Draadloos

Psst. We zijn eindelijk draadloos. Hubby zit in Werchter te verslaan. Dochter is bij vriendin. Naast mij slaapt zoon. En ik? Ik blog in bed!

Allé zeg. Ga naar beneden en doe het rolluik dicht. Steek Zazou in de keuken. Ontschmink en poets je tanden. En ga slapen. Morgen is de laatste schooldag!

Vinyasa en Ashtanga

Een eeuwigheid geleden - het moet rond '96 geweest zijn - volgde ik yoga bij ene Rob. Thuis, in zijn kine praktijk. Het viel me zwaar in die tijd, want ik kon me geheel niet ontspannen. Ondanks shiatsu, reiki, ademhalingsoefeningen en yogalessen was de alfa state veraf.

Wanneer het tij gekeerd is, kan ik me niet herinneren. Het keerde. Gelukkig. Mocht het aan mij liggen, dan deed ik nu dagelijks yoga, of tai chi of pilates. Maar de Escape (power) yoga lessen lagen op onmogelijke uren. Zodat ik er uitzonderlijk een keer geraakte. En alleen kwam ik er niet toe. De DVDkes bleven liggen.

Recentelijk heb ik mezelf bijeengeraapt, en ben ik al twee keer op maandagochtend naar de Escape getrokken. Waar Dolly lesgeeft. Trage yoga, in tegenstelling tot de power yoga waar er enige acrobatieën verwacht worden. En waar ik de vorige keer gewoon wegglibberde, omdat ik in de hitte een te korte broek aan had en onmogelijk mijn enkels kon vasthouden. Plus een los T-shirt, wat ook niet bevorderlijk was voor een geslaagde kopstand.

Maar kom: het doel is bereikt. Ik doe weer aan yoga. En in de vakantie is Dolly er op dinsdagmiddag. Nice.

Nu nog vermageren, want die fancy Nuala en Adidas by Stella McCartney collecties zijn voor kleinere maatjes, zag ik al.

Flashbacks

Sinds ik weet dat "het" ADHD is, ben ik voornamelijk met de "onmiddellijke aanpak" bezig geweest. Met "hoe ga ik er dagelijks mee om?" "Hoe maak ik het heden draaglijk voor mij en mijn omgeving?" In de historiek of it all had ik niet zo'n zin. Uitpluizen en analyseren, het kan me gestolen worden. Het ligt achter mij. Ik ben er een hele tijd geleden mee gestopt. Er zal ergens wel een oorzaak te vinden zijn, in mijn genen gecombineerd met "omgevingsfactoren". Maar de tijd kan ik niet terugdraaien, dus het maakt eigenlijk niks uit.

Toch zijn ze er nog, als Nessie verdoken onder de oppervlakte. En soms duiken ze weer op, zoals de laatste dagen. Flashbacks van extreme stress en angst. Examens aan de universiteit. Writers block. Unix systeembeheer geven aan een klas vol burgies. 's Nachts in de hal in Milton Keynes mailen via de mainframe. Werkdagen van half 10 tot 20u. Dagelijks alleen met een firmawagen naar Venlo. Thuis om twee uur 's nachts met de laptop op schoot handleidingen schrijvend.

Soms heb ik het gevoel: ik heb ooit bergen verzet, en nu is het op. Damn.

Work that body

Aarzelend: gaat het goed met me of niet? Het is heel erg oppassen geblazen. Gelukkig moet ik me niet langdurig concentreren. Want dat lukt niet. Mediteren en zo ook niet (het zou nochtans helpen). Maar ik eet op tijd en stond. Doe boodschappen en klusjes. Breng en haal kids. Lees in kranten en tijdschriften. Luister naar mijn eerste zelfgemaakte iPod playlists. Kijk overdag soms eens naar een stukje DVD. En sport. Want dat maakt mijn hoofd leeg. Yoga, spinnen, lopen. Niet meer denken. Alleen ademen en zweten.

I have a soft side. This isn't it.
This is the side that runs early mornings.
The side that leaves gyms breathless.
The side that puts people away in straight sets.

If they're looking for compassion, tell them to look someplace else.

(NikeWomen.com)

Een beetje good old Mel Gibson

Tegenover Gary Sinise. Tiens tiens. Wie is er nu het sexiest? De Mel natuurlijk! Nu ja, IRL zou ik hem liever niet tegenkomen, maar kom ;-)

Pre-test

Naar de Watersportbaan, kwestie van toch wat te trainen. En te zien hoe dat voelt, lopen na fietsen. Ging eigenlijk vlotjes. Ben ook blij dat ik fitpod ontdekt heb, het doet wonderen om het tempo erin te houden. Heb toch eens op de ipod gecheckt hoe lang ik erover deed.

• traject van thuis + 2 rondjes met de fiets: 41 minuten
• fiets vastgezet en water gedronken: paar minuten
  
• 1 rondje gelopen: 33 minuten

Vermoedelijk een goed uur voor 10 km fietsen en 5 km lopen. Volgende keer 4 rondjes fietsen en dan lopen. Zien wat dat geeft. En dan, en dan...

Beter

Het weekend heeft deugd gedaan. Het gaat namelijk beter met me.

The light at the end of the tunnel may not be an oncoming train.

Veni,Vidi,Visa: I Came,I Saw,I Shopped!

Wanneer ik niet kan stilzitten, ga ik rondlopen. Naar den Escape voor sport en sauna. Of in 't stad. Niet dat ik daarom veel koop. Helemaal niet zelfs. Maar doelloos rondhangen helpt. Somehow.

En schoenen helpen ook. I adore Sergio Rossi en Alberto Fermani en Patrick Cox. Sergio Rossi mule dorée pierre, maat 37,5. Op de doos staat 425 euro.

Ze worden de mijne, I tell you ....

Uitwaaiweekend

Zaterdagnamiddag in Villa Aqua. 's Avonds schoonbroer en hotel in Oostende. Een compleet uitgeregende nachtelijke strandwandeling. Zondag na de middag klaarde het op. We trokken naar De Haan, onze favoriete badplaats.

Het deed deugd, zo eens zonder kids.

What was I thinking (2)

De achterstallige post druppelt dag na dag binnen. Ha, nog een dikke envelop. Betreft: Persoonlijk verslag onderzoek ADHD bij volwassenen door dr. A Schepens. Zowaar zeven bladzijden interpretatie van de testresultaten. En nog een laatste vragenlijstje er bovenop. Om terug te sturen.

De scores zijn ontnuchterend - net als het onderzoek, maar dat is alweer maanden geleden. En het toeval wilde dat ik ik diezelfde avond (dinsdag was het) op Canvas ook nog eens op "Leven met ADHD" botste.

Maar kom, ik denk dat mijn frank aan het vallen ging. Na tientallen jaren van stress, nog stress, extreme stress, angst & coping a gogo, is het uiterst fijn om te weten wat er met me is. Om "het" te benoemen. Maar de aanpak is ietwat complexer dan ik vermoedde. Ik ben naar de dokter geweest en heb mijn rilatine geslikt. Ik heb wat cursuskes gevolgd, wat vaardigheden getraind en wat gemediteerd. Het heeft geholpen. Echt waar. Maar ik dacht dat alles weer op zijn poten zou vallen. En dat is dus niet het geval.

De onrust, de chaos is er al heel mijn leven. Dat snapte ik. Kon ik volop illustreren. Maar dat die ook blijft, daar stond ik niet echt bij stil. It's a condition. Yep. Het wordt niet zomaar beter. Ik mag het niet negeren. Ik mag niet geloven dat ik "voor deze ene keer" nog eens mag doorduwen. Voor het werk. Voor de kids. Voor whatever. Ik moet continu oppassen. Draaglast afwegen tegen draagkracht. Uitmaken wat ik kan (en dat is niet alles wat ik wil). Want als ik doordoe, steven ik af op nog meer ellende. Doodop thuiszitten met zware koppijn, een hoge bloeddruk en 15 kilo vetreserve: it teaches me things.

Kat has Fracked you

Sorry mensen ....

Ik had het kunnen weten. Dat die Tagged zooi is. Een paar dagen geleden kreeg ik een uitnodiging in de maibox en toen was ik niet bepaald in een goeie bui. Gevolg? Ik klikte wat raak in de hoop de afzender ermee een plezier te doen. Tenslotte zit ik al op een paar community sites waar ik geheel niks uitsteek.
OK, ik vond dat het er cheesy uitzag, maar ik ben er nietsvermoedend ingestonken. Had niet door dat heel mijn adresboek gespamd zou worden. Heb het ook allemaal niet zitten checken. En daarom krijg ik nu mails. En spreken mensen mij aan: waarom stuur jij zo'n mails, K?

Hallo, dat was ik niet hé. Dat was die Tagged. Maar kom, gedane zaken ...

Virtual friends, who needs them anyway?

That bullen whore & co

Yip, ik heb een zwak voor Tudor England. Voor het echte leven van Henry VIII, Anne Boleyn en hun dochter Elizabeth. Voor wat Shakespeare en vele anderen tijdens en over die periode schreven. Het moeten niet altijd zware stukken of historische naslagwerken zijn. Een goeie roman, genre A dead man in Deptford of iets lichters van Alison Weir. Zelfs "treinlectuur" als Court of Shadows. I luv' it! En de films, en de series, natuurlijk. Terwijl Elizabeth focust op de jongere jaren van the virgin queen, begint Elizabeth I pas in 1579. Ze vullen elkaar dus aan. En binnenkort komt The Golden Age eraan. Ik kijk ernaar uit ...

Helen Mirren

• Een paar weken geleden Caligula gezien. Weird movie.
• Recentelijk op de laatste aflevering van Prime Suspect gebotst. Heel effe gekeken, want ik heb de reeks niet gevolgd en vind het jammer om dan alleen de ontknoping te zien.
• Deze week al een heel stuk van "Elizabeth I" bekeken. (DVD gekocht met een bon bij de krant)
• Gisteren al zappend bij Jonathan Ross blijven plakken; zijn Hollywood Greats gesprekspartner was ... Helen Mirren

Helen Mirren is echt een leuk mens.

Goodbye moodswing, hello smile

Veel geslapen de voorbije dagen. Het was blijkbaar nodig. En lo! Daarnet werd ik wakker en het ging beter. Jaja, mijn frank viel weer heel erg laat: de crash van de voorbije dagen heb ik geheel aan de hormonen te danken.
Niet dat ik me nu weer pico bello voel, want ik heb nog altijd koppijn. De benader me niet of ik sla mijn klauwen uit is wel gemilderd. Maar veel heb ik niet nodig, om de "vecht-of-vlucht" weer in gang te krijgen.
Alle symptomen van chronische stress zijn nog steeds op mij van toepassing. Mocht ik adrenaline en cortisol kunnen aftappen, ik zou een een goed lopend handeltje kunnen opzetten.

GSM afgezet

Bij deze ;-)

What was I thinking?

Dat thuis blijven ook maar iets zou oplossen? Net nu we al weer 2 maand zonder huishoudhulp zitten? Duh. Ik mag niet denken aan alle wachtende klussen, ik heb er toch geen energie voor. Het is alsof de lijst van things to set right nooit inkort. Alsof ik ook constant verantwoording moet afleggen voor het niets doen en lastig zijn. (Eigenlijk cross ik geregeld hele dagen rond om van alles en nog wat in orde te maken, maar kom.)
Project zelfzorg: mijn leven weer op orde zetten. Hell yeah! Waar had ik nu weer problemen mee? Met project management, ain't it? Met overzicht en opvolging, niet? Ik doe voort hoor, dag na dag, beetje bij beetje. En soms geraakt er iets geregeld. De osteopaat. Een meditatie avond. Voedingsadvies. Maar ook hier: ik sukkel. Heb geen overzicht. Geen begeleiding. Word er ongelooflijk moedeloos van. Het gezinsleven draait. Maar hoe? En ten kost van wat? Het schaafwonde gevoel houdt aan. Afweermechanismes aan. Met m'n irritatiedrempel continu overschreden, bescherm ik wat me rest.

Wat me rest?

Incommunicado

Nee, ik neem geen telefoon op en ik mail niet. Te veel aan mijn kop. Wil er niks meer bij.

The seventies revisited

1975. Eerste kalverliefde: David Cassidy uit the The Partridge family.

1977. Merelbeke, in de achtertuin. Over de haag naar Johan en Geert, de buurjongens. "Elvis Presley is dood"

1978. Nancy Drew en The Hardy Boys. Ik had het voor Parker Stevenson. Maar vond Shaun Cassidy ook leuk. ;-)

2007. Ik ben een VT4 kijker. Met een zwak voor CSI en Cold Case en Heroes en Lost en Battlestar. Maar ik doe me geen moeite om reeksen te volgen. Daar zijn DVD boxen voor. Soms bleef ik wel eens naar een stukske "Invasion" kijken. En af en toe dacht ik: ik ken die gast ... zou dat geen van de Cassidy brothers zijn?
Wat blijkt: ik heb het mis. Maar Shaun is wel producer van de reeks. Tiens tiens.

Ziekteverlof

Al 11 dagen relatieve rust. Veel geslapen, weinig gedaan. En ondertussen zieker dan bij aanvang. Zo slap als een vod. Keelpijn. Helse koppijn. Tja.

The mouth of Sauron

Daarnet om en bij de vierhonderd euro tandartskosten betaald. Ouch. Mijn kaak en oor zinderen nog. Maar kom, voorlopig ben ik ervan af.
Niet dat ik tandartsbezoeken schuw. Oh nee. Maar de blonde juffrouw die me de laatste keren onder handen nam, heeft de onaangename neiging om pijnlijk ruw te werk te gaan. En daar ben ik niet voor. Hoe goed ze waarschijnlijk ook is, geef mij maar Johan!

Johan, buurjongen uit mijn kindertijd, werd tandarts en heeft een hele praktijk uitgebouwd, met kindertandartsen, tandartsen die instaan voor ontzenuwingen, en tandartsen voor de kleine klussen als schoonmaken en vullingen. Hijzelf doet het brug- en kroonwerk. Schitterend. Maar dat heb ik nu niet elke keer nodig, hé.

Buisje en amandelen

Met zoon naar de dagkliniek. Nieuwe buisjes erin en amandelen eruit. Zoon houdt zicht goed. Klaagt of zaagt niet, huilt zelfs niet. Belt zelf de verpleegster. Om een pijnstiller. Om een glas water. Het is een beer van een kerel.

Triathlon wishlist

De link zit al maanden in mijn gmail drafts: een lijst van spullen die je kan gebruiken om een triathlon voor te bereiden. Omdat ik al es loop en fiets en zwem, heb ik het meeste in huis. Enkel de Zoomers en de hartslagmeter nog. En die laatste staat al héél lang op mijn lijstje.
En voor de rest zijn er leuke spullen hier en hier.

Weekend

Zaterdag ben ik al vergeten.

Gisteren was het een kalme dag, de mannen waren op rugby tornooi en dochter verkoos de nabijheid van een vriendin. 's Avonds werd het nog gezellig; we zakten met bende rugby ouders af naar El Negocito voor een warme hap.

Vandaag traag op gang gekomen. Dochter had weer een gevulde agenda en vertrok rond half 2. Dus namen we zoon's beste vriend mee op "uitstap" naar het Braunplein. Beach volley! Plaktattoos! Een foto op een surfplank! Snoepkes winnen aan een "rad der fortuin". In een Smart cabrio zitten! Een hotdog eten! Wild springen op het springkasteel! Een opblaashand om mee te wuiven krijgen! Kortom: dingen die twee (bijna) zevenjarigen erg zagen zitten. Wat mijn standpunt omtrent uitstappen met kids bekrachtigt: het moet niet veel, moeilijk of duur te zijn.

Swim-cycle-run

Morgen loopt Valérie de 20 km. Niet echt iets voor mij. Maar wat me wel aanspreekt is haar intentie om aan de kwart triathlon mee te doen. Dat zie ik echt wel zitten.

Maar eerst herbronnen. Rust vinden. Detoxen.

Yoga, Pilates en Mindfulness oefenen. Opnieuw naar trilplaat en sauna. Naar de dokter. De tandarts. De osteopaat. De dermatoloog. De personal trainer. De nagelstyliste.

Hell, I want my life back. It's such a mess these days. I deserve better.

Battlestar

Yes, vanaf morgen op VT4. Beide weekend kranten (Morgen/Standaard) zijn lovend. Wel veel te laat op de avond geprogrammeerd. Zal nog eens de boxen lenen, denk ik. En ondertussen kijk ik naar season 3. Wowie, het is goed!

Square one

Mijn twee weken respijt om "zaken op orde te stellen" zitten erop. Arbeidsongeschikt, schreef de dokter. He's kinda right. Rusten en het gezin gaande houden nu. En dan eens opnieuw bekijken hoe het wel kan lukken.

丙午の女 (hi-no-e uma)

Niet dat ik enig geloof aan horoscopen hecht. Ik weet zelfs niet hoe ik erbij kwam. Juli 1966 kreeft of yang-paard-vuur

Imagine my surprise ...

"1966 was het jaar van 'hi-no-e uma', hetgeen 'oudere broer van vuur' met het jaar van het 'paard' betekent. Dit is een aanduiding van een jaar volgens de oude Japanse kalender, waar veel Japanners overigens nog rekening mee houden. Elke jaaraanduiding komt om de 60 jaar terug. Een meisje dat in een 'hi-no-e uma' jaar wordt geboren, zou een ongelukkige toekomst hebben, vandaar het geringere aantal geboortes, want al geloof je er niet echt in, je kunt er voor de zekerheid toch rekening mee houden."


"Er zijn sommige jaren die, vanwege de combinatie van het jaar met het element, door iedereen worden gevreesd. Zo'n jaar is bijvoorbeeld het Vuur Paard. Toen het voor het laatst kwam, in 1967, waren er heel veel vrijwillige abortussen in Azië, en het niveau van geboorten was aanmerkelijk lager dan normaal. Je kunt ook nu nog aannemen dat oosterlingen geloven dat, in het bijzonder vrouwelijke kinderen, die in het jaar van het Vuur Paard geboren zijn, ongeluk zullen brengen aan hun families en hun toekomstige echtgenoten. De manier waarom veel Aziaten reserve's hebben ten opzichte van het krijgen van Vuur Paard kinderen komt overeen met het idee dat een Westerling heeft over het onder een ladder doorlopen, of als een zwarte kat je pad kruist, zelfs als iemand zweert dat het nonsens is. Een ding is zeker: Vuur Paard mensen wijken dramatisch af van de rest maar er is geen enkele reden waarom Vuur Paard mensen geen erkenning zouden kunnen krijgen voor goede daden in plaats van voor slechte."

The cost of living

"Daarnaast zijn ADDers in staat hun concentratie vermogen tijdelijk naar bewonderenswaardige hoogte te verscherpen (bewust aan te zetten / verhogen) hetgeen grote hoeveelheden energie kost maar tot uitstekende resultaten kan leiden."

Zou druivensuiker helpen? Moet ik een nieuwe batterij ... Of een geheugenextensie?

And you may ask yourself-well...how did I get here?

Zie mij hier nu staan. Verdwaasd, lichtjes verbaasd aan de zijlijn van mijn leven. Ik observeer: het is gedaan met participeren. Way past the panic now. Comfortably numb.

Het is mooi weer. Onze directeur is uit eten met beide secretaresses. Op het grasveld wordt gebarbecued. Ik heb wat eten gekocht in Delhaize. Broodje gegeten op de bank. Straks is er rugby. En tandarts. En weet ik veel ... Wat komt komt.

Airhead

Mijn kop is leeg, ik kan niks meer bedenken. Niet actief toch. Er waait er een storm van associaties en verwijzingen door mijn brein. Intertekstualiteit a gogo. Kinda fun. I like it.

"No airhead jokes," says Buffy.

Gone or inaccessible?

Do we forget because the information is gone, or do we forget because we can't access information that is still there?

Ik weet het niet. Ergens hoop ik op het tweede, want ik heb vaak de impressie dat er hele lappen van mijn leven foetsie zijn. Maar misschien is dat wel voor iedereen zo. Misschien draag je na je 25ste voornamelijk "highlights" met je mee. Wie weet. Ik heb het nooit nagevraagd.

Goed dat er foto's en dagboeken zijn. Foto's maak je als het goed gaat. Vandaar het album met de plaatjes die zo vals getuigen van een blijde jeugd. Schrijven is vaak voor de mindere momenten. Voor dilemma's en droefenis. Ook wel eens voor euforie. Voor de grote gevoelens, quoi.

En toch zijn het vaak dingen die niet verteld, gefotografeerd of beschreven zijn die het hardst blijven plakken.

En toch is niks belangrijker dan het nu. Dan: wees blij met wat je hebt en zo. Dan zen zijn.

Kat Kustomizes Kipling with Kylie

Mijn moederdagcadeau met wat extra bling.

Grace "Server" Park

Rudy,
Je mag de servers de volgende namen geven:

adama
baltar
thrace
valerii

(En ja, de spelling is correct.)

Shootout in Miami

Was er niet gerust in en heb het toch effe gecheckt: Eric Delko overleeft de schietpartij. Oef. Want het is niet voor H. dat ik kijk. Oh no! ;-)

Is dat nu gedaan met dat hoesten?

Jaja.

Vooral 's nachts in bed is droge kriebelhoest (prikkelhoest) om gek van te worden. Het houdt ons uit de slaap en we staan 's ochtends nog beroerder op dan we het bed ingingen.

Zorg goed voor jezelf, zegt men mij dan.

Gelak da gij daar zit, uw haren bekan wit

Yuck! Het is niet Fixkes maar diene Peleman die om de vijf botten op de radio komt met "Pa".

Begrijp mij niet verkeerd. Ik heb absoluut niks tegen het Antwerps. Zap niet direct weg van Debby en Nancy. Vind Stany Crets schattig. Val op Tom Van Laere. Ga om met uitgeweken Antwerpenaars te Gent. Was ooit close met een redacteur van Radio Centraal. %-)

Er zijn dialecten die ik véél lelijker vind. Ik kick alleen niet op mensen die zich enkel met een zwaar accent willen (of kunnen) uitdrukken. Of op krompraters, for that matter. De column van Hugo Matthysen hierover - in de vorige Humo - was trouwens hilarisch.

Is het germanistengedoe? Niet echt. Bij ons thuis werd steevast A.B.N. gesproken. Het Westvlaams (pa) en Gents (ma) was voor familiebezoeken. Het is wel subjectief, dat geef ik toe: den Axl werkt gewoon erg op mijn zenuwen. Griezel gruwel. Weg ermee.

Geef mij maar Henny.

jij was heel wat van plan maar daar kwam weinig van
ik lever geen prestaties
ik heb niet veel geleerd deed alles net verkeerd
heb moeite met relaties
ik loop niet in de rij ik breek en vecht me vrij
en doe de dingen die ik doe met m'n ogen dicht

Panic

Zolang ik niet op het werk ben, gaat alles goed. Eens daar slaat de blinde paniek toe. Ik begrijp niks meer. Kan kop noch staart krijgen aan de dingen die ik zou willen doen. Lezen en schrijven kan ik nog. Kleine klusjes ook. Zo van: pas dit eens aan en mail eens die en die. Maar the big picture is ribbedebie. Ik wil door de bomen het bos blijven zien. Maar het is lastig. Zowat alles ontglipt me. Er rest mij enkel verwarring. En angst. Want dit blijft maar duren. Het gaat niet vanzelf over. Ook al heb ik de voorbije dagen alles héél rustig aan gedaan. En was ik deze ochtend vol goede moed.

Shit zeg. Waarom toch?

Logisch toch!

De officiële uitslagen staan er. (Zie rugnummer 2047)

En het klopt als een bus voor mij:
5 km rond de Watersportbaan: 33'
10 km door Gent: 66'

Gestadig, puur op conditie

Ondanks de allergie en verkoudheidsperikelen die aan het begin van de week weer opdoken, heb ik aan de stadsloop deelgenomen. Mijn neus zat dicht en mijn luchtpijp schuurde wat, maar voor de rest ging het vlotjes. Rustig, continu aan hetzelfde tempo. In het begin vlogen ze me dus voorbij. En op de Coupure stak ik er plots veel voorbij. De laatste bergop was iets te stevig voor mij: na een vlekkeloze Verloren Kost ben ik op Sint-Kwintensberg toch serieus vertraagd. Maar kom, toen was de finish heel nabij. Volgens wat ik zag ben ik op 67' binnengelopen. Preciesere cijfers volgen op de site. Niet dat het ertoe doet. Ik ben content. Voila, er zijn ook dingen die goed gaan.

Eindelijk ook in België!

Niet dat ik er momenteel nog mee bezig ben. We hebben ondertussen 2 grote schatten van adoptiekinderen. Maar het komt er nu toch eens van, en nog wel aan onze Alma Mater: een infoavond voor DES-dochters donderdag 24 mei om 19u, Universiteitsstraat 4 in Gent, auditorium A.

Ik weet in ieder geval dat de gynecoloog van Sint-Vincentius te Gent in de jaren '60 kwistig distilbene voorschreef, met alle gevolgen van dien...

Cognitive Failure Fun

Beep Beep. Overwhelmed. Oh oh. Brain failure! Bell jar experience! Will ignore external stimuli. Entering catatonia.

Laat ik het met humor benaderen, want er valt verder toch niet veel aan te doen. Ik weet nu, dat het over gaat. Met tijd en boterhammen en zo...

Mindlessness

- Wat sport dat mens wat af tegenwoordig!
- Ach ja, want ze is nog enkel lichaam. Ze traint haar lijf omdat ze er zich goed bij voelt. Levend.
- Hoe bedoel je?
- Euuh, ik denk dat ze aan mindlessness doet. Of zoiets.

Drizzle run

Terwijl zoon rugby trainde, waagde ik het erop: een hele keer rond de watersportbaan! Met als enig doel: niet wandelen. Rustig blijven joggen dus. Veeleer sjokken, want die houtschilfers zijn goed voor de gewrichten maar wel een lastige ondergrond bij dit regenweer.

Mijn neusademhaling heb ik verleerd, maar ik raakte zonder problemen rond. Op 33 minuten. Ben meer dan lichtjes verbaasd, want ik rekende op 40-45 minuten. Tiens, het lukt dus, enkel op conditie! Ondanks de blauwe teennagel en mijn pijnlijk vastzittende nek.

Doe ik volgende week het dubbel? Misschien. Zou best eerst mijn nek laten losmaken. En nog wat duurtraining doen. Gisteren hield ik het na een goed uur spinnen voor bekeken. Viel zowat om. Een half uur voor de les pasta eten is niet zo'n goed idee. Achteraf de sauna induiken daarentegen wel.

We live in a world of multitasking and attention crisis

En zal ik es wat zeggen: ik slaag er niet in om de zaken te beredderen. 't Is op mensen. Allemaal op.

En nog iets: blijkbaar ben ik de enige die dat opmerk. En die het zich aantrekt.

Now sing along:

Hé waar is de chocolade
Op, op, alles is op
En waar is de limonade
Op, op, alles is op
Maar waar zijn de koekjes dan
Op, op, alles is op
Geen pannekoek meer in de pan
Op, op, alles is op[2x]

Memory leakage

Is het stress? Een gemis aan (zelf)zorg? Ik lijk wel dementerend.
- ik onthou niks als ik het niet opschrijf
- als ik iets opschrijf, duurt het een eind eer ik weer begrijp wat ik aan het doen was: mijn context switch verloopt al even traag als die van mijn pc
- ik begin honderd keer aan hetzelfde en raak er niet uit
- pas als ik iets opgelost heb, realiseer ik me dat ik het al eerder (bijna) opgelost had, op een zelfde manier

Sta aan de rand van het zwembad en twijfel. Zal ik springen? OK, verdrinken zal ik niet. Maar hoe die schoolslag ook weer ging ... geen idee.

Trimfiets

120', 51 km
En er was niks goeds op tv.

Ride4Life

Voor mijn 2 uur spinnen voor het goede doel werd ik uitstekend beloond, met fleskses Spa, blikske Aquarius, brikskes Alpro en bananen a gogo. Ik kon genieten van een gratis massage buiten in de zon, plus een warme douche achteraf. De Ride4Life was goed georganiseerd, dat moet ik ze meegeven. En tot gisterenavond was ik me geheel niet bewust van het feit dat HealthCity een soort mega-concern is dat door zijn agressieve overnamepolitiek zelfs de Passages bedreigt.

Buiten de spinning zelf, heb ik voornamelijk op mijn eentje rondgehangen, tot ik het verstand had om naar huis te keren. Allemaal zonder toestanden, maar eerder triest.

Maar kom, 2 uur spinnen en 6 km (Antwerpen centraal - waagnatie en terug) te voet, met een zware tas, op hakken (ouch, waarom wou ik zo nodig netjes uit de hoek komen?): het kan niet slecht zijn voor de conditie.

Weekend

We leven weer buiten en minder voor het scherm. Zien en horen buren, school- en rugby-ouders. Bollen van feestje naar feestje. Kletsen en drinken in de zon. Verwarrende weken, door de feestdagen en de - al dan niet - opgelegde vrije dagen tussenin. Morgen (oeps, vandaag) kinderfietsenmarkt, misschien paardrijden en dan Ride4life. En dan, en dan...

Het gaat niet zo best en dat weegt door. Crisis. Wegens inzichten. En geen oplossigen. Mijn ondersteuning (shrink, dokter, osteopaat, Mindfulness/meditatie, Pesso) zit in het slop. Momenteel zwerf ik. Ik zoek "comfortmomenten", momenten waarop de externe impulsen de interne overstemmen/verdoven/wegduwen en die zijn niet zo talrijk these days...
- krant/tijdschrift lezen met koffie erbij
- rondlummelen in winkels
- spinning
- tv: CSI, Grey's anatomy (er is nog weinig dat mijn aandacht vasthoudt)
- Fountains of Wayne op de ipod (repeat, repeat, repeat)

Maar kom. Nog (bijna) twee weken om van 0km naar 10km te trainen. Ik heb iets om me bezig te houden. Laat ik me daarop smijten. Op fysiek gezond zijn en stand houden.

Daarnet heb ik alvast een héél uur op de trimfiets gezwoegd. For what it's worth.

It's time to decide who you are

Season 3 ligt al weken op me te wachten, in een formaat dat ik thuis niet lezen kan.
Frak. Zal ik mezelf troosten met trailers en Episode Guides en spoilers?
I guess so.

Newsletter van de dag

Tussen alle newsletters die ik meestal gelijk wis, viel dit vandaag in de bus:

“Ik zou graag uw Start to Eat-eetplan volgen, maar ik heb een voltijdse baan en ook nog eens een man en twee kinderen. In de week en op zaterdag heb ik echt weinig tijd om te koken of om 's avonds dingen klaar te maken om mee te nemen naar mijn werk. En daarom zakt de moed me wat door de schoenen om eraan te beginnen...”

Real life sucks.

Gelukkig is er nu ook een Snelle versie van Start to Eat® voor drukke dagen. Hop hop! Daarheen!

Breakdown

Het is weer tijd voor reparaties en zo.

- de Senseo is al vervangen
- de afwasmachine is weer stuk (zucht, er staat een berg afwas)
- wc nummer twee staat met de spoelbak open; ik moet een nieuw toilet kopen
- de poetshulp is in tijdelijke onderbreking, tot er zich een vervangster aandient

Aanmoediging, gezelschap en een (haalbaar) doel

Dat zoek ik.

Normaal spin ik twee keer per week, op dinsdag OF donderdag 's avonds na 20u en op zaterdag om 11u.

Lopen (of buiten fietsen) kan tijdens de rugbytraining (Blaarmeersen, woensdag 18-19u30) of op donderdag over de middag, of op zondag, als dat gezinsgewijs past.

Op het werk gaat er een groepje geregeld op vrijdag over de middag aan de Blaarmeersen lopen (met GUSB als startpunt), maar ik vrees dat ik ze op dit moment niet echt kan bijhouden...

Mogelijke doelstellingen:

• Komende zaterdag, 5 mei, doe ik mee aan de Ride4Life


• Gent, 10 km (dit is mijn absolute maximum hoor)


• Kortrijk, 5 km


• Meedoen aan deze gratis groepstrainingen.

Wie doet mee? Of beter, wie sleurt mij mee?

The Picknick Pics

Van Ejiii, hier.

Life's a picknick

Het laatste woord ;-)

Hey gasten, maken julie geen foto's van de minibikkels??? Er staan er geen op de site hoor...
grtz
K

Hey meid,
Wij voelen ons niet verplicht om foto's te maken van leeftijdsgroepen
waar onze zonen niet in spelen, laat staan om die te publiceren op
onze EIGEN site. Het staat u vrij om die foto's ZELF te maken en
online te plaatsen bij uw favoriete internet hosting provider.

Overigens, benadert u andere rugby-ouders altijd op deze manier?
"Beste" komt net iets beleefder over dan "Hey gasten".
-L-

Beste,
Mijn excuses, de mail was geheel vriendelijk bedoeld. Mijn ervaringen met de trainers en andere rugby-ouders zijn tot nu toe uitstekend geweest. Ik vrees dat u een bijzonder stressvolle dag doormaakt. Sorry dat ik u onbedoeld op stang joeg.
Met vriendelijke groeten,
K


Beste,
Helemaal geen stressvolle dag -- ik sta gewoon op elementaire omgangsvormen en probeer deze ook mijn kinderen bij te brengen. Bij deze: geen probleem, het incident is voor mijn part gesloten.
Groeten,
-L-


Volgens mij is ROEPEN evenmin beleefd. Maar kom het incident is vakkundig gesloten. ;-)

My dreams seep through

Na jaren van onrust, kreeg ik vorig jaar een piepkleine dosis medicijnen voorgeschreven, en lo and behold, no more nightly panics. Nadeel is, dat ik een hele tijd niks meer van mijn dromen onthield. Maar die komen er weer door.

Heb een paar nachten geleden gedroomd dat ik de stadsloop liep.
Zou ik het erop wagen, puur op conditie, zonder al te veel looptraining???

The hunger in your heart and soul

Voorjaar. Mijn collega spinners worden zienderogen dunner. En ik? Pfft. Geen regelmaat. Warm weer. Alcohol en hapjes galore.
Sinds 1 januari heb ik van alles gepland en ben ik steeds weer gestrand. Vreten en reboundverschijnselen: tell me about it.

The hunger in your heart and soul
cannot be filled with food

Dus ga ik er nog maar eens voor. Doel: beperking van de inname van vetten en (vooral) suikers. Hoe? Met hulp, zo mogelijk. Want het schema heb ik. Maar het volgen, da's wat anders.

Mensen, help mij aub. Ik heb uw steun nodig.

Virginia is for lovers

They sell posters of girls washing cars
And unicorns and stars
And Guns N' Roses album covers
They've got most of the Barney DVDs
Coffe mugs and tees
That say Virginia is For Lovers
But it's not

De nieuwe Fountains of Wayne zat net in mijn hoofd toen het daar misliep. Geen prototypische Sunnydale dertien in een dozijn highschool deze keer, maar een campus. Het School Shootings Tour T-shirt bij mijn favoriete leverancier is "unavailable". Voor een update?

Keek enige dagen later door het raam en zag een evacuatieoefening, op onze de campus. En plots was de grap eraf. Had zelfs een enge droom.

Red bull & rilatine

Red Bull promo girls on campus! Met blikjes, die ze, zoals hun opgedragen was, openmaakten voor het overhandigen. Het toeval wou dat ik net een fles water leeg had en daardoor belandden 3 blikjes (van collega's) in de fles.
Yuck. Red Bull in een pet fles heeft heel wat weg van een urinestaal, met schuimkraag.
Experiment: ik besluit om na de lunch in plaats van straffe koffie Red Bull te drinken en om ermee te stoppen op het moment dat ik "iets" voel. Tenslotte heb ik ook 10 mg rilatine op.
Tussen 14u en 17u heb ik met kleine slokjes 75 ml Red Bull gedronken. Zonder ook maar één moment van agitatie. Ik was rustig en immens helder. En dat deed deugd. Tiens tiens.

Blaarmeersen in badpak

A first. En niet alleen voor dit jaar. Vandaag - aan de redderspost - echt op een badlaken in de zon gelegen. Goed ingesmeerd. En blijven liggen. Rustig zo. Het water was trouwens steenkoud.

Het resultaat van de 8 minuten lunges "voor de dames" is veeleer voelbaar dan zichtbaar. Ouch!

Maar kom, 't is een goed begin ;-)

Prestaties, frustraties en prioriteiten

Een week met stevig trainen afwisselen met een week niks, dat was het zowat de laatste maand. Het lijkt alsof mijn fysieke weerstand me verlaten heeft. Zelfs nu speelt de oorontsteking me nog parten. Ga ik dan - zoals vorig jaar - geen enkele sportieve prestatie neerzetten? Blijf ik dromen over lopen en fietsen en zwemmen? Frustraties, frustraties, frustraties: zo kom ik nergens. Zal ik mijn prioriteiten aanpassen? Eerst weer gezond worden voor ik erin vlieg? Veel keuze heb ik niet ...

Hooi

McSurly glimlacht en zegt: "Misschien neem je wel te veel hooi op je vork."
Néén, néén, je hebt het mis. Ik neem niet te veel hooi op mijn vork. Absoluut niet. Er dendert alleen een pikdorser door mijn brein.

Weer één van die kip-zonder-kop dagen vandaag. Ik kan niks doen, kan niet rusten en al zeker niet stilzitten. Doodop word ik ervan.

Penicilline

McSurly heeft me ziek verklaard. Antibiotica voorgeschreven. Blijkbaar loopt het niet zo'n vaart met mijn natural defences.

Mhhhh

Neus verstopt. Keelpijn. Oorontsteking.
Why?

My body says no

Pollenkoorts, snotkop en weer oorpijn.
Morgen terug werken ...

Slow motion

Raar. De laatste dagen lijkt het alsof ik in slow motion leef. Ik trek 's morgens op gang als een ouwe dieselmotor. En bij alles wat ik doe lijkt het alsof de tijd vliegt. Kijk, het is alweer een stuk in de nacht. En wat heb ik nu precies gedaan in het laatste anderhalf uur??? Niet veel, da's duidelijk.

Betula

Het gaat beter met mijn verkoudheid, dank u. Maar nu heb ik er een loopneus bij. Als ik eens goed nadenk ... sinds 1997 heb ik in het voorjaar geregeld last van een lopende neus en tranende ogen. Zeker als ik in de buurt van bomen vertoef. Blijkbaar zijn berkenpollen de oorzaak. 'k Heb er nog nooit wat aan gedaan, maar nu steekt het me echt tegen. Spinnen met een loopneus is niet lollig. Dikke huiloogjes ook niet. Bweh.

Rolls on, does not bounce

Stel je voor: een gymbal. De bal rolt nog probleemloos, maar kaatsen lukt niet meer: daarvoor moet ie aan de pomp.

Mensen: ik wil bouncen! Genoeg mentale energie en focus hebben.

Twaalf dagen recup is niet veel, merk ik.

Freckleface

Life can be sweet. Een heerlijk zonnetje. Buiten zwemmen in een verwarmd bad. Zoon en dochter krijgen een mooi kleurtje. Mama en papa, beiden lichtrosse melkwitte Kelten, staan weer vol sproetjes.

Jaja, ik let op. Weet ondertussen dat het beautyfarm jargon voor sproeten "pigmentvlekken" is. Ga de deur niet uit zonder dagcreme mét factor. Heb altijd een Sun Blocker Stift Factor 30 in mijn tas. Blijf echter jaloers op bruine mensen. Die geen lange mouwen aanmoeten als de zon echt heel hard schijnt.

Sibling rivalry

Neem een meisjes van 9 en een jongen van 6.
Zet ze samen zonder ouders. Observeer.
Ze zouden voor elkaar door het vuur gaan.
Zet ze samen mét ouders. En zie wat er dan gebeurt...
Zeer diepe zucht van beide ouders.

Weekendsafari

Het vakantiepark Beekse Bergen, ligt naast het Wilhelmina kanaal aan een meer genre Blaarmeersen, maar groter. Je kan er blokhutten en zo huren. 't Is niet ver van huis. En leuk, want je kan tijdens je verblijf gratis in een aantal parken binnen.
Zaterdag deden we de safari, met de wagen, de boot, de bus en voor de helft te voet. 's Avonds gingen we zwemmen in het parkbad en nadien genoten de kids van de "bonte avond" van de kinderanimatie. Zondag trokken we naar een mega tropisch zwemparadijs met super lange glijbanen en meer van dat fraais. Daarna huurden we een pedalo om op het meer te varen. En later verkenden we het strandje en de speeltuin. Maandag - het was weer heel zonnig - was het super kalm in het safaripark. We reden nog een rustig rond en wandelden door het stuk van het park dat we nog niet zagen.

Buiten gezwommen in de zon! Jachtluipaarden van heel dichtbij gezien! En er kwam een giraf aan ons autodak likken!

12 days

Twaalf dagen thuis. Het gevecht om mijn vrije tijd kan starten. Ik wil rusten, sporten en lummelen. Maar er zijn lijstjes. Met klusjes. En plannetjes. Zoals: de dozen vol administratieve rommel uitsorteren. De koer, het kot en de tuin opkuisen. Eindelijk dat verstelwerk doen (met de hand want de naaimachine is stuk). In de stad uitgebreid naar winkels gaan kijken. Lezen: kranten, tijdschriften, blogs, mails, boeken. Trainen op langdurige inspanningen, voor de stadsloop. Langsgaan bij de shrink, de tandarts (want een vulling kwijt), dermatoloog, osteopaat, kapper...
Dag 1, donderdag, was ik gewoon knocked out. Heb het grootste deel van de dag geslapen. Vrijdag was ik traagjes. 's Avonds vertrokken we voor een driedaagse met het hele gezin. En dinsdag en vandaag was ik thuis. Nog altijd even sloom. De trieste waarheid is dat ik omval. Leg me neer en ik slaap. Mijn moodtracker hou ik al lang niet meer bij. Ik heb geen moodswings. Daar heb ik de energie niet voor. ;-)

Waar zit de pauze knop?

Oma's videorecorder is stuk en ze is niet van plan om hem te vervangen. Dus deelt ze films uit. Op video.

Dochter kijkt verrukt naar een of andere romcom. Tot ze effe wil onderbreken. "Mama, waar is de pauze knop?", vraagt ze. En ik antwoord, uit de verte: "Die met de 2 streepjes". "Die is er niet ... ik zal em gewoon stilzetten."

En ik realiseer me pas de volgende ochtend dat een video geen pauzeknop heeft.
Het is een tape, kieken, iets sequentieels.

You selfish high-heeled pretentious brainless stupid cunt !

In het buitengaan van den escape checkte ik mijn mail en ving ik een conversatie op aan de balie. Niet dat ik alles kon horen, maar ik begreep in grove lijnen dat iemand aan een tankstation belaagd was en klappen had gekregen. Geen aangenaam verhaal dus. Een deelneemster aan het gesprek had er gelijk haar gedacht over: het was weer wat met die "makakken".

Huh? Ik stond verbouwereerd. Met die meid (blond, dun en very stylish) sta ik wekelijks onder de douche te kletsen. Niet dat ik ze ooit van enige intelligentie verdacht, maar zulk een plat racisme, je moet maar durven. Het slachtoffer zei onmiddellijk dat ze wel mocht oppassen met zulke uitspraken en publique. Wat me enigszins dubbelzinning overkwam.

Ik heb me niet gemoeid. Tenslotte stond ik in de verte te luisteren. Maar het hield me wel bezig op weg naar huis.

Hoe dom kan je zijn?

Mijn dochter is Berber.
Mijn vriendin Guinese.
Mijn buren Turks.

Racisme is ALTIJD achterlijk.

On Beauty

Het heeft me weken gekost, maar ik heb doorgezet. Want ik vond het een goed boek. Ben blij dat ik het uitlas, ondanks de concentratieperikelen en de overweldigende vermoeidheid.

Neen, ik wist niet waar dit boek over ging. De laatste jaren schuw ik recensies en boekbijlages, omdat ik er toch nauwelijks in slaag om fictie te lezen en die dingen me dan frustreren. Het was een cadeau, van zeer belezen een vriend die schitterende keuzes maakt. 'k Had enkel de flaptekst gelezen.

Waarom dit boek me zo lag? Euh. Wacht es. Eén: het is een academic novel. Ik heb een zwak voor de departementen van de L&W. Voor hun muffe bibliotheken en weirde docenten. Voor al wat Engels is. Twee: associaties, as usual. Ik googlede daarstraks "Forster" en "Austen"en kwam tot mijn verbazing bij Zadie Smith terecht. En kijk: hier zetten ze gewoon mijn favorieten Britten op een rijtje. "Jane Austen, E. M. Forster, and Virginia Woolf, and our contemporaries David Lodge and Zadie Smith". Het is dus geen toeval.

Voila, en nu op naar "Elementaire deeltjes". Da's de enige die we bij De Morgen bijnamen. (Ge kunt tegenwoordig geen gazet meer kopen of er zit wat bij. Ronduit ergerlijk, vind ik dat) En neen, ik weet begot niet waar het over gaat. Dat zal ik al lezend uitvinden. Ha!

Babyboom

Wat is dat toch de laatste tijd in Gent? Ok, ik las het al bij Lien en bij dimboo en in de krant. Maar het valt me meer en meer op. Ongeveer alle late twintigers en jonge dertigers die ik tegenkom zijn zwanger.

Incapacitated

Snotteren, hoesten, zweten en oorpijn. Te mottig om iets te doen. Slapen, rusten, lezen in bed. De kids zijn ook nog slapjes, ze hangen en lummelen wat. Tja, ik vrees dat dit de manier is om te genezen. Maar het steekt me tegen. Ik was zo veel van plan. En dat lukt allemaal niet.

Plus hoest

Ook dat nog: de hoest erbij. Zo een hoest waar je lijkt in te blijven.

Woensdag tijdens de rugby nog rond de vijver van de Blaarmeersen gejogd. De eerste looptraining, de nieuwe start. OK, 2,7 km is niet veel maar het ging moeiteloos, ondanks de verstopte neus. Ik was zowaar content van mezelf en besloot gelijk om de 10 km van Gent mee te lopen (als we tenminste geen feestje geven op Hemelvaart, want er zit er een in de pipeline). Van spinning is er niks in huis gekomen deze week. Gewoon goed doordoen, zoals vorige week, is blijkbaar niet geheel slim. Het lukt wel, maar ik genees niet. En dat moet eerst gebeuren. Snel.

Neen, ik ben niet naar het galabal in de Culture Club vannacht. Te snotterig en zo.

The ultimate sappy chick song

Héhé, associaties.
Dolly's Islands in the Stream
Bonnie Tyler's Total Eclipse of the Heart
Bandits!
Met Cate Blanchett, een van mijn favoriete actrices.
En Bruce. En Billy Bob. Hmmm. Billy Bob.
Moet em es opnieuw bekijken, die film ;-)))

Customize Tableless Portlets

Dat is wat ik nu aan het doen ben. Maar euh ... er liep net iets mis met het heropstarten van de server. Dus wacht ik. Sta ik eens recht. Zet ik de waterkoker aan voor een kop thee.

Aha. We zijn weer "up".

Wachtkamer

Daar zaten we dan, met ons drietjes, op maandagavond. En de lijst zat vol: je kon na ons geen plaatsje meer krijgen bij de dokter - of je kon blijven wachten tot 's avonds heel laat...

Dochter is ziek bij groottante. Met keel- en oorontsteking. Zoon snottert. Ik hoest en snuit en sleur me door de dag. Zolang je niks moet uitsteken is een zware verkoudheid draaglijk. Maar ik heb wel wat te doen zo ...

Dolly

Man, man, man. Het was van in 1978 geleden dat Dolly nog in deze contreien was. En ik moet zeggen: ze kan er wat van. Een echt showbeest.

Islands In The Stream is mijn all time favorite!

Heerlickheijd

Van Gent naar Zwolle voor Dolly Parton: moet kunnen. Maar dan wel in Dolly "leave no rhinestone unturned " stijl: dus mét overnachting in de Heerlickheijd van Ermelo, waar ik na een superbe ochtendlijke sauna- en zwembeurt en een kopieus ontbijt, nog effe fris-roze als een biggetje van een tijdschrift geniet.

Start to ...

De laatste dagen kijk ik onderweg van en naar het werk mijn ogen uit. Hordes lopers langs de Visserij. (Mensen, waarom lopen jullie in de stad met die smog?) Peletons fietsers op blinkende bikes, in vol ornaat.

En gisteren aan de Lidl een ware stormloop op de wielerspullen. Ik snapte al niet wat al die mannen (een paar in een pak, wat geheel vreemd aandeed) om 5 voor 9 voor de winkeldeur stonden te drummen, tot ze zich op de bakken vol fietscomputers, outfits, helmen, zadels en tassen stortten.

Oh ja, ik heb immens veel zin in buiten fietsen en buiten lopen en (buiten) zwemmen. In echt trainen. Voor een stadsloop of een koerske of zo. Of de Mont Ventoux. Maar wanneer ga ik dat doen?

That's the question!

Until my head explodes

Neen, het gaat niet goed met mij. Omdat de stress accumuleert en er momenteel zo goed als geen uitlaatkleppen zijn. Ik lijd aan en onder aandachtstekort.
Maar! Het gaat beter dan vroeger: ik ben gestopt met mezelf de schuld te geven. De adembenemende drukte in mijn hoofd is er gewoon, ik maak ze niet. En ik probeer veel minder om "grip" te krijgen op al die zaken die toch maar voorbijwaaien. Alleen slaag ik er niet in om hulp te vragen wanneer die nodig is. Jaja, ik hou mijn hoofd boven water. Dat doe ik al altijd. Maar spartelend, dat wel.

Snotkop

Al heel de week een snotkop. Gelijk de meeste kinderen, merk ik. Van wie zou ik die hebben? Van kusgrage zoon die al weken snottert, snuift, kucht, hoest en piept? Soms verga ik van medelijden als ik hem bezig zie en hoor. Het is zo'n beer van een kerel die nooit ziek genoeg is om thuis te blijven. Hij speelt buiten, zwemt, klimt, gaat rollerskaten en op rugbytraining alsof er niks aan de hand is.

Dramatiek

Zoon is van het expressieve soort. Dansen, zingen, rappen en van die coole moves maken. Ik kan er soms verwonderd naar zitten kijken. Van wie heeft hij dat?

Gisteren - in een ZEER boze bui - riep hij : "en gij, gij breekt mijn hart, gij fuck-you-bitch".

OK, het is niet wat je wilt horen van een 6-jarige. Maar de manier waarop! De dramatiek! Die gast moet toneelspelen, denk ik dan.

Fill in the blanks?

But that's all I recall
And when I woke up in the hall
I was alone and softly groaning
And I'd lost my keys and lost my phone

And I wondered what I did or said
That I might soon regret
It was the night I can't remember
With the girl I can't forget

Ga ik uitvinden waar mijn jas is? En hoe ik de hak van mijn dure Sergio Rossi's brak? Nu ik weer eten kan binnenhouden zie ik de absurditeit van de situatie in. Ik vrees alleen dat ik het nu wel verkorven zal hebben bij de sympathieke mede-sporters. Mensenlief, het is niet alsof ik regelmatig zo iets uitsteek hé!

Sunday!

Met zoon & dochter en vriendjes met hun ouders naar de opendeur van de diergeneeskunde. Want onze papa werkt daar! En ze kennen het daar! Cool!
De rondleiding begint zoals altijd bij de fertiliteitskliniek voor grote huisdieren. Ik weet wat er komt en zie de sommige bezoekers effe slikken bij de demonstratie van tools voor sperma-extractie en het de-keizersnee-bij-de-koe filmpje. Onze de basisschoolgangers vinden het allemaal even boeiend. Bloed en zo. En echte kalfjes en koeien en paarden. En super veel skeletten in het museum. Tegen dat we de hele faculteit rond zijn - en dat aan kindertempo, is het goed 3 uur later. Tijd om naar de Steiner-natuurmarkt te verkassen. Ook daar liepen we buurtbewoners en klasgenootjes op het lijf en wat het heerlijkst was, is dat de mama's toch effe met een koffietje buiten van de zon konden genieten.
Voila, het gebraad zit in de oven. Het gebroed komt straks naar binnen. Eten. Bad. Bed. En het weekend was plezant met dat lentezonnetje.

Eject

Een feestje! Oh wat had ik zin om uit te gaan. Om Djenab te zien en te kletsen. Om te dansen. Ik had er echt goesting in. Maar ik was overmoedig. Verkoos te negeren dat de combinatie medicijnen + alcohol erg onvoorspelbaar is. Sloeg vrolijk een paar glaasjes bubbly achteruit. En weet voor de rest niks meer. Blackout. Stom stom stom.

Hubby vroeg of ik al iemand belde om uit te vinden wat er gebeurd is. Maar daar wacht ik effe mee. Vandaag was ik van corvee met de kids. Ik hou me overeind, maar tot nog toe heb ik nog geen glas water binnengehouden.

Dorst. Drinken. Eject.

Rewind tot the early nineties

Toen ik nog voor deze firma werkte, waren mijn teamgenoten zeer vaak met public sector projecten bezig. Voor de rijkswacht, voor het onder tussen opgeheven ONL en ook voor justitie. 98% van de collega's van toen zijn ondertussen, net als ik, elders aan de slag. Ik kan me niet voorstellen, hoe het er nu is. Maar leuk zal het wel niet zijn, vrees ik.

Mismanaged anger and rage is the major cause of conflict in our personal and professional relationships.

At work, not zen

Ola pola, ik kom op het werk en ook hier zit het er bovenhands op. Heb al tegen 3 mensen geschreeuwd en het is nog geeneens middag! Way to go girl! Ik ben in topvorm. :-)-8

Ga me nog maar eens op mijn text sizing probleemkes in css smijten zie. Hihi, een zeer toepasselijke quote hier: if I was really zen I wouldn't write a stylesheet.

Anthony junior

Kind schop boekentas in de auto. "Eeej, bitch"
Moeder: "hela, zeg jij bitch tegen mij?"
Kind: "Maar nee, het was tegen mijn fucking boekentas!"

Zucht.

Go slayer go ! (Vampires beware)

Buffy's vampierenmes brengt verzamelaarster voor rechter

Caroline B. (39) uit Vlamertinge wou haar collectie rond Buffy the Vampire Slayer absoluut aanvullen met het 20 centimeter lange mes waarmee Buffy de vampieren te lijf gaat. Voor het mes met bijpassend voetstukje betaalde ze ongeveer 200 euro, maar ze heeft haar bestelling nooit gezien.
De douane nam het mes in beslag, en nu wordt de vrouw ook nog vervolgd voor de correctionele rechtbank van Ieper voor het invoeren van een verboden wapen.

meer ...

Vampiermes van Buffy is verboden wapen! De boete is niet mals.

Fat girls need love too

Dinsdagavond, Escape: 25' body coach, 60' spinning, douche-sauna-douche. En in het passeren eens op de weegschaal. Lap. Terug bij square one. Niet verwonderlijk, want de voorbije 14 dagen heb ik stress en energietekort met vreetbuien en snelle suikers bekampt.

Emo-eten: wat doe ik eraan? Feit is, dat ik er op mijn eentje niks van bak. Tja.

Lazy, stupid or crazy ?

Om mijn voorgaande entry wat kracht bij te zetten: de voorbije weken verschenen er een paar interessante artikels in Vacature. Op de redactieblog kan je reacties lezen...

• ADHD op het werk
• Hoe baanbrekend is een psychiatrisch verleden?

Anniversary

Neen, niet de Herald of Free Enterprise.

Eén jaar geleden nam ik een "spring break" in Sint Kamiel. En ik ben verdomde blij dat ik dat deed. Want nu wéét ik eindelijk dat het niet mijn schuld is, als ik weer al mijn energie opdoe aan "gewoon voortleven". Mensenlief, ik doe het meer dan gemiddeld goed. En deze blog gebruik ik veel te vaak om te klagen & zagen. Voila.

Slow

Very low on energy. Of beter: ik geraak geheel niet in gang de laatste dagen. Soms de hele dag niet. Soms pas na 18u. Soms al eens na de middag. Koffie helpt niet. Rilatine ook niet. Buiten lopen wel. Frisse lucht.

Maar ja, ge kunt mij moeilijk heel de dag op straat parkeren, hé. ;-)

Er zal wel een chemische reden voor zijn. Ik probeer om me er niet al te druk in te maken, maar dat valt niet mee. Het moet vooruit gaan, mijn leven, en dat doet het geheel niet. Ik val gewoon ter plekke omver. Ben moe, suf, sloom. En daardoor onuitstaanbaar.

Mocht ik slimmer zijn, ik zou er eerder over communiceren. Maar "het gaat niet" zeggen, gaat bij mij met een heleboel gruffiness gepaard. Ik wil niet slap zijn. It is so not me.

Ik ben een Starbuck, een Dernhelm, een Zoe, een Buffy. I kick ass. :-)

Maar nu even niet ;-)

Piss me off (a how to)

Agenda's, filofaxen, een pda, yahoo calendar, google calendar en stapels notaboekjes: al heel mijn leven voer ik een ongelijke strijd tegen de chaos in mijn hoofd. Lijstjes. Structuur. Houvast. Weten wat er me te doen staat. Waar en wanneer.

Je raadt het al: ik ben niet erg flexibel. Wanneer de planning niet in mijn handen ligt, doe ik niet moeilijk. Maar als het om afspraken gaat die ik maak, heb ik graag dat die gerespecteerd worden. Of dat ik tenminste verwittigd word wanneer iets anders dan voorzien eraan komt. Onnodige veranderingen in mijn dagstructuur leiden tot verwarring en (veel) stress.

Daarnet was het weer zo ver: geen spinning combo, maar een gewone les. Terwijl ik donderdag de gelegenheid tot combo achteloos aan mijn neus voorbij liet gaan. Kijk, daar wordt ik nu ambetant van. Verdomme.