Course of action

September: het terug naar school gevoel heeft me altijd héél erg aangesproken. De vrolijke nieuwigheid. A clean slate.
September: hét moment om cursussen te starten, plannen in gang te zetten. Alleen: heb ik op dit moment nog plannen die verder dan twee weken reiken? Niet echt. OK, de mindfulness loopt tot eind oktober. Maar voor de rest is alles extreem korte termijn geworden. Het dagdagelijkse vlot terug. Gaat zelfs goed. Maar er moet echt niet veel bijkomen om me in no time uitgeput te krijgen. Toch moet ik iets doen. Problemen benoemen. Heb ik problemen???? Doelen opstellen. Huh? Plannen. Hier ben ik echt goed in! Uitvoeren. OK! En opvolgen. Panic attack.

ADHD voor Dummies blijkt een goede leidraad te bieden. Ik ben er nog niet doorheen, maar begin eindelijk te zien dat een gestructureerde aanpak mogelijk is en dat ik mezelf niks te verwijten heb. Tenslotte heb ik het tot mijn 40ste - met vallen en opstaan - gered zonder diagnose en zonder aangepaste medicatie. Blijkbaar ben ik erg laat op de "muur" gebotst. Maar wel erg hard. Nu ik over de symptomen lees komen er weer massa's flashbacks van al die momenten waarop ik het op één of andere manier bestierf - over de jaren heen zijn de pijn en schuldgevoelens allerminst weggesleten. The horror! The horror! Ook al komt die minder vaak langs dan vroeger, toch slaat ie nog geregeld hard toe.

Oh boy!

Voor wie graag eens iets onnozel doet op vrijdagavond ...

Lost in the supermarket

Hele grote supermarkten: daar blijf ik best uit weg. Ze werken als een magneet als ik snak naar véél afleiding. Ik kan er uren in dwalen en maar met een fractie van de boodschappen buiten te komen. Vandaag de Carrefour en de Lidl aangedaan. Uitgebreid.

I'm all lost in the supermarket
I can no longer shop happily
I came in here for that special offer
A guaranteed personality

I wasn't born so much as I fell out
Nobody seemed to notice me
We had a hedge back home in the suburbs
Over which I never could see

Episodes (1)

Films en series en soms een documentaire. Da's wat ik bekijk. Talkshows, kwissen en reality daar zap ik van WEG. Yuck.

Wat maakt dat ik een serie goed vind? Dat vraag ik me soms af. Effe proberen of er eigenlijk duidelijke criteria zijn. Want ik hou van véél series. Maar toch wat meer van de ene dan van de andere...

Op één: the willing suspension of disbelief.
Hoe gek het ook wordt, ik wil het kunnen geloven. Consistentie helpt. Whedon ook :-)

Op twee: de emo factor
Als ik kan meevoelen, begrijpen waarom iemand iets zegt of doet, gaat het de goede kant uit. Empathie en herkenning. 'Ik wou dat ik het was' en 'Dit kon ik zijn'.

Op drie: hunks & babes
Naar mooie mensen kijken heeft iets. Mooie mensen maken mijn leven in ieder geval aanmerkelijk mooier. ;-))

The mind of a Pentium 4 with the memory of a 286

Those who have ADHD tend to be low on “working memory”: the ability to hold information in memory that must be used to make decisions and to guide behavior. Working memory and executive functioning are closely tied. Executive functioning includes the abilities to plan, prioritize, organize, persist, multi-task, move toward a goal, delay gratification, and self-monitor. Executive functioning often involves inhibition and waiting.

Voila, ik heb een for Dummies gekocht. In het Nederlands zelfs. Omdat ik ambetant loop. Omdat ik nog altijd niet weet hoe het nu verder moet. Omdat ik vorig jaar in september met heel wat ondersteuning begonnen ben en ik die beetje bij beetje kwijtgespeeld ben tot ik weer patatboem op mijn gezicht eindigde. En de volgende maanden kon gebruiken om weer recht te raken... Daarom zit ik nu in dat boek te grasduinen. Hoofdstuk 7: De behandelingsmogelijkheden die het beste bij je passen. Ha! Kan ik er ook niet cynisch over zijn? Ik betwijfel het.

OK, goed, gisteren ging ik mediteren en volgende maandag start de Mindfulness (Björn Prins !! in de Shambho !!), maar voor de rest is het stillekes. Moet wennen aan de nieuwe coach - een vrouw - die het goed meent maar nog niet echt door heeft waar ze voor staat. Moet weer uitleggen dat ik jarenlang met kunst en vliegwerk de boel gaande kon houden en dat ik het nu ook nog kan maar ik er verschrikkelijk uitgeput van raak en binnen de kortste keren gewoon opbrand. En dat ik daar geen zin meer in heb. Het is genoeg geweest! Ik wil niet meer. Mag mijn leven draaglijk zijn? Is het al bijeen toegestaan? Of moet ik me al spartelend met het water aan de lippen blijven afvragen "is this as good as it gets?" Op dit moment lukt het. Het is niet druk druk druk. Ik zit heus niet de hele tijd te niksen.

Fitness kleuren

3 verschillende clubs in Gent. Rara, welke zijn het?

You taste like strawberries...

Lost. Tja, van het tweede seizoen heb ik behoorlijk wat gemist. En van het inhalen op DVD is nog niks terechtgekomen. Maar dat doe ik nog wel eens. Feit is dat ik net weer urenlang voor VT4 gekluisterd zat. Lost is niet altijd even sterk. Maar The Glass Ballerina mocht er zijn. Jaja. Hierom.

Het moet niet altijd Meet Joe Black zijn :-):-):-)

Het Astridpark ging loos

Voila, de vijfde keer is achter de rug. En nog waren er mensen die het nog maar net vernomen hadden dat er op zondag iets in het Astridpark ("Asterix park" volgens onze jongste) te doen was.

Vijf weken behoorlijk tot goed weer. Eén wolkbreuk vlak voor sluitingstijd. Veel volk. (W. telde 395 aanwezigen de derde week.) Veel ambiance. Om te herhalen!
Hoe kon Gentblogt dit nu missen?

Foto's hier en hier.

Plankgas met de handrem op

Het blijft duren en ik word moe. Erg moe. Doodmoe van er de rem op te zetten. Want zo hard als de ontremming toeslaat, zo hard doe ik al heel mijn leven mijn best om ze binnen de perken te houden. Ik ben een redelijk mens. Realistisch. Ook wel pragmatisch. Helemaal geen kip zonder kop, maar een "bedachtzame pimpelmees"(da's mijn mijn super idiote totem).


De meter staat in het rood.
Out of gas.
Of toch bijna.

Bracing for Crash-Landings

Onderstaande wil ik onthouden. Dat is het. Precies.

Traffic is heavy and I ache to break the rules. I fantasize about passing everyone in the breakdown lane. We’re stalled on the bridge when suddenly it caves beneath us; all is eerily serene inside that moment of plummeting toward the river.

My life with A.D.D. is that breathless moment, bracing for crash-landings and wishing I never would have waited in lines.

Blog entry van Love A.D.D.erall

Denderend!!!

Al dagen spartelend in de chaos. Moe van mezelf. Volle maan op weg naar huis van de spinning. Zou het dat zijn? ;-)

Elk klusje is een hele klus. Eraan beginnen. Het afmaken. Ik selecteer wat echt noodzakelijk is. De rest wijkt voor verstrooiing. Surfen en rondlopen. Beiden doelloos.

Ik ben geheel verstrooid. Overal een beetje.

Het werk komt in zicht en ik panikeer. Sinds juli gaat het allemaal meer dan redelijk goed - hoera. Maar zelfs als ik "niks" te doen hebt, gaat het bij tijden nauwelijks. Ik ben bang. Met reden. Het is niet alsof ik het allemaal niet al eens meegemaakt heb. Crash and burn toestanden. Ervaring en zo.

Links-rechts

Spinning is er om je hoofd leeg te maken. Harde beats, flitsende lichtjes. Enkel tellen: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8. Ik ben er effe niet. En dan plots staat Paul naast me en fluistert "links-rechts" in mijn oor. En ik ben héél erg in de war. Watte? Links-rechts? Waar slaat dat op? Het duurt wel 30 seconden eer ik door heb dat het om een individuele opdracht gaat. Great! Daarom heb ik dus de pest aan Double Dutch!

Hoi piepeloi en zo meer

Wowie! Het gaat al een paar dagen goed. Erg goed. Een beetje hypomaan, zou ik zo zeggen. Veel lawijt in mijn kop. De "radio" blijft spelen. Ik ben spraakzaam en sociaal en bezorgd en - brrrr - een beetje in overdrive. Vooral aan de binnenkant. Gisteren héél lang naar Ikea geweest - een keukenbestelling bijgewoond - en ongewoon fris huiswaarts gekeerd. Zelf gereden! Vandaag zou ik de hele wereld in mijn armen sluiten. En kletsen tot ik erbij neerval. Er spookt wat rond in mijn hoofd. Jaja.

Die fietser aan de Visserij heb ik nog niet verteerd. Ik weet niet wie het is, maar omdat ik er al jaren rond dat uur passeer, ben ik ervan overtuigd dat ik die mens op zijn minst ken "van zien". Mag er niet aan denken - zomaar van de weg gemaaid worden terwijl je op het fietspad rijdt.

En verder zie ik in de Humo steeds meer (vage) bekenden uitweiden over hun angstremmers en depressie-medicatie. Ik vraag me af welke reactie ze nu krijgen. Want het is geen evidentie om zulks voor het grote publiek te grabbel te gooien, vrees ik. Damn.

IKEA

Awel, het is gene vetten, de nieuwe IKEA boek. Conceptueel is hij veel zwakker dan de vorige jaren. OK, ik ga tegenwoordig af en toe naar de IKEA site. Zou het daarom zijn dat ik het gevoel krijg dat er niks nieuws in staat? Ik bedoel maar: de toffe (opberg) suggesties lijken opgebruikt. Het is weer een prentenboek. En de sfeer is zwak. Niet uitnodigend voor mij.

Second honeymoon

September nam al vaste vorm aan: de wie-wat-waar-wanneer is grotendeels gekend - een serieus pak van mijn hart. En de kogel is door de kerk. We hebben geboekt! Een weekske weg voor onze 15de huwelijksverjaardag. Zonder kids. Naar een Club Med! In een hutje onder de palmen. YES!!!

Today Is the First Day of the Rest of My Life

Eigenlijk ben ik een optimist. Ge kunt u niet voorstellen hoeveel keer ik al een dag begon met verstandig ( = niet te veel, geen geraffineerde suikers, etc.) eten. Met gericht sporten. Met het afzweren van koffie, nagelbijten, alcohol en sigaretten. Met het voornemen om in het vervolg steeds "netjes" voor de dag te komen - als mijn schoonmoeder dat kan, moet mij dat toch ook lukken? Dus: niet meer het huis uit met nat haar, in sportkledij en sletsen (flipflops of Crocs of sneakers), zonder horloge, juwelen of make up.

Jaja. Maar dan ben ik gelijk cynisch tegen de mijnen omdat ze "het" niet zien, dat ik het van nu af aan eens ECHT goed ga doen. En halverwege de middag krijg ik dan een vreetbui, terwijl het cijfer op de weegschaal (na de spinning) ook de verkeerde kant op ging.

Het was een stressy week. Of neen. Het viel allemaal best mee. Dat rondrijden van en naar de sportkampen. De lunchpakketten 's morgens en het warme eten 's avonds. Er kwamen kennissen horen over hoe dat nu gaat adopteren. Fannie kwam langs met haar kids en de Mindfulness cd's. De yoga - dinsdag - was deugddoend, en nu heb ik ook eens de "andere" lesgever ontmoet. Bij een van de asana's maakte hij - voor een zaal vol vrouwen - een grapje over hoe die blonde uit Sex and the City "het" met haar yogaleraar deed - wat mij nogal bevreemdend overkwam, maar kom, dat zal ik wel zijn. Woensdag was opruim en wasserettedag - de ene machine was na de andere proper en droog. Er is weer een hoop rommel opgekuist. De paardrijspullen stonden nauwelijks één dag op kapaza. De poetsvrouw kwam en ik ging naar mijn coach (die een nieuwe job heeft) voor de "overdracht" met de nieuwe. In de bank wachtte ik bijna een half uur op de uittreksels en mijn nieuwe visa kaart. Ik bracht alle boeken terug naar de bib (maar vergat de DVD) en betaalde boetes. Deed links en rechts wat boodschappen. Poetste mijn verzameling schoenen en handtassen voor de herfst. Ging langs bij mijn tante maar die was er niet. Nam Jericho op en keek er later naar. Las kranten en tijdschriften en verder in mijn boek. Surfte het halve internet af ter verstrooiing. Probeerde de radio in mijn hoofd - te negeren, wat lastig was, want ik ben al de hele week aan het zingen.

Eigenlijk heb ik weer héél veel gedaan. En me ook véél zorgen gemaakt.

Over hoe het nu verder moet met het werk en zo.

Over het schooljaar en de nieuwe routines die nog moeten inslijten.

Over hoe ongelooflijk rot ik het vind dat mijn coach vervangen wordt. Je werkt een jaar met iemand waarmee het klikt en dan mag je verdomme weer herbeginnen, met uitleggen wat er niet gaat. Alsof ik daar zat op te wachten.

De klad zit erin

Uitstellen, afbellen, vergeten, haasten, haasten en te laat zijn. Afdwalen, into the woods, of eerder: de winkels. Retail therapy - the ultimate salvation from the stresses of modern living. ;-) Spullen - en véél vaker de weg verliezen. Verdwalen. Eten om de loomheid achteraf. Te veel suiker. Nagelbijten. Roken. Geen conditie. Weinig energie.

Get a grip. Plan. Organiseer. Beslis.
Ook al is de planning voor het nieuwe schooljaar nu al overweldigend...

Raar beest

Onze Zazou is al altijd een raar beest. Vooral wat eten betreft: naast kattebrokjes en water, valt hij voor melk, yoghurt, boter, minarine, vlees, vis en eveneens voor alle bereidingen met tomaten(saus), ook al zijn deze geheel vegetarisch. En vanavond zat hij vergenoegd de overschot van de gekookte broccoli op te eten. Lekker!!!
En daarna speelt hij "tapijtje". Zoals hier. Maar net zo vaak in een deurgat, kwestie van onoplettende huisgenoten te laten struikelen.

Put your hands in the air

Het was een mooi weekend, met Snoop Dogg op de Lokerse feesten. OK, ik raakte niet verder dan de deur van zijn kleedkamer. Maar de sfeer onder de meisjes die uit het publiek gekozen werden om mee backstage te gaan was er een van absolute tril op je benen spanning.

En vandaag had ik prijs. Drinken op medicatie is als dansen op een erg slappe koord. Meestal pas ik dus héél erg op. Maar soms ben ik stom. En nu ben ik klaarwakker. Damn.

"Al doende" start in september!

Omdat ik alweer 3 maanden thuis zit (ziekteverlof) en er geen sprake meer is van enige zorgcontinuïteit, zou ik graag weer de DGT oppikken. Daarom: is er plaats in de komende modules?

Je hoofd niet laten hangen hé!!

Momenteel valt het mee hoor, maar met wat aandacht en ondersteuning gaat het zoveel beter - en buiten de therapeutische context vind ik die niet echt, met alle gevolgen van dien... Ik wil wel, maar er is weinig begrip voor mijn "conditie". Tot voor kort was ik degene die altijd aan de kar trok en nu rijd ik me - tot verwondering van alle "omstaanders" - steeds sneller en vaker vast. Het is ook niet aan mij te zien hé. En ik heb toch wat te snel geloofd dat het met medicatie en opleidingen allemaal best "handelbaar" zou worden. Terwijl ik eigenlijk wel besef dat de ADHD al van mijn kindertijd aansleept en dat het vat nu echt leeg is. Vrij confronterend allemaal. 'k Stond deze week voor een analoge klok en was niet in staat om het uur te lezen. En als ik werk en (veel) meer stress ondervind vallen mijn leervermogen en kortetermijn geheugen gewoon uit.
Maar kom - ik zie uit naar de DGT omdat ik daar het gevoel had dat het bij mij nog allemaal niet zo erg was ;-) En dat ik niet alleen ben, met mijn "psychische aandoening".

Leaf on the wind

Augustus. Alweer meer structuur in de dagen. Minder dobberen van dag tot dag. Planningen dringen zich op. Beslissingen en zo.

Drie weken gezinsvakantie - thuis - achter de rug, en we zijn nauwelijks in onze tuin geweest! De hele tijd op de hort, in het Gentse. Kids in, kids uit, kids weg, kids extra. Naar de Gentse Feesten. Uit eten. Naar de film. Samen shoppen. Zwemmen in Neptunus. Parkkaffee. Naar de bib. Naar de Blaarmeersen. Met de boot naar Brugge. Een terrasje. Verjaardagsfeestjes thuis en elders. Het was leuk. Het weer was niet eens slecht. Met al dat buiten zwemmen zijn de kids behoorlijk gebruind.

En ik? Oh ja, ik heb gefietst, gespind, lengtes gezwommen, yoga gedaan en zelfs wat gelopen. Maar van gericht trainen kwam er niet veel in huis. En na één startersmeeting, die ik min of meer als toeschouwer volgde, had ik door dat ik er net als vorig jaar niet zal geraken, aan die achtste triathlon. Toegegeven, ik sta er qua voorbereiding beter voor dan toen. Maar de oorzaken van mijn afhaken zijn precies dezelfde: zonder materiaal (een koersfiets plus helm) is er geen beginnen aan. En meedoen "op conditie", lijkt me ook geen optie, nadat ik de andere gegadigden (serieuze recreanten) opnam. Hier is stevig trainen voor nodig. En dat lukt me niet. Veel te lastig, veel te complex. Geen karakter voor zulke dingen.

Probeer ik weer om "iets" te bereiken? Tja, het valt niet mee om resultaatloos te leven. Zo zen ben ik jammer genoeg niet.

Go with the flow

Gentse Feesten! Van de vooravond af ben ik al op stap. Eén ladies night, voor de rest met gezin, familie en logeetjes. We hebben ons geamuseerd, en gaan dat straks vast ook nog doen. Niks om over te klagen, integendeel. Maar het zou beter kunnen met mij. Véél beter.

Combo

Tijdens mijn dips ben ik de eenzaamste mens ter wereld - ik ga eraan dood - maar tegelijk verdraag ik op die momenten nauwelijks iemand rond mij, laat staan iemand die vraagt hoe het met me is ...

Maar kom, gisterenavond heb ik mezelf bijeengeraapt en na één week (!) afwezigheid, ben ik Escapewaarts getrokken. De spinning combo ging goed, vlotjes zelfs. En ik was blij de spinners weer te zien. De kletspraat, de grapjes: het doet deugd. Omdat het bijna Gentse feesten is, besloot ik op de terugweg een pre-feesten wandelingetje te maken en toen liep ik S. op het lijf. Met als gevolg dat ik meer dan een halfuur bij de Plopsa-like fontein op de Vlaanderenstraat stond. Héhé. Altijd fijn om het eens met een fellow liefhebber over Battlestar Galactica te hebben.

Het gaat beter. Ik doe mijn best.

Dip

Leer ik het nooit? Een dikke tien dagen in topvorm, steeds meer en steeds sneller, en lap, daar volgt de dip. Ontnuchterend, want ik zie geen concrete aanleiding. Doodop, futloos, angstig en down: ik laat me er niet door meesleuren, maar ik raak er ook niet uit. Het frustreert me: ik wil sporten - poog een trainingschema te hanteren - maar ik heb kracht noch uithoudingsvermogen. Alsof de batterij geheel plat staat. 's Nachts nachtmerries - Nessie surfaces. Overdag sugar cravings. Yoghurt en koekjes met melk, meer is er niet in huis. Pfft.

Tour de France

Zondagavond na onze tocht zijn we gezinsgewijs op Sint Pietersplein gaan rondhangen, wat best leuk was, want er waren veel fietsen en spelletjes om uit te proberen. En er werden promoprullen -Wii sweatbands!- en massa's chocoladerepen gedeeld. Met de regen druppelden ook wij huiswaarts. Maar gisteren waren we er weer. Effe aan de Blaarmeersen waar er zowel buiten als in de wielerpiste en de topsporthal op wat kindertroepen na bijzonder weinig volk was. Verder langs het traject zat de sfeer er al goed in, maar echt festival drummen was het niet, we raakten overal met de fiets door. Toen we om vier uur de kids ophaalden aan Driebeek, stapten W. en zoonlief op de tram. Dochter nam de damesfiets over en we reden richting Charles de Kerckhovelaan. Aan het einde van de Muinkkaai werden we tegengehouden: er passeerden 2 begeleide wagens. Dochter sprong een gat in de lucht toen ze prins Filip ontwaarde en besloot gelijk om het tot prinses te schoppen. We vonden vrij makkelijk een plekje bij het grote scherm vlak aan de arrivée en voelden de renners passeren aan de overkant van de weg. Later, op Sint Pietersplein, troffen we W. en zoon, die tijdens de prijsuitreiking een plek op de OCMW tribune bemachtigd hadden. Tja, veel dichter kon je niet zitten hé. Na nog wat Wii bowling wandelden we huiswaarts en na het eten lagen de twee mannen uitgeteld in de zetel. W. viel tijdens het nieuws van acht uur in slaap; hij was zondag laat nog naar Cactus getrokken. Festivals en tourritten: het kruipt in de kleren.

Allé, nog een beetje en de Genste feesten starten. De kids wijzen ons op de snelheid waarmee wegenwerken afgerond worden. Alles moet toe voor de feesten, hé?

Grote vakantie

Op een of andere manier vreet de grote vakantie energie, want ik fiets van hot naar her, meestal met een kid in het kielzog. En tussendoor probeer ik correct te eten en geregeld te trainen. Zo komt het dat ik de laatste dagen voor tv in slaap val. En dat gebeurt extreem zelden.

Vorige week was voor beiden voltijds Jojo voorzien. En daar horen wekelijks 2 uitstappen met lunchpakket bij. En op woensdag was er BBQ. Voor zoon stonden ook 3 zwemlessen, 1 bijles en een verjaardagsfeestje op het programma. En dochter ging een dag bij een vriendin hangen. Maar ik ben rond geraakt. Met boodschappen en rondrijden en 's avonds koken en alles.

Het weekend was zo mogelijk nog voller. Dochter trok met papa naar TW Classic, zoon en ik werkten het volgende af: hij een kinderfeestje, ik (een poging tot) lopen op Rozebroeken, samen naar de graffiti jam, effe terug naar huis om zijn andere fiets, terug naar de graffiti jam waar hij voetbal speelde, dan naar de speelstraat en dan naar de Soccer Cup. En zondag deden we er een schep bovenop met een zonnige fietstour langs Drongen en Afsnee waar ik natuurlijk lelijk verbrandde wegens geen smeersel mee ...

Maar kom zoon heeft een brevet van 25 en van 50 meter schoolslag gehaald! En we reden samen over den arrivée!

We hielden ons bezig

En hoe! Terwijl hubby in Werchter in een hok zat, vulden we de tijd met leuke dingen. Donderdag met zoon na school een terrasje gedaan. Vrijdagochtend samen te laat naar school voor de beruchte, want zeer langdurige, jaarlijkse "het beste van jezelf" show. Zowel zoon als dochter deden hun ding. Zoon alleen, dochter in klasgroep. Omdat het te hard regende voor een picknick in het park, trokken we naar de Foodmaker voor een uitgebreide lunch, die we lieten volgen door braderie shopping. En ja, dochter ging voor sjieke E(x)it sandalen. En een designer pet. In de outletstore. En we scharrelden in bakken in de H&M en kochten elk een ring in de Six. En toen gingen we naar huis, voor effe. Om 18u en een beetje stonden we al in de Jojo, waar de voorbereiding voor de spaghetti-avond bezig was. Dochter stond als een volleerde barmeid aan de dranktoog. En we smulden en kletsten dat het een lieve lust was. En toen het goed 21u was, vertrokken we naar de housewarming bij Ine. Het was na half twaalf eer we in bed doken. Zaterdagochtend: paardrijden en spinning, en een rustige middag met een uitstap naar de supermarkt. 's Avonds wandelden we met onze koelbox naar de Munich BBQ aan het Trappenhuis, waar we Sam en andere ouwe bekenden tegenkwamen. Toen het rond half tien begon te regenen, keerden we naar huis. Slapen! Op zondag om 7u30 was er weer volop leven. Goedgezind leven, want na een licht ontbijt gingen we zwemmen. In de Van Eyck bleken zowaar een vijftal vriendjes aanwezig te zijn, met hun mama's. Zoon besloot dat hij nu eindelijk zou zwemmen. Na een half jaar les bleef hij - grrr - tot nog toe op z'n hondjes ploeteren, maar blijkbaar wou hij geen gezichtsverlies meer lijden. Dus zwom hij 3 lengtes en oefende stijlduiken in het diepe. Wij fier. Na de maaltijd en middagrust trokken we erop uit met de fiets. Naar het Leiestreek Fietsfeest. De heenweg was vrij zwaar - dochter fiets niet graag "snel" - maar uiteindelijk raakten we bij Kasteel Borluut. Het oorspronkelijke idee om van daaruit een tocht van 25 km te doen, had ik al opgegeven. Ik verwachtte animatie, maar ter plekke viel er niks te beleven. Geen springkasteel, geen fietsregistratie, niks. Enkel een terras en een infostand. Wat niet pleit voor de organisatie, want de brochure beloofde toch één en ander. Maar kom, zoon keek naar de tenniscourts en dochter werd na twee koppen verse tomatensoep weer vrolijker. Ze reed de hele terugweg op kop. Thuis aten we kip met rijst en boontjes en sloegen we gezamelijk de kokosnoot aan diggelen. En na wat tennis op onze koer, ging zoon toch naar bed, want morgen heeft ie zwemles. En hij wil zijn brevet halen. Want mama beloofde hem, dat hij in een bootje mocht varen eens hij zijn zwembrevet heeft. En blijkbaar bijt dat bootje in zijn bil. Papa was ooit zeescout. Kan hem leren surfen en zeilen. En peddelen op de Blaarmeersen. :-)

OK, dochter heeft naar papa gebeld en gesmst. Om zeker te zijn van haar handtekeningen van Lilly Allen en The Kooks. Maar voor mij was Werchter nog nooit zo veraf.

© Proximus Go for Music 2007 - isabelpousset.be

Draadloos

Psst. We zijn eindelijk draadloos. Hubby zit in Werchter te verslaan. Dochter is bij vriendin. Naast mij slaapt zoon. En ik? Ik blog in bed!

Allé zeg. Ga naar beneden en doe het rolluik dicht. Steek Zazou in de keuken. Ontschmink en poets je tanden. En ga slapen. Morgen is de laatste schooldag!

Vinyasa en Ashtanga

Een eeuwigheid geleden - het moet rond '96 geweest zijn - volgde ik yoga bij ene Rob. Thuis, in zijn kine praktijk. Het viel me zwaar in die tijd, want ik kon me geheel niet ontspannen. Ondanks shiatsu, reiki, ademhalingsoefeningen en yogalessen was de alfa state veraf.

Wanneer het tij gekeerd is, kan ik me niet herinneren. Het keerde. Gelukkig. Mocht het aan mij liggen, dan deed ik nu dagelijks yoga, of tai chi of pilates. Maar de Escape (power) yoga lessen lagen op onmogelijke uren. Zodat ik er uitzonderlijk een keer geraakte. En alleen kwam ik er niet toe. De DVDkes bleven liggen.

Recentelijk heb ik mezelf bijeengeraapt, en ben ik al twee keer op maandagochtend naar de Escape getrokken. Waar Dolly lesgeeft. Trage yoga, in tegenstelling tot de power yoga waar er enige acrobatieën verwacht worden. En waar ik de vorige keer gewoon wegglibberde, omdat ik in de hitte een te korte broek aan had en onmogelijk mijn enkels kon vasthouden. Plus een los T-shirt, wat ook niet bevorderlijk was voor een geslaagde kopstand.

Maar kom: het doel is bereikt. Ik doe weer aan yoga. En in de vakantie is Dolly er op dinsdagmiddag. Nice.

Nu nog vermageren, want die fancy Nuala en Adidas by Stella McCartney collecties zijn voor kleinere maatjes, zag ik al.

Flashbacks

Sinds ik weet dat "het" ADHD is, ben ik voornamelijk met de "onmiddellijke aanpak" bezig geweest. Met "hoe ga ik er dagelijks mee om?" "Hoe maak ik het heden draaglijk voor mij en mijn omgeving?" In de historiek of it all had ik niet zo'n zin. Uitpluizen en analyseren, het kan me gestolen worden. Het ligt achter mij. Ik ben er een hele tijd geleden mee gestopt. Er zal ergens wel een oorzaak te vinden zijn, in mijn genen gecombineerd met "omgevingsfactoren". Maar de tijd kan ik niet terugdraaien, dus het maakt eigenlijk niks uit.

Toch zijn ze er nog, als Nessie verdoken onder de oppervlakte. En soms duiken ze weer op, zoals de laatste dagen. Flashbacks van extreme stress en angst. Examens aan de universiteit. Writers block. Unix systeembeheer geven aan een klas vol burgies. 's Nachts in de hal in Milton Keynes mailen via de mainframe. Werkdagen van half 10 tot 20u. Dagelijks alleen met een firmawagen naar Venlo. Thuis om twee uur 's nachts met de laptop op schoot handleidingen schrijvend.

Soms heb ik het gevoel: ik heb ooit bergen verzet, en nu is het op. Damn.

Work that body

Aarzelend: gaat het goed met me of niet? Het is heel erg oppassen geblazen. Gelukkig moet ik me niet langdurig concentreren. Want dat lukt niet. Mediteren en zo ook niet (het zou nochtans helpen). Maar ik eet op tijd en stond. Doe boodschappen en klusjes. Breng en haal kids. Lees in kranten en tijdschriften. Luister naar mijn eerste zelfgemaakte iPod playlists. Kijk overdag soms eens naar een stukje DVD. En sport. Want dat maakt mijn hoofd leeg. Yoga, spinnen, lopen. Niet meer denken. Alleen ademen en zweten.

I have a soft side. This isn't it.
This is the side that runs early mornings.
The side that leaves gyms breathless.
The side that puts people away in straight sets.

If they're looking for compassion, tell them to look someplace else.

(NikeWomen.com)

Een beetje good old Mel Gibson

Tegenover Gary Sinise. Tiens tiens. Wie is er nu het sexiest? De Mel natuurlijk! Nu ja, IRL zou ik hem liever niet tegenkomen, maar kom ;-)

Pre-test

Naar de Watersportbaan, kwestie van toch wat te trainen. En te zien hoe dat voelt, lopen na fietsen. Ging eigenlijk vlotjes. Ben ook blij dat ik fitpod ontdekt heb, het doet wonderen om het tempo erin te houden. Heb toch eens op de ipod gecheckt hoe lang ik erover deed.

• traject van thuis + 2 rondjes met de fiets: 41 minuten
• fiets vastgezet en water gedronken: paar minuten
  
• 1 rondje gelopen: 33 minuten

Vermoedelijk een goed uur voor 10 km fietsen en 5 km lopen. Volgende keer 4 rondjes fietsen en dan lopen. Zien wat dat geeft. En dan, en dan...

Beter

Het weekend heeft deugd gedaan. Het gaat namelijk beter met me.

The light at the end of the tunnel may not be an oncoming train.

Veni,Vidi,Visa: I Came,I Saw,I Shopped!

Wanneer ik niet kan stilzitten, ga ik rondlopen. Naar den Escape voor sport en sauna. Of in 't stad. Niet dat ik daarom veel koop. Helemaal niet zelfs. Maar doelloos rondhangen helpt. Somehow.

En schoenen helpen ook. I adore Sergio Rossi en Alberto Fermani en Patrick Cox. Sergio Rossi mule dorée pierre, maat 37,5. Op de doos staat 425 euro.

Ze worden de mijne, I tell you ....

Uitwaaiweekend

Zaterdagnamiddag in Villa Aqua. 's Avonds schoonbroer en hotel in Oostende. Een compleet uitgeregende nachtelijke strandwandeling. Zondag na de middag klaarde het op. We trokken naar De Haan, onze favoriete badplaats.

Het deed deugd, zo eens zonder kids.

What was I thinking (2)

De achterstallige post druppelt dag na dag binnen. Ha, nog een dikke envelop. Betreft: Persoonlijk verslag onderzoek ADHD bij volwassenen door dr. A Schepens. Zowaar zeven bladzijden interpretatie van de testresultaten. En nog een laatste vragenlijstje er bovenop. Om terug te sturen.

De scores zijn ontnuchterend - net als het onderzoek, maar dat is alweer maanden geleden. En het toeval wilde dat ik ik diezelfde avond (dinsdag was het) op Canvas ook nog eens op "Leven met ADHD" botste.

Maar kom, ik denk dat mijn frank aan het vallen ging. Na tientallen jaren van stress, nog stress, extreme stress, angst & coping a gogo, is het uiterst fijn om te weten wat er met me is. Om "het" te benoemen. Maar de aanpak is ietwat complexer dan ik vermoedde. Ik ben naar de dokter geweest en heb mijn rilatine geslikt. Ik heb wat cursuskes gevolgd, wat vaardigheden getraind en wat gemediteerd. Het heeft geholpen. Echt waar. Maar ik dacht dat alles weer op zijn poten zou vallen. En dat is dus niet het geval.

De onrust, de chaos is er al heel mijn leven. Dat snapte ik. Kon ik volop illustreren. Maar dat die ook blijft, daar stond ik niet echt bij stil. It's a condition. Yep. Het wordt niet zomaar beter. Ik mag het niet negeren. Ik mag niet geloven dat ik "voor deze ene keer" nog eens mag doorduwen. Voor het werk. Voor de kids. Voor whatever. Ik moet continu oppassen. Draaglast afwegen tegen draagkracht. Uitmaken wat ik kan (en dat is niet alles wat ik wil). Want als ik doordoe, steven ik af op nog meer ellende. Doodop thuiszitten met zware koppijn, een hoge bloeddruk en 15 kilo vetreserve: it teaches me things.

Kat has Fracked you

Sorry mensen ....

Ik had het kunnen weten. Dat die Tagged zooi is. Een paar dagen geleden kreeg ik een uitnodiging in de maibox en toen was ik niet bepaald in een goeie bui. Gevolg? Ik klikte wat raak in de hoop de afzender ermee een plezier te doen. Tenslotte zit ik al op een paar community sites waar ik geheel niks uitsteek.
OK, ik vond dat het er cheesy uitzag, maar ik ben er nietsvermoedend ingestonken. Had niet door dat heel mijn adresboek gespamd zou worden. Heb het ook allemaal niet zitten checken. En daarom krijg ik nu mails. En spreken mensen mij aan: waarom stuur jij zo'n mails, K?

Hallo, dat was ik niet hé. Dat was die Tagged. Maar kom, gedane zaken ...

Virtual friends, who needs them anyway?

That bullen whore & co

Yip, ik heb een zwak voor Tudor England. Voor het echte leven van Henry VIII, Anne Boleyn en hun dochter Elizabeth. Voor wat Shakespeare en vele anderen tijdens en over die periode schreven. Het moeten niet altijd zware stukken of historische naslagwerken zijn. Een goeie roman, genre A dead man in Deptford of iets lichters van Alison Weir. Zelfs "treinlectuur" als Court of Shadows. I luv' it! En de films, en de series, natuurlijk. Terwijl Elizabeth focust op de jongere jaren van the virgin queen, begint Elizabeth I pas in 1579. Ze vullen elkaar dus aan. En binnenkort komt The Golden Age eraan. Ik kijk ernaar uit ...

Helen Mirren

• Een paar weken geleden Caligula gezien. Weird movie.
• Recentelijk op de laatste aflevering van Prime Suspect gebotst. Heel effe gekeken, want ik heb de reeks niet gevolgd en vind het jammer om dan alleen de ontknoping te zien.
• Deze week al een heel stuk van "Elizabeth I" bekeken. (DVD gekocht met een bon bij de krant)
• Gisteren al zappend bij Jonathan Ross blijven plakken; zijn Hollywood Greats gesprekspartner was ... Helen Mirren

Helen Mirren is echt een leuk mens.

Goodbye moodswing, hello smile

Veel geslapen de voorbije dagen. Het was blijkbaar nodig. En lo! Daarnet werd ik wakker en het ging beter. Jaja, mijn frank viel weer heel erg laat: de crash van de voorbije dagen heb ik geheel aan de hormonen te danken.
Niet dat ik me nu weer pico bello voel, want ik heb nog altijd koppijn. De benader me niet of ik sla mijn klauwen uit is wel gemilderd. Maar veel heb ik niet nodig, om de "vecht-of-vlucht" weer in gang te krijgen.
Alle symptomen van chronische stress zijn nog steeds op mij van toepassing. Mocht ik adrenaline en cortisol kunnen aftappen, ik zou een een goed lopend handeltje kunnen opzetten.

GSM afgezet

Bij deze ;-)

What was I thinking?

Dat thuis blijven ook maar iets zou oplossen? Net nu we al weer 2 maand zonder huishoudhulp zitten? Duh. Ik mag niet denken aan alle wachtende klussen, ik heb er toch geen energie voor. Het is alsof de lijst van things to set right nooit inkort. Alsof ik ook constant verantwoording moet afleggen voor het niets doen en lastig zijn. (Eigenlijk cross ik geregeld hele dagen rond om van alles en nog wat in orde te maken, maar kom.)
Project zelfzorg: mijn leven weer op orde zetten. Hell yeah! Waar had ik nu weer problemen mee? Met project management, ain't it? Met overzicht en opvolging, niet? Ik doe voort hoor, dag na dag, beetje bij beetje. En soms geraakt er iets geregeld. De osteopaat. Een meditatie avond. Voedingsadvies. Maar ook hier: ik sukkel. Heb geen overzicht. Geen begeleiding. Word er ongelooflijk moedeloos van. Het gezinsleven draait. Maar hoe? En ten kost van wat? Het schaafwonde gevoel houdt aan. Afweermechanismes aan. Met m'n irritatiedrempel continu overschreden, bescherm ik wat me rest.

Wat me rest?

Incommunicado

Nee, ik neem geen telefoon op en ik mail niet. Te veel aan mijn kop. Wil er niks meer bij.

The seventies revisited

1975. Eerste kalverliefde: David Cassidy uit the The Partridge family.

1977. Merelbeke, in de achtertuin. Over de haag naar Johan en Geert, de buurjongens. "Elvis Presley is dood"

1978. Nancy Drew en The Hardy Boys. Ik had het voor Parker Stevenson. Maar vond Shaun Cassidy ook leuk. ;-)

2007. Ik ben een VT4 kijker. Met een zwak voor CSI en Cold Case en Heroes en Lost en Battlestar. Maar ik doe me geen moeite om reeksen te volgen. Daar zijn DVD boxen voor. Soms bleef ik wel eens naar een stukske "Invasion" kijken. En af en toe dacht ik: ik ken die gast ... zou dat geen van de Cassidy brothers zijn?
Wat blijkt: ik heb het mis. Maar Shaun is wel producer van de reeks. Tiens tiens.

Ziekteverlof

Al 11 dagen relatieve rust. Veel geslapen, weinig gedaan. En ondertussen zieker dan bij aanvang. Zo slap als een vod. Keelpijn. Helse koppijn. Tja.

The mouth of Sauron

Daarnet om en bij de vierhonderd euro tandartskosten betaald. Ouch. Mijn kaak en oor zinderen nog. Maar kom, voorlopig ben ik ervan af.
Niet dat ik tandartsbezoeken schuw. Oh nee. Maar de blonde juffrouw die me de laatste keren onder handen nam, heeft de onaangename neiging om pijnlijk ruw te werk te gaan. En daar ben ik niet voor. Hoe goed ze waarschijnlijk ook is, geef mij maar Johan!

Johan, buurjongen uit mijn kindertijd, werd tandarts en heeft een hele praktijk uitgebouwd, met kindertandartsen, tandartsen die instaan voor ontzenuwingen, en tandartsen voor de kleine klussen als schoonmaken en vullingen. Hijzelf doet het brug- en kroonwerk. Schitterend. Maar dat heb ik nu niet elke keer nodig, hé.

Buisje en amandelen

Met zoon naar de dagkliniek. Nieuwe buisjes erin en amandelen eruit. Zoon houdt zicht goed. Klaagt of zaagt niet, huilt zelfs niet. Belt zelf de verpleegster. Om een pijnstiller. Om een glas water. Het is een beer van een kerel.

Triathlon wishlist

De link zit al maanden in mijn gmail drafts: een lijst van spullen die je kan gebruiken om een triathlon voor te bereiden. Omdat ik al es loop en fiets en zwem, heb ik het meeste in huis. Enkel de Zoomers en de hartslagmeter nog. En die laatste staat al héél lang op mijn lijstje.
En voor de rest zijn er leuke spullen hier en hier.

Weekend

Zaterdag ben ik al vergeten.

Gisteren was het een kalme dag, de mannen waren op rugby tornooi en dochter verkoos de nabijheid van een vriendin. 's Avonds werd het nog gezellig; we zakten met bende rugby ouders af naar El Negocito voor een warme hap.

Vandaag traag op gang gekomen. Dochter had weer een gevulde agenda en vertrok rond half 2. Dus namen we zoon's beste vriend mee op "uitstap" naar het Braunplein. Beach volley! Plaktattoos! Een foto op een surfplank! Snoepkes winnen aan een "rad der fortuin". In een Smart cabrio zitten! Een hotdog eten! Wild springen op het springkasteel! Een opblaashand om mee te wuiven krijgen! Kortom: dingen die twee (bijna) zevenjarigen erg zagen zitten. Wat mijn standpunt omtrent uitstappen met kids bekrachtigt: het moet niet veel, moeilijk of duur te zijn.

Swim-cycle-run

Morgen loopt Valérie de 20 km. Niet echt iets voor mij. Maar wat me wel aanspreekt is haar intentie om aan de kwart triathlon mee te doen. Dat zie ik echt wel zitten.

Maar eerst herbronnen. Rust vinden. Detoxen.

Yoga, Pilates en Mindfulness oefenen. Opnieuw naar trilplaat en sauna. Naar de dokter. De tandarts. De osteopaat. De dermatoloog. De personal trainer. De nagelstyliste.

Hell, I want my life back. It's such a mess these days. I deserve better.

Battlestar

Yes, vanaf morgen op VT4. Beide weekend kranten (Morgen/Standaard) zijn lovend. Wel veel te laat op de avond geprogrammeerd. Zal nog eens de boxen lenen, denk ik. En ondertussen kijk ik naar season 3. Wowie, het is goed!

Square one

Mijn twee weken respijt om "zaken op orde te stellen" zitten erop. Arbeidsongeschikt, schreef de dokter. He's kinda right. Rusten en het gezin gaande houden nu. En dan eens opnieuw bekijken hoe het wel kan lukken.

丙午の女 (hi-no-e uma)

Niet dat ik enig geloof aan horoscopen hecht. Ik weet zelfs niet hoe ik erbij kwam. Juli 1966 kreeft of yang-paard-vuur

Imagine my surprise ...

"1966 was het jaar van 'hi-no-e uma', hetgeen 'oudere broer van vuur' met het jaar van het 'paard' betekent. Dit is een aanduiding van een jaar volgens de oude Japanse kalender, waar veel Japanners overigens nog rekening mee houden. Elke jaaraanduiding komt om de 60 jaar terug. Een meisje dat in een 'hi-no-e uma' jaar wordt geboren, zou een ongelukkige toekomst hebben, vandaar het geringere aantal geboortes, want al geloof je er niet echt in, je kunt er voor de zekerheid toch rekening mee houden."


"Er zijn sommige jaren die, vanwege de combinatie van het jaar met het element, door iedereen worden gevreesd. Zo'n jaar is bijvoorbeeld het Vuur Paard. Toen het voor het laatst kwam, in 1967, waren er heel veel vrijwillige abortussen in Azië, en het niveau van geboorten was aanmerkelijk lager dan normaal. Je kunt ook nu nog aannemen dat oosterlingen geloven dat, in het bijzonder vrouwelijke kinderen, die in het jaar van het Vuur Paard geboren zijn, ongeluk zullen brengen aan hun families en hun toekomstige echtgenoten. De manier waarom veel Aziaten reserve's hebben ten opzichte van het krijgen van Vuur Paard kinderen komt overeen met het idee dat een Westerling heeft over het onder een ladder doorlopen, of als een zwarte kat je pad kruist, zelfs als iemand zweert dat het nonsens is. Een ding is zeker: Vuur Paard mensen wijken dramatisch af van de rest maar er is geen enkele reden waarom Vuur Paard mensen geen erkenning zouden kunnen krijgen voor goede daden in plaats van voor slechte."

The cost of living

"Daarnaast zijn ADDers in staat hun concentratie vermogen tijdelijk naar bewonderenswaardige hoogte te verscherpen (bewust aan te zetten / verhogen) hetgeen grote hoeveelheden energie kost maar tot uitstekende resultaten kan leiden."

Zou druivensuiker helpen? Moet ik een nieuwe batterij ... Of een geheugenextensie?

And you may ask yourself-well...how did I get here?

Zie mij hier nu staan. Verdwaasd, lichtjes verbaasd aan de zijlijn van mijn leven. Ik observeer: het is gedaan met participeren. Way past the panic now. Comfortably numb.

Het is mooi weer. Onze directeur is uit eten met beide secretaresses. Op het grasveld wordt gebarbecued. Ik heb wat eten gekocht in Delhaize. Broodje gegeten op de bank. Straks is er rugby. En tandarts. En weet ik veel ... Wat komt komt.

Airhead

Mijn kop is leeg, ik kan niks meer bedenken. Niet actief toch. Er waait er een storm van associaties en verwijzingen door mijn brein. Intertekstualiteit a gogo. Kinda fun. I like it.

"No airhead jokes," says Buffy.

Gone or inaccessible?

Do we forget because the information is gone, or do we forget because we can't access information that is still there?

Ik weet het niet. Ergens hoop ik op het tweede, want ik heb vaak de impressie dat er hele lappen van mijn leven foetsie zijn. Maar misschien is dat wel voor iedereen zo. Misschien draag je na je 25ste voornamelijk "highlights" met je mee. Wie weet. Ik heb het nooit nagevraagd.

Goed dat er foto's en dagboeken zijn. Foto's maak je als het goed gaat. Vandaar het album met de plaatjes die zo vals getuigen van een blijde jeugd. Schrijven is vaak voor de mindere momenten. Voor dilemma's en droefenis. Ook wel eens voor euforie. Voor de grote gevoelens, quoi.

En toch zijn het vaak dingen die niet verteld, gefotografeerd of beschreven zijn die het hardst blijven plakken.

En toch is niks belangrijker dan het nu. Dan: wees blij met wat je hebt en zo. Dan zen zijn.

Kat Kustomizes Kipling with Kylie

Mijn moederdagcadeau met wat extra bling.

Grace "Server" Park

Rudy,
Je mag de servers de volgende namen geven:

adama
baltar
thrace
valerii

(En ja, de spelling is correct.)

Shootout in Miami

Was er niet gerust in en heb het toch effe gecheckt: Eric Delko overleeft de schietpartij. Oef. Want het is niet voor H. dat ik kijk. Oh no! ;-)

Is dat nu gedaan met dat hoesten?

Jaja.

Vooral 's nachts in bed is droge kriebelhoest (prikkelhoest) om gek van te worden. Het houdt ons uit de slaap en we staan 's ochtends nog beroerder op dan we het bed ingingen.

Zorg goed voor jezelf, zegt men mij dan.

Gelak da gij daar zit, uw haren bekan wit

Yuck! Het is niet Fixkes maar diene Peleman die om de vijf botten op de radio komt met "Pa".

Begrijp mij niet verkeerd. Ik heb absoluut niks tegen het Antwerps. Zap niet direct weg van Debby en Nancy. Vind Stany Crets schattig. Val op Tom Van Laere. Ga om met uitgeweken Antwerpenaars te Gent. Was ooit close met een redacteur van Radio Centraal. %-)

Er zijn dialecten die ik véél lelijker vind. Ik kick alleen niet op mensen die zich enkel met een zwaar accent willen (of kunnen) uitdrukken. Of op krompraters, for that matter. De column van Hugo Matthysen hierover - in de vorige Humo - was trouwens hilarisch.

Is het germanistengedoe? Niet echt. Bij ons thuis werd steevast A.B.N. gesproken. Het Westvlaams (pa) en Gents (ma) was voor familiebezoeken. Het is wel subjectief, dat geef ik toe: den Axl werkt gewoon erg op mijn zenuwen. Griezel gruwel. Weg ermee.

Geef mij maar Henny.

jij was heel wat van plan maar daar kwam weinig van
ik lever geen prestaties
ik heb niet veel geleerd deed alles net verkeerd
heb moeite met relaties
ik loop niet in de rij ik breek en vecht me vrij
en doe de dingen die ik doe met m'n ogen dicht

Panic

Zolang ik niet op het werk ben, gaat alles goed. Eens daar slaat de blinde paniek toe. Ik begrijp niks meer. Kan kop noch staart krijgen aan de dingen die ik zou willen doen. Lezen en schrijven kan ik nog. Kleine klusjes ook. Zo van: pas dit eens aan en mail eens die en die. Maar the big picture is ribbedebie. Ik wil door de bomen het bos blijven zien. Maar het is lastig. Zowat alles ontglipt me. Er rest mij enkel verwarring. En angst. Want dit blijft maar duren. Het gaat niet vanzelf over. Ook al heb ik de voorbije dagen alles héél rustig aan gedaan. En was ik deze ochtend vol goede moed.

Shit zeg. Waarom toch?

Logisch toch!

De officiële uitslagen staan er. (Zie rugnummer 2047)

En het klopt als een bus voor mij:
5 km rond de Watersportbaan: 33'
10 km door Gent: 66'

Gestadig, puur op conditie

Ondanks de allergie en verkoudheidsperikelen die aan het begin van de week weer opdoken, heb ik aan de stadsloop deelgenomen. Mijn neus zat dicht en mijn luchtpijp schuurde wat, maar voor de rest ging het vlotjes. Rustig, continu aan hetzelfde tempo. In het begin vlogen ze me dus voorbij. En op de Coupure stak ik er plots veel voorbij. De laatste bergop was iets te stevig voor mij: na een vlekkeloze Verloren Kost ben ik op Sint-Kwintensberg toch serieus vertraagd. Maar kom, toen was de finish heel nabij. Volgens wat ik zag ben ik op 67' binnengelopen. Preciesere cijfers volgen op de site. Niet dat het ertoe doet. Ik ben content. Voila, er zijn ook dingen die goed gaan.

Eindelijk ook in België!

Niet dat ik er momenteel nog mee bezig ben. We hebben ondertussen 2 grote schatten van adoptiekinderen. Maar het komt er nu toch eens van, en nog wel aan onze Alma Mater: een infoavond voor DES-dochters donderdag 24 mei om 19u, Universiteitsstraat 4 in Gent, auditorium A.

Ik weet in ieder geval dat de gynecoloog van Sint-Vincentius te Gent in de jaren '60 kwistig distilbene voorschreef, met alle gevolgen van dien...

Cognitive Failure Fun

Beep Beep. Overwhelmed. Oh oh. Brain failure! Bell jar experience! Will ignore external stimuli. Entering catatonia.

Laat ik het met humor benaderen, want er valt verder toch niet veel aan te doen. Ik weet nu, dat het over gaat. Met tijd en boterhammen en zo...

Mindlessness

- Wat sport dat mens wat af tegenwoordig!
- Ach ja, want ze is nog enkel lichaam. Ze traint haar lijf omdat ze er zich goed bij voelt. Levend.
- Hoe bedoel je?
- Euuh, ik denk dat ze aan mindlessness doet. Of zoiets.

Drizzle run

Terwijl zoon rugby trainde, waagde ik het erop: een hele keer rond de watersportbaan! Met als enig doel: niet wandelen. Rustig blijven joggen dus. Veeleer sjokken, want die houtschilfers zijn goed voor de gewrichten maar wel een lastige ondergrond bij dit regenweer.

Mijn neusademhaling heb ik verleerd, maar ik raakte zonder problemen rond. Op 33 minuten. Ben meer dan lichtjes verbaasd, want ik rekende op 40-45 minuten. Tiens, het lukt dus, enkel op conditie! Ondanks de blauwe teennagel en mijn pijnlijk vastzittende nek.

Doe ik volgende week het dubbel? Misschien. Zou best eerst mijn nek laten losmaken. En nog wat duurtraining doen. Gisteren hield ik het na een goed uur spinnen voor bekeken. Viel zowat om. Een half uur voor de les pasta eten is niet zo'n goed idee. Achteraf de sauna induiken daarentegen wel.

We live in a world of multitasking and attention crisis

En zal ik es wat zeggen: ik slaag er niet in om de zaken te beredderen. 't Is op mensen. Allemaal op.

En nog iets: blijkbaar ben ik de enige die dat opmerk. En die het zich aantrekt.

Now sing along:

Hé waar is de chocolade
Op, op, alles is op
En waar is de limonade
Op, op, alles is op
Maar waar zijn de koekjes dan
Op, op, alles is op
Geen pannekoek meer in de pan
Op, op, alles is op[2x]

Memory leakage

Is het stress? Een gemis aan (zelf)zorg? Ik lijk wel dementerend.
- ik onthou niks als ik het niet opschrijf
- als ik iets opschrijf, duurt het een eind eer ik weer begrijp wat ik aan het doen was: mijn context switch verloopt al even traag als die van mijn pc
- ik begin honderd keer aan hetzelfde en raak er niet uit
- pas als ik iets opgelost heb, realiseer ik me dat ik het al eerder (bijna) opgelost had, op een zelfde manier

Sta aan de rand van het zwembad en twijfel. Zal ik springen? OK, verdrinken zal ik niet. Maar hoe die schoolslag ook weer ging ... geen idee.

Trimfiets

120', 51 km
En er was niks goeds op tv.

Ride4Life

Voor mijn 2 uur spinnen voor het goede doel werd ik uitstekend beloond, met fleskses Spa, blikske Aquarius, brikskes Alpro en bananen a gogo. Ik kon genieten van een gratis massage buiten in de zon, plus een warme douche achteraf. De Ride4Life was goed georganiseerd, dat moet ik ze meegeven. En tot gisterenavond was ik me geheel niet bewust van het feit dat HealthCity een soort mega-concern is dat door zijn agressieve overnamepolitiek zelfs de Passages bedreigt.

Buiten de spinning zelf, heb ik voornamelijk op mijn eentje rondgehangen, tot ik het verstand had om naar huis te keren. Allemaal zonder toestanden, maar eerder triest.

Maar kom, 2 uur spinnen en 6 km (Antwerpen centraal - waagnatie en terug) te voet, met een zware tas, op hakken (ouch, waarom wou ik zo nodig netjes uit de hoek komen?): het kan niet slecht zijn voor de conditie.

Weekend

We leven weer buiten en minder voor het scherm. Zien en horen buren, school- en rugby-ouders. Bollen van feestje naar feestje. Kletsen en drinken in de zon. Verwarrende weken, door de feestdagen en de - al dan niet - opgelegde vrije dagen tussenin. Morgen (oeps, vandaag) kinderfietsenmarkt, misschien paardrijden en dan Ride4life. En dan, en dan...

Het gaat niet zo best en dat weegt door. Crisis. Wegens inzichten. En geen oplossigen. Mijn ondersteuning (shrink, dokter, osteopaat, Mindfulness/meditatie, Pesso) zit in het slop. Momenteel zwerf ik. Ik zoek "comfortmomenten", momenten waarop de externe impulsen de interne overstemmen/verdoven/wegduwen en die zijn niet zo talrijk these days...
- krant/tijdschrift lezen met koffie erbij
- rondlummelen in winkels
- spinning
- tv: CSI, Grey's anatomy (er is nog weinig dat mijn aandacht vasthoudt)
- Fountains of Wayne op de ipod (repeat, repeat, repeat)

Maar kom. Nog (bijna) twee weken om van 0km naar 10km te trainen. Ik heb iets om me bezig te houden. Laat ik me daarop smijten. Op fysiek gezond zijn en stand houden.

Daarnet heb ik alvast een héél uur op de trimfiets gezwoegd. For what it's worth.

It's time to decide who you are

Season 3 ligt al weken op me te wachten, in een formaat dat ik thuis niet lezen kan.
Frak. Zal ik mezelf troosten met trailers en Episode Guides en spoilers?
I guess so.

Newsletter van de dag

Tussen alle newsletters die ik meestal gelijk wis, viel dit vandaag in de bus:

“Ik zou graag uw Start to Eat-eetplan volgen, maar ik heb een voltijdse baan en ook nog eens een man en twee kinderen. In de week en op zaterdag heb ik echt weinig tijd om te koken of om 's avonds dingen klaar te maken om mee te nemen naar mijn werk. En daarom zakt de moed me wat door de schoenen om eraan te beginnen...”

Real life sucks.

Gelukkig is er nu ook een Snelle versie van Start to Eat® voor drukke dagen. Hop hop! Daarheen!

Breakdown

Het is weer tijd voor reparaties en zo.

- de Senseo is al vervangen
- de afwasmachine is weer stuk (zucht, er staat een berg afwas)
- wc nummer twee staat met de spoelbak open; ik moet een nieuw toilet kopen
- de poetshulp is in tijdelijke onderbreking, tot er zich een vervangster aandient

Aanmoediging, gezelschap en een (haalbaar) doel

Dat zoek ik.

Normaal spin ik twee keer per week, op dinsdag OF donderdag 's avonds na 20u en op zaterdag om 11u.

Lopen (of buiten fietsen) kan tijdens de rugbytraining (Blaarmeersen, woensdag 18-19u30) of op donderdag over de middag, of op zondag, als dat gezinsgewijs past.

Op het werk gaat er een groepje geregeld op vrijdag over de middag aan de Blaarmeersen lopen (met GUSB als startpunt), maar ik vrees dat ik ze op dit moment niet echt kan bijhouden...

Mogelijke doelstellingen:

• Komende zaterdag, 5 mei, doe ik mee aan de Ride4Life


• Gent, 10 km (dit is mijn absolute maximum hoor)


• Kortrijk, 5 km


• Meedoen aan deze gratis groepstrainingen.

Wie doet mee? Of beter, wie sleurt mij mee?

The Picknick Pics

Van Ejiii, hier.

Life's a picknick

Het laatste woord ;-)

Hey gasten, maken julie geen foto's van de minibikkels??? Er staan er geen op de site hoor...
grtz
K

Hey meid,
Wij voelen ons niet verplicht om foto's te maken van leeftijdsgroepen
waar onze zonen niet in spelen, laat staan om die te publiceren op
onze EIGEN site. Het staat u vrij om die foto's ZELF te maken en
online te plaatsen bij uw favoriete internet hosting provider.

Overigens, benadert u andere rugby-ouders altijd op deze manier?
"Beste" komt net iets beleefder over dan "Hey gasten".
-L-

Beste,
Mijn excuses, de mail was geheel vriendelijk bedoeld. Mijn ervaringen met de trainers en andere rugby-ouders zijn tot nu toe uitstekend geweest. Ik vrees dat u een bijzonder stressvolle dag doormaakt. Sorry dat ik u onbedoeld op stang joeg.
Met vriendelijke groeten,
K


Beste,
Helemaal geen stressvolle dag -- ik sta gewoon op elementaire omgangsvormen en probeer deze ook mijn kinderen bij te brengen. Bij deze: geen probleem, het incident is voor mijn part gesloten.
Groeten,
-L-


Volgens mij is ROEPEN evenmin beleefd. Maar kom het incident is vakkundig gesloten. ;-)

My dreams seep through

Na jaren van onrust, kreeg ik vorig jaar een piepkleine dosis medicijnen voorgeschreven, en lo and behold, no more nightly panics. Nadeel is, dat ik een hele tijd niks meer van mijn dromen onthield. Maar die komen er weer door.

Heb een paar nachten geleden gedroomd dat ik de stadsloop liep.
Zou ik het erop wagen, puur op conditie, zonder al te veel looptraining???

The hunger in your heart and soul

Voorjaar. Mijn collega spinners worden zienderogen dunner. En ik? Pfft. Geen regelmaat. Warm weer. Alcohol en hapjes galore.
Sinds 1 januari heb ik van alles gepland en ben ik steeds weer gestrand. Vreten en reboundverschijnselen: tell me about it.

The hunger in your heart and soul
cannot be filled with food

Dus ga ik er nog maar eens voor. Doel: beperking van de inname van vetten en (vooral) suikers. Hoe? Met hulp, zo mogelijk. Want het schema heb ik. Maar het volgen, da's wat anders.

Mensen, help mij aub. Ik heb uw steun nodig.

Virginia is for lovers

They sell posters of girls washing cars
And unicorns and stars
And Guns N' Roses album covers
They've got most of the Barney DVDs
Coffe mugs and tees
That say Virginia is For Lovers
But it's not

De nieuwe Fountains of Wayne zat net in mijn hoofd toen het daar misliep. Geen prototypische Sunnydale dertien in een dozijn highschool deze keer, maar een campus. Het School Shootings Tour T-shirt bij mijn favoriete leverancier is "unavailable". Voor een update?

Keek enige dagen later door het raam en zag een evacuatieoefening, op onze de campus. En plots was de grap eraf. Had zelfs een enge droom.

Red bull & rilatine

Red Bull promo girls on campus! Met blikjes, die ze, zoals hun opgedragen was, openmaakten voor het overhandigen. Het toeval wou dat ik net een fles water leeg had en daardoor belandden 3 blikjes (van collega's) in de fles.
Yuck. Red Bull in een pet fles heeft heel wat weg van een urinestaal, met schuimkraag.
Experiment: ik besluit om na de lunch in plaats van straffe koffie Red Bull te drinken en om ermee te stoppen op het moment dat ik "iets" voel. Tenslotte heb ik ook 10 mg rilatine op.
Tussen 14u en 17u heb ik met kleine slokjes 75 ml Red Bull gedronken. Zonder ook maar één moment van agitatie. Ik was rustig en immens helder. En dat deed deugd. Tiens tiens.

Blaarmeersen in badpak

A first. En niet alleen voor dit jaar. Vandaag - aan de redderspost - echt op een badlaken in de zon gelegen. Goed ingesmeerd. En blijven liggen. Rustig zo. Het water was trouwens steenkoud.

Het resultaat van de 8 minuten lunges "voor de dames" is veeleer voelbaar dan zichtbaar. Ouch!

Maar kom, 't is een goed begin ;-)

Prestaties, frustraties en prioriteiten

Een week met stevig trainen afwisselen met een week niks, dat was het zowat de laatste maand. Het lijkt alsof mijn fysieke weerstand me verlaten heeft. Zelfs nu speelt de oorontsteking me nog parten. Ga ik dan - zoals vorig jaar - geen enkele sportieve prestatie neerzetten? Blijf ik dromen over lopen en fietsen en zwemmen? Frustraties, frustraties, frustraties: zo kom ik nergens. Zal ik mijn prioriteiten aanpassen? Eerst weer gezond worden voor ik erin vlieg? Veel keuze heb ik niet ...

Hooi

McSurly glimlacht en zegt: "Misschien neem je wel te veel hooi op je vork."
Néén, néén, je hebt het mis. Ik neem niet te veel hooi op mijn vork. Absoluut niet. Er dendert alleen een pikdorser door mijn brein.

Weer één van die kip-zonder-kop dagen vandaag. Ik kan niks doen, kan niet rusten en al zeker niet stilzitten. Doodop word ik ervan.

Penicilline

McSurly heeft me ziek verklaard. Antibiotica voorgeschreven. Blijkbaar loopt het niet zo'n vaart met mijn natural defences.

Mhhhh

Neus verstopt. Keelpijn. Oorontsteking.
Why?

My body says no

Pollenkoorts, snotkop en weer oorpijn.
Morgen terug werken ...

Slow motion

Raar. De laatste dagen lijkt het alsof ik in slow motion leef. Ik trek 's morgens op gang als een ouwe dieselmotor. En bij alles wat ik doe lijkt het alsof de tijd vliegt. Kijk, het is alweer een stuk in de nacht. En wat heb ik nu precies gedaan in het laatste anderhalf uur??? Niet veel, da's duidelijk.

Betula

Het gaat beter met mijn verkoudheid, dank u. Maar nu heb ik er een loopneus bij. Als ik eens goed nadenk ... sinds 1997 heb ik in het voorjaar geregeld last van een lopende neus en tranende ogen. Zeker als ik in de buurt van bomen vertoef. Blijkbaar zijn berkenpollen de oorzaak. 'k Heb er nog nooit wat aan gedaan, maar nu steekt het me echt tegen. Spinnen met een loopneus is niet lollig. Dikke huiloogjes ook niet. Bweh.

Rolls on, does not bounce

Stel je voor: een gymbal. De bal rolt nog probleemloos, maar kaatsen lukt niet meer: daarvoor moet ie aan de pomp.

Mensen: ik wil bouncen! Genoeg mentale energie en focus hebben.

Twaalf dagen recup is niet veel, merk ik.

Freckleface

Life can be sweet. Een heerlijk zonnetje. Buiten zwemmen in een verwarmd bad. Zoon en dochter krijgen een mooi kleurtje. Mama en papa, beiden lichtrosse melkwitte Kelten, staan weer vol sproetjes.

Jaja, ik let op. Weet ondertussen dat het beautyfarm jargon voor sproeten "pigmentvlekken" is. Ga de deur niet uit zonder dagcreme mét factor. Heb altijd een Sun Blocker Stift Factor 30 in mijn tas. Blijf echter jaloers op bruine mensen. Die geen lange mouwen aanmoeten als de zon echt heel hard schijnt.

Sibling rivalry

Neem een meisjes van 9 en een jongen van 6.
Zet ze samen zonder ouders. Observeer.
Ze zouden voor elkaar door het vuur gaan.
Zet ze samen mét ouders. En zie wat er dan gebeurt...
Zeer diepe zucht van beide ouders.

Weekendsafari

Het vakantiepark Beekse Bergen, ligt naast het Wilhelmina kanaal aan een meer genre Blaarmeersen, maar groter. Je kan er blokhutten en zo huren. 't Is niet ver van huis. En leuk, want je kan tijdens je verblijf gratis in een aantal parken binnen.
Zaterdag deden we de safari, met de wagen, de boot, de bus en voor de helft te voet. 's Avonds gingen we zwemmen in het parkbad en nadien genoten de kids van de "bonte avond" van de kinderanimatie. Zondag trokken we naar een mega tropisch zwemparadijs met super lange glijbanen en meer van dat fraais. Daarna huurden we een pedalo om op het meer te varen. En later verkenden we het strandje en de speeltuin. Maandag - het was weer heel zonnig - was het super kalm in het safaripark. We reden nog een rustig rond en wandelden door het stuk van het park dat we nog niet zagen.

Buiten gezwommen in de zon! Jachtluipaarden van heel dichtbij gezien! En er kwam een giraf aan ons autodak likken!

12 days

Twaalf dagen thuis. Het gevecht om mijn vrije tijd kan starten. Ik wil rusten, sporten en lummelen. Maar er zijn lijstjes. Met klusjes. En plannetjes. Zoals: de dozen vol administratieve rommel uitsorteren. De koer, het kot en de tuin opkuisen. Eindelijk dat verstelwerk doen (met de hand want de naaimachine is stuk). In de stad uitgebreid naar winkels gaan kijken. Lezen: kranten, tijdschriften, blogs, mails, boeken. Trainen op langdurige inspanningen, voor de stadsloop. Langsgaan bij de shrink, de tandarts (want een vulling kwijt), dermatoloog, osteopaat, kapper...
Dag 1, donderdag, was ik gewoon knocked out. Heb het grootste deel van de dag geslapen. Vrijdag was ik traagjes. 's Avonds vertrokken we voor een driedaagse met het hele gezin. En dinsdag en vandaag was ik thuis. Nog altijd even sloom. De trieste waarheid is dat ik omval. Leg me neer en ik slaap. Mijn moodtracker hou ik al lang niet meer bij. Ik heb geen moodswings. Daar heb ik de energie niet voor. ;-)

Waar zit de pauze knop?

Oma's videorecorder is stuk en ze is niet van plan om hem te vervangen. Dus deelt ze films uit. Op video.

Dochter kijkt verrukt naar een of andere romcom. Tot ze effe wil onderbreken. "Mama, waar is de pauze knop?", vraagt ze. En ik antwoord, uit de verte: "Die met de 2 streepjes". "Die is er niet ... ik zal em gewoon stilzetten."

En ik realiseer me pas de volgende ochtend dat een video geen pauzeknop heeft.
Het is een tape, kieken, iets sequentieels.