I like them old & lean these days.

Move over new wavers, nerds en fitnessinstructeurs: here comes de goedbewaarde vijftiger! Met Hugh Laurie en Kevin Costner in gedachten was ik al eerder van plan om het over goedgeconserveerde vijftigers te hebben. Waarom? Omdat ze mij opvallen. Omdat "oud" steeds minder "oud" wordt. Voor mij. Maar ook voor de rest van de wereld. Neen, ik ga er Madonna niet bijslepen - hoewel ze vast genoeg testosteron heeft. Ik heb het over mannen hier. En hun effect. Het zijn niet alleen moeders die voor Gregory House vallen. En Californication is niet "ouwe hippies only" stuff.

Hank Moody & Lew Ashby for starters: die laveren - ondanks hun bij wijlen onfrisse uitstraling - als babe magnets door LA. David Duchovny & Callum Keith Rennie zitten qua leeftijd op het randje van de 50, maar ze zetten de toon. Niemand vindt ze oud. Niemand merkt dat Leoben echt wel 20 jaar ouder is dan Kara. Want 't is er niet aan te zien.



"You age well" zegt men niet van iemand met een toogzweer van jewelste.

Ik ben niet echt vergevingsgezind wat mannen betreft. Is het omdat ik al te lang in gymzalen vertoef? Of omdat de mijnen volcontinu strijden tegen overgewicht?Anyways, I like my men lean. Ik ben er ook heilig van overtuigd dat je grotendeels zelf uitmaakt hoe je lijf de tijd doorstaat - ziekte en onheil buiten beschouwing gelaten. En ja de ene mens heeft (veel) meer chance dan de anderen, maar chance is geen excuus, tot nader order. Dat we met ons allen afglijden tot Wall-E toestanden, ik mag er niet aan denken. Dat er meer en meer goedbewaarde vijftigers rondlopen, dat echter ...

Episodes: the recap

Wat maakt dat ik een serie goed vind? Ik heb het ooit uitgelegd hier en ik blijf erbij. Naast die 3 criteria, is er natuurlijk nog veel meer, maar dat terzijde. Op dit moment is er weinig tijd. De avonden zijn lang en ik kom gewoon niet aan tv tijd toe. Lezen, ja. Maar verder kijken of bloggen for that matter, dat lukt nauwelijks.

Waar staan we nu het effe stil is? En waar sta ik? Even een recap.

Na een stilgevallen poging om de Sopranos uit te kijken zijn we in 2009 zijn samen aan een aantal DVD boxen begonnen. We keken 2 seizoenen van Californication, Dexter en Deadwood uit en tot mijn verbazing besloot hij mij te vervoegen in mijn tweede run door de complete Battlestar Galactica.

• Californication, da's heel vaak herkenning. Niet dat we hier zo'n liederlijk leven leiden, maar de leeftijd van de protagonisten, het schrijverschap en de "rock & roll" versus gezinscontext: it sure rings a bell. Laat ik zeggen dat de hilarische toestanden waarin ze verzeild raken zeer plausibel aanvoelen.
• Dexter is pure pret. Omdat het compleet over the top is.
• Deadwood is klasse: het taalgebruik alleen al! Als Sheriff Seth Bullock - en echt alleen in die rol - is Timothy Olyphant vrij onweerstaanbaar. Nooit gedacht dat ik van snorren hield.

Ondertussen hebben Californication, Dexter en Deadwood elk op zijn minst een seizoen bij. We moeten nodig de draad eens oppikken.

Dit jaar hebben we ook 2 al seizoenen Hustle uit. Seizoen 3 staat klaar, voor als er tijd is. En sinds een paar weken genieten we met volle teugen van True Blood.

Op tv kijken we al enige tijd naar een Six Feet Under (Acht tv), waar we ondertussen in het vierde seizoen zijn aanbeland. Twee afleveringen per week en kijken van de digicorder: heel comfortabel is dat. Met Sons of Anarchy (2BE) hanteren we dezelfde regel.

Op mijn eentje keek ik op tv naar het eerst seizoen van Dollhouse (2BE) en nog een en ander.

Bones is ietwat griezelig. En dan heb ik het niet over de inhoud van de serie, maar over de heer Boreanaz. Ik had van meet af aan een rothekel aan Angel en nu moet ik toegeven - ai ai - dat den David heel sexy kan zijn. En echtig waar, daar kan ik niet zo best meer overweg.

Ik heb ook een stuk van Quo Vadis, het eerste seizoen van Rome (HBO/BBC) en een set Spartacus, Blood and Sand afleveringen uitgekeken.

Voila. Up to something else.

Sometimes I feel like I live in Grand Central Staaayshun

't Was de laatste dagen stressen, met dochter's examens en zo. Ik word er helemaal kierewiet van. Maar ik doe mijn best om het van me af te zetten : volgens Nikeplus moest ik deze week 33,77 km bijeenlopen en ik kwam aan 21,20 km. De resterende kilometers compenseerde ik met anderhalf uur spinning.

De laatste weken heb ik wat nieuws op de iPod laten zetten, specifiek om te lopen. Het kan niet altijd Britney blijven, toch? The Black Eyed Peas waren goed voor één keer fun, de tweede keer had ik al het gevoel dat het toch dat niet was. Maar Lady Gaga, da's motiverend zeg! Ik weet niet precies welke versie van The Fame ik kreeg, maar op een zeker moment vroeg ik me toch af of er tegenwoordig meer dan 74 minuten op een CD passen. Soit. Het loopt erg lekker weg. En tegen het einde - want daar staat Telephone - heb ik gewoon zin in een dansje als cooldown.

Sometimes I feel like I live in Grand Central Station
Tonight I'm not takin' no calls 'cause I'll be dancing
Stop calling, stop calling. I don't wanna think anymore.

I left my head and my heart on the dance floor ...

Blandijnberg

Vanochtend gaf ik een introsessie in de Blandijnberg. In een PC lokaal dat nog niet bestond toen ik er lang geleden rondhing. Ergens achter het aquarium, waar ze nu soep en broodjes verkopen. Tijdens de pauze rookte ik een sigaret op de binnenkoer, met iemand die ik indertijd - 12 jaar geleden al - tijdens een VDAB opleiding leerde kennen. Die binnenkoer, daar was ik nog nooit op geweest. In onzen tijd, was de deur gewoon op slot.
Achteraf - het was al bijna 13u - nam ze me mee naar haar kantoor, in de Vakgroep Nederlandse taalkunde. Taeldeman is al lang weg. Magda De Vos bijna. Maar het zaaltje en de kantoren, zien er niet veel anders uit dan 25 jaar geleden.
Goh, het is raar, maar als ik in de Blandijn kom, dan ben ik weer razend enthousiast. Alsof de wereld zich opent en ik weer student ben. Ze mogen mij morgen komen vragen om te doctoreren in iets met taalkunde. Ik zou het gelijk doen.

I belong there.

Is dat raar, na al die tijd?

Stepping stone theory

- Waarom zit er geen chocomelk in de automaat?

- Ah, dat wil de directeur niet. "Als we daar mee beginnen, is het hek van de dam", zegt hij. Straks vragen ze ook om soep ...

Imelda (1)

En toen ging ze - ze had precies nog 10 minuten de tijd - toch efkes kijken naar de "nieuwe lading". Vorige keer had ze al een preview gedaan, en nu had hij gezegd: koop er maar een paar hoor. Niet dat ze ooit zoiets zou doen op 10 minuten. Maar nog eens gaan kijken, dat scherpt de honger aan.

De Rossi boots? Neuh. Ik heb al twee paar cowboy style dinges.



De samples van Catwalk, slingbacks met een ronde neus of pumps met een spitse neus? Goeie stuff voor 50 euro. Mooie kleuren ook.


Zie nu: ze hebben een batch Yves Saint Laurent binnen. En ook in mijn maat zit er wat tussen: deze hele hoge sandalen. Effe passen. Wow. Ze voelen ongelooflijk goed aan. Wat een kwaliteit! En wat staat er op de doos? Van 495 euro naar 150 euro. Super. Innit?

Ga er toch eens over nadenken zie.

Told you

Dat Spartacus: Blood And Sand lachen gieren brullen was. Leute! Op Zimbio ...

KC saves. Really.

Na The Postman zag ik recent ook The Guardian: nog één waar het patriotisme van af droop. Of het nu in een baseball- of een militair uniform is: Kevin Costner brengt redding. En redding hebben we nodig. Helden - liefst van het afgetrimde soort - zijn schaars. Zeker zij die cateren voor 40-plussers.

De prins op het witte paard, hij bestaat niet. Dat weten we. Maar in ons hoofd is ie er natuurlijk wel. Meer nog: in de loop van ons leven kent hij talloze incarnaties. Van een (proto)type - groot en slank graag, met een beetje "definitie", ja, mooie armspieren, hmm - tot een welbepaalde crush. Hij is precies zoals we hem willen hebben. Humor en medeleven incluis. Met het hart en de rest op de juiste plaats. En hij zal ons redden. Dat vooral.

Geen vuilniszak meer in't verschiet. Geen moeilijke beslissingen. Hij is er voor ons. Geheel. Onvoorwaardelijk. Hij zal ons gelukkig maken. Ja!

Er zijn zo van die periodes dat ik al mijn vrolijkheid haal uit escapisme van het simpelste soort. Voor 't moment ben ik tv-sterren crushes aan 't verzamelen.

Oh my. Prolonged puberty.

Ervaringsdeskundige (2)

Op donderdagavond 20 mei trok ik naar een lezing met als titel: ADHD bij de volwassene. Bij de aankondiging stond het volgende: "Feiten van fictie onderscheiden leidt naar een optimale aanpak. De kennis over ADHD bij volwassenen evolueert nog steeds. Neuropsychiater prof. Evert Thiery gaat in op een aantal belangrijke elementen van ADHD bij volwassenen, gebaseerd op de nieuwste wetenschappelijke inzichten. Feiten worden van fictie onderscheiden. We bekijken wat ADHD betekent voor het leven van elke dag en welke de mogelijkheden er zijn op hulp."

Professor Evert Thiery is neuropsychiater en docent neuropsychologie (aan Universiteit Gent schrijft men overal, maar ik vind hem niet in den LDAP) en hij kwam dus op uitnodiging van ZitStil spreken. Zijn uiteenzetting was nogal lang en nogal wetenschappelijk. Vooral dat tweede was interessant, dat eerste was een marteling. Het leek alsof iedereen in die zaal zat te frunniken, of op zijn minst onrustig was.

De lezing is me in de kleren gekropen, omdat ik nieuwe dingen heb gehoord die me nog maar eens bevestigen dat het dat is. En ook, omdat ik er de laatste tijd niet hard mee bezig ben, met het registreren van symptomen. Ik kan het tegenwoordig een klein klein beetje loslaten: waarschijnlijk heb ik mijn grenzen uiteindelijk toch wat aangepast. Ligt de lat iets lager. Probeer ik mezelf minder wijs te maken dat alles vlot en volgens planning zal verlopen. Vergooi ik mijn energie met mate. Maar soit.

Professor Thiery legde ons uit waarom hij bij ADHD het woord "ziekte" gebruikte en dat vond ik erg pijnlijk. "Ziekte", omdat ADHD ernstig is, zei hij. Omdat de persoon die het heeft lijdt onder wat hij meemaakt. "Was het er niet geweest dan was het leven anders geweest, kon je spreken van een gunstiger wending, een gelukkiger bestaan." Niks om vrolijk van te worden.

Hij benadrukte dat bij een diagnose de kernsymptomen (inattentie, impulsiviteit en hyperactiviteit) belangrijk zijn; al de rest is comorbiditeit. Voor mij was het een verrassing om te horen dat bij volwassenen naast impulsief ook overdreven remming op impulsief als kenmerk geldt. Want dat "impulsief", daar kon ik nooit inkomen. Ik ben niet impulsief. Nooit geweest. Ik denk goed na voor ik crazy dinges doe.

Barkley en companen werden erbijgehaald om de evolutie van ADHD kind naar volwassene en de prognoses op dat gebied te illustreren. En toen ging het over comorbiditeiten. De reeks (1. angst en depressie, 2. roken, alcohol en drugs, 3. gedragsstoornissen en persoonlijkheidsproblemen) en de opsomming van alle verhoogde kansen en risico's vond ik ook niet plezant. Ik weet dat min of meer wel, maar horen dat er "reusachtig veel kwalijke gevolgen" zijn, is toch iets anders. Een verhoogd risico op een hartinfarct, overgewicht, slaapstoornissen, alcohol, drugs, werkonbekwaamheden en minder inkomen, met percentages erbij. Do I wanna know?

Gelukkig zijn er ook pluspunten. Door het sterk steunen op gespreide aandacht, heet het. *Glundert*: daar weet ik alles van. Yup.

Oorzaken van ADHD? Euhm: de heritabiliteit bedraagt 80%. Het hoofdstuk erfelijkheid is dus eenvoudig samen te vatten als: ik mag een gat in de lucht springen dat ik geen biologische kinderen heb.

Wat er fout loopt, illustreerde hij met hersenscans, waarop hij 4 plaatsen aanduidde die kunnen aanleiding geven tot ADHD. Wanneer er in een keten van structuren kleine mankementen zijn, moeten andere structuren gebruikt worden om tot hetzelfde gedrag te komen. "Je kunt het wel, maar het kost je meer moeite", concludeerde hij. Snellere uitputting: tell me about it.

Voor de aanpak verwees professor Thiery naar een recent boek en het belang van een netwerk of een zelfhulpgroep. En toen was er pauze. En tijd om huiswaarts te keren want ik had beloofd om niet te laat te zijn.

Ze hebben vast nog lang gepraat over hulpverlening en medicatie. Jammer dat ik geheel niemand van de 60-tal aanwezigen kende. Een verslag van het vragenuurtje interesseert me wel. Anyone?

Ervaringsdeskundige (1)

Ik ga me eens moeten informeren over dat zorgprogramma dat mijn shrink op poten heeft gezet.

Carl De Keyzer

Toneelgroep Ceremonia, Design museum Gent, MIAT, Ludion, Toneelhuis, De Vieze Gasten, Theater Taptoe, Les Ballets C. de la B., Het muziek Lod, CAMPO, Pascale Platel, De Kopergieterij - to name a few: heel wat van de mede-methodeschool-ouders die ik in de voorbije 10 jaar leerde kennen, werken in de "cultuursector". Een sector waar ik geen iota verstand van heb. Ik ga niet niet courant naar voorstellingen, doe weinig tentoonstellingen aan en lees nauwelijks fictie. En heb absoluut een pesthekel aan arty-farty ons-kent-ons gedoe. Maar dat wist u al allemaal.

Carl De Keyzer? Die zag ik af en toe aan de poort. Een zoon in hetzelfde jaar als onze oudste dochter, daarom. Niet dat ik hem ooit aansprak. Veel verder dan "goeie foto's" zou ik niet geraken, vrees ik. Maar kijk, toen ik een aantal weekends geleden De Morgen doorlas merkte ik tot mijn grote verbazing op dat de man "de betere tv-series" volgt, via het internet. Zijn lijstje: Caprica, Stargate Universe, Lost, House M.D., Flash Forward, The Pacific, Damages, V2009, Nip/Tuck en Spartacus, Blood and Sand. Tiens tiens.

Drie ervan - Flash Forward, The Pacific & Damages - ken ik niet . Maar dat zal niet lang meer duren. De Flash Forward premisse "een universele black-out: iedereen is twee minuten bewusteloos. Als mensen wakker worden, herinneren ze zich hun toekomst" roept alvast: KIJKEN!

• Met House M.D. volgde ik het Amerikaanse uitzendschema het kortst, maar op dit moment kan ik terug bij de reguliere zondagavonduitzendingen aansluiten.
• V 2009: heb ik voor de helft achter de kiezen
• Caprica: vollen bak bezig, na een periode vol andere prioriteiten, heb ik de draad weer opgepikt en ja, 't is leuk. Ik wacht af wat er na "End of Line" zal volgen.
• Spartacus, Blood and Sand: 5 van de 13 episodes nog maar, maar dat komt goed. Ik ben fan.
  
• Lost is al lang een project,
  
• net als Nip/Tuck.
• Stargate Universe zou ik misschien een tweede kans mogen geven. Op zich vind ik het niet slecht. 't Is alleen een nogal bekend "genre" en ik vrees dat het niet tegen BSG op kan.

Kijk zie, vanmiddag in 't Gouden Hoofd, net toen ik de (zeer pijnlijke) spoilers van de Lost finale onder ogen kreeg, kruiste hij - Carl - weer mijn pad. Hij zou 't eens moeten weten. Dat we toch één interesse delen.

Is 't een rostje?

Volgens wat ik uit haar vertelsels begrepen heb, was dit het eerste wat mijn moeder bij onze geboortes vroeg. Mijn vader was namelijk roodharig. En ze was gelijk ongerust dat de kids dat ook zouden zijn. Want mooi vond ze het blijkbaar niet.

Als kind was ik rossig. Iets wat mijn moeder toch wel problematisch vond, gezien ze het gedurig ter sprake bracht. Zeker wanneer het de kleur van mijn kleding betrof: ik mocht niet zomaar alle kleuren aan. Dat kon niet, met mijn haar. De bordeaux scoutstrui bijvoorbeeld, was een doorn in het oog. En dan was ik met mijn "Venetiaans blond" geeneens zo peentjesrood als de helft van mijn twintig West-Vlaamse nichten en neven.

Soit. Ik heb het lang gezien als een soort van aangeboren tekortkoming, rost haar hebben. En ook al ging ik het in mijn puberteit benadrukken met véél henna, het zat me goed ingeprent: ros is een synoniem voor lelijk.


Rossig blonde bleke mensen bezorgen me nog steeds een dubbel gevoel. Ik val niet op ros. Zeg ik. Maar als puntje bij paaltje komt, val ik door de mand. Ongeveer 20 jaar geleden ben ik met een rossige man getrouwd (en dat zijn we nog steeds). Mijn kotbaas dacht dat mijn broer gedurig langskwam. Op huwelijksreis vroeg men: "Are you guys brother & sister?".

Ja, ik weet dat de Spanjaarden niet ver doordrongen in onze West-Vlaamse contreien, en dat er daarom in die streek meer ros overbleef. Er is een hele genetische uitleg voor.

Ondertussen weet ik ook lang genoeg dat ros niet "erg" is. Kijk ik met graagte naar Six Feet Under, juist omdat ze - fysiek - op ons lijken.


Net als mijn vader en broer ben ik in de loop der jaren blonder geworden. Tegenwoordig heb ik er veel voor over om het goudkoperblond te recrëeren. Roodtinten zijn moeilijk, omdat ze zo snel vervagen en het resultaat van henna is niet geheel voorspelbaar. Maar ik blijf ros. Bewust nu.

Mag ik uw nota's kopiëren?

Ik schrijf. Veel. Vaak. Bijna overal. Zeker als ik les volg, of naar een lezing ga. Of op vergaderingen. Ik noteer. Leesbaar, gestructureerd, uitvoerig. Met een extra blad voor doedels en randbedenkingen tussen mijn vellen papier. Als ik lees - zelfs al is het de Humo of de Flair, heb ik meestal een pen bij de hand. Om iets in mijn notaboekje te pennen. Een naam. Een merk en model van schoenen of kleding. En titel van een boek. Een url. Een associatie. Als ik studeer of lessen voorbereid, schrijf ik dingen op. Soms in een schema. Vaak gewoon om ze in te prenten.

Schrijven wordt geapprecieerd. Door mensen die nota's willen kopiëren. Door werkgevers. Ooit werd ik als technical writer aangeworven omdat ik tijdens het sollicitatiegesprek nota's maakte. Dat zag er reuze efficiënt uit.

Schrijven is een kruk: met mijn kaduuke werkgeheugen is het absoluut nodig om van alles te noteren, of het is foetsie.

Schrijven is een anker: het houdt me stevig op mijn plaats. Ik schrijf om niet te prutsen met mijn stylo, of mijn ringen. Om niet gedurig in mijn handtas te scharrelen. Niet op mijn nagels te bijten. Niet te zitten krabben. Ik schrijf om niet van mijn stoel te stuiteren. Dat vooral.

Extended release

Te lang in onrust geleefd. Nu wil ik neerliggen en niet meer bewegen.

Wat zeg ik? Ik moet liggen. Alles is op. Het licht is uit.

The drugs don't work anymore. Misschien moet ik toch aan een extended release versie beginnen.

Niet dat het nu nog een zak uitmaakt.

Keels over.
Braindead

Four medals

Alle vier de stadsloop lopen op Hemelvaart. Het was gepland. En dan weer niet. Want de kids waren gelijk niet enthousiast om te trainen. En hubby moest op tijd naar Amsterdam vertrekken, voor Paul Weller. Maar toen wou zoon toch meedoen, zij het aan de kids run. Want al zijn vrienden deden mee. En toen werd tienerzus boos, omdat ze "nooit had gezegd dat ze niet zou lopen".

Enfin. Tegen de middag - tijdens een plensbui - trok W. naar het plein en regelde hun inschrijvingen. Met als resultaat dat we er iets later met 4 in looptenue stonden: ene voor de kidsrun (zoonlief), twee voor de 5 km (dochter & vader) en een voor de 10 km (ikke).

Zoon kwam eerst aan de beurt en keerde fier, in geel T-shirt, met medaille met een vriendje huiswaarts. Het vertrek van de 5 km liep ik mis. Ik ging postvatten op het eind van de Coupure en liep - ter aanmoediging - met W. & M. mee tot vlak voor de finish.

En toen was het mijn beurt. In vorm was ik niet. Al dagen aan vodden, met ook een niet te verklaren pijnlijke kuit ... 'k Had de verwachtingen al duchtig bijgesteld tot "de zaak uitlopen".

En dat ging moeizaam: ik startte in een blok nogal vooraan en werd bijgevolg van de eerste looppas voorbijgestoken door ongeveer iedereen achter mij. Erg. Elke keer dat ik me focuste op een persoon om bij te houden - dat waren dan dames die er niet al te professioneel uitgedost bijliepen - raakte ik die binnen de minuut kwijt. Ouch. aan het begin van de de Visserij dacht ik dat ik al in de staart zat. Om aan de overkant te zien dat er toch evenveel volk voor als achter mij liep. Maar ze bleven voorbijsteken. Zelfs Isabelle van Walter van den Escape was me te snel af. Ik vreesde effe dat ik het einde niet zou halen. Tot het 7 km bord in zicht kwam. En ik dacht: ok, nog 18 minuten, dat lukt wel. Bij 8 km, vlak voor de Coupure, keek ik op mijn uurwerk en zag ik dat we méér dan 12 minuten van 16 uur verwijderd waren. Ha, ik ben dus binnen het uur binnen. Op de Coupure liep ik - gelukkig - wat mensen voorbij, en hoewel de helling Verloren Kost + Plateaustraat geen lolletje was, heeft die me niet veel vertraagd. Volgens mijn horloge liep ik voorbij de finish om 16u57. Ik was content. Haalde mijn spullen aan de tent en keerde naar huis. Om op de fiets - om 16u20 - nog heel wat latere lopers tegen te komen.

Heel veel later op de dag ging ik kijken of de resultaten er al stonden. Ik was zeer blij te zien dat W. en M. er maar 32:57 over hadden gedaan. Een behoorlijke tijd voor niet-lopers! Zeker met een traject dat niet Watersportbaan-plat is.

Toen ik de 10 km resultaten doorzocht, duurde het even voor mijn naam naar boven kwam. Ik schrok me toen een bult: 54:23 dat is 5:27 per km en dus 11.03km/u gemiddeld. Fastest ever.

Tja, nu snap ik dat ik me niet helemaal ok voelde. Ik heb me laten meesleuren door de massa. Want normaal doe ik dat wel op de band, stukskes oefenen aan 11, 12 en soms eens 13 km/u, maar langer dan 20 minuten versnellen, dat doe ik nooit. Maar zie. Ik kan het dus wel.

Op naar de 20 km dus. En de halve marathon. Op 2 uur. Moet kunnen.

Gladiators Are My Weakness

Vijf afleveringen Spartacus: Blood And Sand achter de kiezen. Half- en helegans naakte geoliede spierbundels a gogo. Why not? Het gaat tenslotte over gladiatoren: mannen-die-vechten-met-een-zwaard. Bloed dat in slow-motion op de lens splasht. Het bloed rood, de achtergrond in zwart-wit. Moet kunnen. Lange stukken softcore met een deuntje onder? Da's om de passie van Spartacus voor zijn geliefde te illustreren. Expliciete actie tussen Lucy Lawless en John Hannah? Euh? Zie ik het goed? Het is ernstig bedoeld, denk ik. In "Rome" zitten er tenslotte ook zulke actie scenes. Maar hier heeft het iets lichtelijk hilarisch. Misschien omdat ik de BSG behind the scenes Lucy Lawless in gedachten heb. Misschien omdat ik John Hannah niet echt zonder toga verwacht. In ieder geval, ik kon alleen maar denken aan hoe ze het filmden, al die expliciete actie. Voor zover ik al hoorde zijn dat technisch moeilijke scenes. Het zal geen sinecure geweest zijn om ze te draaien. Maar dan zie ik hun gezicht en denk ik: néééén. Mocht ik Lucy Lawless zijn, ik lag vast op de grond van het lachen.

Het is gephotoshopte flauwekul in videogame style, met van die Bold and Beautiful close-ups. Intrigerende flauwekul. Dat wel.

"There's no denying that stylized decapitations are entertaining, especially when accompanied by a generous helping of soft porn."

PC fail (again)

Damn.

Hoe lang duurt het eer ik een Microsoft Windows PC om zeep krijg? Gemiddeld anderhalf jaar? En mocht ik nu nog iets speciaals doen ... Massa's prullen installeren. Een schijf volpompen met downloads. Vieze virussen inviteren.

Helaas: ik werk voor het grootste deel online en wat er op mijn schijf geparkeerd staat is voornamelijk html en tekst. Een paar Powerpoint presentaties die ik zelf maakte, wat pdfs voor "bevroren" spul en een pak screendumps. Vandaag was ik te vinden op onze helpdesksite, onze athena, onze minerva, en onze portaalsite, een paar Nederlandse universiteiten, wikipedia en een aantal officiële Microsoft sites omdat ik aan pagina's met software beschrijvingen bezig ben.

iGoogle stond open. En ja, ik had ingelogd op ping.fm en brizzly en hootsuite, om ze gelijk toe te gooien toen de boel plots trager ging.

Wat is in godsnaam de aanleiding van het vertragen en vervolgens compleet vastlopen? Net nu ik na anderhalve maand voorbereiden, les volgen en les geven en van hot naar her koersen me neerzet om verder te schrijven.

Windows rot. Zo heet het, denk ik.

Damn.

Puffy

Eigenlijk wordt het elk jaar erger, die traanogen vol "vaseline-effect" plus loopneus en nies toestanden. Zal ik toch eens die pillekes zoeken die ik niet wou nemen "omdat het wel meeviel"?

En opgeblazen dat ik ben: gelijk het Michelin vrouwtje. Met een kraakbeenontsteking er bovenop. Yup, een opstoot van Tietze - dat was lang geleden.

Blijkbaar is heel mijn afweer kaduuk. En dit weer doet me geen goed.

BGGD28: Hacking Public Space voor moederdag

Zondag - voor het eerst sinds oktober vorig jaar - naar een BGGD bijeenkomst. Omdat het in Gent was. En op een rustig moment ook. Onderwerp van de dag was Electrified 02 - Hacking Public Space, de samenwerking tussen S.M.A.K. en Vooruit.

In het SMAK werden we door de Electrified 02 - tentoonstelling gegidst door de curatoren Thibaut Verhoeven (S.M.A.K.) en Eva De Groote (Vooruit) en dat was de moeite. Er was niet genoeg tijd om alles rustig in detail te bekijken, maar wetende dat het museum elke zondagochtend gratis toegankelijk is voor Gentenaars, vond ik dat niet echt storend. Integendeel. Het was een aanzet om nog eens te gaan kijken.

Het viel me op dat ik onbewust toch al veel over Hacking Public Space had opgepikt. De e-mail updates van de Vooruit website zitten daar vast voor iets tussen.

Dat we zéér lekkere taart geserveerd kregen, was meer dan ok. En de OrganOOn Performance door Roberta Gigante in de Gentse haven was verbazingwekkend.

Mijn gsm pics hier! Professionelere stuff, van mensen met grote camera's en zo, vind je op de BGGD site.

Dank u Clo, Karen, Jeroen en alle anderen die hieraan meewerkten!

Temptation

Dingen vallen soms op op rare momenten op hun plaats. Het ZitStil magazine viel vorige week in de bus en ik probeerde dagenlang tijd te maken om te lezen. Toen die er eindelijk was, had ik het weer: de schok van herkenning. Oh jee, dit heb ik ook. Het dwangmatige uit "ADHD en perfectionisme" en de inhibitieproblemen uit "De verleiding niet kunnen weerstaan".

In dat laatste artikel vielen 2 zinnen me op:

1. "Zo hebben veel mensen met ADHD een eetprobleem: ze kunnen de verleiding van chocolade, chips en taarten niet makkelijk weerstaan." Duh, dat wist ik al lang!
   
   
2. "Ook worden ADHD'ers sneller hopeloos verliefd (heerlijk die vlinders in je buik)." En dat was de eerste keer dat ik het benoemd zag. Ouch.

God only knows - en ook wel een paar mensen ja - dat als ik val, ik héél hard kan vallen. Het is me gegeven om in een oogwenk dolverliefd en vervolgens zwaar obsessief te worden.

Vanuit de immense controle die ik mezelf als aanleerde om de ontremming binnen de perken te houden heb ik geleerd om er weinig of niks mee te doen. Of toch: niks zichtbaars.

Het is me ook gegeven om zeer rationeel in te zien wat er met me gebeurt. Om erover na te denken. En ermee te blijven zitten.

Soms vervloek ik de verregaande coping. Voel ik me een soort Dexter: ik draag het mee en kan er niks tegen aanvangen.

Nu ja, onlangs stonden er in alle kranten en de Humo artikels over het boek van Wilfried Van Craen, ooit-héél-lang-geleden mijn assertiviteitstrainer, en hij stelt me gerust.

"... eigenlijk is het een hunkering naar geruststelling en aandacht die niets met die ander op zich te maken heeft."

Ha! Dat wist ik ook al.

All work and no play

Als ik onder meer stress sta, volgen creatieve erupties. Naast hetgeen ik moet doen, opent er zich een zee van mogelijkheden. Potentiële afleiders en uitstellers. Of gewoon: zaken die me in overdrive pushen en extra moe maken. Het lukt me deze keer om aan de verleiding tot ver afdwalen te weerstaan. Ik doe mijn werk en mijn klussen en slaap dan. Maar de lijst van onderwerpen en drafts groeit aan. Naarmate de aandacht vervliedt en begrijpen wat ik lees meer moeite kost, ga ik meer en meer kribbelen. Google notes maken. Lijstjes.

Verbanden worden duidelijker. Plannen krijgen vorm. Ik praat en begrijp méér dan voorheen wat ik zelf sta uit te leggen. Het voelt goed, niet hypomaan, maar enigszins gesmoord. Onder controle. Niks om me zorgen over te maken. Geniet ervan, zolang het duurt.

Ik mis mijn shrink, die ik al 4 maand negeerde. Iemand om mee te praten tout court. Iemand die zich geen vragen stelt bij rants als deze. Ik ben alleen, realiseer ik me. Elke toenadering - op zich al een afwijkend feit - zal een vreemde indruk nalaten. Het klopt niet, zie ik ze denken. Ze spoort niet meer. Laat ik me uit de voeten maken.

Onrust. Angst. Paranoia.

En toch wordt het straks gewoon beter. I know.

Brain!

Vandaag bij De Morgen: een bijlage met als titel "Brain".

Met zowaar 5 bladzijden treffelijke info over ADHD.

Met advies als: "Voor een goede relatie met een ADHD'er is het cruciaal dat je begrijpt welke tekorten hij moet compenseren."

Lezen die handel! De bijlage staat ook gratis en voor niks online (pdf).

Weerman

Zoon heeft tegenwoordig - net als zijn zus indertijd - 's morgens interesse in de krant: om het weerbericht te zien. Beetje verwonderlijk vond ik, want 't is niet alsof dat ie zijn kleding aan het weer aanpast. We mogen al van geluk spreken als ie vanzelf een jas aantrekt wanneer hij buiten loopt. Of een trui als het niet hard vriest. Maar kijk, vanochtend zie ik hem de speelkoer opwandelen en het eerste vriendinnetje dat hem benadert vraagt: "hoe is het weer?". En hij: "bewolkt, met ook een zonnetje". Aha. Dat is het dus: hij klust bij als weerman.

Guerilla Work

Zie, ik volg weer een opleiding, mijn tweede in het "Maximaliseren van leerprocessen" traject, met als onderwerp "Vragend werken met groepen".

Waarom begin ik eraan? De introductieronde is nog maar begonnen of ik flater, word afgebekt en ben de rest van de ochtend het huilen nabij. Dit is niks voor mij. Het enige soort van groepen waarin ik me overeind hou zijn bendes geeks wiens autisme spectrum quotient het mijne benadert.

Maar ik WIL het. Het is NODIG. We moeten vooruit. Weg uit de impasse. Ik moet iets doen. En het moet CONSTRUCTIEF zijn.

In mijn multinational jaren leerde ik dat een "subversive" team niet de oplossing is. Aan de universiteit leerde ik over consensus en veto-recht. Over onbeslistheid en flexibele deadlines. Over de natte vinger en het kluitje in het riet. En dat er tussen top-down en bottom-up geen "meet me halfway" ligt.

Het is soms guerilla werk. En heel soms levert het iets op. Geen faam & fortuin, enkel de wetenschap dat je - ondanks alles - met doorzetten en gemotiveerd gezelschap een kei verlegd kreeg in de rivier.

Uitleg schrijven, uitleg geven: het is mijn lang leven. Ik help graag, altijd al. En da's wat ik in de voorbije 20 jaar voornamelijk heb gedaan. Bezig geweest met gebruiksvriendelijkheid en toegankelijkheid en zo meer. Technische info gecommuniceerd op papier, voor een klas of one on one.

Where did april go?

It's a bit fuzzy.

"De Verpersoonlijking van Literatuur"

Ze komen en masse binnen, de oproepen om te stemmen voor de "Wijste Prof '10" van de UGent. En ja, t' is alleen voor de studenten, denkt u dan. Maar eigenlijk kan iedereen die op Minerva in kan loggen meedoen, denk ik. Mij is het alvast gelukt.

Als ex-germaniste kies ik resoluut voor de L&W. Voor professor Bart Keunen dus. Mocht ik hem niet kennen, dan was ik zeker en vast overtuigd geraakt door het volgende:

"Als docent van het vak “Inleiding tot de Voornaamste Moderne Literaturen” is professor Bart Keunen voor veel studenten de verpersoonlijking van literatuur geworden. Deze specialist in vergelijkende literatuurwetenschap staat gekend als een bijzonder gepassioneerd en boeiend lesgever met een hart voor de studenten. Vier jaar lang offerde hij tijd op om als ombudspersoon voor de talenrichtingen in de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte te bemiddelen tussen studenten en lesgevers. Een jonge, enthousiaste prof die er niet voor terugschrikt om ook studentenbelangen te verdedigen verdient het dan ook om verkozen te worden tot Wijste Prof!"

Mocht u hem niet kennen en hem eens van dichtbij willen zien (en liefst geen al te trage internet connectie hebben): hier staat een grooooote foto. Enjoy. En stem! 't Is voor een goed doel.

NoQuitin

Het is niet dat ze bij mij thuis workaholics waren. Ze hadden geen eigen zaak of zo waar ze dag en nacht in zwoegden. Maar mijn ouders werkten allebei voltijds. Hun hele loopbaan door. Met drie kinderen. In een tijd waar "mogen vrouwen werken?" een belangrijk onderwerp voor schoolverhandelingen en -discussies was.

"Opgeven", dat stond bij ons niet in het woordenboek.

Begrijpelijk, want hun ouders waren boeren, dienstmeiden en kleine zelfstandigen, die het na de oorlog breed genoeg hadden om een paar van hun kinderen aan het studeren te zetten. Die voor hen maar één doel voor ogen hadden: vooruit geraken. Hogerop!

En daar kwam je door te studeren. Door je in te zetten. Zonder klagen. Zonder vragen. Voortdoen! Daar draaide het om. Werkethiek, ambitie en discipline.

Zij gaven het door, wij slikten het als zoetekoek. De houding die ze nastreefden, raakte bij ons ingeprent. Grondig. Zo grondig dat ik efkes slikte, toen ik vorig jaar de evaluatie van mijn loopbaanbegeleiding las.

Ik wil geen streber zijn. Ik ben geen streber. Ik heb mijn grenzen verkend. Heb mijn limieten in het oog.

Maar toch: als het om werkethiek, ambitie en discipline gaat, ligt mijn tolerantiedrempel laag. En dat weegt op mij. Soms wat te veel.

Fun at the Pullman Hotel

Toen ik enige weken op het werk informeerde of er nog iemand interesse had om naar het Document-centric Collaboration Platforms event te gaan, verwachtte ik niet veel respons. Ik kan maar proberen, dacht ik. De papieren uitnodiging legde ik ook in onze "refter". Want ik was geïnteresseerd. Maar zelf - alleen - naar Diegem rijden, dat zag ik echt niet zitten.

Lo and behold, binnen de kortste keren had ik twee compagnons. Zelfs één met een mega sjieke kar. Met airco en zo. Deze middag gingen we eerst samen lunchen in de Lunch Garden, en toen reden we gezwind, mét behulp van gps, naar dat landsgedeelte waar Brussels Airport Hotels op een kluit liggen.

Waar het over ging, dat "Document-centric Collaboration Platforms event"? Wel: dat staat allemaal hier. Het hele punt is dat ik eens wou horen wat ze bij Amplexor over collaboratie te melden hebben en dat ik, nadat mijn MyBBT account met recht en rede gedesactiveerd werd, wel eens wou zien wat Matthias Priem - die voorgaande vriendelijk arrangeerde - in zijn "Case Study: Alfresco Share" zou tonen.

Het allemaal bespreken, daar heb ik geen goesting in. Ik vond het interessant, heb wat opgestoken. OK, dat laatste stuk over scanning was niet aan mij besteed maar de demo zag er wel vrij spectaculair uit: CSI truken op een scan van een vuil papier met koffievlekken, zoiets.

Ter plekke kwamen we Patrick van ITWorks tegen. Hij had een event lopen in de aanpalende zaal. En in de auto hebben we veel gekletst, wat minstens even interessant was als hetgeen we in the Pullman bijleerden.

Goh ja, ik neem me altijd voor om rustig en stil te zijn, maar van uitstapjes word ik opgelaten. Momenteel doet het gewoon deugd om buiten het sfeervolle helpdesk kantoor te komen. En ik ga er morgen gelijk een vervolg aan breien met een dag "Vragend werken met groepen" bij Stichting Lodewijk de Raet. Ik zie dat wel zitten "vaardigheden en attitudes in de richting van een meer "socratische", onderzoekende en co-creatieve houding" ontwikkelen. En vrijdag, dan geef ik zelf les.

Mensenlief, ik ben weer positief. Goed bezig dus.

I want you to trust people. Try. (2)

Gisteren laat samen met hubby - die anders geen House kijkt - nog maar eens naar "Broken" (S06E01) gekeken. Op tv nu, met onderschriften. "Meest melige House ooit" las ik zondag op Facebook, terwijl ik het eerder over "een van de beste afleveringen ooit" had. Beiden kloppen.

Meer zelfs: ik snap de ergerlijkheid van de aflevering. Want: de long-term ward biedt onderdak aan een compleet onwaarschijnlijke mix van patiënten. Er valt op zijn minst één en ander aan te merken op de therapeutische relatie tussen Dr. Nolan en "Greg" House. En het verhaal is echt erg sentimenteel. De sex-ending-in-tears met Franka Potente is mega roerend [snif, snotter - oh sorry, daar ga ik weer]. Maar het is niet allemaal flauwekul, daar in Mayfield Psychiatric Hospital. Dr. Nolan is - typerend voor shrinks in Amerikaanse films - nogal "confrontational". Omdat ik zulks in realiteit nooit meemaakte, vraag ik me dan altijd af welke therapeutische strekking hij aanhangt. Vast iets wat hier niet gedoceerd wordt. Maar soit: hij zegt een paar zinvolle dingen. Van het soort dat een therapeut mag uitkramen. Niet dat ze me vrolijk maken, ze blijven confronterend. Maar ik snap het belang ervan. Voor Greg House. En iedereen anders

You recognized the pain and came to talk to me, instead of hiding from it in the Vicodin bottle. The fact that you're hurting and you came here, the fact that you're taking your meds and we're talking right now…

Als tiener hield ik me aan de NTA-regel: never trust anyone. Dat moest wel, want mijn vader las gewoon in mijn dagboek, vond ik uit. Ik heb die regel ondertussen vaak gebroken. En het mij achteraf beklaagd. Het is niet evident.

I want you to trust people. Try.

Splendid isolation

Heb ik het recept voor evenwicht gevonden? Misschien wel. Want het ging een hele tijd erg goed. Voornamelijk omdat ik me aan 1 regel hield: alleen het noodzakelijke.

Dus: werken, kids begeleiden, huishouden en sporten. Absoluut geen uitzonderingen. Enkel mensen zien waar ik ze - noodgedwongen - tegenkom. Thuis, op het werk, aan schoolpoort en bij sportgelegenheden: da's genoeg. Alle "social calls" waren compleet binnen voornoemde contexten: ik zat aan bij familiefeesten, lunchte met collega's, liet me zien bij rugby, BMX, scouts en paardrijden en sloeg een praatje na de spinning.

Was ik vaak alleen? Absoluut niet. Voelde ik me geïsoleerd? Neen. Facebook helpt. Echt waar. En er kwam net véél gerucht uit de buitenwereld bij ons thuis binnen.

Er zijn een paar mensen die mijn aandacht verdienen: die heb ik in de steek gelaten door me niet te laten zien. Want bellen doe ik al niet en het aantal persoonlijke mails dat ik uitwissel zit op een historisch dieptepunt.

Het belangrijkste is dat ik het nu héél duidelijk WEET. Als ik me niks op de nek haal, gaat het goed met me, dank u. Het was geen strategie. Ik sloot me niet op. Met het beter weer in zicht zal er verandering in komen, dat weet ik. Ik probeer er nog even van te genieten. Van het feit dat ik een hele tijd net genoeg energie had. Door die wel te besteden.

Selectie is het geheim van de productieve mens, hoorde ik recent.

Ha!

What's with the pink shirts?

Roze, het is mijn ding niet. Babyroze, oudroze, fuchsia of zalmroze: ik zie er subiet ziek uit. Het is een kleur die ik absoluut niet kan dragen. Maar soit, da's nog het minste. Belangrijker is dat ik roze meestal héél lelijk vind.

Roze is voor kleine meisjes. Voor snobs in Lacoste polo's die denken dat ze er niet gay uitzien. Voor bimbo's die ook Snoopy trainingvesten dragen. Een donkere vrouw in een fuchsia jurk: OK. Maar als de rest: bah. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om zelf ooit roze kledij aan te trekken.

Toch is het nog altijd zo dat activiteiten voor vrouwen subiet van een roze saus worden voorzien. Google "girls only" (of "women only") en kijk naar "afbeeldingen": u ziet wat ik bedoel.

Flair, Yunomi, Vitaya magazine, tot de Girl Geeks toe: roze. Als er "lifestyle" of "she" bijstaat, heb je ook snel prijs. En als het om vrouwensport gaat, evenzeer. Als is het soms maar een bloemetje: roze is the way.

Voor recreatieve sportevenementen - waar er wel eens outfits ter versterking van het groepsgevoel worden voorzien - is het huilen met de pet op. Roze zal het zijn. Van de Marikenloop tot de Ladies Runs van Amsterdam tot Groningen: roze hoort erbij.

Soms lijken het wel biggen.

En als er T-shirts over zijn, dan sturen ze die gewoon naar Afrika. Van een "Goede bestemming" gesproken!

Ja ja, voor dochterlief heb ik een Ladies Fun Ride fietsoutfit besteld. In 't roze. Zo een als op de foto hieronder. En zo zag die van vorig jaar eruit.

(foto http://www.nieuwsblad.be/)

Chapeau voor Knack Weekend trouwens: daar is het wit/zwart/blauw geworden.

Oproep: kinderfietsen gezocht

Op de school van mijn schoonbroer, pedagogisch directeur van Levenslust vzw, werden een heleboel fietsjes gestolen die ze gebruiken voor het fietsonderwijs na de paasvakantie.

Er werd al een oproep gedaan in het Laatste Nieuws 'editie pajot' en op VRT-radio Vlaams-Brabant om hen uit de nood te helpen met kinder- en jongerenfietsen die ergens in een hoekje of een kant verborgen staan.

Heb je ook kinderfietsen op overschot, laat het hen dan gerust weten.

LEVENSLUST VZW
Scheestraat 74
1750 LENNIK
tel : 02/568 11 00
fax : 02/ 569 23 85

Men vertelle het verder ...

No moaning on my world (*)

Het is paasvakantie, en in tegenstelling tot andere jaren hebben we geen "echte" vakantiedagen met het gezin gepland. Het Gent Easter tournament sloegen we over, wegens op en versleten. Op pasen waren we thuis en paasmaandag was goed voor mini-golf. De eerste week was er een sportkamp voor elk en deze week - de tweede dus - is er dagopvang en tijd voor logeerpartijtjes.

Op de "planning" zag het er doenbaar uit, zelfs met de vrij ingewikkelde breng- en haal-regeling, de orthodontist, de fietstrainingen, scoutsBBQ en de brunch in het kasteel voor de verjaardag van opa ... Maar dat was buiten de "extraatjes" gerekend.

Als daar zijn:
- een kapotte afwasmachine: 2 namiddagen geblokkeerd voor een bezoek van de reparateur: de eerste kwam pas om 19u langs en kon het probleem niet oplossen, de tweede had uren werk, met een een fikse factuur achteraf. In totaal zaten we meer dan een maand zonder. Bummer.
- een kapotte wasmachine: 2 middagen geblokkeerd voor een bezoek van de reparateur, die vreselijk lastig deed over de garantie/verzekeringspapieren. Want die waren niet onmiddellijk te vinden, met heel veel over en weer getelefoneer en bezoekjes aan de winkel tot gevolg. Bovendien vond hij het nodig om mij de les te spellen. Want het blijkt dat ik op 3 jaar tijd zo'n 1000-tal wassen heb gedraaid en dat is véél meer dan het gemiddelde van 100 per jaar en ik smijt er ongetwijfeld te veel poeder in (huh?) en de garantie loopt niet enkel in aantal jaren (zoals op de machine met een grote klever vermeld stond) maar ook in aantal wasbeurten. Hij is NU bezig, ik hou mijn hart vast voor de factuur en hoop dat we er met de franchise van af raken. Want de reparatiekosten zullen hoog liggen, meldde hij. Voor 500 euro kan je ook een nieuwe machine kopen... Getver. Dan koopt een mens een dure Miele. Goed dat hubby al een paar keer met volle manden naar de wasserette reed, of ik was al helemaal gek. Ik mis de wasmachine. Pas nu merk ik goed dat ik dagelijks kleren was.
- een kapotte afstandsbediening: onze ouwe Sony tv speelt nog en ik zaagde nooit over een flatscreen, maar nu kijken we tv zoals in de jaren 70: om het toestel aan en uit te zetten en om het geluid te regelen - de Telenet Digicorder kan je niet luider zetten dan de startinstelling van de tv - moet ik rechtstaan en dat is hatelijk. Het enige voordeel is dat de tv tenminste niet gewoon op slaapstand blijft staan.

Verder slibde de (werk)agenda van april en mei al behoorlijk toe. Nieuwe lessen voorbereiden en geven en ondertussen voortwerken aan een heleboel zaken die voor de site al (te) lang in draft staan, het kan allemaal, maar dan liefst zonder de negatieve vibes waar we in ons kantoor mee af te rekenen hebben. Ik kan er niet zo goed tegen, en dat merk ik dan aan mijn nek. Ouch.

En dan is er het "thuiswerk": de map vol leesvoer, de ongelezen mails en de dozen papier om uit te sorteren. De kapotte lichtschakelaars, de gevallen tegels en de te vervangen lampen. En het gevoel dat het tijd is om eens grondig te kuisen. Als in "lenteschoonmaak". In huis - ik ga ten onder aan kattenhaar - en buitenshuis: de garage, het kot, de koer en de tuin smeken om een opruimbeurt en het komt er niet van. Zelfs opruimen voor de poetsvrouw lukt ternauwernood.

Yep, ik loop continu met een hartslag van 130, als een opgejaagd beest. Elke keer dat ik de routine breek, moet ik het bekopen. Me bezighouden met ergernissen - Facebook staat er al vol van - is ook niet positief. Maar zie, hier kan ik ze kwijt, en dat lucht op.

(*) Hyperdrive Season 1, Episode 3 "Weekend Off", in which Vine bought himself a planet on Ebay.

UPDATE: (16u30) de Miele man heeft gedaan, het was een herstelling van 960 euro, werkuren inbegrepen. Op de laatste stek heeft Miele de kosten op zich genomen. Niks te betalen dus en ook geen garantiepapieren en gedoe meer. WOW!

Latem Kouter (2)

Dat was raar zeg: ik zag een foto in De Morgen van een stuk grasveld en toen - voor ik het artikel las - wist ik precies waar het was. Later op de dag zag ik in de verte De Gentenaar en HLN liggen, waar er gelijk veel grotere hoofdingen en foto's in stonden. En online werd het helemaal vies, met video en al.

Ik zie daar nooit veel volk, aan de bushalte in de Mortelputstraat. In Latem is openbaar vervoer niet zo nodig, denk ik dan. Maar zie, die mensen hebben echt wel vreselijke pech. Stel u voor. Ge moogt er niet aan denken.

Bron: nieuws.be (REDACTIE)

The loneliness of the long distance runner

Ondertussen overweeg ik nieuwe doelstellingen, schreef ik vorige keer, en 't wordt tijd dat ik die wat concreter maak. Wat wil ik precies? Langer lopen? Verder lopen? Harder lopen? Meer fietsen?

Langer lopen staat het eerst op mijn lijst. Verder lopen is daar een rechtstreeks gevolg van.

Als ik twee uur kan spinnen, dan kan ik ook 2 uur lopen, me dunkt. Langer dan dat hoeft niet.

Aan mijn reguliere tempo, staat 2 uur gelijk aan 20 km. Met een kleine inspanning - iets harder lopen dus - kan ik in 2 uur vast wel 21,0975 km halen. Een halve marathon dus. Tot nog toe niks nieuws.

Wat me rest is een loopprogramma kiezen en ik ben geneigd om weer voor Nikeplus te gaan. Niet omdat de coaching zo goed uitgebalanceerd is. Of ik die zo goed heb gevolgd. Veeleer omdat het gemakkelijk is, met de registratie en zo.

Mijn extensieve Blaarmeersen/Watersportbaan periode ligt bijna achter de rug, na deze week is er nog enkel de wekelijkse rugbytraining aldaar. Het was super om er te lopen toen het héél donker was maar dat is nu niet meer nodig. In de vooravond kan ik al dichterbij huis op pad en binnenkort is het helemaal laat klaar en zal er weer meer volk rondlopen op plekken die in de winter nogal eenzaam zijn.

Als ik onderstaande schema's bekijk, denk ik dat ik weer voor een mengvorm met verschillende cardioactiviteiten zal kiezen. De kortere loopkes, onder de 8-9 km, zeggen me niet veel meer. Aan de langste, van 15 tot 23 km, zal ik moeten wennen. Ik hoop dat ik wat vaker langer zal kunnen lopen maar ik weet dat zulks van zoveel factoren afhangt, dat ik weinig durf voorspellen. Ik weet ook, dat de schema's op het eerste zicht niet snelheidsbevorderend lijken, maar er zitten wel degelijk instructies bij voor interval trainingen. Buiten doe ik die nooit, ik loop te veel om het plezier van te lopen, maar op de band moet ik er eens werk van maken, ander kom ik nooit aan een gemiddelde van 11 km per uur.

Meer fietsen? Best wel. Meer spinnen per week kan, da's een kwestie van plannen. Meer buiten fietsen, da's nog altijd iets anders. De koersfietshouding went - gelukkig maar - en ik kan al schakelen (hoewel ik nog serieus moet nadenken omdat ik geen cijfertjes aan het stuur zie) maar het is toch zwaar aanpassen, om meerdere redenen ...

Ik was bang om in groep te rijden, en dat zal waarschijnlijk nooit veranderen. Het extra opletten is benauwend voor iemand die sport om het hoofd leeg te maken.

Het gaat soms ook hard. Ik moet me sterk houden want eigenlijk ben ik niet zo'n held. Dus hou ik het stuur vast bij de remmen en voel ik mijn polsen en ellebogen. Geen "echte" pijn, maar ik verkramp toch te veel. Gelukkig durf ik buiten de groep wel een andere positie aan.

En gelukkig is er ook een wekelijkse "tweede" training, die ik doe met dochter. Met twee fietsen gaat alvast beter, ware het niet dat we de hele zaak aan een slakkegang afwerken. Want ons conditiepeil is niet hetzelfde en ons idee omtrent een "inspanning leveren" blijkbaar ook. Voor mij zou het interessanter zijn om op sleeptouw te worden genomen door iemand die harder fietst, maar het is precies de bedoeling dat ik haar aanmoedig. En dat lukt wel. Oef.

Op technisch gebied is het ook allemaal nieuw. Over fietsonderhoud en -reparatie heb ik een en ander gelezen maar in de praktijk heb ik er nougatbollen verstand van en dat jaagt me schrik aan. Elk vertrek wordt dan ook voorafgegaan door stressen. Ja, ik wou dat ik een behulpzame wielertoerist kende. Maar da's precies het soort van kerels waar ik tot nog toe met een wijde bocht omheen liep. Eigen schuld, dikke bult ;-)

Iets anders dan lopen en fietsen heb ik de voorbije maanden niet gedaan. Krachttraining, yoga en Pilates verdwenen op het achterplan. Ik mis ze. Moet er iets aan doen.

En de hartslagmeting, hoe zit het daarmee? Tussen alle sportspul dat ik de vorige maanden in huis haalde zat ook een eenvoudige, goedkope hartslagmeter, die ik nog nauwelijks heb gebruikt. Too much hassle. Op de band geeft ie snel interferentie met de cardio toestellen en voor de spinning vergat ik hem keer op keer. En buiten was het bijna 3 maanden berekoud. Singlets, T-shirts, een wintertight met soms een trainingsbroek boven, dunne fleecekes, dikke fleeces, een loopjasje, winterloopsokken, handschoenen, een Buff en fleece hoofdband en de Nikeplus spullen: het was genoeg zo. Achteraf bezweet aan de auto kleddernat spul uittrekken om snel weer een nog dikkere fleece of skivest aan te trekken: de Blaarmeersen niet bibberend verlaten was een klus op zich.

En, wat hebben we (vandaag) geleerd?

1. In se ben ik een solitair sporter. Als ik les volg, is dat om de regelmaat en niet om de groep - tijdens de spinning doe ik gewoon mijn ogen toe. Alles wat niet alleen is, valt me vaak zwaar.
2. Voor het fietsonderhoud heb ik "hands on" hulp nodig. En het adres van een betrouwbare racefietsenzaak in Gent.
3. Als ik krachttraining of yoga wil doen zal ik mijn weekschema moeten aanpassen. Anders komt het er niet van.

Time's up

Week 10

Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 43,03 km bijeenlopen. Ik kwam aan 32, 14 km, liep in totaal 2u en 8 minuten. Vermoedelijk deed ik nog wel iets anders dan lopen maar dat weet ik gelijk niet meer.
Week 11
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 35,38 km bijeenlopen. Ik kwam aan 15,2 km, niet eens de helft. Het was plots warm: 15 graden, las ik op de lichtkrant aan de topsporthal. Ik liep dus met veel minder kleren: maar 2 laagjes meer! Het was ook de eerste week met ShockAbsorber, een compressiehemdje en nieuwe sokken. Wat goed meeviel, hoewel ik nog wel last had van (bestaande) schaafwonden. Week 10 en 11 waren niet memorabel, ik noteerde niks en moet hard mijn best doen om te reconstrueren. Ik spendeerde heel wat uren bij de Blaarmeersen tijdens de BMX en rugby trainingen, van de rest - spinning zeker? - is me niet veel bijgebleven.
Week 12
Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 34,08 km bijeenlopen. Ik kwam aan 29,28 km wat behoorlijk in de buurt ligt en liep 3u en 6 minuten. Het was een productieve week: op zondag een fietstocht met dochter, maandag had ik vrijaf en ging ik voor 10 miles, op 't gemak met toch af en toe zon en mét gelukwensen van Lance Armstrong achteraf, omdat ik (met het totaal van mijn Nikeplus runs) de 250 km marker had bereikt. Later las ik dit op Nikeplus: "400 kilometers. That’s a whole lotta running. You’ve proven you’re no flash in the pan. Now show us what else you’ve got." Maandagavond was het tijd voor de eerste "Ladies Fun Ride Starters": 20 km op de koersfiets aan 22km/u plus 13 km heen en terug van huis naar de startplaats. Met dochter. En de volgende dag in de gazet. Op woensdag liep ik een toerke rond de Watersportbaan en vrijdagavond deed ik er eentje in de buurt, zoals gewoonlijk gelijk een metronoom aan 10 km per uur. Wel de hele tijd met oordopjesproblemen (bah) en de vaststelling dat geregeld van schoenen wisselen steeds minder goed werkt; die van Saucony dempen gewoon beter dan de Nikes. Wat me opviel is dat "los" lopen steeds meer tijd inneemt; de eerste 25 minuten moet ik echt in gang geraken; pas dan "loop" ik.

En toen was het gedaan met de 12 weken Nike+ coaching naar de 10 miles. Ik heb lang niet zoveel kilometers gelopen als de "coach" me opdroeg, maar het resultaat is er: ik kan zonder enig probleem 10 mijl lopen en dat lukt me binnen 1u40 minuten. Het MyAsics programma, over 15 weken, loopt nog tot 25 april. Ondertussen overweeg ik nieuwe doelstellingen.

It's not you it's the e-talking

Sinds begin januari is het weer prijs me dunkt: er waait een destructieve wind over deze contreien. Zottigheid is over de mensheid neergedaald. Alles moet eraan. Iedereen ongelukkig. De ene noodsituatie achter de andere. Alcohol en drugs. Getroubleerde toestanden. Relaties aan scherven.

Neen, niet bij ons thuis. Maar wel dichtbij. En overal een beetje tegelijk. Bah.

Gedegouteerd ben ik. En boos. Get a life, mensen. Ik snap wel dat jullie niet altijd even onverdeeld gelukkig zijn. Echt wel. En dat midlife issues zwaar kunnen pieken. Maar ik dacht dat jullie slimmer waren. Dat jullie inzagen dat er een leeftijd komt waarop drugs en booze niet meer funny zijn. Dat jullie onderhand wisten dat jullie helemaal zelf de verantwoordelijkheid dragen voor jullie daden. Dat vervelend doen niks oplost. En dat andere mensen niet zitten te wachten op jullie gedoe.

Maar er is niemand die mijn "seuterige" opinie horen wil, vrees ik.

Want dit is weer zo'n golf. Net nu we de vorige - hoeveel kids hebben er sindsdien twee adressen? - min of meer verteerd hebben, begint het opnieuw.

Cathérine Ongenae schetste het treffend, dit weekend in WAX@DEMORGEN.BE: "Als stel een andere relatie zien verpulveren, kan twee effecten hebben. Of je sluit de rangen, of je deelt in het domino-effect."

En dan denk ik: ok, we sluiten de rangen. Flabbergasted bijtijds. Moe van het gedoe. Wakker met de vraag wat we aan onze kinderen zullen meegeven.

Life's a Bitch and Then You Die?

"There's a huge problem with alcohol in Ghent", zei een vriendin - met eigen café - me vorige week. Onwillekeurig dacht ik aan het "ooh ooh ooh ooh ooh" gejank dat hubby keer op keer aanheft wanneer de comeback van K's Choice in beeld komt.

It's not a habit, it's cool, I feel alive

If you don't have it you're on the other side

I'm not an addict (maybe that's a lie)

Mag ik - die heus wel drink, bijtijds een sigaret opsteek en dagelijks speed neem - uithalen naar anderen die de pijn van het zijn verdringen? Hell yes! Uithalen mag dan wel niet erg mindful zijn, maar deze tip wel: doe iets aan uw ongeluk, of leef ermee. En hou op met anderen te kloten.

Week 6-7-8-9

Week 6
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 38,59 km bijeenlopen. Ik kwam aan 19,66 km, goed de helft van de afstand. Ter verduidelijking: ik ben niet gek en weet dat mijn knieën een risicogebied vormen, daarom wissel ik het lopen af met intensieve spinning sessies & such.

MyAsics geeft op dit punt geen pure tijdsindicaties meer. Het wekelijks minimum ligt in ieder geval op op 3u 35 minuten. En deze week kwam ik een een totaal van 5u 25 minuten cardio. Hoe?

Zondag een goeie 14 km gelopen gelopen, dinsdag een toerke rond de Watersportbaan bij -2; met klutsende rommel aan mijn lijf en stress omdat ik te lang naar het BMXen had staan kijken en riskeerde om daardoor op het nippertje terug bij zoon te zijn (ik was uiteindelijk precies op tijd om de stretching op het einde te zien) , donderdag bijna 2 uur stevig gespind - mijn vereiste hogere hartslagwaarden indachtig - en zaterdag anderhalf uur spinning combo.

Voor de rest: teen(nagel) kapot, los met een blaar eronder. Pijn. Was ik niet van plan om GEEN loperskwaaltjes te krijgen?

Week 7

Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 38,59 km bijeenlopen. Ik kwam aan 15,15 km. Maaaar ... tijdsgewijs was deze week een super week: ik kwam aan 6u en 33 minuten! Hoe?

Maandag liep ik de 15, 15 km op de loopband, woensdag heb ik een heel uur op de crosstrainer getraind en onderwijl naar de nieuwe grote tv's gekeken, donderdag bijna 2 uur stevig gespind - opnieuw mijn vereiste hogere hartslagwaarden indachtig - en zaterdag een spinning combo gevolgd door nog een een dik half uur "toestellen" voor de tv.

Week 8

Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 46,64 km bijeenlopen. Ik kwam aan 25,35 km, iets meer dan de helft. Maar de week was goed: ik kwam aan 4u en 29 minuten! Hoe?

Zondag liep ik een dikke 10 km, ik reed ook efkes (voor het eerst!) op de koersfiets naar de scouts en vond uit dat het langs het water héél erg hard waait - 't was ook berekoud om te lopen dus. Dinsdag was het voor de eerste keer niet steenkoud langs de Watersportbaan maar het regende wel een beetje. Ik liep 1 toerke. Donderdag heb ik bijna 2 uur gespind. Vrijdag overwoog ik om deel te nemen aan het "exploot", maar toen keek ik naar de looptijden en zag ik dat het toch eerder een loopkoers dan een fijn jogmoment was. Zaterdag deed ik twee (en geen drie, zoals gepland) toerkes mee met marathonman omdat er geen water of drankjes voorzien waren - normaal zijn die er altijd. Stad Gent stond met een promo tent maar aan water hadden ze niet gedacht ...

Week 9

Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 45,03 km bijeenlopen. Ik kwam aan 28,39 km. Maar niet getreurd: ik haalde 4u en 35 minuten cardio! Hoe?

De zondagloop heb ik deze week geskipt. Op dinsdag tijdens het BMXen liep ik 9,31 km, op woensdag tijdens de rugby training 12 km. Ik was nogal op speed achteraf - a runner's high no doubt - en eindigde met een grote blaar. Op donderdag was er spinning van 8 tot 10: da's bijna 2 uur interval training, eveneens een duurtraining en alternatieve cardio naast de reguliere loopkes. Het is ook wetenschappelijk bewezen dat lopers die ook fietstrainingen doen daardoor rapper gaan lopen. Jaja. Zaterdag had ik weer een platte iPod mee; 3,19 km werden geregistreerd maar ik liep meer dan dubbel zoveel, met afgeplakte blaar. Ik noteer (naar beneden afgerond) 7 km. Al bijeen niet slecht voor een week waar stress & vermoeidheid genadeloos toesloegen.

Zo, dat was het tot en met vorige week.

A little more organically than this

Tegenwoordig kijk ik nog maar zelden naar wat er op tv is op het moment dat het op tv is. Opnemen en afspelen is hier de regel geworden, bij ongeveer iedereen in huis. Als ik dan toch eens neerzit om te zappen - meestal tussen 9 en 11 's avonds - valt het me op dat wat Springsteen zingt geregeld waarheid geworden is: There's fifty-seven channels and nothin' on.

Naast de procedural crime shows is er op dit moment weinig dat interessant of goed getimed is. En dan nog. The Mentalist vind ik shite. Bones mis ik keer op keer (ik neem het niet op - mijn relatie met David Boreanaz is troebel sinds Buffy) en Castle ontsnapt op een of andere manier aan mijn aandacht. Wat rest is de VT4 crime night: uiteindelijk ben ik ook aan NCIS en NCIS LA begonnen, dat laatste vooral omdat Chris O' Donell fris in beeld wordt gebracht. De CSI medewerkers - George Eads en kompanen - zijn in vergelijking ouwe knarren aan 't worden.

Hospitalen doe ik momenteel niet aan: bij House M.D. is het wachten op seizoen 6 en ER ben ik sinds de ongelooflijke "Old Times" (watch this!) vergeten opnemen. Grey's Anatomy op VIJFtv? Nope. Die reeks wil ik vroeg of laat compleet zien, op DVD dus.

Nu ja, dat "compleet" zien is een beetje een struikelsteen. BSG is uit, met Caprica ben ik bezig. Ik zag Dollhouse en V tot waar ze liepen en het begin van True Blood. De rest van de lijst ging nog voor geen meter vooruit.

Wat series betreft is Acht tv meer dan goed, ware het niet dat ze met veel dingen op een punt zitten waar ik niet meer wil "inspringen"; Mad Men zal dus voor later zijn. Op Canvas is het derde seizoen van Deadwood net begonnen en dat ga ik, zoals de twee voorgaande, met hubby bekijken, zij het nu van de digicorder in plaats van de DVD box. We zijn ook nog met Season 2 van Hustle bezig, als tussendoortje. Maar momenteel gaat de gezamenlijke aandacht vooral naar Six Feet Under, waar Acht tv ondertussen Season 2 van uitzendt. Duidelijk het soort van humor waar we beiden fan van zijn.

Is het raar om op te merken dat "real life heel erg Six Feet Under-like is"? Eigenlijk niet. De reeks zit zeer goed in elkaar, in die mate dat ik zelfs geen favoriet character heb omdat ze allemaal sterk zijn.

Het meest herkenbare voor mij is het gedrag van Ruth O'Connor Fisher. Ze doet een hele hoop dingen die moeders - yup, daar hoor ik bij - doen en ze is outdoorsy terwijl haar wederhelft daar geen boodschap aan heeft. (Hier is hubby's lijflied "The Outdoor Type" - hij haalt de frase "What if something's on tv and it's never shown again?" geregeld aan)

Dit bleef me bij, omdat het hilarisch is.

Ruth: I used to love hiking when I was younger, and being outdoors. I always wanted to take you kids camping, but your father would never leave the business. (angrily) Well, I can tell you, I went camping with this man from church several times! Told your father I was visiting my sister, whom he never thought to call! (S01E01)

En deze, omdat ze af en toe uitbarst en dat zo "vloekt" met haar goede bedoelingen en seuterige uiterlijk.

Ruth: You want me to complain? Alright, then. Fuck this! Fuck you! Fuck all of you, with your snivelling self pity! And fuck all your lousy parents! Fuck my lousy parents, while we're at it! Fuck my selfish bohemian sister and her fucking bliss! Fuck my legless grandmother! Fuck my dead husband! And my lousy children and their nasty little secrets! And fuck you, Robbie, for dragging me to this terrible place and not letting me have a Snickers bar! I'm going to get something to eat! (S02E03)

En deze (kijk op YouTube), omdat ik me zeer goed realiseer dat dit de valkuil bij uitstek is, voor moeders én kinderen.

Ruth: All I want is for us not to be strangers. I want some intimacy. (almost pleading) Give me intimacy! Won't any of you have intimacy with me?!
No one responds. RUTH is oblivious to the double entendre.
Ruth: Okay, I guess I have my answer. (starts to go up the stairs, walking between NATE and CLAIRE)
Nate: Mom, wait, it's just that intimacy should happen a little more organically than this.
Ruth: Fine. Then I'll simply wait for it, like I have been. I just pray that it happens before I end up like Emily Previn. Now, if you'll please excuse me--
She goes up the stairs and leaves the room. They all look up. (S02E05)

My head is jammed. I need a wide open space and fresh air.

Maak me serieus zorgen over de looptrainingen voor deze week: de gebruikelijke lange loop op zondag (gisteren) is niet gebeurd, want ik had het weekend echt nodig om - mentaal - te recupereren. En mijn schouder - ouch - zat compleet vast, zoals altijd een gevolg van te veel stress ...

Deze week heb ik maar 4 dagen, daarna zit ik vast. Op mijn Nike+ schema staat dit : 4.82 + 11.26 + 11.26 + 16.09 = 43.43 km in totaal. Een dag recup tussen de trainingen laten zit er al niet in, dus wordt het afwisselen met spinning of andere cardio.

Morgen zit al propvol. Woensdag is - gelukkig - een andere rugbymom van corvee. Op de Blaarmeersen, tijdens de BMX les, heb ik nipt tijd voor een km of 10, als ik zoon tenminste niet de hele tijd aan zijn lot wil overlaten.

Dus moet het wel dit worden: vandaag een kort loopje (de 4.82 km), dinsdag 11.26 km of 2 u spinning, woensdag 16.09 km en donderdag 11.26 km of 2 u spinning.

Vanochtend legde ik de wollen broek van mijn "nette" broekpak aan de kant en ik heb ondervonden dat dat stom was. Op de fiets was het steenkoud. Veel te koud naar mijn goesting. Bleh. Maar anderzijds: binnenblijven helpt ook niet. Ik vreet mezelf op.

En mocht u zich afvragen waarom Nike+ zo'n rare afstanden oplegt, wel, dat is omdat ik voor de "10 miles" train. Al die afstanden zijn dus "ronde" getallen in miles. Terwijl mijn meeteenheid voor het gemak ingesteld blijft op km. Vandaar dus.

De definitie van de hel

Het "familieweekend" is een concept dat zijn oorsprong kent in Nederland en er gecommercialiseerd werd in zogenaamde vakantieparken waar men zaken als "sfeervolle groepsaccommodatie", "reüniebungalows" en (in België) "luxueuze cottages" in de aanbieding heeft.

Op het hele internet krijsen Nederlanders het uit dat ze traditioneel jaarlijks met de familie samenkomen, wat me doet vermoeden dat ze het (met die familie) voor de rest van het jaar echt wel voor bekeken houden. Maar soit, ze doen maar. Ieder zijn meug, denk ik zo. Wat zouden we zijn zonder cultuurverschillen?

Tot mijn horreur heb ik in de voorbije jaren vastgesteld dat het familieweekend naar Vlaanderen is overgewaaid. En tot nog toe hoorde ik andere reacties dan "hiep-hoi-gezellig". Echt: zij die het al meemaakten, vertelden ons achteraf welke tenenkrullende situaties ze doorstonden. Hoe ze mensen tegen elkaar moesten beschermen. Hoe ze nieuwe dimensies van "da's schaamtelijk" leerden kennen. En hoe ze de organisator van het gebeuren met graagte een pak slaag wilden verkopen, omwille van zijn/haar briljante inval.

En dan had ik het nog niet over de brainstorm omtrent "de definitie van de hel" die een bevriend - Woestijnvisgerelateerd - echtpaar hield. Want raad eens? Onafhankelijk van elkaar kwamen zij en anderen uit op "een weekend met de familie". Lachen, gieren, brullen, mensen!

U ziet mij - al lang - komen. Niet eens op kousenvoeten meer. Want volgend weekend is het onze beurt. Vergis u niet: ik ben een groot fan van van Loudon Wainwright, van Six Feet Under en van psychodrama waarin mensen elkaar verbaal aan stukken scheuren tijdens een familiebijeenkomst. Maar moet dat nu echt? Is uitlokking niet strafbaar? Zet het gezin samen en binnen de kortste keren heb je je plaats in de roedel terug ingenomen. Zeg en doe je precies die dingen waar je op voorhand hebt over nagedacht, enne , tja, niet zou zeggen of doen ... Er is geen ontkomen aan. Ik troost mezelf: een familieopstelling is een vorm van psychotherapie en er zijn - no kidding - twee ervaren therapeuten mee, die er achteraf vast een A-publicatie mee kunnen scoren.

Er blijft maar één vraag over: welke ervaringen geven we door aan de volgende generatie die tot nog toe - dronken ruzies en scheidingen niet meegerekend - geen gezinsoverschrijdende familietrauma's heeft opgelopen?

Zucht.

Ooit zal je weer kunnen zingen, maar 't zal altijd een toontje lager zijn.

Zes maart is een beladen dag. Nu, 4 jaar na datum, kan ik me niet herinneren wat me de moed gaf om "iets" te doen, maar ik heb het toch maar gedaan.

En ik weet nu, dat ik met een beperking leef. Dat ik er wel of niet mee rekening kan houden, maar dat het enkel draaglijk blijft als ik goed oplet.

Ik weet nu, dat ik niet aan de kar - die ik ooit wel een stuk vooruit hielp - mag trekken: ze is te zwaar. Ik weet nu, dat leven met een beperkte actieradius kan: ik kom ternauwernood mijn kot uit en voel me gewoon beter. Ik weet nu, dat ik me niet mag ergeren, want ik heb de kracht niet om een serieus verschil te maken. In mijn gedachten blijft middelmatigheid inacceptabel. Maar cognitieve uitval en gedurige angstaanvallen ook, eigenlijk.

Goed gezin(d)

Ergens heb ik zo 't idee dat er op de blogs die ik geregeld lees een soort ongeschreven regel bestaat wat familie betreft, in de zin dat stories over familieleden of -toestanden een positieve ofwel humoristische toon dienen aan te houden.

I resent that.

"Van je familie moet je 't hebben", zegt men soms. "Wat hebben?", denk ik dan. Want ik weet het niet hoor...

Niet dat ik nu negatief wil zijn of zo, niet eens dat. Maar ik heb dat niet, zo'n warme band met de familie. Wij - familieleden in 't algemeen en "mijn thuis" waar ik ben opgegroeid - laten mekaar nogal met rust. Bellen mekaar niet al te vaak op en lopen mekaars deur niet plat. En dat is maar goed ook. Want wie zegt dat we close moeten zijn?

Misschien hebben we weinig gemeen en valt er gewoon niet veel boeiends te melden. Misschien liggen we niet wakker van wat de rest met zijn leven doet. Misschien zijn we gewoon content met hoe de dingen zijn en is het niet vandoen om tussen twee eindejaarsgebeurens door nog veel "en groupe" te doen. Misschien houdt precies dat ons gezond: het feit dat we niet vaak verjaardagsfeesten of communies moeten doormaken.

"Nothin' feels better than blood on blood"? Ik weet het niet zulle.