- So, there's a 90 minute sequence of yoga postures - starting out with Pranayama breathing, followed by a standing series, a floor series and finishing with Kapalbathi breathing - which is identical in each class. [Easy peasy, it may seem. Or: boring, if you like variation. Neither is true, as you are the changing factor: your attentiveness - or mindfulness - will vary from day to day, and so will your body.]
Copyright bikramyogaforesthill - Each time, the teacher talks you through the class. [He or she's never quiet: the very detailed instructions come incessantly and if it weren't for the interjected appreciative words ("you are doing well", "nice pose"), well, a cd player could do the job. Or not?]
- The glitch is, that it all takes place in a heated, highly humid room. [Think sauna, 'cause that's how it feels once you start moving. ]
- You start out, in a mirrored room, standing on a towel on a mat and then it gets all sweaty. And by sweaty I mean: more than spinning-sweaty. So not just drops crashing on the wooden floor but actual puddles at the end of the mat. First there's breathing exercises ("to warm up"), next a series of asanas. [Seemingly doable, if it weren't for the pace combined with the heat and the slippery limbs you have by then. And yes, it is hard, balancing on one leg, holding a wet foot against an dripping wet leg. And no, I don't like slippery.]
- To compensate for the loss of fluids, you get to drink in between - some - poses. Little sips though, as most of the drinking should be done before and after.
zondag 25 oktober 2009
I like it hot
Yoga in GENT
Maar eerst iets over mijn "visie" op yoga.
Persoonlijk heb ik niet de neiging om yoga lessen in te delen volgens de traditie (Hatha, Iyengar, Vinyasa, Ashtanga, Prana, Kundalini, Raja etc.) maar eerder op hun invalshoek. En die invalshoek stel ik voor als een continuum van spiritueel over sportschool tot hard cash.
Yoga met een guru, daar heb ik geen ervaring mee. Precies omdat ik zulks als de pest schuw. Maar yoga-met-veel-uitleg, over spirituele kant van de zaak en/of de traditie, dat wel. Het voordeel aan dit soort - in mijn ervaring - is dat het kleinschalig en niet duur is. Meestal rustig en traag, zonder spiegels. Je probeert de asana's volgens eigen kunnen en je wordt een beetje bijgestuurd. De lesgevers geloven in hun "heilzaam" doel en leggen alles goed uit. Soms wordt het iets te zweverig. Maar er zijn ook mensen die het precies daarvoor doen...
Sportschool yoga is vaak "dynamisch". Je leert er series van asana's uitvoeren, meestal aan een bepaald tempo, in een bespiegeld lokaal. Gezien de nadruk toch op meekunnen ligt, zitten er risico's aan vast. Hoe harder het vooruit moet, hoe groter de kans dat je maar wat aanklooit en de asana's vrijelijk interpreteert. Kortom: alles staat of valt met de lesgever. Maar kom, het is in dit soort lessen dat ik al het meest heb opgestoken.
"Hard cash" of "California style" yoga, gaat nog een stapje verder. Hier is gezondheid een commodity die je - tegen een aardige vergoeding - kan aanschaffen. De lesgevers zijn verbonden aan een commerciële organisatie. Ze worden continu bijgeschoold. Het zijn professionals die een kwaliteitsstandaard hanteren. Mensen die na 3-4 jaar yoga ervaring een eigen studio durven opzetten. En hun kunde duur verkopen.
----
Zelf heb ik in de voorbije decennia af en toe aan yoga gedaan. Ik volgde een paar lessenreeksen bij Rob Mostert en de CM en had periodes waarin ik op het juiste uur in den Escape arriveerde om een (power) yoga of Pilates les mee te pikken. Heel soms pikte ik een workshop (Boustany bij Soma) of een losse les mee en een paar keer ging ik op verkenning, om te zien of iets me goed genoeg beviel om het in mijn weekschema op te nemen.
Een ervan was Shambho, waar ik ooit mijn tweede reeks mindfulness volgde. Shambho bevalt me erg: het is er mooi, ze kiezen voor goede lesgevers en de lessen die ik er volgde waren ok. Maar ik raakte er nauwelijks want de uren lagen slecht en het was net iets te ver om vlot heen te fietsen en vooral: Shambho is heel DUUR. Geen optie voor af en toe dus. En al zeker niet interessant in combinatie met een ander sportschool abonnement.
Nu wist ik al een hele tijd dat er in Gent "nieuwe" spelers (Hot Yoga Gent, Studio Groene Vallei en Iyengar Yoga Centrum) opgedoken zijn, maar verder dan plannen om er eens heen te gaan was ik nog niet geraakt.
Tot vorige week! Jaja, ik heb er ondertussen 6 uur hot yoga op zitten. Een verslag volgt ...
maandag 19 oktober 2009
Someone to watch over me
Hihi: op FACTS heb ik een "action figure" gekocht. Mijn eerste. Ik wil namelijk zo geen brol in huis. zaterdag 17 oktober 2009
Energy levels
Uit ervaring weet ik: als ik nu doordoe, wordt het niet beter. Integendeel. De verlamming verergert. Binnen de kortste keren ben ik depressief. Catatonisch. Of iets in dat genre.
Maar niet doordoen, is gewoon geen optie. Het huis ligt overhoop en er moet gekookt worden en yada yada yada ... En ik kan gewoon voorspellen dat dit mis gaat lopen. Maar dat doet er niet toe.
vrijdag 16 oktober 2009
Signs
- Ben niet meer in staat om ook maar iets vooruit te plannen, zelfs niet binnen de loop van de dag.
- Ervaar iets als "ik kan niet meer denken", er zit watte tussen mijn oren.
- Moet alles wat ik schrijf 5 keer checken want ik WEET dat ik domme fouten maak.
- Tyopen zonder splelingscorrectie loopt helamaal foiut.
- Ben niet meer in staat om me de weg van x naar y voor de geest te halen.
- Ik zoek me 's ochtends steevast onnozel naar mijn bril/sleutels/iPod.
- Op de fiets vallen mijn oortjes constant uit.
- Mijn fietszadel zakt de hele tijd naar beneden en ik slaag er niet in om het vast te zetten.
- Ik loop tegen dingen & mensen aan.
- Heb in geen weken gestreken en vind dus niks om aan te doen.
- Heb ook maar 1 broek - een ouwe jeans - meer waar ik in kan, wegens minstens 5 extra kilo's.
Is er iemand die dit leest? Eigenlijk?
donderdag 15 oktober 2009
300 words
zondag 4 oktober 2009
Fris!
Buitenshuis ben ik een cola drinker. Doe mij maar Cola light (zelfs lemon) of Cola Zero. Of Pepsi Max, als er niets anders is. Red Bull (light) lust ik ook. In de Foodmaker drink ik wel eens Tao met gember. En deze zomer dronk ik soms eens Bionade.
Van de rest blijf ik af. Ben me te accuut bewust van het suikergehalte van frisdranken.
Sportdranken als Aquarius vind ik verwerpelijk: dat is voor marathonlopers en topsporters. Niet voor sukkels als ik die met één fleske een nuloperatie maken van het uur dat ze hebben gezweet.
Water zonder kleur maar met smaakskes (genre Vitalinea) vind ik meestal vies. Uiteindelijk komt het erop neer dat je leert om nog maar enkel (ge)zoet spul te drinken. En dat is niet slim hé. De Glaceau drankjes - gevitaminiseerd water - zitten in deze categorie. De smaken zijn ok. De presentatie zeker. Ik vind het moedig dat het erop staat, bij de voedingswaarde, maar het deed me toch effe slikken toen ik zag dat 1 flesje (500 ml) goed is voor (gemiddeld) 25% van je dagelijkse suikerverbruik. Nu ja, ik hoop dat het aanslaat, met alle campagnes en zo, maar ik ga het niet in huis halen. Denk de voorbije dagen ook iets te vaak aan Fruitopia & Limón&Nada. Whatever happened to those two?
zaterdag 3 oktober 2009
BGGD17: Yoga at the Glaceau Popup Store
Er is gefilmd en gefotografeerd dat het niet schoon meer was.
Onderstaande komen van mijn gsm. Enjoy!



vrijdag 2 oktober 2009
Could use some yoga now
Neen, achter het loket hadden ze niet het verstand om de bonnenplakkers naar één rij te dirigeren. En ik denk dat die achter mij kwaad waren toen ik 2 mensen voor liet steken. Wat ook vervelend was, was dat meer dan de helft van de plakkers voor mij onverrichter zake naar huis keerden. Omdat ze in een weekend heen en terug wilden. Of op een andere dag dat het promo tarief niet meer beschikbaar was. De loketbediende stelde niet voor om een ander tarief te overwegen. Dus werd er na 10 minuten gepalaver niks geboekt.
Toen ik aan de beurt kwam schoof ik een enveloppe met een gekribbeld set potentiële heen en terug data naar de man. En twee zoekacties later, had ik prijs. Twee tickets voor 98 euro, vier dagen weg. Vertrek om 9u30 en terug met de laatste trein. Het kon niet beter. En dat zei ik ook. De man antwoordde content: "Het is goed als ge een beetje flexibel zijt". Jaja. Da's waar, maar voor hetzelfde geld was ik net zo teleurgesteld afgedropen als de rest.
Eigenlijk was de "Met je krant en Eurostar naar Londen heen en terug voor 49 euro per persoon" actie van Het Nieuwsblad een aanfluiting. Zeg nu zelf: mensen verplicht naar het loket sturen in deze tijden. Wat een idee! Ik bedoel maar: de lezers kunnen toch niet allemaal pépé's zijn die geen promo code op een site kunnen intikken? Het was compleet te voorspellen dat er op het laatste moment een toeloop zou zijn. En 't is niet alsof dat je, eens in het station aangekomen, plots beslist om een impulsaankoop te doen (tenzij je Boudewijn De Groot heet, natuurlijk.)
Oh my. De yoga zal deugd doen morgen.
donderdag 1 oktober 2009
Shake well before use
| weinig slapen | X | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | veel slapen |
| weinig sporten | _ | _ | _ | _ | X | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | veel sporten |
| weinig eten | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | X | veel eten |
| geen alcohol | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | X | _ | _ | _ | soms alcohol |
No rest for the wicked
maandag 28 september 2009
Get thee to a nunnery
zondag 27 september 2009
Housekeeper
En dan na het eten een beetje naaiwerk en wat lezen en House M.D. op tv. Dat zou het moeten worden. Als ik nu niet voor dit scherm blijf plakken.
vrijdag 25 september 2009
Itchy & scratchy
Lange teksten lezen is lastig. Bijleren ook. Maar voor de rest is het gewoon fijn: ik spring van associatie naar associatie, zonder in de gedachtenstroom te verzuipen. "Do not confuse activity with productivity", was het motto van de vorige weken, maar zie, het gaat alweer beter: input en output raken in evenwicht. Alleen fysiek ben ik een wrak. Bad skin, no nails and fatty.
"Heb jij geen last van tics?" , vroeg een mede-ADHD'er me, lang geleden. "En worden die niet erger door de Rilatine?" "Neen", antwoordde ik toen, "Geen tics, helemaal geen last". Maar momenteel word ik er gek van, van het bijten en krabben. Mijn lippen, de binnenkant van mijn wangen, mijn nagels en mijn huid hebben het zwaar te verduren. Ik zie het. En kan me niet voorstellen dat het niemand anders opvalt. Maar niemand zegt iets. Het is een no go onderwerp. 't Is mijn probleem. Jezelf pijn doen, want dat is het precies, is te gek voor woorden. Mocht ik meer lopen ... Mocht ik meer spinnen ... Misschien zou het dan beter gaan. Maar ik ben er niet helemaal van overtuigd.
Onrust is een constante. En ook al gaat het zo veel beter dan vroeger, 't is niet alsof het beest bedwongen is.
donderdag 24 september 2009
Hoard

De vondst - "the Staffordshire Hoard" genaamd - is groter dan die van Sutton Hoo, waar ik eerder dit jaar toch nog eens ging naar kijken. Want ik heb een zwak voor everything Anglo-Saxon. Yup. Lang geleden - nadat ik ernstig geschiedenis en archeologie had overwogen - koos ik voor taalkunde. Tolkien achterna. En neen, ik ben geen krak in Oud-Engels geworden. Dat was allemaal niet zo gemakkelijk. Maar mocht ik opnieuw beginnen - wetende wat ik nu weet - dan zat ik weer in de Germaanse. En deed ik er vast geschiedenis bovenop. Want hoe dat je het draait of keert: nieuws als dit maakt me blij. Gewoon het idee alleen al, dat al die mensen daar nu op gaan studeren en daardoor het beeld over die periode zullen herzien. Boeiend is dat.
Ruim 11 uur !!!
Hilarisch, dacht ik. En ik ging voor deze blogpost een prentje zoeken. En wat blijkt: het is gewoon een feature van de hele zwik. Tja, het moet niet goe zijn, als het maar lang duurt zeker?


woensdag 23 september 2009
Nieuw! ADHD bij volwassenen
Olé! Het basisboek voor volwassenen met ADHD is uit! En bij Zit Stil zijn ze daar zo blij mee dat ze er de hoofding "Nieuw! ADHD bij volwassenen" boven zetten.Neen, ik heb het boek nog niet gezien of gelezen. Dat komt nog. Ik surfte wel wat rond, las wat besprekingen hier en hier en merkte dat het enthousiasme groot is. Hoera voor "De langverwachte volwassen versie van het succesvolle Zit Stil!, waarvan vele tienduizenden exemplaren over de toonbank gingen".
zaterdag 19 september 2009
Sibling Rivalry
Ergens schaam ik me wel dat ik de courage niet heb om alsnog te vertrekken. Ik zal een andere keer naar mijn petekind gaan. En de mijne zal haar peter een andere keer zien.
Ze hebben de dag trouwens op identiek dezelfde wijze afgesloten. Ik vrees dat de buren er zot van worden. Ik ook.
woensdag 16 september 2009
1933
In ieder geval: ik ben niet in paniek of zo. Maar het is niet handig, om zo met een kop vol watte te zitten aan de vooravond van een nieuwe opleiding. Vroeger had ik me opgejaagd. Nu ben ik er meer gelaten over. "Acceptatie", zei de shrink gisteren. Maar dat vind ik een erg vies woord. Leg ik er mij bij neer, dat er dagen - weken - zijn waarop ik braindead ben? Neen! Maar het gaat toch wel allemaal beter nu dan pakweg drie jaar geleden. De cognitieve uitval is handelbaarder. En vooral: ik merk nu veel beter dat het cyclisch is. Dat ik evenzeer periodes van extreme concentratie en enorm véél output doormaak. En dat ik wel een beetje tegengas kan geven, maar dat het uiteindelijk weinig zoden aan de dijk brengt.
Dus probeer ik rustig te blijven. Me niet te veel te laten afleiden of opjagen. En al wat niet subiet noodzakelijk is uit te stellen.
Zoals het bellen naar 1933 om de boodschappen op de antwoordservice te beluisteren. Die van de voorbije weken.
zondag 13 september 2009
Ride the wave, don't fight it.
Dozen uitsorteren. Vuilniszakken vullen. Meubels ineensteken. Afwasmachine legen. Eten koken. Tafelonderdelen lazuren. Wasmachine vullen. Meubels verslepen. Afwasmachine vullen. Wasmachine legen. Tijdschriften stapelen. Elpees op volgorde zetten. Karton en isomo scheiden. Stof afnemen. Foto's afladen. Oud speelgoed verhuizen. Nieuwe lades vullen. Foto's online zwieren. En huiswerk maken, dat ook. Want daar ben ik "officieel" nu nog mee bezig. En 't vlot niet zo best.
Maar kom, het resultaat van de dag mag er zijn: de bureau heeft weer een zichtbaar tapijt (maar 3 kleine dozen een één draagtas, alles van mij dus door mij op te kuisen, blijven over). En ook dochter-die-nu-in-het-middelbaar-zit heeft geen excuus meer om haar kamer vol te gooien: er staan twee nieuwe ladeblokken die we samen ineen hebben geknutseld. Hoe goed wij samen IKEA klussen klaren, is bijna miraculeus want we durven anders wel eens kibbelen. Maar zie, ze knutselt graag. En ik ook. En ze leest eerst het papierke. Gelijk ik. En we kunnen samen lachen om de ultieme relatietest.
Nu ja, ook al had ik vandaag een Red Bull in plaats van Rilatine-dag ingelast, ik was rond een uur of acht moe genoeg om geen goesting meer te hebben in veel denkwerk. Maar ik kan er niet omheen, om mijn taken voor "Vorming opzetten en begeleiden" morgen, om die die de shrink me goedbedoelend meegaf en om die voor de opleidingen die ik zelf ga geven. Terwijl ik gewoon toeklap en er al een tijdje niks zinnigs meer uitkrijg. En ik ook wel weet dat doordouwen niet helpt. Maar toch: het moet af hé. Er zijn deadlines waar ik niet van weg kan lopen.
Voici, het invulblad om na te gaan bij in welke situaties ik panikeer/aan het doemdenken sla/extreem cynisch reageer/boos word/meppen verkoop. Met gedragstherapeutische trucs kan je leren om je gedrag af te stemmen op de situatie, en niet op de gedachten of gevoelens die je er zelf bij creëert. Niet dat dat een origineel inzicht is - in de Mindfulness en bij de boeddhisten slaan ze je ermee om de oren en zelfs Shakespeare wist ervan - maar het systematisch opschrijven en analyseren - en dan ook bespreken, zou moeten helpen om nieuwe gewoontes in te bedden. And I could use some.Maar nu eerst nog wat vragen beantwoorden ...
vrijdag 11 september 2009
Like yesterday

Is het raar om te zeggen dat dit het moment is in mijn leven dat me het meest met verstomming heeft geslagen? Nachtenlang heb ik tv gekeken. Met een soort vermenging van ongeloof en fascinatie. Reportages, documentaires en films. En toch kan ik er nog altijd niet bij ...
woensdag 9 september 2009
It's raining men! (*)
Integendeel - ik ging harder dan de "normale" 30 à 33 minuten. En ik vond uit dat ik mis was, wat die Nike+ betreft. Want de voorbije maanden was ik ervan overtuigd dat het ding niet behoorlijk was gecalibreerd en dat elke 10 km er in werkelijkheid maar 8 waren.
Maar de Watersportbaan, die staat toch als 5,2 km te boek?
Nu ja, voor alle zekerheid heb ik vandaag toch opnieuw gecalibreerd. Netjes 400m rond het rugbyveld.
(*) It's raining men! is sinds vandaag mijn "powersong". For instant motivation. Ha! Go get yourself wet girl, I know you want to!
dinsdag 8 september 2009
Where's the reset button?
Maar zie, september komt op gang en het is druk. Een - zeer interessante - cursus "Vorming opzetten en begeleiden" bij Lodewijk De Raedt, met enige huistaken links en rechts. Zoon terug naar school en dochter naar het middelbaar. Hubby die zijn wijsheidstanden liet trekken en er behoorlijk ziek van is. Drie opleidingen die ik zelf zal geven voorbereiden - twee zijn compleet nieuw. Een PC kiezen en kopen. Nieuwe afspraken maken over wie-wat-doet-op-welk-moment. Nog wat teksten aanpassen op de site. Knippen en plakken om zoon van nieuwe structuurkaarten te voorzien. Powerpoints bricoleren. Schoolboeken kaften.
En dan had ik het nog niet over de jumping met BBQ, het rugbyfeest, de brunch en het etentje van vorig weekend en het buurtfeest, de tweedehandsfietsmarkt, het rock concours, "Sportief Gent" en nog meer van dat het komende weekend.
Momenteel heb ik het gevoel dat mijn kop vol zit en ik er niks meer bij krijg. En er ook niets uit, wat het enigzins onrustwekkender maakt.
Mem full. Unable flush the cache.
Hoe ik ook mijn vrije tijd vul, met nonsens op tv of héél hard sporten, ik ben er nog niet in geslaagd om ruimte te creëeren voor nieuwe info. Terwijl ik die ruime echt hard nodig heb om verder te kunnen.
dinsdag 1 september 2009
't Is the September Issue season!

Ja het is raar, ik ben er nog niet aan begonnen, aan de September Issues. Net als bij K is het een moment waar ik naar uitkijk. Maar zie: dit jaar had ik gewoon al genoeg 'August issues', met al die vakantiekampen en feestjes en zo meer ...

Boekskes lezen zal voor later op de week zijn. Vanavond ga ik sporten!
Lost & Found
En zie, vorig weekend heb ik hem teruggevonden - ik had er die dag zelfs nog aan gedacht, echt. Oh ja, ze hadden OVERAL gezocht, maar blijkbaar niet onder de kussens van die ene zetel ...
Nu ben ik eens gaan terugbladeren op Facebook, om te zien wat we doorgemaakt hebben. En dit kwam eruit.
27 mei
Zoek: rode Nintendo DS in rode Nintendo DS case. Kind weet van niks. All hell has broken loose (en dat is absoluut een understatement) dit is zoiets waar ik ABSOLUUT van aan stukken ga - en ze weten het - IK DOE ***HARD*** GENOEG MIJN BEST OM STRUCTUUR EN OVERZICHT TE HOUDEN en dan hebben ze me weer liggen - zot word ik ervan
is geheel niet goed van het Nintendo gedoe en moet de zoekactie nog in gang blazen
ik HAAT slordige mensen die hun spullen overal laten rondslingeren - The Flamethrower Method
heeft met zij die geen tv mogen kijken de hele garage uitgemest ... en vond terug: de lederen handschoen (die dus niet bij het uitstappen op de grond was gevallen) en dochters bedelarmband (in de jas van papa)28 mei
enorm gelukkig om de weergevonden armband, maar anderzijds ook bevestiging omtrent het statement "ik heb grondig gezocht". Volgens mij is een jas doorzoeken geen rocket science: één keer schudden en we hadden door dat er iets in de voering stak
nog steeds geen Nintendo DS trouwens - heeft iemand een grote zak Xanax aub?
eerst huiswerk, dan Nintendo zoeken, damn
it's a mindfrak: in gedachten zie ik mezelf die Nintendo in een kast stoppen ...

En wat hebben we hieruit geleerd? Euhm.
- Wat ik al wist: de uitspraak "ik heb grondig gezocht" krijgt een geheel andere invulling afhankelijk van de persoon die ze uitspreekt
- Dat mijn geheugen heel erg trukskes met mij speelt. Ik heb van in het begin een herinnering van hoe ik het ding wegstopte en me erbij bedacht dat het op een plaats was die ik zou vergeten.
- Ik hou het niet voor mogelijk omwille van punt 1. Maar als ik ze niet in den Escape ben kwijtgeraakt, dan bestaat er nog een kans dat mijn zilveren LOTR ring met ketting en mijn gouden Guess horlogeke op een goeie dag in dit huis hier opduiken.
- en ... ik vind microbloggen is absoluut nuttig, ter reconstructie. Door terug te bladeren heb ik een paar train of thoughts die ik had laten schieten opgepikt. Handig zo!
vrijdag 28 augustus 2009
Plan for many pleasures ahead
Ben ook blij dat het goed gaat met Anna. En ik kijk uit naar het nieuwe schooljaar. Want het najaar, dat is mijn tijd van het jaar. Nieuwe dingen starten: I like. Mooie nazomerdagen: I like. De herfstkleuren zijn hier nog niet in zicht, maar deze middag zag ik toch al oranje pompoenen in Delhaize. En gisteren heb ik de leren handtas bovengehaald, voor bij de nieuwe schoenen.

Tegelijk volg ik de laatste dagen iemand (ik ken ze niet) met een enorm liefdesverdriet. Ik word er stil van.
donderdag 27 augustus 2009
Flagadas! Nu!

woensdag 26 augustus 2009
Het Maandelijks Onderhoud
Als ik er weer eens niks van bak en verdwaal in verwarring: het zij zo. Er zijn ergere dingen.
Het enige wat niet leuk is nu, is dat de bezoekjes aan de shrink tot "maandelijkse onderhouden" geëvolueerd zijn. En omdat ik momenteel (weer) geen andere coaching heb, komt dat hard aan. Neen, de shrink is niet mijn "vriend". Dat zou dik fout zitten, weet ik. Maar het is wel zowat de enige mens waar ik mijn mond bij opentrek. En daarom zat ik vandaag met een papierke op te sommen wat er ter sprake kan komen in de door mij betaalde 45 minuten. Kwestie van ze goed te besteden. Want ze zijn rap op.
vrijdag 21 augustus 2009
Richard Dawkins (1)
Kinda like him.
maandag 10 augustus 2009
Girl Geeks are Great
Ik ben aan de Girl Geeks begonnen omdat ik nogal geïsoleerd door het leven ga EN omdat ik dit jaar ook werk heb gemaakt van een complete loopbaanbegeleiding. Dat leverde een mooi overzicht van wat ik nu eigenlijk graag doe en goed kan en ik ben toch beetje bij beetje aan de werkpunten bezig, onder het motto "Naar een toekomst waar ik meer vanuit mijn hart zal functioneren"
Het voornaamste to do punt is een beetje mensen te leren kennen
- buiten de pure ICT (waar ik nu in zit)
- buiten de methodeschool ouders, die vnl. de "reguliere" culturele sector bevolken
Het is me eindelijk beginnen dagen dat ik voor geen reet vooruit geraak als ik alleen in frustrerende situaties terechtkom, bij mensen die me "raar" vinden omdat ik
- in de ICT werk,
- interesse heb voor alles wat jong & geeky & nerdy is,
- veel online output lever (op blogs en zo meer),
- zeer geregeld sport,
- bezig ben met meditatie en boeddhisme en
- niet om de pot draai als het over neuropsychologische aandoeningen gaat.
zondag 9 augustus 2009
Foei Bart Steenhaut
Om de luxe van een krant op bed te hebben, hernieuwen we jaarlijks ons abonnement. Wij betalen voor de krant. Dat kost geld.
Ik dacht ook dat ik mag veronderstellen dat de mensen die in de krant schrijven hun feiten checken. Ook wanneer het over het "lichtere genre" of "de populaire cultuur" gaat. 't Is niet voor niks dat we niet De Gentenaar of Het Laatste Nieuws lezen.
Dit weekend was het weer erg prijs: in de Bis Weekend, op pagina 36 en 37. Beide artikels geleverd door de heer Bart Steenhaut, die zich blijkbaar zulks kan permitteren.

Bob Dylan speelde NIET op Woodstock. Het is dus compleet belachelijk om dit met een foto te suggereren.

Het album dat Mink De Ville in 1980 opnam, heet Le Chat Bleu. NIET Le Chat Noir.
woensdag 5 augustus 2009
Soprano Style
Ik merkte het al eerder op: opnieuw kijken, met ons gezin in min of meer dezelfde leefdtijdsconfiguratie als het eerste seizoen, maakt het allemaal een stuk hilarischer.
zondag 2 augustus 2009
Heat Wave
Al die argumenten kloppen perfect, maar het is natuurlijk ook zo dat je in zulke clubhotels blootgesteld wordt aan een massa mensen en een doorlopend animatieprogramma, twee potentiële bronnen van (zware) geluidshinder - om nog van de visuele kant te zwijgen. Ik kon me dus wel inleven in hubby's angst om in "de hel" terecht te komen.
Toen we 2 jaar geleden samen een week in een adults only Club Med resort doorbrachten, was ons dat erg goed bevallen. Maar toen was het laagseizoen en niet al te heet. En waren er geen kids te bespeuren.
Terwijl we er nu zelf 2 meehadden (die liefst de hele dag kibbelen) en we met een heuse hittegolf geconfronteerd werden. Als het zwembadwater bij de dagelijkse controle 28 à 30°C warm was, kan je vermoeden dat de omgevingstemperatuur ook niet mis was. Ik heb op het hele domein geen thermometer gezien, wat wel fijn was, want wat niet weet, niet deert. Maar we voelden het wel: het was ERG heet. Van 's morgens tot 's avonds. Maar kom, waren we er niet om te zwemmen en te lezen?
En dat is precies wat ik gedaan heb :
- eten (wat te veel, want de buffetten waren lekker),
- drinken (hoewel alle alcohol inclusief was heb ik er op een paar gin tonics na nauwelijks gehad, het was gewoon te heet),
- zwemmen (beetje in zee, beetje in de zwembaden)
- 'poolgym' ofte flauwe aquarobics (toch een paar keer meegedaan)
- lezen: 2 boeken uit : "Charlie n'est pas rentrée" mijn eerste Nicci French, in het Frans nog wel, vlak voor ons vertrek meegekregen van mijn zus en Dune, mijn verjaardagscadeau van batlock666.
Hubby ging - tot mijn grote verbazing - boogschieten en petanken en tafeltennissen. En hij was - tot zijn grote verbazing - wel content dat het er ondanks de massa volk toch rustig was. Hij meldde op Facebook "zıt ın Hotel California aan de Turkse kust en ziet een gat ın de markt: een all in club, maar dan met Bataclan anımatıe....." en dat kan ik alleen maar toejuichen.
We waren er wel meer dan een beetje de vreemde eend in de bijt - neen, we gingen niet de stad in om namaakspul te kopen of "The White House" te frequenteren, neen we schepten iets anders op dan spaghetti en friet, neen we spraken geen Westvlaams (wat een beetje de voertaal bleek te zijn naast Russisch, Turks, Engels, Frans en Nederlands), keken niet naar Belgische voetbalmatchen en kochten Het Laatste Nieuws niet. En we waren ook behoorlijk dunner dan de gemiddelde "all in" toerist, wat erg bevorderlijk was voor het rondlopen in bikini.

Het was een leuke week, op de heen-en-terug dagen na. Charters nemen is niet mijn ding. Zeker niet met kids erbij, want die een hele dag stil bezighouden is niet evident. Al dat wachten tussendoor vinden ze niet leuk, terwijl ik gewoon een boek neem...
maandag 20 juli 2009
43 things
De regen nadien was niet leuk, zo zonder paraplu of regenjas. Ben zelden zo doorweekt en verkleumd thuisgekomen. Gelukkig stopte het even toen we aan Sint Jakobs een frietje staken - mét andalousesaus én een kaaskroket, olé!
En kijk, vandaag scheen de zon weer. We pikten de kids op bij opa en wandelden de feesten in. Op Bataclan was er veel - ons bekend - volk. En we gingen met z'n allen naar Pablo's omdat ik véél honger had.
Veel gefeest is er nog niet. 'k Vond het tegen de avond ook weer te frisjes. Heb nog maar nauwelijks alcohol aangeraakt. Wel al de calorieën voor de rest van de maand naar binnen geslaan, vrees ik.

Maar kijk: ik zal eens aan mijn goede voornemens werken zie.
vrijdag 17 juli 2009
Why I love "Life After God"
"After we got settled into our room, the big drama was that we forgot your Dr. Seuss book back at the Chicken Shack in Merritt. You refused to settle down until I told you a story and so I was forced to improvise in spite of my tiredness, something I am not good at doing.
...
So then you wanted to hear about another animal, and so I asked you if you'd ever heard of Squirrelly the Squirrel, and you said you hadn't. So I said, 'Well, Squirrelly was going to have an exhibition of nut paintings at the Vancouver Art Gallery except...'
'Except what?' you asked.
'Except Mrs. Squirrelly had baby squirrels and so Squirrelly had to get a job at the peanut butter factory and was never able to finish his work.'
'Oh.'
I paused. 'You want to hear about any other animals?'
'Uh, I guess so,' you replied, a bit unambiguously.
'Did you ever hear of Clappy the Kitten?'
'No.'
'Well, Clappy the Kitten was going to be a movie star one day. But then she rang up too many bills on her MasterCard and had to get a job as a teller at the Hongkong Bank of Canada to pay them off. Before long she was simply too old to try becoming a star--or her ambition disappeared--or both. And she found it was easier to just talk about doing it instead of actually doing it and...'
'And what,' you asked.
'Nothing, baby,' I said, stopping myself then and there..."
Douglas Coupland, Life After God
Zomerzin
- In baantjes zwemmen. Buiten. In Neptunus of het 50m bad in Wachtebeke.
- In uitvinden of golf iets is wat mij ligt.
- In iets lezen dat niet zwaar op de maag ligt.
- In vaker lopen, eventueel zelfs met - rustig - gezelschap. Dat zou dan 's ochtends vroeg of 's avonds tussen 8 en 10 moeten gebeuren.
- In lange fietstochten, in gezelschap van iemand die dat vaker doet. Met Marianne bijvoorbeeld.
woensdag 15 juli 2009
All for science (4)
- pijltjes (druk links als het pijltje naar links wijst, rechts als het naar rechts wijst)
- nog es pijltjes
- driehoeken (druk links als de punt naar beneden wijst, rechts als de punt naar boven wijst)
- bolletjes en kruisjes, met een interval van 10-12 seconden (druk links bij een bolletje, rechts bij een kruisje)
- Neem de tests af in een klein lokaal dat met een wastafel voor het haar, 2 tafels met een computer op, een viertal stoelen, de elektroden bazaar en 3 personen behoorlijk VOL zit.
- Neem de tests af in een lokaal waar de ramen zich in een strook vlak tegen het plafond bevinden. Zodat de testpersoon gedesoriënteerd raakt en alras het idee krijgt zich in een kelder te bevinden.
- Zorg ervoor dat de binnentemperatuur tegen de 30 graden aanligt. Zodat de testpersoon af en toe vreest in te dommelen.
Enne, met de opbrengst, ben ik achteraf subiet naar de coiffeur gecrosst. Die aan 't Zuid. Waar ge u voor 15 euro kunt laten fatsoeneren.
maandag 13 juli 2009
The waves are rising and rising
- geen recup: zat al lang tegen de limiet en zag mijn 4 dagen (2-5 juli) solitaire rust in rook opgaan.
- slaaptekort: meldde al dat ik ECHT meer dan 5-6 uur moet slapen omwille van de effecten op mijn oordelingsvermogen en irritabiliteit (yeah right)
- drukte: de "verrassingen" blijven komen en de storm in mijn kop luwt niet meer. Ben de laatste weken ietwat overprikkeld, methinks
- hormonen: I anticipate a - possibly nasty - bout of PMS. Ouch.
- werkstress: dit is de laatste werkweek voor het verlof waarin alles afgerond moet worden
Op dit moment ben ik dus niet zo blij met "48 uur zonder medicatie". Maar aan de andere kant: morgen om 16u is het zeker voorbij.
Mea culpa (Netlog sucks)
woensdag 8 juli 2009
Something to sing about
- continu literaire long- en shortlists uitlezen
- literaire of wetenschappelijke werken schrijven
- voor een uitgeverij werken
- naar moeilijke jazz luisteren
- zelf moeilijke jazz spelen
- in het theatermilieu vertoeven
- toneelkenner zijn
- voorstellingen op poten zetten
- professioneel acteren
- scenario's schrijven
- tentoonstellingen opzetten
- fototentoonstellingen volgen
- zelf met kennis van zaken fotograferen
- naar opera's gaan
- zelf opera componeren en ook libretto's schrijven
- verstand hebben van (moderne) plastische kunst
- zelf plastische kunst fabriceren
En voor
Whistle while you work so hard all daystaat ook
To be like other girls
To fit in in this glittering world
Shoe Hunt
Maar platte schoenen - sensible shoes - daar heb ik gelijk issues mee. Niet dat ik er geen heb hoor. Genoeg platte schoenen in huis.
Rubberlaarzen
Havaianas en andere flipflops
Crocs
Yogasletsen
Loopschoenen (3 paar: heel ouwe Saucony's, recentere Nike's en nieuwe Saucony's)
een paar loafers
een paar van dochter geërfde - goedkope - ballerina's
en voor als 't kouder is nog 1 paar bottienen en 2 paar laarzen met zo goed als geen hak.
Platte sandalen? Neen. De niet zo frisse Birkenstocks van toen ik nog buggy's voortduwde terzijde. Maar in ieder geval niks draagbaars, so to say. Mijn vorige paar, leuke Fornarina's, heb ik aan stukken gelopen en weggegooid. Lang geleden.
Het werd dus tijd. Want vorig jaar ben ik er niet in geslaagd. Wel, toch niet in platte sandalen. Maar niet getreurd: ik wou er best tegenaan gaan. Sandalen scoren! En het voordeel van vandaag was, dat ik een concreet gedacht had van welke ik wou. Zelfs wist waar ik ze kon verkrijgen. Maar dat was - door omstandigheden - niet mijn eerste halte.
Neen, eerst liep ik de Post Plaza binnen, hop maar mijn favoriete outlet. En zie nu: er was een lichting Stephane Kélians binnen. Sandaaltjes. Met hak. In de goeie maat. Cute!

En die rode slingbacks vond ik ook niet slecht.
.jpg)
.jpg)
En wacht eens: de Guess by Marciano studded stiletto ankle boot, stond er nog. Enkelbrekend Onverantwoord Hoog. In bruin en zwart. Wel twee bruine rechterschoenen in één doos. (huh?)

En mijn favoriete Sartores ook nog! OK, heel erg plat (!) en enkel voor onder een broek en géén sandaal, maar hey: I just love schoenen waarvan dat ge voelt dat ALLES juist zit ... (en ik kwijl gewoon van merken met laarzen die 850 euro en meer geprijsd staan, shoot me)
En oh, er waren ook nog leuke DNKY flats. Ponyhaar met luipaardprint. En toen moest ik zonodig een Cavalli panterbroek aan. Die goed paste. (Note to self: ik ben echt niet bimbo genoeg for such. Tanning cabines en extensions dringen zich op.).jpg)
Om impulsaankopen te vermijden, besloot ik verder te gaan. Efkes - nu ja - de Avance binnen. Er de helft van van het soldenrek gepast maar niet overtuigd. En toen naar mijn ultieme bestemming: de Bocage shop op de hoek van de Lange munt. Want ik zou onderstaande aanschaffen. Zou.
Nu moet ik toegeven, dat mijn keuze geheel visueel was gebeurd. Ik keek en keek en vond ze passen binnen het concept. Vast aan de hiel en zo. Iets waar je zo nodig een spurtje kan mee inzetten. En toch nog fancy.
Dus probeerde ik zowat alles wat er overschoot. En er was helemaal niets wat goed pastte. Want madam is halve maten gewend. De ene waren dus te klein en de andere te groot. En ik vond de leest ook maar niks. En het lakleer had gelijk lijmsporen. En die hakken van plastic: neen hé.
Zonder sandalen ben ik naar huis gekeerd. Een beetje triest. Nee, ik wacht met Birkenstock, Mephisto en Teva. Eerst nog de rest van de Lange Munt. En de Koestraat. En ....
Dit in het kader van mijn lopende "you can never have too many shoes & bags" project.
dinsdag 7 juli 2009
Feelgood
En juist, dat is wanneer je in je lijf aanwezig bent. Wanneer je geheel vanzelf met je ademhaling mee beweegt. Wanneer elke je elke beweging - met je ogen dicht - uitvoert omdat je voelt wat je doet. Wanneer je probleemloos 1-2-3 minuten door elke stretch blijft ademen, zonder pijn. Wanneer elke vezel in je lijf een lange vezel is.

Het uur striding nadien was a walk in the park. En op de terugweg liet ik de Gringo Bar links liggen. Deze sereniteit in cocktails verdrinken? No way! Morgen is er Twunch. 'k Zal de tweeps daar wel zien.
All for science (3)
Volgende week is het zover. Ik kreeg ondertussen weer een grote envelop met een stapel vragenlijsten toegestuurd. Zal me dan maar eens bezighouden met invullen zeker? Dan doe ik nog iets nuttigs. Alé uppe...
Gelukkig zijn het niet allemaal moeilijke vragen. Huh huh.
vrijdag 3 juli 2009
Getting by
But I could give it all to you now
if only you could ask
's Ochtends, op weg naar het werk passeer ik de garage op de foto. En dan denk ik steevast aan Springsteen's Greetings from Asbury Park, N.J., een plaat die ik ooit helemaal van buiten kon zingen. De Springsteen waar ik aan denk is er een van weemoed en gemiste kansen, die van Darkness on the Edge of Town en Nebraska. Die van Girl, you want it, you take it, you pay the price.
Nu ja, ik denk niet dat ik me al ooit - over persoonlijk zaken - op optimisme heb laten betrappen. Niet dat ik zo nodig negatief wil zijn. Belange niet. Wel omdat mijn ervaringen die kant op wijzen.
Want ik was er weer mee weg, met de "time is what you make of it" fallacy. Had de schoolvakantie meticuleus gepland. Had een vluchtheuvel aangelegd in de vorm van (bijna) 4 dagen helemaal alleen thuis. Die ingevuld als "contactarme" dagen. Met veel sport, wat shoppen, wat lezen, tv kijken en zo weinig mogelijk menselijk contact. Om wat te bekomen van de overprikkeling. Omdat ik al te lang te diep ga zonder recup.
En door een struikelend kind - a simple twist of fate - komt er dus niets van dat alles in huis.
Het is nu makkelijk om te zeggen dat ik overreageer. Dat ik wel een beetje zen mag zijn. Dat er uiteindelijk niks ernstigs is gebeurd. Dat ik wel een heel grote egoïst moet zijn om daar lastig over te doen. Maar kijk: hoe je het draait of keert, de hoeveelheid "bounce" die ik heb, de energie die ik kan besteden aan "gewoon voortdoen zonder opbranden" is beperkt. En daar durf ik dan wel eens hyperprotectief over zijn. Omdat ik het instorten graag beperk. OK?
Ik weet niet hoe ik het ga doen, de komende weken, verder kruipen met een lege batterij die nu zelfs meer moet verbruiken. Ben als de dood voor de last-minute-opvang-arrangement-hell. Zie het allemaal niet meer zitten.
Omdat ik het graag van bij een ander lees, nog dit:
Met ADHD verandert tijd in een zwart gat. ADHD’ers hebben constant het gevoel dat alles op hetzelfde moment gebeurt. Dit zorgt voor een gevoel van innerlijke beroering en zelfs paniek. De ADHD’er verliest hierdoor vaak perspectief en de mogelijkheid prioriteiten te stellen. Daarom is hij/zij altijd bezig, met als hoofddoel het proberen te voorkomen dat zijn/haar wereld instort. (meer ...)





