Chronotopic displacement

Soms maakt mijn brein vreemde sprongen. Zoals vanochtend, toen ik na mijn eerst kopje koffie in bed de Morgen opensloeg en de column van Dimitri Verhulst las. En op zijn vraag plots met zekerheid het antwoord wist: wat die mensen ervaren is chronotopic displacement.

Vraag me niet waar ik de term haalde. Geen idee. Hij bestaat.

Antwerp, Texas is leuk geobserveerd. W. is een country kenner en ook ik luister wel es naar Willie & Waylon & the boys. Ga soms mee naar een country concert. Herken het beschrevene dus geheel. (W. was er trouwens ook, in Antwerp.)

Neen, wij zijn geen linedancers. Mij hebben ze nooit in de Porky's gezien. Maar als ik Mary Chapin Carpenter bezig hoor, heb ik goesting om op ranch vacation te vertrekken.

Soms maakt de werkelijkheid ook vreemde sprongen, want een half uur later stond de auteur van dit boek aan de deur om dochter op te pikken. Om te gaan paardrijden.

Yihaa!

Hieperdepiep

Ben al twee dagen up up up. Fun, op het eerste zicht. Maar eigenlijk niet. Moet opletten dat ik niet overenthousiast word. Geen alcohol dus. En beter niet te veel mensen. Zwaar de rem erop, terwijl ik nochtans Coyote Ugly gewijs op de toog zou kunnen springen. Ben wijs genoeg om dat aan anderen over te laten. Maar het jeukt ...

't Is altijd wat hé...

De Marimain rules

Zeg dat ik het gezegd heb. :-)

Latem Kouter

Met de fiets naar de dokter, tegenwoordig elke week. Van Gent naar Latem, langs de fietsroute, over St-Denijs en Afsnee. Latem - of hetgeen waar Latem voor staat - degouteert me. De nep pastoriewoningen en de 4X4 voor de deur. De al te cleane tuinen waar op dit moment hordes werkvolk in bezig zijn.

Maar de uitzichten onderweg zijn schitterend. Vandaag stopte ik effe aan de veerpont in Afsnee. En soms, als ik tijd over heb, zet ik me op het bankje op Latem Kouter. Super rustig is het daar.

En dan bedenk ik me dat de mensen die hier wonen waarschijnlijk veel van huis weg zijn om te werken. Voor hun schoon zicht. Tja.

Prolonged puberty

Ik ben 41 en kwaad. Het uniformblauw en de sigaret zijn verdwenen. Maar voor de rest ben ik nog precies dezelfde puber die de hele wereld schup onder zijn kont wil geven, als vergelding voor alle schuppen die mij werden toegediend.

Op de iPod: Pink, loud, on repeat

Never win first place
I don't support the team
I can't take direction
And my socks are never clean
Teachers dated me
My parents hated me
I was always in a fight
'Cause I can't do nothin' right

Everyday I fight a war against the mirror
I can't take the person staring back at me

I'm a hazard to myself
Don't let me get me
I'm my own worst enemy
It's bad when you annoy yourself
So irritating
Don't want to be my friend no more
I wanna be somebody else

Being there

De dokter dringt aan, ik heb ADHD coaching vandoen. Hij heeft gelijk. Maar tegelijkertijd is het klinkklare nonsens: ik moet ervoor zorgen dat iemand mij helpt om mijn zaakjes te regelen. Yeah right!
Agendagewijs verloopt alles vlotjes. Ik ben waar ik moet zijn, wanneer ik er moet zijn. Van het moment dat dat lukt, heeft iedereen zeker de impressie dat "alles goed gaat". En ja, ik doe de boodschappen, de was en ruim zoveel mogelijk op waar ik passeer. Maar een succes is het niet. Met eten loopt het weer serieus mis. Voor koken - iets wat ik de voorbije maanden met enthousiasme en nieuwe kookboeken vaak heb gedaan - kan ik momenteel geen energie opbrengen. En de administratie en die dozen die ik al jaren ga uitsorteren, die blijven staan. Het lukt niet. Ik wil het nochtans wel, want als ik thuis ben erger ik me wild aan de rommel. Maar het lukt niet. En daar word ik niet exact vrolijk van.

Gisteren naar de bib geweest om het gereserveerde boek. Heb er nog wat andere meegebracht, waaronder AD(H)D, een volwassen benadering, een draaiboek voor individuele coaching en groepsbehandeling. Heb de 100 bladzijden gelijk uitgelezen en constateer dat het zeker een bruikbaar boek is. Maar boeken lezen, dat helpt mij niet. Integendeel. Ze maken me triest. En opstandig.

Repeat after me

The teak table is toothbrush cleaned.

Where did the web lead you today?

Bwah ... de laatste tijd hang ik wel es op Facebook en Plaxo, meestal om eens te gaan kijken wat de mensen die ik IRL niet vaak genoeg zie aan het uitspoken zijn. Ik verveel me net niet genoeg om er constant nieuwe onnozele spellekes en tests te doen ;-)

Voor de rest lees ik mijn feeds wat vaker. En ben ik door omstandigheden in de lifestyle & modeblogs gedoken. Jaja, ik lees nu ook Maxie, Special K en Emma. Heel erg boeiend allemaal.

Oh yes, I still connect to my inner geek. No need to worry.

No polka?

Oh oh, geen Weird Al op mijn huidige iPod. Die staat inderdaad alleen op de ouwe. No polkas, no white and nerdy :-((

De kwaliteit op YouTube is slecht, hier veel beter!

Onderhoudsvrij

Mijn vader is een bricoleur. Zo iemand die wel altijd iets om te klussen vond, in huis of in de tuin. Met wisselend succes. Maar kom: heel mijn kindertijd heb ik gezien dat bepaalde spullen en zeker huizen, daken en koten onderhoud vergen. En laat onderhoud nu juist dat zijn waar ik vanzeleven niet aan toe kom.

Terwijl ik er me pijnlijk van bewust ben dat die dingen gedaan moeten worden, blijven ze zonder meer staan. Hier gaat alles gewoon kapot. Droogtrommels, (af)wasmachines, stofzuigers, daken, goten, raamkozijnen en zo meer. Fietsen zijn zowat de enige uitzondering, omdat je nu eenmaal reglementair en veilig de baan op moet.

Maar soms, dan krijg ik het in mijn kop om er eens wat aan te doen. Aan al dat te vermijden verslijten. Dus nam ik gisteren het teak tuinmeubilair onder handen. Sprayde ik de grote tafel, de bank en de 4 zware stoelen met een chemisch goedje om de vuiligheid eraf te weken. En ging ik ze vervolgens gedurende een viertal uur te lijf met een harde borstel, een emmer water en een tuinslang. Met al mijn kracht heb ik geschrobd, en het resultaat mag er zijn. Maar het moet nog properder, voor ik ze met olie insmeer, vind ik. Want nu alles droog is, zie ik nog wat groen tussen de spleetjes van de planken. En bedacht ik me dat ik nog een pot oude tandenborstels voor zulke doeleinden bewaard heb. Ik moet trouwens de resterende 4 vouwstoelen nog aanpakken, waarvoor ik niet genoeg product had.

Vandaag trok ik dus naar de Hubo om extra spul. En morgen ga ik er weer tegenaan. Vier stoelen en wat onderkanten en moeilijke plekjes links en rechts. Ze zullen schoon zijn. En ingevet worden. Want teak, mensen, dat is niet onderhoudsvrij hé. Daar kruipt werk in.

Mijn armen zijn kapot - daarom werkte ik vandaag niet door. Maar ik geef niet op. Deze klus zal afgewerkt raken!

Ergens in mijn achterhoofd, begonnen zomers met de geur van carboline.

Brrr ... koud

Ben de laatste dagen vrij vroeg en zonder tv kijken in bed geduikeld. Het begint te dagen: zonder Rilatine gaat er nog meer energie down the drain. Tegen de avond is mijn batterij zo goed als plat en dan vermijd ik - zo mogelijk - alle gedoe. Lopen, spinnen en naar mijn iPod luisteren lukken nog, omdat ik op zo'n momenten alles kan buitensluiten. Maar met een groep mensen wat drinken: oh horror. Gesprekken voeren zit er niet in. 'k Ben gewoon te gefragmenteerd om de simpelste kletspraat te volgen.

Heb zelden zoveel zitten nagelbijten als deze week. En dat haat ik. Lange nagels, dat wil ik, zoals vroeger.

Maar kom, ik slaag erin om 's ochtends in gang te raken en drink overdag heel wat minder koffie. En die lelijke geheugenproblemen zijn weer draaglijk. Da's al iets.

Vandaag heb ik het al heel de dag steenkoud. Ben ook nog niet in de zon geweest. Dom hé.

Zu dieser Startnummer existieren leider keine Bilder.

Van Stadsloop GENT 2008.

Gelopen

Was heel relaxed achteraan gestart. Een beetje dom. Want het was de hele tijd beestig moeilijk om vooruit te geraken. Maar kom, het liep goed.

		Chip Time
Pos		Pos	Time	Official Time		Avg	Rank	Name
2369.	F	2160	0:57:25	1:00:53		10.447	307	VRO

Vacature: CMS coördinator

Eindelijk! Mijn (vorige) functie is open verklaard. Voila: de volledige jobbeschrijving.

De portaalsite waarom het draait is www.ugent.be.
En het content management systeem is Plone.

Zazou kwijt

Shit man. Was me dat een paniek toen we zondagavond Zazou niet terugvonden. We kamden het huis uit. Keken meermaals in alle hoeken en kanten. Vonden hem niet. Blijkbaar was hij kunnen ontsnappen, vermoedelijk langs de poort.

Dochter - keeper of the cat - was net uit logeren. Maar de stress zat er serieus in. Stel dat ie echt weg was ...

Uren later hoorde ik van de buren dat Zazou gesignaleerd was op de daken, aan de kant van het park. En effe later liep hij in het park, volgens de buurjongens, die toch de meeste lokale poezebeesten kennen.

Toen ik - meezoekende - zoon in bed poogde te krijgen, hoorden we effe klaaglijk gemiauw. Maar we zagen geen kat.

Wie zat er dus urenlang in het park met stukjes gerookte vis "Zazou Zazou, kom bij mama" te roepen?

Een paar keer kwam hij in de buurt, maar hij leek doodsbang van de andere katten. Niet onlogisch, want die had hij na zijn peuterdagen nooit meer gezien. Eén keer liep hij ons kot binnen, maar toen ik eraan kwam was ie net zo snel weer weg. Shit.

Toen W. terugkwam van Plant & Krauss, ging hij op zijn beurt kijken. "Ben je zeker dat het Zazou is?", bleef hij vragen. Ik was er zeker van, van zijn scheve loopje en zijn streepjes staart. Maar in een donker park vol katten er de juiste rosse tijgerkater uitpikken is geen evidentie. En iedere keer dat we dichterbij kwamen, liep ie weg. Moegetergd ging ik slapen. Het was na enen, heel véél te laat met de stadsloop in gedachten. W. bleef zoeken. Stommelde rond een uur of drie binnen. En toen hoorden we een hard geklop in huis. Herhaaldelijk. W. ging op zoek.

En wie zat er in de speelkamer, met de deur toe? Zazou. Huh?? We hadden er elk meerdere keren gezocht. Maar ... het kantelraam stond op verluchtingsstand. En de dakkapel geeft uit op de dakgoot.

W. vond dat Zazou te proper tevoorschijn kwam. Dat hij te bang is om zomaar te ontsnappen. Misschien had hij wel de hele tijd boven opgesloten gezeten. Het zou kunnen. Maar ik ben er helemaal niet zeker van. Vind het behoorlijk vreemd dat ie maar om hulp zou vragen op het moment dat ie W.'s stem hoorde.

Vermoedelijk is onze vriend toch op wandel geweest. Hij is al weken niet van de deur weg te slaan dus de drang om te ontsnappen was groot. Dringen zich op: een bezoekje aan W.'s faculteit voor inentingen en zo. En een chip of een halsbandje (als dat nog lukt om op zijn leeftijd te introduceren).

Nominee

Zoonlief werd genomineerd voor een rugby prijs.

"Hij ziet het helemaal zitten. Als voortreffelijke teamspeler verstaat hij geweldig de lijnen van het spel. Dit inzicht, zijn full bodied tackle en zijn volhartige inzet zullen hem alleen maar nog beter maken ..."

De hele zaal applaudiseerde twee keer. Heb onze zevenjarige zelden zo zien schitteren.

Shoe frustration

De ideale doordeweekse sandaal. Gezien bij Brantano, gisteren. Peeptoe. Slingback (geen enkelbandje dus). Gevlochten bovenkant. Deftige hakhoogte. Goede kleur bij mijn recentste sjakosj. Een goede leest, van een goed merk. Ik denk dat het Clarks waren. Rond de 90 euro. Niet te duur. Ik was er gerust in. Tot ik ze op de Brantano site ging opzoeken. Wat blijkt: ze staan er niet op.

HOE DURVEN ZE!

Grrrmph. Heb al heel zappos.com, shoes.com en amazon doorspit. Vind ze niet.

Deze zijn het alvast niet.

• Clarks Women's Anissa Sandal
• Clarks Women's Vanessa Open-Toe Pump
• Clarks Womens Navan Sandal
• Clarks Womens Tiga Sandal
• Clarks Women's Moonbeam Wedge
• Clarks Women's Harwick Sandal
• Clarks Lambda
• Indigo by Clarks Women's Oleander Peep Toe Ankle-Strap Pump

Believe ;-)

Learning to Live in a Post-Fact Society

Dit boek ga ik eens lezen zie. Er stond vandaag een bespreking in de krant en ondertussen heb ik links en rechts al wat reviews gelezen. Op salon.com ben ik de laatste tijd niet langsgeweest. Anders was ik er natuurlijk eerder bijgeweest. Maar kom.

Toegegeven, het past in mijn kraam. Mijn motto "perception is everything" is genoegzaam bekend bij de mijnen. Het typeert, naar het schijnt, mijn diepgeworteld cynisme.

A Post-Fact Society: het klinkt funny, maar het klopt wel. Mensen geloven wat ze willen geloven - als je ziet dat het creationisme hoogtij viert, weet je eigenlijk genoeg. Of ze geloven wat je hen voor de neus houdt en plausibel lijkt. In die context is Wag the Dog nog steeds een van mijn favoriete films.

Maar ook buiten de "wijde context" ondervinden wij dagelijks de kracht van perceptie. Iedereen houdt van zijn gelijk en vindt er argumenten voor. Niet "politiek correct" zijn, wordt als onafhankelijk of humoristisch geïnterpreteerd, maar zorgt er ook voor dat mensen ongestoord heel rare of foute dingen kunnen verkondigen. Er lopen ook genoeg mensen rond die Corinne Maier vakkundig toepassen. Doen alsof is een sport. Als je haar maar goed zit, dan raak je er wel mee weg. Wat telt, is wat men over je denkt. The truth can be adjusted, blah blah blah.

"Belief over fact": begon dat niet met Mulder?

Al gestemd?

Voor de sociale verkiezingen? 't Is maar dat mijne W. meedoet hé.

I know you're married but I've got feelings too

Vandaag op meerdere plekken op een Martha Wainwright bespreking gebotst. En de teneur was positief. W. had het er ook al over, maar dan in de context van haar concert in de Botanique. Zal toch eens moeten luisteren. De titel is alvast erg Wainwright-funny vind ik. Dat belooft.

Van Loudon Wainwright III ben ik sinds lang fan. Zonder hem, Fountains of Wayne en Pete Connelly had ik nooit geweten hoe New York State ineensteekt. Westchester County, Schenectady en Rochester weet ik nu liggen gelijk Ledeberg en Lovendegem.

Mijn East Coast obsessie werd verder ook gevoed door ooit verplichte lectuur als The Scarlet Letter en Ethan Frome, geschiedenisboeken over The Founding Fathers, the Salem Witch Trials, the American War of Independence en noem maar op. En door Stephen King (Maine), John Irving (New Hampshire) en Bruce Springsteen (New Jersey). Sprong ooit een gat in de lucht toen ik in The Soprano's de afslag naar "Hackensack" zag. En kan over het algemeen vrolijk worden wanneer ik een plaats in de States op de kaart kan zetten. Yup.

Maar kom, ik had het over de Wainwrights: die Rufus, da's een ander paar mouwen. Geheel niet mijn ding, zijn gezang.

Fear and loathing

De dag ligt voor me en ik word door angst bevangen. Want ik moet de tijd die zich voor mij uitstrekt indelen. En ik wil zoveel doen. Of neen: er moet nog van alles gedaan worden. Dingen van op lijstjes, die ik, nu ik toch tijd heb, zou kunnen aanpakken. Maar ik bevries. Word overweldigd. Kan aan niks beginnen.

Klamp me vast aan wat zéker moet: eten in huis halen en de kids oppikken. De rest probeer ik. Als ik erin slaag om uit de adembenemende onrust weg te blijven, gaat het de goede kant uit.

Wie zegt me alweer maanden dat ik dat ik - amongst others - mijn ADHD coaching terug moet oppikken? De dokter, yip. I guess he's right.

Door de vinyasa

Wie oh wie had er vandaag een plank ingeslikt? Anderhalve maand er niet geraken eist zijn tol. Maar zonnegroet na zonnegroet kwam er ruimte in mijn gewrichten. Het deed deugd. Vaker doen dus.

Reward and drive

Zit thuis, met nieuwe medicatie, en voorlopig zonder Rilatine. Thuis om te observeren wat er gebeurt. Allé, hoe ik me voel.

Het toeval wil dat er in die paar dagen ontieglijk veel stoorzenders opdoken, waardoor ik geheel niet weet of ik mij anders of beter voel. Ik heb één nacht slecht geslapen. En mijn nek zit vreselijk vast waardoor ik geheel verkramp. Maar of dat iets met de medicijnen te maken heeft?

Het enige duidelijke verschil is: ik ben niet aan het werk. Het gaat dus onmiddellijk beter. Niet dat ik niet graag werk. Integendeel. Maar als ik geen aandacht moet geven, valt het een stuk minder op dat die capaciteit nogal erg kaduuk was, de laatste weken.

Thuis overleef ik vlotjes, met de aandachtsspanne van een dode mus. Het geeft niet. Het maakt geen zak uit of mijn dopamine levels goed zijn of niet. (Daarom ben ik dus zo moe!)

Thuis kan ik de tegenwoordig weer luttele functionele uren per dag optimaal benutten. En in de resterende zombie tijd kan ik sporten. Lopen met Pink of Britney Spears in mijn oren. Een beetje endorfines kunnen vast geen kwaad, nu ik geen SSRI naar een NARI & DARI uitprobeer.

SHIT

Eikes. Sara met die Hollander.

Catch my drift?

U kent het wel: ouders die een andere taal gaan spreken als het niet voor de kids bestemd is. Wel, bij ons is het voorgoed voorbij. In het Engels toch.

In het voorbije jaar konden we al niet veel meer zeggen zonder dat het onderwerp doorzien werd. En nu is het helemaal voorbij.

Aan tafel heeft dochter het over de dag bij haar vriendin. Broer volgt aandachtig mee. We hebben ook lekker gegeten, zegt ze. "Potatoes", wink wink, nudge nudge, "French fries", wink wink, nudge nudge.

Jaja. En af en toe komt er een geheel correct gevormde en uitgesproken zin uit.

De schuldigen? Alle ondertitelde programma's op tv. En singstar.

En ja, ze leert ook Frans op school. En ook dat gaat vlot.

Grmmph.

A feeder for you to perch on

Ik loop alweer jaren laptoploos rond omdat ik dat gewoon niet nodig heb. Waarom zou ik met zo'n ding rondzeulen? UGent en Google bieden me genoeg ruimte om stuff op te parkeren. En ik kan er overal - waar er internet is - bij. Mijn persoonlijk geheugen - USB stick replacement - zit online.

Heb de laatste dagen wat bookmarks gekuist. Allé, strikt genomen heb ik er nog nauwelijks. De Firefox thuis en op het werk heeft wat "startpunten" in de toolbar zitten en wat gevarieerde rommel die ik geregeld probeer op te kuisen, maar die dingen zijn lokaal. Niks handig dus als je elders zit.

Online bookmarks to the rescue? Mijn simpy account is ingedut en op delicious heb ik niks meer. Neen, ik had en heb zo mijn eigen oplossingen. Eerst waren het Gmail drafts. Dan Google Docs. En nu ook Google Notebooks. Clippings, links, prentjes, adressenlijsten, blog inspiratie en zo meer. Een stapel losse blaadjes en Post-its maar dan online. Die ik nu een beetje opgekuist heb. Met taxonomieën en tags en zo.

Heb ondertussen ook mijn aantal "nog te lezen" feeds teruggebracht naar 755. Dat wil zeggen dat ik hele stukken blogs inhaal. Ik doe dat blog per blog. Zo lees ik verhalen. Zie ik weer hoe het gaat met x en y die ik in real life niet heel vaak tegenkom en nog minder aanspreek.

Sommige verhalen zijn grappig. Sommige triest. Sommige bewust onduidelijk voor zij die niet echt close zijn met de auteur. Maar ze hebben dit in common: ze mochten het daglicht zien.

Verhalen die het daglicht niet mogen zien, hoor ik liever niet. Voor mij zijn ze een bron van onrust. Meestal gaat het over roddels. Soms worden dingen in vertrouwen verteld. Hoe ouder ik word, hoe vreemder de dingen die aan mijn oren komen. Mensen doen rare dingen. Héél rare dingen. Waar ik me dan weer veel te veel vragen bij stel.

In al mijn kwetsbaarheid ben ik omringd door W. en de kids. Vandaag ben ik dankbaar dat ik het op dat vlak getroffen heb.

Sara (Ken jij ook een lelijk eendje in jouw buurt?)

De week van Sara, check ik - zoals eerder vermeld - van de digicorder, zodat ik er de essentie (!) uit kan filteren. Toch botste ik tussen het snel vooruitspoelen nog op deze aankondiging: "Win een restyling dankzij Sara! Ken jij ook een lelijk eendje in jouw buurt? Stuur ons een foto en maak kans op een complete restyling ter waarde van €1000 ..."

Imagine. Dat iemand je daarvoor inschrijft.

Hellup! Straks zit ik erbij... Rustig, rustig, zo erg zijn de mensen nu ook weer niet met mij begaan.

Maar kom, ik ga de foto's op die site niet checken.

Heb nu wel de Ben jij een 'Sara' of een 'Britt'? test gedaan. En het antwoord is geruststellend.

Je bent noch Sara, noch Britt! Jouw sociaal leven kan weliswaar wat hulp gebruiken, maar je bent al vrij goed opengebloeid.

Oef.

Gelukkig maar ;-)

Te weinig pretentie???

Ik lees de krant. Allé, korte stukskes in de krant. De rest lukt niet zo best. Hela: een bespreking van Fool's Gold.

Jaja, ik zag recentelijk foto's van Matthew McConaughey. Vraag mij niet waar. Ik weet in ieder geval dat "Fool's Gold" zijn nieuwste film is.

En wat vindt de Morgen?

Eén ster voor deze 'chickflick'-avonturenfilm. "Te weinig pretentie."

"... Hij is een knappe domoor die alleen goed is in bed en in schatjagen. ... Wat overblijft is een twee uur lang gerekt excuus om McConaugheys torso te kunnen bewonderen."

Euuh... Zal ik alvast online tickets bestellen? Ik hou wel van pretentieloos. :-p

All Along the Watchtower

I guess I'm the final Cylon. Way out of range of a resurrection ship.

Cylons. Why debugging matters.

OK, het is een heel erg ouwe. Maar een goeie...

Lava springs

Terwijl Troy en Gabriella in de country club pool stoeien, spookt de non-Disney versie in mijn hoofd.

All the kids from school
Will be naked in the pool
While our parents are on
Fire Island

Go see: Fountains of Wayne's Fire Island, gecoverd
want ik vind geen andere video :-(

Oh my HAL!

Bots ik toch wel onverhoeds op 2001: A Space Odyssey op MTV. Midden in de "Star Gate" sequentie.

Weirdness ensues. :-D

Fair warning, duh

Toen ik een aantal weken geleden niet meer overeind geraakte, heb ik dat zo hard als ik kon genegeerd. Er is nog altijd wat reserve om uit te putten, ain't it? Met behulp van cafeïne, rilatine, suiker en alcohol kreeg ik mezelf - selectief - in beweging. Haalde ik het onderste uit de kan. Maar zie nu: de kan is leeg. There's no more. I'm past redemption.

Ik wou vandaag lopen. Maar raakte niet eens uit bed.

Dik EN dom

Op het terras van de Irish Pub wil W. zoonlief het menu laten lezen. Hij houdt zijn vinger stil onder "dikke frieten".

Zoon is geheel afgeleid door de omgeving.

W. suggereert: wat was papa vroeger?
Zoonlief, zonder aarzelen: dom!

Where do we go from here?

Op dezelfde dag naar een - unabridged - audiobook versie van The Lord of the Rings luisteren, de laatste 2 Battlestar Galactica episodes bekijken en commentaar leveren op Donna Tartt's rampzalige tweede: aanleiding ten over om stil te staan bij verhaalstructuren. En hoe ze ontstaan.

Neen, Bart Keunen's werk heb ik nog steeds niet uit. Too hard to chew, I'm afraid.

Maakt het uit of de krijtlijnen van meet af aan werden gelegd? Moet het universum er staan voor de actie geleverd kan worden?

Naar mijn gevoel wel. Maar ik ben dan ook een Tolkien fan. Ook ik zou eerst de volkeren en talen in groot detail uittekenen. De plots en subplots schetsen. Weten waar het allemaal heen gaat voor ik aan de invulling zou beginnen. Hey, George Lucas had z'n epic in gedachten voor de prequels eraan kwamen.

Maar al dat gepuzzel vooraf - scheppen met een afgerond geheel in gedachten - is waarschijnlijk geen optie als je aan een tv serie begint. Ok, het universum moet er staan en er moet een premisse zijn. Als: de mensheid is op de vlucht na een bijna uitroeiing door Cylons.

"The cylons were created by man. They evolved. They rebelled. There are many copies. And they have a plan."
"47,875 survivors in search of a home called Earth"

Maar van dan af is het afwachten. Geven de kijkcijfers aan of er wordt vervolgd ...

En hoe er vervolgd wordt, ligt in de handen van scenarioschrijvers.

Voor CSI achtige dinges waar elke aflevering een min of meer gesloten hoofdstuk vormt, is het doenbaar werken, denk ik zo. Maar als je in termen van 6 à 12 episodes moet denken, is het vast een ander paar mouwen.

Voordeel: op een non-trekkie vloot kan je geen nieuw volk binnenhalen. - De Pegasus afleveringen vond ik disastrous. - Maar dat is net zo goed een immens nadeel. OK, we zijn op de vlucht voor de Cylons en op zoek naar de mythische planeet aarde. Maar waar gaat dit seizoen heen? Waarom is de premisse bijgesteld? Was het voorzien dat er meer Cylons in de vloot zouden opduiken? En wat gebeurt er precies bij die Cylons? Ik moest er eerlijk gezegd episode guides bijhalen om het te snappen. Op den duur wordt de verhaallijn een heel slap koord waar aan alle kanten mee gewiebeld wordt. Politiek, godsdienst en (liefdes)relaties zijn al grondig uitgespit. En nu? Komt de consistentie op de helling te staan? Gaan er soaperige dingen gebeuren met droomsequenties en pijnlijk onwaarschijnlijke wendingen? Gewoon omdat de series een commercieel succes is. Of gaat het toch ergens heen? Serenity kwam er nadat Firefly de mist inging. Een deugddoende sense of closure, ondanks alles. Blijf ik geloven dat het mysterie ontsluierd wordt? Of haak ik af wegens ongeloof?

Lost, Heroes, Carmivale en Prison Break heb ik losgelaten. Did they jump the shark? Geen idee. Het doet er ook niet zoveel toe, vrees ik.

Where do we go from here? Why is the path unclear? When we know home is near?

Damn damn damn

Hyperventilerend wakker geworden. De buren zijn lawaaierig aan het klussen.
Hop naar de spinning. Ik heb beloofd dat ik zou gaan. De zon schijnt. I feel like a zombie.

En dan kregen we dit als cooldown muziekje ...

I was bruised and battered, I couldn't tell what I felt.
I was unrecognizable to myself.
I saw my reflection in a window, I didn't know my own face.

Knal erop.

Where do we go from here?

Ik heb geen idee.

Alles goed met de boiler? En de kraan?

Daarnet telefoon van de loodgieter. Om te vragen of alles in orde was. Da's nog eens een service zie. Een zeer charmante man, de meneer van Pypen En Buizen.

Dienstmededeling

W. komt op voor de "sociale verkiezingen". Hij staat op de lijst van de Kandidaat-vertegenwoordigers voor de Raad van Bestuur en van Kandidaat-vertegenwoordigers voor de Raad van de faculteit Diergeneeskunde.

En nu krijg ik lieve mailtjes, genre:

Kan je eens kijken of het bericht op mijn blog ok is?
Na controle mag je publiceren...

:-))

Utah Mnemonic Constantine

Soms heb ik het gewoon voor Johnny's ;-)

Boek!

Niet dat het nu nog zal helpen - dit kalf is al geheel verzopen - maar kom...

Wat is de grootste uitdaging voor volwassenen met ADHD? Orde op zaken stellen, de boel regelen, organiseren. ADHD stopt niet na de jeugd, het uit zich alleen anders. De opdracht is niet meer ‘zit stil en luister’, maar ‘regel je leven’. Als volwassene met ADHD moet je leren je tijd, spullen, werkplek en huis te organiseren om niet te verdrinken in de overvloed aan prikkels en informatie uit de buitenwereld.

I’ve been to Earth. I know the way. And I’m gonna take us there

Yep. He that believeth in me aka BSG episode 4.1 gecheckt. Heb er lang mee gewacht. En kan nu nauwelijks wachten op de volgende.

Partyplanner

Voila. Ben in de kast mijn "partyplanner" gaan zoeken. En ben met lijstjes begonnen. Feestjes plannen, ik doe niks liever ...

Cheer me up some more

Gisteren was ik helder & wakker. Alle mist weg. Hoera! Vandaag weer niet. Zit VT4-gewijs bubbels te blazen naar de mensen aan de andere kant van de aquariumruit.

Maar kom: het nieuws van Mijn Beste Dag rolde daarnet binnen en ik kan mijn geluk niet op. ;-))

Vandaag heb je een prima dag met als totaalcijfer een 7,6. De score is als volgt opgebouwd:

Je lichamelijke vorm
Vandaag scoor je hoog op je lichamelijke conditie. Je doet er goed aan wat met die energie te doen! Twijfel dus niet of je nu wel of niet moet gaan sporten. Gewoon doen.

Je emotionele vorm
Het wiebelt nog een beetje, maar je merkt vandaag dat je je emoties steeds beter onder controle krijgt. Probeer je toch nog even in te houden.

Je intellectuele vorm
Je ziet alles behoorlijk helder vandaag. Tijd dus om ingewikkelde vraagstukken aan te pakken of eindelijk die legpuzzel van 1000 stukjes af te maken.

Conclusie
Het kan niet op. Niet alleen vandaag heb je een buitengewone dag, de rest van de week wordt het nog beter! Zaterdag is je beste dag met een 8,0.

Tiens, tiens, bij Skepp vind ik niks over bioritme.

Lunchtime

Twee kopjes sinds 9 u, en dan dit ...?

Created by OnePlusYou

Zou ik es iets gaan eten?

At work

Kwam ik in de gang een collega met dit T-shirt tegen.

Pointbreak

Ha, woensdag nog eens Pointbreak op tv. En neen, mij ga je niks negatiefs horen zeggen over Keanu Reeves.

Who CUTZ your hair?

Heb gewacht tot het lang genoeg was om de vorige misser enigszins weg te werken. En ben met de Flairbon in aanslag naar Cutz (voorheen D'Axendre) getrokken.

Waar ik voor een keer niet het gevoel kreeg dat ze zich afvroegen wat ik daar kwam doen. Want het moet me van het hart: het soort is ook fel vertegenwoordigd in de schone stiel der coiffeuses. Maar hier dus niet. Yay!

De baas runt de zaak en de meiskes draaiden flink door. En de baas, die had het goed bekeken: hij behandelde me als een blijver. Geen vluchtige coiffeur hopper met cheape bon, maar een klant. Wat ook in zijn voordeel pleitte, was dat hij zeer goed knipt. Toen meneer me bij het afrekenen voorzag van 2 kortingbonnen voor de volgende keren, was hij dus erg slim. Want ik keer terug. En misschien trekt hij me dan helemaal over de streep. En kan ik gewoon gelijk echte madammen weer een vaste coiffeur aanhouden. Het is gedomme al sinds de Jean Louis David aan het justitiepaleis sloot, dat ik zoekende ben.

Fuiven op de Kuiperskaai

Collega Lieven maakte de grote stap van ambtenaar naar zelfstandige en gaf een kick-off party op de boot aan de Kuiperskaai. Waar ik heen ging. En vrij lang fuifde.

Twee stickers op mijn goedgedragkaart :-)

• Ik ben alleen uitgeweest.
• Met mensen van het werk.

The body remembers

10 jaar Escape lid en wat doe ik? Een dikke tien dagen wegblijven.

Geen spinning, geen loopband, geen yoga, geen trilplaat, geen sauna: in no time van bijna strak naar pudding.

De eerste spinning combo na mijn ik-lig-weer-helemaal-aan-diggelen break ging nochtans vlot. Conditie blijft. The body remembers. Ik bleef natuurlijk fietsen en liep toch één keer een toerke rond de Watersportbaan.

Maar toch. Een aantal weken geleden was ik nog wakker, alert, actief in de omgang met mensen, nu kan ik ternauwernood een gesprek blijven volgen. Het is alsof mijn energie wegsijpelt, alsof alles gedempt wordt, alsof ik mist in mijn kop heb, alsof ik onder water tegenstroom crawl zwem en steeds minder boven water kom om naar lucht te happen.

Ik voel me niet de hele tijd "slecht"; soms gaat alles vrij gewoon, soms ben ik zelfs effe heel goed. En dan slaat ze weer toe. De verlamming.

Het rare is: ik heb geen idee van wat de ommekeer veroorzaakte. Hatelijk, dat is het.

Grass

Onze zelf bijeengeklutste "schaduw mix" werd gestrooid. De beloofde regen blijft uit.

Nooit gedacht dat gras zo ingewikkeld was: voor 1 stukske gazon gebruiken we zowaar 9 variëteiten ...

Loop loop loop

Naar den aldi, om loopspul :-)

The blues

Is het psychisch? vraagt ie dan. Maar neen, "het" is niet psychisch. Het is biologisch gedomme. Gelijk de groenten.

Ik maak wel degelijk het onderscheid. Tussen mentaal en fysiek. Tussen emoties en neurologische stormen.

Het is niet zo dat mentaal en fysiek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het één haalt het ander niet onderuit. Ik doe hard mijn best om fysiek fit te zijn, omdat het helpt, ter ondersteuning. Maar het biedt geen enkele garantie.

Emoties: wat ik bewust voel, kan ik plaatsen. Ik ben happy omdat ik dwaze films & series bekijk, geïrriteerd omdat mensen zich niet aan afspraken houden... Op dat vlak verschil ik niet van de rest, denk ik.

Waar ik geen vat op heb is het neurologische. Het overkomt me. Vroeger dacht ik dat ik knetter werd. Nu kan ik er beter mee om. Ik observeer meer. Weet dat de "rare" momenten overgaan. Dat de heldere momenten altijd terugkomen.

Soms kan ik de drukte in mijn kop gewoon laten. Er vrolijk overheen stappen en hier en daar iets oppikken om er wat mee te doen.

Soms kan ik superdiep verdwalen in de details van iets meestal nerdy.

Soms ben ik zo platgeslagen dat er niks meer van mij overschiet. Kan ik nog maar alleen zijn. Liggen, eten en drinken en prentjes in tijdschriften kijken (want meer dan 10 lijnen in een keer lezen zit er niet in). En dat is niet leuk. Ik heb het al gezegd. Het is niet leuk.

Lentekriebels?

Watte? Week van de lentekriebels?

Van hagel en slagregen en algehele murwheid, ja.

:-(

Rewind to 1978

2008. Dochter zit voor High School Musical 2 en herbekijkt "You Are The Music In Me" met de lyrics afgeprint van het internet in de hand. Ze zingt. En ziet het zelfs zitten om de songs op piano te spelen als ik aan de "easy piano" versie geraak.

"High School Musical is leuk, want ze zijn echt zo jong. De acteurs in Grease zijn veel ouder hé.", weet ze te melden.

1978. Ik zit in het zesde studiejaar en luister voor de miljoenste keer naar Grease (op LP) met een songboekje in de hand en zing, zing, zing. Mijn Barbie poppen dragen zelfgemaakte Rydell High uniformkes en boven mijn bed hangt een grote John Travolta poster.

Rewind to 1976

2008. Zoon zingt en danst: That's the way ah ah, ah ah, I like it, ah ah, ah ah ...

1976, Merelbeke. Bij de buren staan 2 VW Kevers op de oprit, een zwarte en een witte. De garagepoort staat open en de radio speelt. De 2 buurjongens en hun vrienden prutsen aan mobilettes en roken sigaretten. Ik leun op de witte betonnen afsluiting en kijk toe. En zing mee.

That's the way ah ah, ah ah, I like it, ah ah, ah ah.

Vooruitgang

Bij mij moet het vooruitgaan. Het leven en zo. Met plannen en lijstjes. Things to do and places to go. Al is het enkel op goeie moed, cafeïne en rilatine, ik doe voort. Tot er geen voortdoen meer aan is. En ik doodop, snotverkouden en krom van de zeer in mijn nek in mijn bed lig. Me afvragend of ik er lang zal over doen om mezelf weer bijeen te rapen. Want al dat voddig slap zijn en slapen en zo, da's niks voor mij.

Maar nog lang voortdoen zonder reserves ook niet natuurlijk.

Zonlicht, buitenlucht, en een beetje (klus)hulp hier en daar, zouden van pas komen.

Imagine

Hier! in ! Gent! De Marc Jacobs met gekantelde hak in de etalage van Imagine!
En nog in een schoon kleur ook. ;-)

Niet weg

Neen neen, ik ben niet weg. Ik ben alleen met andere dingen & voor andere mensen bezig geweest.

Als ik nu door het raam kijk, zie ik dat de lente eindelijk in zicht komt. En de "persoonlijke" horoscoop waar ik daarnet op botste, voorspelt zoveel goeds dat ik er nu eens wil in geloven zie.

"Jij wordt door een vreemde onverwacht op nieuwe aspecten in je leven gewezen. Dat verandert het inzicht dat je had totaal. Je weet opeens weer wat het was wat je eigenlijk altijd al wilde. Doe iets met deze mooie en plotselinge ontdekking."

Life's a free ride

Ik weet het, ik ga met deze post mensen op stang jagen. Waarschijnlijk de verkeerde, die die ik niet viseer. Het zij zo.

Vakantie, dus sportkampen, dus kids heen en terug voeren, dus afspreken over brengen en halen. En daar wringt het schoentje.

Ligt het aan de relaxte school van onze kids? Feit is dat er meer dan genoeg mensen rondlopen die het best OK vinden om goed uitgepuzzelde regelingen op de laatste stek eenzijdig te herzien. Met een belletje is het zo gefikst! Denken ze ...

Nog anderen hanteren het free ride principe: ze spreken niks mee af, maar staan wel met hun kind aan de deur "gezien jullie toch rijden".

Voor beide zou ik zeggen: let op met mij!

Is het te veel gevraagd om afspraken na te komen? Ook al zijn die "informeel". Ook al is het schoolvakantie. Sommige sukkels moeten echt gaan werken. Jaja.

Is het te veel gevraagd om meer dan een half uur op voorhand door te geven of uw kind vandaag nog bij mij wordt opgehaald? Niet dat ik er niet graag op pas. Maar soms staat er bij ons 's avonds ook iets op de agenda ...

Is het te veel gevraagd om vooraf te laten weten wanneer u mijn kind terug thuis brengt? Er zijn de laatste tijd een paar ernstige ongevallen geweest met andermans kids op de achterbank en daar denk ik dan aan als ik geheel in het ongewisse zit te wachten.

Ik heb de rare neiging om afspraken na te komen. Daar moet ik moeite voor doen. Als ik ergens te laat kom, heb ik liefst dat het geheel mijn schuld is. Dank u.

Oh dear! Oh dear! I shall be late!

Kniezwengel

't Werd hoog tijd om weer wat te lopen. Wat ik deze middag dan ook deed. Op de band, ongeveer een uur lang: interval met inclinatie, aan 9 à 10 km per uur.

Ergens halverwege greep ik naar mijn drinkfles, botste daarbij op de STOP knop en toen viel alles stil - vandaar de "ongeveer".

Nu heb ik met lopen nog nooit problemen gehad. Goeie schoenen, orthopedische sportzolen, een hartslagmeter en een zéér recreatieve ingesteldheid hebben me hiervoor behoed. Maar ik merk wel dat het lopen de spinning beïnvloedt. Want in de laatste 2 lessen had ik last van kniezwengel: mijn heup en knie bleven niet op één lijn terwijl ik trapte.

Ik weet dat mijn looptechniek niet veel soeps is. En mijn fietstechniek vast ook niet. Maar ik had toch de impressie dat mijn bovenbenen uitgelijnd konden blijven. Wat dus niet meer lukt. En waar ik moet op WERKEN.

Spin ik te kort (met al die combo's doe ik zelden een vol uur)? Of kan ik beter wat specifieke beenspier oefeningen aanvatten? Feit is dat ik er iets zal moeten aan doen. Om mijn knieën te beschermen. Zodat ze op heupbreedte blijven. En ik geen kwetsuren oploop.

A what? A pollo? A chicken, you mean!

Haha, ze hebben hier voor 1 april het Apollo logo aangepast, zie ik.

Ik dacht dat we vandaag met aprilvissen te maken hadden. Maar kom, "a pollo" is ook goed gevonden.

Kleurkes kiezen

Voila, een dagske doorgebracht met Tilly Cambré. Want "het kiezen van kleuren voor ons huis is niet gemakkelijk". En kijk, ik heb bijgeleerd: het Natural Colour System heeft nu geen geheimen meer voor mij. En ik heb een schoon moodboard gemaakt!

Wat mannen niet begrijpen

Euhm. Moet er effe over nadenken.

Die van mij kijkt mee naar romcoms. Wil er zelfs voor naar de cinema. Hij geniet van saunagebeurens en massages.

Gaat naar véél concerten. Wacht: daar heb ik het. Hij blijft me vragen of ik mee wil. Wat lief is. En goedbedoeld. Maar ik geef er niet echt om, om concerten. En als ik dan twijfel en vraag: hoeveel kost dat? Dan weet hij eigenlijk dat ik ga zeggen dat ik "voor dat geld liever een paar schoenen koop". Wat lomp is. Want hij bedoelt het echt goed. Maar het is niet mijn hobby hé. En soms, een paar keer per jaar, ga ik dan toch mee naar een concert.

Waar hij niet blij mee is, is dat ik soms uptight ben over mijn sportschema en mijn agenda. Maar hij begrijpt mijn nood aan structuur en regelmaat. Ik heb dus niks te klagen.


Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Stoppen, nu

Ben al van deze ochtend 7u bezig bezig bezig. Met 5 kids rondvoeren van hot naar her. Met opruimen. Paperassen. De JBC checken. Boodschappen doen. Eten koken. Afwassen. Wassen. En al die tijd niet eens online geweest. De Macbook lag plat, geen idee waarom en ik had het wachtwoord niet.

In heel mijn gekoers is mijn plan om een uur te lopen (op de band van den Escape of aan Rozebroeken) gesneuveld en daar ben ik pissig om. Het is mijn schuld, ik had echt bewust tijd moeten maken (maar ik was ook moe). En ik kan het morgen niet echt inhalen of dan zou ik extra vroeg naar den Escape moeten trekken en ik was net van plan om eens uit te slapen.

OK, ik heb een film gezien - Sahara - die wel, euh, onderhoudend was. En Matthew McConaughey's gespierde onderdelen decoratief in beeld bracht.

Ga nu nog enkel de "impermeable" spuitbus uit het kot halen. De deur sluiten. En naar boven gaan. Of ik zit hier weer heel de nacht voor het scherm.

Kinderen

Vanochtend kwam mijn vader langs om rommel uit ons kot naar het containerpark te brengen. Met het onderwerp van vandaag in gedachten, gaf deze gebeurtenis aanleiding tot diepzinnige gedachten.

Want het zit zo: mijn vader woont 10 km verderop. Als het meezit zie ik hem 6-7 keer op een jaar. Hij heeft mij niks te vertellen. Ik heb hem eigenlijk ook niks te vertellen. Soms bel ik hem eens, meestal omdat ik eraan denk dat onze kids recht hebben op een opa.

En als ik dan denk aan wat nu ik voor mijn kinderen voel, dan vraag ik me af hoe het binnen 30 jaar zal zijn.

De onze zijn nu zeveneneenhalf en tien. Jongen, meisje. Een blondje en een zwartje. Een blauwoogje en een bruinoogje. Ik kan nog een hele lijst van tegenstellingen opsommen. Ze kunnen niet meer verschillend zijn.

Maar toch zijn ze overduidelijk broer en zus. Plantrekkers. Geen doetjes. Feestbeesten. Zet ze in een hoop volk en ze zijn als een vis in het water. Geen van de twee kan zich goed alleen bezighouden.

Ze kibbelen wel dag en nacht, maar ze zorgen ook goed voor elkaar als wij uit beeld verdwijnen. Soms liggen ze allebei in ons bed te slapen, als ik 's avonds naar boven ga. Zo lief naast elkaar. En dan ga ik er wel eens tussen liggen in plaats van ze naar hun kamer te sturen. En dan komt W. van zijn concert en ligt het bed vol.

Ik weet nog hoe het was, toen we kinderen wilden en dat keer op keer misliep. Ik weet nog hoe ik me tijdens die hele procedure wel eens afvroeg of het wel echt een kind was, wat ik wilde. Of ik me wel weer goed zou voelen eens dat kind er was.

Het antwoord was ja. Toen onze dochter uit de kraamkliniek mee naar huis kwam, begreep ik dat het allemaal de moeite waard was geweest. En toen we 2,5 jaar later met 3 naar het pasgeboren broertje gingen kijken, was dat een doodnormale gezinsuitbreiding.

OK, alles wat ze zeggen over kids is waar. Het leuke. En het minder leuke. Soms zou ik ze... Maar zelfs dan hou ik meer van hen dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

A taste of life as it should be

"Het leven zoals het is", is één ding, maar "life as it should be", heeft ook wel iets.

Het doelpubliek is mannelijk. Maar ik vind het best leuk. Simpel leuk ;-)

Man vergeten

Matthew McConaughey (november 4, 1969)
Mag met ster op de lijst van eergisteren.

Clutter

Begrijp mij niet verkeerd: mijn huis is niet onhygiënisch vuil. En ik ben zelf ook niet erg slordig. Ik heb alleen de energie niet om constant de rommel van mijn huisgenoten op te rapen. En als ik erover zaag, haalt dat helemaal niks uit.

Ik maak me héél erg kwaad als dochter naar Schoon & Meedogenloos kijkt. En me vrolijk komt vertellen hoe erg rommelig het wel is bij die mensen. Terwijl ze niet ziet dat ik dagelijks door brol & bazaar waad die ik niet achterliet.

Ik hou van period style. Ik hou van clutter. Maar clutter is géén rommel.

Ik koop dozen. Plak etiketten. Wijs aan waar spullen horen. To no avail.

Ik erger me nog veel te vaak wild aan rondslingerend spul. Maar ik doe mijn best. Om zen genoeg te zijn en mijn energie positiever te benutten.

If you can't change the world, change yourself: let it go.

Eén keer per week opruimen zodat de poetsvrouw kan werken. Daar blijft het bij.


Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Mijn huishouden

Woonkamer, paaszondag. Need I say more?





Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Mannen

Tja. Me zomaar iets over de helft van de wereldbevolking laten schrijven, is niks meer dan een uitnodiging om u, argeloze lezer, te confronteren met mijn vooroordelen. Want wat weet ik nu over mannen? Als een soort? Een bevolkingsgroep?

Van antropologie en sociologie heb ik geen kaas gegeten. Dus vooroordelen zullen het zijn. Gekruid met enige decennia ervaringen. Met mannen ...

Over het algemeen genomen, hou ik van mannen. Ook al nam ik me bij tijden - wanneer ik na een pijnlijke crush compleet aan vodden lag - voor om lesbisch te worden, het zit er niet in, dames. Ik val - behoorlijk hard - voor venten.

Voor mijn vent bijvoorbeeld, u genoegzaam bekend als W. Na meer dan 19 jaar samen, kan ik alleen maar zeggen dat ik met hem heel erg oud wil worden. Voila!

Op het werk deal ik meestal met mannen. Wat ik best vind. De informaticasector is typisch erg mannelijk. Aan de universiteit werken er wel relatief veel vrouwen in ICT, maar ik kan me genoeg lezingen en conferenties herinneren waar ik de zaal afspeurde naar andere vrouwen. Die er nauwelijks waren.

Nerds en zo: no problem. Er is maar één ding dat ik absoluut verafschuw en dat zijn vieze nerds. Het soort - vaak welopgeleid - dat zich niet vaak genoeg doucht. Of uit zijn bek stinkt. Of altijd kleren met muffe luchtjes draagt. Maar kom, tegenwoordig blijf ik ook daarvan gespaard.

Vooroordelen? Euh... Ik geef mannen meer krediet. Ben minder achterdochtig. Verwacht geen toestanden, gedoe en verborgen agenda's. Voel me meer op mijn gemak.

Mannen zeggen meestal wat ze bedoelen. Wat eigenlijk de enige toegestane vorm van communicatie zou mogen zijn. De finesses van "is je haar anders?", meaning: "eikes, er zit een dooie rat op je kop", beheers ik niet.

Nog vooroordelen? Niet echt, enkel flauwekul.

Ik heb een zwak voor beefcake. Voor "strandneukers" zegt W., en daar heeft hij helemaal gelijk in. Ik zwijmel voor testosteron.

Maar voor hetzelfde geld val ik in blinde adoratie voor een "intelligente typ". En zweet ik dat een tijdje uit. Neen, trouwen maakt je niet immuun.

In 2004 maakte ik "my top ten of shaggable men". Omdat ik geen absolute voorkeur heb - die varieert - zette ik ze op leeftijd.

Alan Rickman (February 21, 1946)
Anthony Stewart Head (February 20, 1954)
Viggo Mortensen (October 20, 1958)
George Clooney (May 6, 1961)
Brad Pitt (December 18, 1963)
Adam Duritz (August 1, 1964)
Evan Dando (March 4, 1968)
Dave Grohl (January 14, 1969)
Robbie Williams (February 13, 1974)
Orlando Bloom (January 13, 1977)

Nu, 4 jaar later zou ik er heel misschien Josh Holloway (July 20, 1969) en Ethan Hawke (November 6, 1970) durven bijzetten. Niet zeker.

Een ding: mannen hebben gewoon een betere user-interface.


Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Vooravond

Jaja, ik weet het. Morgen geef ik les en ik ben nog altijd zo iemand die in de laatste 48 uur naar het lesgeefmoment in overdrive schiet. Niet omdat ik zo'n stresskonijn ben. Wel omdat ervaring me leerde dat mijn geheugen geen week ver reikt. Als het er vers in zit, lukt het. Anders niet.

Leer te aanvaarden dat je rendabiliteit slecht is, zegt de shrink. Je output, het resultaat van je inspanningen, is daarom niet slecht...

En ja, als ik er zo over denk, ben ik iets minder boos op mijn inefficiënte zelf.

Wijvenweek

Jaja, had ik voor het paasweekend mijn feeds gecheckt dan was ik op de hoogte geweest. Maar kijk, beter laat dan nooit!

Hoewel: in hoever zijn wijvendinges besteed aan mij? Ik hoor er niet bij, bij de wijven. "I was never good with women", schreef ik ooit. "I think there should be laws against scheming, plotting and gossip. "

Af en toe, besluit ik dat het tijd is om erbij te horen. Tijd om met wijven, excuseer, meiden, op te trekken. En dan doe ik wat pogingen. En keer op keer loopt het mis. Het lukt me niet. Soms wordt ik er erg droevig over. Snotter ik mee met Buffy's You work. So hard. All day. To be like other girls. Maar aan de andere kant wil ik er ook niet bijhoren. Wijvendinges - in de zin van dingen die wijven samen doen, als met vriendinnen lunchen en praten en uitgaan - zijn me véél te ingewikkeld.

"My friends are mostly men. Who I often treat as if they were girlfriends, for lack of those."

Maar kom. Of ik op mijn eentje wijvendinges doe? Euh, plenty!

Tellen yogalessen en wellnessdagen? En de Histor kleurenworkshop van volgende maandag?

Als het op sfeer en interieur aankomt, krijgt het mijn aandacht. Ooit volgde ik interieurschildertechnieken. Ik zette me ook aan de complete interieur sectie van de stadsbib en ben ver geraakt. Heb een "style file" voor ons huis. Er is een plan. Ondanks oude tapijten en nieuw Ikea spul, gaat het beetje bij beetje de goeie kant op. Ik heb tijd. Ben ook Walda Pairon niet hé.

In maart en september - en tussendoor ook wel - koop ik tijdschriften met kilo's. Omdat ik verlekkerd naar nieuwe spullen wil kijken. Ook online. Ja, ik lees shopping blogs en Paula's Choice en héél veel meer in dat genre. Kijk naar Wijf tv en Trinny en Susannah. Wiens what not to wear-regels ik redelijk goed uit het hoofd ken. Mijn kleren in de dressing zijn op kleur gesorteerd. Ik heb een zwak voor (dure) schoenen, handtassen en accessoires en vul mijn verzameling gestadig aan, ook al kom ik er nauwelijks mee buiten. Ik benijd "opgekuiste" wijven, maar vind hun gedoe ook futiel. Kijk: ik verplaats me met de fiets, door weer en wind. Ga drie keer in de week sporten, mét douche en sauna. Dat zijn dingen die ervoor zorgen dat ik er niet bijloop alsof ik vers van de coiffeur kom en met een taxi rondgevoerd wordt.

Mijn wijflijf baart me momenteel geen zorgen. Of toch niet te veel. Ok ik heb fluthaar en wat ik ook doe, mijn neus zal altijd blinken. Maar ik ben content als ik als 40 plusser tussen hordes studentes onder de douche sta. Vorige week zat ik onder de 60 kilo. Voila. Da's héél wat minder dan vorig jaar.

Wat shoppen betreft kan ik kort zijn. Ik shop graag. Héél graag. Maar ik geef niet graag veel geld uit. Ik kan lang rondlopen zonder iets te kopen. Ik kan weken afwegen. Keer op keer in de etalage naar dezelfde Missoni zonnebril gaan kijken. Ik stel prioriteiten. Hou kortingen in de gaten. Ga naar de kringloop. En als ik iets koop, hoe klein het ook is, dan ben ik content. Voila.

Mannen is het onderwerp voor morgen. A non-issue, really. ;-) Maar kom, blijkbaar zijn mannen nog steeds een raadsel ...

Daarnet ving ik in de sauna deze boeiende conversatie op:

- ze had al lang haar regels niet meer gehad en ik zag haar en ze leek gelijk zwanger
- da kan toch nie, allé, van de vliegende sigaar zeker
- neen, ze heeft een sexvriendje
- (schamper) een sexvriendje? ik had dat ook gehoord dat ze dat vertelde maar ik nam da toch met ne grote korrel zout
- het is een vriend van haar ex
- en gij gelooft dat ... wat ziet die gast in haar??

Duh!!!
ik heb wijselijk mijn mond gehouden, maar ik vermoed dat de term sexvriendje een en ander verklaart

Maar kom, de mannen zijn voor morgen.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Wherever I lay my head

Had heel erg naar dit lange paasweekend uitgekeken en niet gerekend op
- zware oververmoeidheid (het gebeurt echt niet vaak dat ik de spinning skip)
- zware spijsverteringsproblemen :-(

Maar kom, heb eigenlijk nog veel gedaan. Geknutseld. Gelopen. Gekookt. Geholpen. Gesupporterd. Met meubelgesleur een kinderkamer naar tienerkamer getransformeerd.

Vanochtend was mijn geheugen weer geheel weg. Als Claus hiervoor euthanasie krijgt, dan ik verdien ik dat ook, bedacht ik me op de fiets. Sneeuw of niet, onderweg had ik gewoon veel zin om me op het trottoir neer te leggen en te blijven liggen, zo suf ben ik.

Pasen in de hoekskes en de kantjes

Zaterdagochtend, schitterend weer. Terwijl dochter door de modder gallopeerde, liep ik een rondje op de tarmac in Laarne. Een paar uur later, op de Blaarmeersen, begon de regen te druppelen, en het hield niet op. Maar de verkoop leed er niet onder. Vanuit onze groene tent serveerden we meer hamburgers en frieten en soep en pasta dan ik voor mogelijk hield. Rugbyspelers spelen en achteraf gaan ze eten en drinken. Véél eten en véél drinken. En dat het regent en koud is, daar maken ze niet zo'n punt van.

Zondag begon even helder. Wat niet gezegd kon worden van mij. Kreeg ik ook bij wijze van practical joke een slok laxatief in mijn glas? Wie zal het zeggen? Feit is dat het tot goed na de middag duurde eer ik - met Immodium instant - de deur uit durfde. Ik mistte de zoekactie in de abdij. Stond wel aan de kant voor zoonliefs rugbymatchkes. Heb later thuis gekookt en gegeten. En drink nu veel water.

Maar der zullen nog wat activiaatjes aan te pas komen - voor ik van het "opgeblazen gevoel" af ben. De 10 km die ik zou te lopen, zijn efkes uitgesteld.

Tot morgen?

Kletsnatte steenkoude vrijdag

Suf & moe. Was nochtans héél vroeg gaan slapen.

Boodschapkes gedaan. Lunch in Komkommertijd. Op school, in de forumzaal, gaf zoon zijn "beste van jezelf". Later regende het zo hard dat we in de refter bleven zitten, hopend op een opklaring. Om droog naar huis te fietsen. Het mocht niet zijn.


Hoe het morgen wordt, zien we wel.

Doctors & nurses (1)

Je zal ze nodig hebben, zegt de site. Oh oh, dat belooft ...

Voorjaarsmoeheid :((

Iedereen klaagt erover. Ook ik ben de helft van de tijd suf en moe. Het duurt een halve dag eer mijn brein in gang schiet. En dan nog ...

Maar kom: heb dinsdag 9 km op de band en gisteren een dikke 5 km op de Blaarmeersen gelopen. Ik geraakt dus nog wel fysiek vooruit...

De werkweek zit trouwens er op vandaag: morgen vieren we Dies Natalis! Hoera! Schoonbroer komt een deuntje spelen op de academische zitting in de Aula.

Noix de cajou de Trader Joe

Hoera, ik ben er bijna! Mijn BMI nadert de 22,5. Ben in het voorbije decennium niet zo licht geweest. Tegenwoordig eet ik dagelijks meer dan 300 gram groenten met vis of mager vlees. Drink ik ongebonden soep, thee en water en nog steeds sloten espresso en senseo koffie.

Normaal zou ik deze tweede dieet stretch hongerloos moeten doorstaan, maar dat is niet echt het geval. Ik denk dat 1500 kcal iets te weinig zijn.

Honger maakt mij erg kregelig. Als het echt niet meer gaat, eet ik wat cashewnoten. Die best gezond zijn. Maar er ook voor zorgen dat mijn vetpercentage niet onder de 30% raakt.

Maar kom, het zij zo. Na 4 zetmeelarme weken snak ik naar iets wat héél traag verteert. Havermout met melk en bessen of pumpernickel met minarine en confituur. Jummie!

Voor de rest heb ik niet echt last van cravings. Gelukkig maar.

In de toekomst wordt het vooral oppassen voor vet. Hoe vettiger, hoe prettiger was altijd wel aan mij besteed. Want ik heb toch een zwak voor:

• melkchocolade met pralinévulling
• room & zure room & mascarpone
• foie gras & crèmepaté
• alles - denk aan tapas & antipasta - wat in olie zwemt ...

Sara (I'm so naive)

W. is al twee zondagavonden de deur uit waardoor ik wat tv tijd kreeg. Zo kwam het dat ik vorige week op De week van Sara botste. En het vermoeden kreeg dat de ontknoping nabij was. Dus zette ik gisteren, terwijl ik CSI Miami bekeek, de digicorder in gang, om vervolgens mét FFW mogelijkheid en laptop ter afleiding op de schoot Sara's week te checken.

Vraag me niet hoe het verhaal in elkaar steekt. Vraag me niet hoe ze allemaal heten. Ik kan het bakkes van Kürt Rogiers en Olivier de Smet (die ik nochtans aan de schoolpoort zie) amper uiteenhouden. Het enige wat ik wil is dat dat schaap hare hunk aan de haak slaat.

Ik merk dat ik blijkbaar erg naief ben. Of in een zeer beschermde omgeving vertoef. Want ik ken zo geen slechte mensen die mekaar de duvel aandoen. Geen zakenmannen in kostuum die hoogst onaangenaam blasé zijn. Geen gemene bimbo's als Sandrine André.

Wat ik tegen dochterlief zeg over "Familie" en "Thuis" houdt dus steek. Schatje, het argument dat je "iets leert over het echte leven", klopt niet.

Want wij kennen zo geen mensen.

Jaja, het is fictie. Ik weet het.

Rainshower run

Looppartner is genezen. We gingen dus rond de middag een stukske lopen. Het was niet koud. Maar het regende wel.

En aan de scouts kwam ik deze middag nog twee schoolmama's tegen, die hun start-to-run programma gingen afwerken. In de regen.

Hopelijk is het Paasweekend droog. Want ik kijk ernaar uit, naar het Gent Easter Tournament!

A lo largo de la atalaya

Heb na season 1 geen Prison Break meer gezien. Ok, het zijn schone gasten, Wentworth Miller en co. Maar ze zoeken het wel echt heel erg ver scenariogewijs, neen?

Wes Craven does Dracula

Niet het soort van film waar ik wakker voor blijf. Gewoon een stukske kijken tot Nathan Fillion in beeld komt zal volstaan, denk ik. Until I find Serenity, of zo. ;-)

En ja, lap, hij heeft een priesterboordje om. Reminds me of the good old Buffy times

Schoolkamperen

Ja, ik zag ze, aan het Trappenhuis. En aan de Oogappel zitten ze ook. Mét BBQ, hoorde ik aan de muziekschool.

Fijn dat we niemand moeten inschrijven dit jaar. Stel je voor dat je 4 dagen aan de schoolpoort vast zit om je kind een plek dichtbij huis te bezorgen. Pfft.

Het waarom

Waarom wordt Anakin slecht, mama?

Fear and anger lead to the dark side.
Het is gewoon boeddhisme.
Angst en woede. Wat anders?

Failed I have, zegt Yoda.
Anakin brandt in de lava.
Luke en Leia zien het licht.
Darth Vader ademt.
Amidala sterft.
"its seems in your anger you killed her"

Dochter durft de film niet te bekijken. Haar kleine broer kent geen angst. Hij snapt het al lang. Het is niet zwart-wit, maar grijs.

Track your run!

De zon komt door de wolken en ik ben op zoek naar goed beschreven looproutes, met straatnamen en afstanden en zo. Bij voorkeur in de buurt van Rozebroeken (tussen de Antwerpse en de Dendermondsesteenweg) waar ik geregeld domweg kleine toerkes loop omdat ik niet in staat ben om een route te onthouden.
Ik kan wel kaartlezen hé, maar mijn werkgeheugen is slecht en een traject moeten onthouden, leidt bij mij tot regelrechte paniek. Wat ik liever vermijd.

Maar kom, niet getreurd: desnoods loop ik met een papierke in mijn hand. Of vraag ik iemand mee die wel 2 straten verder kan denken.

Zoeken doe ik hier en hier. Alwaar ik een account heb.

12 mei: stadsloop

Haha! Blijkbaar zijn er heel wat mensen van plan om mee te doen, want deze week had iedereen het erover. Op school. Op het werk. Bij de spinners. Leuk, want zo kan ik af en toe afspreken om buiten te lopen.

Het wordt vast tijd om in te schrijven, want de 20 km van Brussel waren in no time volzet ...

Hup hup hup

Vorige week een hele week niet gelopen. Zowaar 225 minuten op MyAsics overgeslaan. Mijn looppartner was ziek en ik bleef zondag lekker binnen, de hele dag. Dinsdag ben ik weer in gang geraakt: yogales, trilplaat, 5 km op de band. Maar ik blijf moe. Sleep mezelf voort. Is dit nu voorjaarsmoeheid?

Waar blijft de lente?

Wie schudt mij wakker?

Verwent mij?

Please?

Way to go Wendy!

Iedereen die bij ons informeerde hoe we "het" deden, die kilo's eraf krijgen, hoorde het al: de begeleiding is cruciaal. Niets werkt zo goed als een deskundige, positieve ondersteuning.

Wij zijn content. Jaja, we kunnen weer in onze trouwkleren. :-) Een beetje reclame mag dus wel.

Nog één weekske en "onze" diëtiste Wendy, gaat van start met een eigen zaak, DIEETCENTRUM EQUIVIVRE in de Albertlaan 58 te Lochristi.


En voila, ze heeft er al de online gazet mee gehaald.

Jedi Academy

Wat ik vooraf las deed me het ergste vrezen: de tentoonstelling zou te klein, te kort en te duur zijn. Maar dat was helemaal niet het geval. We waren met ons allen (2 klein, 3 groot) toch meer dan 3 uur zoet. Geregeld onder de indruk van hoe ze het allemaal gebricoleerd hebben bij ILM. En de Jedi Academy was een succes!

N'sightelijk purper

Mijn favoriete Saucony's zijn op aan 't geraken en vandaag besloot ik om de queeste naar nieuwe loopschoenen tot een goed eind te brengen. Met mijn gepersonaliseerde sportzolen bij de hand, zocht ik een paar dat vast aan de voet zit, met een goeie "cushioning" en indien mogelijk, een te doene look. Schoenen voor de "recreatieve loper" ook: met mijn trainingstempo en -frequentie hoef ik geen spul voor geroutineerde marathonlopers.

Na een grondige studie en vergelijking bleven er een 5-tal paar over om te passen, en onderstaande schafte ik aan. Nike Air N'sight III heten ze, en op de doos staan de kleuren White/Blck/Silv. vermeld. Alsof ze bij Nike door hebben dat het vreselijke purper niet echt een aankoopsargument is. De andere paren - toch wel mooiere exemplaren - waren te smal of te breed of te laag. Ik koos dus voor wat het best zit. En heb dus opnieuw een paar "lelijke" loopschoenen. OK, ze zijn niet zo erg als de Saucony's. Maar toch: paars is niet mijn kleur.

Loopschoenen zijn gelijk altijd lichtjes afzichtelijk. Ik vraag me af waarom.
Maar kom, de loopschoenen zijn van mijn sportspullenlijstje: ik vond wat ik zocht.

You are receding

Alles gaat zijn gang, maar dat is het zowat, de laatste weken. Fysiek ben ik er goed aan toe, 'k heb vorige week naast de yoga en de spinning zowaar één keer 8 km en één keer 10 km gelopen en gisteren volgde ik de hele dag een workshop bij Robert Boustany.

Maar mijn geheugen laat me voortdurend in de steek. Het overzicht is compleet ribbedebie. Ik moet inspanningen leveren om me de dagplanning in te prenten. Laat staan dat ik weet wat er me op weekbasis te doen staat. Ik zombie van plaats A naar B. Drijf geregeld af een dissociatief moment. Zie mezelf verdwijnen in de verte.

Op zich is er niks ergs aan dat wegglijden naar prikkelloze oorden, maar het is niet geheel onschuldig: een mens moet oppassen, op de fiets en zo ... En ik moet werken. Output leveren. Met mensen omgaan. Kinderen bijstaan. Boodschappen doen. Koken. Wassen. En nog veel meer zo van die dingen...

Omdat ik mij van de risico's bewust ben, ben ik al dagen extra panicky, zo van: gaat het lukken? Ben ik in staat om mezelf bijeen te rapen voor wat ik moet doen? Zal ik de weg vinden? Zal ik er op tijd geraken? Zal ik al mijn spullen meehebben? Breng ik deze keer alle boodschappen mee?

Niet dat ik al steken heb laten vallen. Maar het zit me niet mee voor 't moment. En dat is balen. Jaja.

There is no pain, you are receding.
A distant ship's smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I cant hear what you're sayin.
When I was a child I caught a fleeting glimpse,
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone.
I cannot put my finger on it now.
The child is grown, the dream is gone.
I have become comfortably numb.