbykamer”. Maar eerst opruimen dus. Vier dagen: een strak plan! Dit weekend de ongebruikte speelkamer en de opslagkamer, volgend weekend de twee kinderkamers. Pfft.

Zaterdag heb ik de voormiddag gemist, maar ‘s namiddags twee uur op de grond zitten pietepeuterige Legoblokskes en Barbieschoenen uit een hoop sorteren was genoeg voor mij. We raakten erdoor. Ik geloofde mijn ogen niet. En toen ik die avond met zoon spaghetti ging eten in 't Gouden Hoofd, vond ik daar de Standaard met in koeien van letters: WELK OPRUIMTYPE BENT U?

Aaaargh! Cut me some slack: ik WEET het. Doe mij maar een combinatie van “de procrastinator of onbewuste uitsteller” en “de vrije associator of domino-opruimer”.

Nu ja, toen hadden we zondag nog niet gehad. Wat aanvankelijk super eenvoudig leek: de dozen herstapelen en één en ander wegsmijten, werd voor mij een regelrechte nachtmerrie toen bleek dat er toch te veel dozen stonden en we wel moesten selecteren. Dozen openen dus, en alles uitsorteren. In categorieën: vuilbak, shredder, houden en "sentimental value". De hele jaren '80 en '90 passeerden de revue. Schoolrapporten, cursussen, boeken, diploma’s, posters, elpees, contracten, handleidingen van toestellen die al lang op het stort liggen, uittreksels, foto’s en brieven, babyspullen en voorraden schoolgerief ...

Meer dan vier uur duurde het. En tegen die tijd was ik klaar om afgevoerd te worden. Ik heb bijgeleerd: een "clutter buddy" helpt echt. Zonder hem was ik nergens geraakt. Al die jaren is het er nooit van gekomen om samen rommel te ruimen, en nu is gelijk de helft weg. Anderzijds wist ik vooraf dat meer dan twee uur doordoen een erg slecht idee was. En ben ik ‘s avonds - na een xanaxke - met mijn iPod op in de kou een blokje om gaan lopen om wat lucht te krijgen. Vandaag was ‘t nog hyperventilation central. Maar kom: eat your heart out Kolberg & Nadeau. We did it!

Nog twee kamers te gaan ...

Verandering van spijs (1)

"Loop je nog?" kreeg ik te horen na de 26ste. Euhm, ja zeker. Maar iets minder.

Ik had echt zin in wat anders. En ben er subiet aan begonnen: twee dagen na de run stond ik in een Pilates les mijn best te doen, aangemoedigd door een hele ashram met enkelbellen, vingercymbalen en tamboerijnen - op cd, dat wel. En het uur nadien stond ik op de striding band waar een nieuw level - zonder handen, met gewichtjes - werd aangebroken. Ondertussen heb ik ook weer aan spinning gedaan en de pikte ik twee yoga lessen mee bij Dolly. En deze ochtend ging ik schaatsen. In Kristallijn, ja. Waar ze de hele tijd door van die eighties muziek draaien waar ik gelijk wel vrolijk van wordt. Tina Turner's Private Dancer, The Final Countdown, en meer van die handel. Fun!

Het bevalt me wel, iets anders doen. Cardio alleen heb ik altijd te weinig gevonden, maar sinds er nog nauwelijks spinning combo wordt gegeven en ik in geen bodypump of yoga lessen raakte, trooste ik me met mijn gewicht dat meeviel. Terwijl ik vroeger zwaarder, maar leniger en sterker was. Maar kijk, ik werk er weer aan. Vooral de yoga vind ik leuk, ook al is het altijd puzzelen om er te raken.

En ja, ik loop nog. Eén à twee keer in de week. Ondertussen is het te donker geworden om 's avonds alleen langs de Schelde te lopen. Dus wijk ik - op woensdag en in het weekend - uit naar de Watersportbaan of de Blaarmeersen. Altijd licht en altijd volk daar. De fluohesjes en de lampjes komen in beeld. En ik heb weer een droge dikke trui en een winddicht vest mee, voor achteraf, omdat opdrogen aan de lucht echt geen optie meer is. Straks haal ik de wintertights boven. Dikkere loopsokken, handschoenen en een fleece hoofdband. De vrieskou van begin dit jaar is nog veraf. Maar ik hou best van lopen in de kou.

On Getting Things Done

Een stresskip, dat ben ik de laatste dagen. Heen en weer hollend in huis en in de gang op het werk. Mantragewijs herhalend wat ik precies ging doen: bril halen - bril halen - bril halen. Thuis luidop, op het werk binnensmonds. Het helpt. Maar het zegt ook iets over mijn werkgeheugen.

All work and no play? Bwah: ik heb niet het gevoel dat ik te véél werk. Alleen dat de grenzen weer zoek zijn. Ik werk gewoon de hele tijd, en overal een beetje, terwijl ik op kantoor tijd verlies omdat ik me laat afleiden.  Neen, ik speel geen Farmville en ik kijk geen filmkes op YouTube, maar het is niet moeilijk om me op een zijspoor te krijgen. Ik duik graag iets te diep in mails en feeds en tweets en in "interessant le(e)smateriaal". En ook: ik ben te behulpzaam. Als ze me iets vragen, laat ik meestal alles vallen. De site aanpassen? Iets nalezen? Een advies? Wat uitleg? U vraagt, wij draaien. En wat af moet, blijft liggen. Tot de deadline duwt. En vrije tijd werktijd wordt.

Het leven slibt toe. Ik verplaats me van laptop naar laptop. Doe wat er moet gedaan worden en wat er gepland is en begin - wanneer ik na 20u thuiskom en een laat avondmaal bereid heb - opnieuw. Met een beetje voorbereiden. Met nieuwe vorming plannen. Met voorbeelden zoeken. De bundel googledocs waar ik altijd en overal bijkan knort van genoegen: hier wordt bijgeschreven. Aangevuld. Geredigeerd. Geen gedachte ontsnapt.

Zelfs tijdens de paardrijles - wanneer ik een dik uur doorbreng met papier en smartphone, maak ik aantekeningen. In mijn mini Moleskin "memory" geval. In mijn Chanel boekske met blogdrafts. Op de achterkant van ouwe printouts in een mapje voor het werk.

Het gaat goed. Want het gaat vooruit.

En ondertussen word ik moe. Heel erg moe. En besef ik, dat ik dit moet aanpakken. Grenzen moet stellen en zo.

Yada yada yada.

Past the Bree border

Hoewel - door het fietsen - de grens is opgeschoven, aan de ene kant richting Destelbergen, Heusden, Lochristi, Oostakker, Melle, Wetteren, Laarne en Kalken en aan de andere kant richting Sint-Denijs-Westrem, Afsnee, Latem, Drongen, Mariakerke, Vinderhoute, Lovendegem, De Pinte, Eke, Nazareth en Zwijnaarde, toch verlaat ik mijn perimeter rondom Gent eerder zelden. Sommigen valt het nooit op. Ze zien me geregeld met de auto rijden en stellen zich geen vragen. Anderen kunnen er gelijk niet inkomen, dat ik geen reden zie om "zomaar" eens naar Brussel of Antwerpen te sjezen. Het is misschien vreemd, maar ik heb gemerkt dat zulke uitstappen een bron van véél stress zijn.

SAM: This is it.
FRODO: This is what?
SAM: If I take one more step, it'll be the farthest away from home I've ever been.

Half Marathon: check! Next?

Toen ik hier in januari een loopplanning publiceerde, was dat ook om mezelf vast te pinnen. Zoiets als: je kan het niet maken om iets te verkondigen en het dan niet te doen. Want, ja, zo steek ik in mekaar: Geen Loze Beloftes!

Het lag dus voor de hand dat er dit jaar een halve marathon gelopen zou worden. En ik was behoorlijk blij dat ik er niet voor naar Brussel moest sjezen, want ik verlaat mijn 25 km perimeter rondom Gent eerder zelden.

Vandaag was dus de dag en omdat het allemaal nogal vroeg in de ochtend begon, stond ik iets na enen gewoon gedoucht en wel tegen de zondagnamiddag aan te kijken. No more sunday afternoon runs. 't Zat erop.

Hoe het was? Wel: verbazend goed. Volgens de chip liep ik op 2:01:01 binnen, als 589 ste van de 877 halve marathonlopers en als 33 ste van de 75 "vrouwen tussen 40 en 49 jaar".  Ik liep ook deze keer harder dan gewoonlijk: gemiddeld 10,46 km per uur, dat is gemiddeld 5'45" per km.

Volgens wat ik aanvoel, loop ik "op automatische piloot" aan 10 per uur (da's 6 minuten per km); en dat zie ik ook op NikePlus. Met koude start en uitbollen erbij doe ik meestal 6'15" à 6'30" (da's dus zeseneneenhalve minuut) over 1 km. Ondanks de paar pogingen tot versnellen begin september, was ik er niet erg zeker van, dat ik de vooropgestelde 2 uur zou halen. Tenslotte deed ik er die keer in augustus, toen ik de iets meer dan hele afstand liep (21,45 km), wel 2:16:32 over. Daar een vol kwartier van afpietsen, leek me vrij optimistisch. Maar zie, blijkbaar is dat toch gelukt. Met enige nuance: enerzijds vermoed ik dat ik de NikePlus eens mag hercalibreren; dat ik misschien toch iets harder loop dan wat er geregistreerd wordt. Anderzijds heb ik vandaag hetzelfde meegemaakt als op die ene stadsloop een paar jaar geleden: ik ben veel te ver naar achter gestart en ben dus van de eerste tot de laatste km aan het vooruitdrummen geweest. Wat niet simpel was. Vlak aan het begin hoorde ik een paar marathonmannen aan elkaar uitleggen hoe ze het zouden aanpakken: 10 km aan 10 per uur, 10 km aan 11 per uur , 10 aan 12 en de laatste 10 vollen bak. De groep liep nog in een dichte drom en toen al dacht ik, dit gaat hier niet vooruit. Eens voorbij de Watersportbaan, toen de paadjes smaller werden, was het bijtijds hemeltergend. Want die mensen die lopen ROND plassen. Duh! Als mijn schoenen (sokken, voeten) toch al nat zijn, dan loop ik meestal gewoon rechtdoor. Maar ja, dat spat. En dus werd het keer op keer vertragen, rond plassen en pardon-pardon-pardon zeggen om een gaatje te vinden, om niet tegen de rug van mijn voorliggers te knallen. Maar kom, ik heb zoveel mogelijk op mijn eigen tempo gelopen en het heeft tot het laatste stuk - op het bospad voorbij de Blaarmeersenvijver richting camping - geduurd eer ik voorbijgelopen werd, door mensen die hun eindspurt inzetten. En de laatste km - dat stukske van waar het pad langs de Zuiderlaan komt, voorbij de parking en de bushalte - toen ging het plots niet meer zo goed. Ik heb aan de hoek nog een fleske "suikerdrank" gepakt en die bedeelster keek raar: op geen  200m van het eind had ik dat niet nodig, zal ze wel gedacht hebben. Maar ik was verdomde blij dat ik, toen ik bijna blind - de sporthal leek heel duister - over de eindmeet ging, gelijk mijn fleske kon opendraaien en leegdrinken, voor ik voorbij de chipverwijderaars, medailledelers en overhandigers van goodybags aan de drankpost kon kiezen tussen water of iets isotoons. Het heeft toch een kwartiertje geduurd eer ik weer helemaal bijgesuikerd was.


Voor de rest: ik ben content. Ook van de organisatie, goed wetende dat het allemaal vrijwilligers waren en dat kinderen aan drankposten niet altijd efficiënt werken. Zoon heeft mijn witte Kyocera T-shirt gekregen en is blij. De inhoud van de goody bag met een degelijk tijdschrift (Zatopek), het boek van Marathonman, een grote bus haarlak en haarmousse, nog een (katoenen) T-shirt en twee kortingbonnen was fraaier dan verwacht. Merci dus. Fijn gedaan.


Of  ik - zoals ik een veertiental dagen geleden overmoedig dacht - volgend jaar gewoon de marathon loop, is niet gezegd. Toen had ik het gevoel dat  ik kon blijven lopen, maar in die laatste week ging het mis. Een keer 8 km met de nieuwe zolen en ik had pijn in mijn kuit die niet overging. Pijn die ik als "een magnesiumtekort" inschatte, maar dat was het niet. En zo heb ik de voorbije week uit ellende dagelijks 3 (voorgeschreven) Ibuprofen binnengekapt vanuit een "baat het niet dan schaadt het niet" attitude. De pijn verminderde, zolang ik mijn pillekes pakte. Wat wil zeggen, dat ik toch eens naar de dokter mag, om te zien wat die kuit doet.

Maar zie: ik ben content.

When you find you are riding on the back of a tiger, hold tightly to its ears

Vandaag ging het beter. Ik had het niet verwacht en ben er blij om, want ik begon me zorgen te maken. Dat ik het niet meer onder controle had. Dat het een echte hypomane episode werd. Een waarbij ik de teugels aan 't verliezen was.

Wat de aanleiding was, weet ik niet goed. Feit is dat de ontremming enige tijd geleden toesloeg en dat die - lekker lang - bleef duren. Ik was zo hard bezig en voelde me zo goed, dat ik me realiseerde dat slapen eigenlijk nog enkel lukte door de medicatie. Maar hey, ik bleef overeind. Door alle creatieve erupties heen. Heb geschreven dat het geen naam heeft, dag en nacht, online en in notaboekskes. Heb kilo's modetijdschriften geanalyseerd, met een fluomarker in de hand. Ging op zaterdagochtend naar de introsessie van de lerarenopleiding. Cruiste door craftster & etsy voor knutselprutsel inspiratie. Haalde alle breiwerk boven. Keek op YouTube naar clips en humoristische filmkes. Luisterde naar veel - upbeat - muziek. Zong zelf toen ik op de fiets geen iPod meehad. Ging probleemloos urenlang lopen en keihard fietsen. Slaagde erin om niet te snoepen. Keek - ter ontspanning - uren naar tv met de laptop op schoot. Danste voor de spiegel. Wou niks liever dan E's spectaculair girl zijn. Stelde me kandidaat om te poseren voor een fotoshoot. Overwoog om burlesque workshops te gaan doen. Vond dat ik wel heel weinig boeiende mails kreeg en dat er niks "bewoog" op Facebook. Babbelde, babbelde, babbelde. Blies mensen van hun sokken. Was overmoedig. Kon alles tegelijk doen. En had maar weinig last van de weerbots. Op een paar lelijk kwaaie uitvallen na - die ik zelf niet kon plaatsen - viel het best mee. Ik was niet rauw geïrriteerd. En de occasionele Kevin-Costner-snotter-momenten, nam ik erbij. Het kon. Want ik ben Kara Thrace in 't diepst van mijn gedachten.

Is het omdat ik gisteren, op een moment dat ik me realiseerde dat ik ook figuurlijk de trappers aan 't kwijtspelen was, van mijn fiets ben gestuikt? Als apotheose kon het tellen.

Zeggen dat het over is, zo, koudweg, zou overdrijven zijn. Maar ik adem weer. Ben niet meer zo hopeloos. Enkel droevig. Immens triest.

Maar ook dat gaat over. I know.

Slutty spinning voor beginners

Eerst vastklikken, die spd's.

En dan: " uit het zadel! - gewicht op de pedalen! - schouders laag en ontspannen! - trek je buik in! - we doen intervallen - we gaan anaëroooooob!

Iedereen vliegt erin. Druppels zweet kletsen tegen vloer. Yup, het eerste uurtje - de "Spinning Boost" les - was de moeite. Twee liter water heb ik erdoor gejaagd. En de muziek was leuk. Lesbo disco gecombineerd met jeugdherinneringen: een fijne combinatie.

Het tweede uurtje, "Spinning Basic" heet dat, was evenzeer nuttig. Zoals de naam zegt, is het voor beginners. Voor lagere schoolkinderen of zo, denk ik, als ik me op de lesgeefster concentreer. Want ze is lief en bemoedigend en ze babbelt veel. Op een of andere manier doet ze me met weemoed terugdenken aan Filip die ons met zijn lopende commentaar elke les het gevoel gaf dat we in een kermisatttractie zaten. Maar soit, de oefeningen die ze geeft zijn ok.

Er is wel een ding dat ik niet kan rijmen, en da's de muziek erbij. Vandaag was het "opzwepend met kreunen".
Moet kunnen. Het helpt als we een virtuele berg oprijden. Maar toch. Ik was zo verbaasd dat ik achteraf vroeg welke song het was, die beklimming.  En yep, voor de "Not Myself Tonight " video van Christina Aguilera moet ge op YouTube uw leeftijd opgeven. En de versie die hieronder ik probeer in te sluiten zal wel niet blijven staan, vermoed ik

Grassy knoll

Terug van weggeweest, of zo lijkt het. Terwijl ik al bijeen precies één midweek met het hele gezin van huis weg ben geweest. Maar zie, de voorbije weken leverden geregeld een drukte van jewelste. Vijf "Astrid spoelt door" zondagen, de surfdagen aan zee en de eerste schooldagen. Genoeg op zich. En daar bovenop ook véél werk. 't Was bij tijden hectisch. Maar ik heb het overleefd.

Uit zelfbehoud ben ik de drukte zeer letterlijk ontlopen. Kilometers lang: in de branding, langs de Schelde, de Watersportbaan en de Blaarmeersen. Kilometers die me hielpen om weg te blijven van de cava, de Vedetten en de sigaretten. Kilometers om na te denken, over al die dingen die nadenken vereisen. Kilometers om te glimlachen met Eels. Kilometers om dansjes op Lady Gaga te verzinnen.

De aanloop naar 26 september werd ook ernstig. Al ben ik niet eens ingeschreven, het loopschema werd ineens belangrijk. Een dikke week - of langer - liep ik dik tegen mijn zin. Met lood in de benen en een onbestemd, onaangenaam onopgewarmd gevoel in de knieën.

Elke stap voelen is niet leuk. Niet omdat het pijn deed, maar de angst voor pijn die zou kunnen komen, speelde me parten. Oh god, laat het mij niet overkomen, al wat de "serieuze" lopers, met hun 75 km plus in de week, onvermijdelijk te beurt valt: kwetsuren. Want ik ben RECREATIEF bezig. Voor zo ver iemand dat nog begrijpt. Ik loop voor de lol. Omdat ik er rustig van word en zo. Helderder. Content.

En zie, na het gesukkel en de - immense - stress van de voorbije week, besloot ik om het over een andere boeg te gooien. Vandaag liep ik rondjes. Net als in het prille begin, in 2004 bij de Racing. Rondjes op grasvelden en aangelegde grasheuvels. Op de recent aangelegde speeltuinen van de Arbed- en de Malmar site.

Zomaar, zonder stress. Zonder moeten. Zachtjes. En het was leuk. Fijn zo. Ik denk dat de runner's high terug is. Oef.

't Kan verkeren

Kijk, toen End Times uitkwam was ik er niet goed van en kribbelde ik dit neer:

I need a mother is just about the most painful song E's come up with until now. Hearing it for the first time - on my bike to work - I really got angry with him. Things like that should remain unspoken. :-(
"I have to laugh when I think how far it’s gone, but things aren’t funny anymore."

Ok, ik denk dat het niet goed gaat met E. Want het is niet funny.

Maar zie nu! En luister! What fun! Nooit zo veel zin in dansen gehad ...

Nooit zo hard met een Eels plaat gelachen. Want al het (humoristisch) negatieve wordt compleet uitgebalanceerd. Meer zelfs: bij wijlen gaat E- geheel hilarisch - helemaal compleet over the top. Yup.

Baby Loves me	What I have to offer
Record company hates me	What I have to offer
the doctor says I'm sick	well, there's a lot
The bad girls think I'm just too nice	Now I'm a modest man
And the nice girls call me dick	but look at all I got
Policeman flashes the red lights	For all the wear and tear
Coach says that I'm weak	I look OK
Teacher says I'm not too bright	I got good manners
Bodybuilder calls me pipsqueak	and I make good good pay
The neighbors don't like my flowers	What I have to offer
The waiter don't like my tip	well, there's so much
The librarian shushes me	I care and need your really
Travel agent canceled my trip	tender touch
Minister says I'm a demon	I got a pleasin' disposition
Dietitian says I'm a pig	And I don't care about
Warmhearted say I'm freezing	football or fishin'
Promoter won't give me the gig
My tired body is breaking down	What I have to offer
The world is ending soon	well, check it out
It's all crumbling at my feet,	I've learned some things
not sure what to do	and I know what it's about
	I'm quite discerning and
	I’m pretty smart
	It takes an awful lot to
	win my heart

When Mark Everett is sad, he makes me happy. When Mark is happy, so am I!

# live -empathy

Ze lachen er hier mee, met hoe goed ik soms omgevingsfactoren kan "uitschakelen". Drukte, een hoop volk, gillende kinderen: uit zelfbehoud heb ik mezelf geleerd om de knop om te draaien. Als het er niet is, doet het ook geen pijn. Handig zo.

Hetzelfde geldt voor inlevingsvermogen, vaak opgesomd als een "positief" kenmerk van ADHDers. Ergens indertijd, god weet wanneer maar ik was nog heel jong, heb ik geleerd om ook dat los te laten. Wegens al te beangstigend. En met volwassen worden, werd mijn gepercipieerd gemis aan empathie het terugkerend onderwerp van talloze - therapeutische - gesprekken.

Prikkels buitensluiten is één ding, empathie toelaten (of zelf activeren) een compleet ander. Feit is, dat ik er als de dood voor ben, voor al dat inleven in andermans gevoelens. Omdat ik - zoals met veel dingen - geen grenzen voel. Niet snap wat te weinig, te veel of "precies genoeg" is.

Of ik nu echt een ruthless bitch ben? Hard in mijn oordeel? Klaar om de eerste steen te werpen? Soms wel, vrees ik.

Anderzijds kan ik ze zo oplijsten, al die keren in de voorbije vijfentwintig jaar dat ik wegens "niet goed weg kunnen met dat inlevingsvermogen" dommigheden heb gedaan. Omdat ik verga van de schuldgevoelens en geen idee heb van het "gewicht" van zulke zaken. En het ergste is dat ik me meestal zo schaam dat ik door mijn getalm om dingen goed te maken, de relatie laat verpieteren.



Oh ja, je kan alles leren. Ook op een beschaafde manier omgaan met mensen. I know... Ik heb een week gefocust doorgewerkt. En één afspraak vergeten. En het bijt.

I was built to last long

Toen ik begin dit jaar een loopplanning opstelde, had ik eigenlijk geen idee waar het zou eindigen. Het enige wat ik toen wist, was dat ik niet goed bezig was. En weer véél dikker werd. Maar zie: een dikke zeven maand verder en ik kan het haast niet geloven: ik loop een halve marathon uit. En dat op anderhalve maand voor de "echte" loop, op 26 september.

Toen ik vorig jaar juli met 10 km loopkes begon, had ik geen plan. En de 10 miles tegen 25 april van dit jaar, dat was éénmalig, voornamelijk omdat ik het hier opgeschreven had en er niet flauw wou over doen. Maar de 10 "fietsweken" (in april en mei) brachten veel meer stress dan verwacht en de "nieuwe" spinningcoach, die roept niet en geeft geen bodypump les en tja, ik ging dan maar lopen. Om mijn kop leeg te maken, dat vooral.

Toen hoorde ik dat er in Gent een halve marathon kwam, zodat ik in oktober niet naar Brussel hoef. Handig! En begon ik weer loopspullen te kopen. Eind juni schreef ik me in om met de Long Life Marathon Gent trainingsgroep mee te lopen. En ging ik weer noteren, hoe het liep en zo.


En toen begon het hoofdstuk DORST ("moet toch eens uitzien naar een drinksysteem want meer dan 10 km zonder water is in deze hitte zeer lastig") en de intensieve zoektocht naar een goed systeem. Van CamelBak over "fistbottle" (I know how it sounds), heuptas met 2 fietsbidons tot flesjesgordel. Ik las en praatte en probeerde. Werd overtuigd (merci Tom!) en mailde uiteindelijk de importeur om uit te vinden dat Running Gent Perfekta flesjesriemen verkoopt.

Ondertussen verkende ik het mooie parcours (trail i.p.v. road) met de trainingsgroep, aan een laag tempo en met een pauze onderweg. En liep ik af en toe met hen mee. Als het lukte.

Ondertussen gaan ook heel wat van de dagelijkse gesprekken over lopen. En ja, ik ben er bij tijden heel huiverig over. Omdat ik nu meer echte lopers leer kennen. Mannen die het serieus menen. Die zes, zeven keren per week lopen. Liefst zo lang mogelijk. Mannen - meestal ouder dan ik - die marathons (willen) doen. En ondertussen de tijd vullen met verhalen over hun shin splints, kapotte knieën, revalidaties en sportvoeding. Ik krijg er de kriebels van. Kijk: ik ben het lang niet, de epicurist die ik zou willen zijn, maar dat pure masochisme, als in "uren rondcrossen met bloedende tepels"? Neen, bedankt! Ik kan er over zagen, ja. En ik heb het niet zelf verzonnen, dat "Running a marathon overtakes the flashy car or motorbike as a tell-tale sign of a mid-life crisis".

Of ik zelf dan niks mankeer? Hmm. Wel, ik moet opletten dat ik niet te veel op harde ondergrond loop, voor mijn knieën. Want anders is het prijs met de "tracking" van mijn knieschijf ( het 'sporen' van de knieschijf in de groeve van het bovenbeen), als ik ga fietsen of spinnen. 't Is daarom dat ik recent weer aan yoga begonnen ben. En wat powerplate probeer te doen. Want ik ben wel in vorm, maar lang niet zo lenig en sterk als de vorige bodypump & yoga jaren. En ook al gaat er niemand dood aan een slappe biceps/triceps, ik ben er niet fier op, dat er voor mijn soort wekelijks 3 bladzijden camouflagetips in de Flair staan. :-)

Waar ik ook op wacht, is nieuwe sportzolen, die waarschijnlijk heel wat beter schokken zullen vangen. Want de huidige zijn echt op en ik heb veel te lang gewacht om er iets aan te doen. Op 26 augustus is het eindelijk zo ver en kan ik naar 't UZ. Het duurt toch wel héél lang eer ge daar binnenraakt voor een afspraak.

Last but not least zit ik momenteel op "zware" drugs: 3 Ibuprofen per dag, en dat voor 2 weken, allemaal omdat de opstoot van "Tietze" en de (daarbij horende?) gezwollen lymfeklieren niet vanzelf verdwijnen en me dat na maanden toch wel stoort.

Maar kom, 't is niet alsof ik me enigszins belemmerd voel. Stamina is still my favourite word.

These are your holidays: read!

Een paar dagen geleden kreeg ik ergens volgende vraag toegesmeten:

Which Book Recommendation Service Is Best?

- Shelfari
- LibraryThing
- Amazon
- GoodReads
- GetGlue
- Other

En toen begon ik domweg te kijken waar ik nu zoal op ingeschreven was en welke lijsten daar zitten. En kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk feitelijk geheel geen "Recommendation Service" vandoen heb. Want ik weet zelf wel wat ik wil lezen. Ik lees ook geregeld krantenbijlages over boeken. En het duurt een eeuwigheid eer ik een (non-fiction) boek uitgelezen krijg.

Ergens herinnerde ik me een "Books" tab op Facebook en ja, daar bleek LivingSocial achter te steken, met mijn "collectie" die vrij goed up to date was. Niet moeilijk, want er is in de laatste zes maanden niet zoveel veranderd. Ik heb er dus rap mijn verjaardagscadeau's - Watchmen & de Sookie Stackhouse box - en Boudica - meegebracht van de rommelmarkt - aan toegevoegd, en de status is weer compleet in orde.

Maar, euh, hoe zit het nu met dat lezen? Wel: ik doe voort. Vooral in The Ancestor's Tale - en ja, dat is non-fiction, hoe raadde u het. Ik ben er al maanden in bezig en zeul het overal mee, want het leest goed in stukskes, en ik vind het echt een van de betere dingen die ik ooit gelezen heb. Dit ligt me en ik ga zeker nog Richard Dawkins lezen. En ik ben er bijna: nog eens stukske prokaryotes en het zit erop. Wat u best weet: mijn achtergrond in wetenschappen is nihil. En daar heb ik dus nu wat spijt van zie. Van het gemis aan biologie en zo meer. Vond ik het moeilijk? Neen: toen ik 5 minuten geleden op de Nederlandstalige wikipage keek was ik wel verwonderd over de vertalingen, maar ik heb me niet te veel afgevraagd of ik de benamingen allemaal wel kende. Zal ik het kunnen navertellen? Niet helemaal vrees ik. Maar ik heb er toch een hele hoop dingen uit bijgeleerd. En da's zowat my main mission in life; dingen bijleren.

De andere 2 waarin ik bezig ben zijn Graham Parker's Carp Fishing on Valium een boek dat ik qua Engelse woordenschat echt wel complex vond. Raar. Wolf Hall daarentegen, leest vlot weg. Het gaat bovendien over een periode - Tudor England - waar ik een zwak voor heb. Ik heb het jammer genoeg al een eind geleden opzij gelegd en zal dus best eens wat terugbladeren.

En de rest, daar moet ik nog aan beginnen. Maar het lukt wel.

Misschien moet ik eens een Vampire Week(end) inlassen. Met acht Sookie Stackhouse novels en zeven seizoenen Buffy ben ik vast een eindje héél erg zoet.

Getver. I'm soo into fangs these days.

Who are you, Suzuki Ingersley?

Elke keer dat ik de True Blood credits zag, vroeg ik me af wie die Suzuki Ingersley wel was.

En toen - toevallig - zag ik de naam ook verschijnen terwijl ik voor Six Feet Under zat. Meestal gaan we met FFWD door de credits.

En toen ging ik googlen.

En daar kwam zo goed als niks verhelderends uit.

Wel deze blogpost.

The Production Designer on "Six Feet Under" is someone called Suzuki Ingersley. And every time I see the credit, all I can think is, "Wow. Is that the coolest name ever, or what?

Dopamine, serotonin, histamine

Kijk, het zou niet mogen, dat ik wakker ben nu. En toch.

De laatste nachten sliep ik moeilijk in. Had ik levendige dromen, die ik 's morgens kan navertellen. En nu ook angstaanvallen. Door de medicatie heen.

Ik heb er serieus de pest in.

Nothing ever feels right (2)

Zal ik nog maar eens verder jammeren, over mijn gemis aan lol, mijn frustraties daaromtrent en de woede en agressie die ik voel tegen hen die wel loos gaan en lol hebben?
Of mag ik fierheid tentoonspreiden, als ik terugblik op het levensbeheersingslijstje van toen?

Levensbeheersing is het verminderen van emotionele kwetsbaarheid. Hoe beter je lichamelijke verzorging, hoe minder emotioneel kwetsbaar je bent.
1) Het is belangrijk dat je lichamelijke kwalen behandelt.
2) Zorg voor een evenwichtig eetpatroon.
3) Vermijd stemmingsveranderende middelen zoals alcohol en drugs.
4) Zorg voor een evenwichtig slaappatroon.
5) Doe aan beweging.
6) Bouw beheersing op (als je alleen dingen doet die je al makkelijk kunt, vergroot dat je beheersing niet)

Aw heck, misschien ben ik wel (veel) minder kwetsbaar, maar happy is niet het woord wat in me opkomt. En dat maakt me zuur. Jaloers op hen die brokken maken, ook al krijgen ze die niet meer gelijmd. Dan vel ik een hard oordeel over andermans excessen. Wil ik niks anders dan zelf uit de band springen. Hevig. Hard. Wetende dat het gedomme niks uitmaakt. Dat ik altijd op die "comorbiditeiten ten gevolge van een bèta-endorfine tekort" zal blijven botsen. Been there, done that.

Troost ik mezelf weer met de wetenschap dat ik wel slimmer ben dan Billy Chenowith en alle andere bipolairen/schizofrenen/psychoten die om de haverklap hun medicatie stopzetten omdat ze het gevoel willen hebben dat ze leven?

Of wil ik gewoon het gevoel hebben dat ik leef?

What's in it for me? (2)

Nog twee dagen en ik heb vakantie, 3 weken lang, als ik me niet vergis. Jaja, het is tijd om wat te recupereren, ik wéét het. Maar ik heb er zelden zo tegenop gezien als nu. Want vakantie, dat is véél erger dan werken. Omdat ik geen opgelegde structuur heb. Niet moet opstaan. Niemand moet brengen of halen. Niet naar het kantoor moet.

Als het op dit moment al moeilijk is om elke dag 's middags te eten, om me aan mijn sportschema te houden en om 's nachts meer dan een paar uur te slapen, hoe wordt het in de komende weken?

Ik heb er begot geen greintje goesting in. Om de tijd die voor me ligt te vergooien aan ontregeld en besluiteloos zijn. Ik heb de moed niet om van alles op poten te zetten. Veel te lastig, veel te complex. En ik heb eigenlijk ook geen flauw idee wat ik zou willen doen. Buiten met rust gelaten worden.

Mag ik naar de opvang?

De laatste loodjes

Hier aan de UGent hebben we de Gentse Feesten vrij. Wat wil zeggen dat de week vooraf er een is van afwerken, nazien en inventariseren. Wat heb ik nog rap rap af te werken? Wat is er allemaal er hangende? En: wat moet ik zeker op het to do lijstje voor na de vakantie zetten?

Terwijl ik bezig ben, ben ik ook aan het evalueren. Wat is er goed gelukt? Wat kon er beter? Waar ging het echt goed vooruit en waar bleef ik steken?

Over het algemeen ben ik content. Dat er een paar grote zaken voor 70% afgewerkt blijven- en dus niet gepubliceerd of verspreid raakten, is typisch voor mij. Maar ik laat ze niet schieten, dat weet ik. Het gaat vooruit. Niet altijd even rap, maar toch. Ik ben ook meer dan 66% van een fulltime aan de slag. Over het algemeen zie ik de zaken in perspectief: ik weet wat ik wil en waar ik heen wil. Over het algemeen vind ik genoeg erkenning en steun. Ben ik blij met wat ik doe en de omgeving waarin ik dat doe.

Hoewel dat geen evidentie is.

De spanning op kantoor is soms te snijden. En ook al maak ik mezelf graag wijs dat er oplossingen moeten zijn voor wat er misloopt - als eens beginnen met communiceren, duidelijke afspraken maken en taakomschrijvingen vastleggen - toch ben ik hierin veeleer theoretisch. Het zit me te hoog. Ik heb al lang geen frisse kijk meer. Laat staan dat ik er nog in geloof dat "zaken zichzelf zullen oplossen". Duh.

't Is tijd dat het vakantie is. Echt waar.

All I wanna say is ...

Ik was er op de scouts BBQ, de schoolpicnick, het schoolfeest, het tuinfeest, tot en met de Murga fanfaretoestand toe. Bracht hem naar feestjes. Haalde hem terug op. En toch kreeg niemand het idee om me te melden dat hun zonen NIET meegingen op scoutskamp.

Na de sleutelbeenbreuk van vorig jaar had ik geen seconde vermoed dat dezelfde extreme stress me nog een keer te beurt ging vallen. Want ik ben er ECHT niet goed van. Was eerlijk gezegd in het idee dat dat de vakantie planning al maanden rond was. Dat er een paar weken rust aankwamen.

Getver, het gaat een tijdje duren eer ik dit verteerd heb.

En neen, ik hoef geen voorstellen om hem een dag hier en een dag ginder te brengen. Ik hou hem zelf wel bij. Want ik heb er de energie niet voor, voor another last-minute-opvang-arrangement-hell.

Ironisch eigenlijk dat hij al dagen aan een stuk zijn huidige Michael Jackson favoriet loopt te zingen: "All I wanna say is that they don't really care about us."

What's in it for me?

Zie ze hier weer zitten, de vrouw van de eeuwige kosten-batenanalyse. Kan ik dit bolwerken? Wat schiet er van mij over als ik dit doe? Hoe veel en hoe lang eer ik ambetant, overprikkeld, geïrriteerd, vijandig, compleet kapot ben? Ik overweeg, schat in, plan en weet dat ik hoe dan ook geneigd ben om ietwat door te duwen. Dat ik recup nodig zal hebben. Om wat te bekomen.

Maar hey, kijk: de vakantie ligt in het verschiet. En die is goed gepland niet?

OF NIET SOMS?