LOUD & NO SLEEP

Heb gisteren 2 uur gespind. Vandaag eens om de Watersportbaan gelopen. Ervaar vlagen van extreme concentratie. Heb geen nekpijn meer. En ook geen tijdsbesef. Alles vloeit in elkaar over en het lijkt alsof maart hoogstens een week oud is. Afspreken wordt riskant: ik vergeet dingen terwijl ik ze uitspreek .

't Is alweer een tijdje geleden dat ik nog een zware "up" doormaakte. En tot nog toe is het draaglijk. Ik ben nog niet de godganse tijd bezig met het afremmen van de ontremming.

Ben er niet al te bezorgd over. Ik weet nu dat ik wat meer medicijnen mag nemen. Want ik ga naar bed omdat huisgenoten slapen. Niet omdat ik moe ben.

Zoals het nu voelt, kan ik gewoon doordoen. Maar dat doe ik niet: ik ben een redelijk mens. Veel te verantwoordelijk en verkrampt om de boel de boel te laten zijn.

Maar toch: ik moet dringend leren dat opgeven OOK een optie is. Een die ik nooit eerder overwoog maar hey, things change ...

I always wanted to be proud of you ...

I'm no Caprica Six and he's no Gaius Baltar either, but still ...

DURF
DOM DOEN
copyright AVS Oost-Vlaamse Televisie

Finding Ada

Women need to see female role models. I couldn't agree more. But where I've been in the past 20 years - in the tech field - I did not come across all that many women.

Yup, ik kan me uit heel mijn opleiding - lang geleden en wel in de alfa-wetenschappen - geen enkele vrouw met technologische kennis of aanleg herinneren. Echt waar.

Dus zal ik mijn vroegere (kantoor)buren, de dames van de Toegepaste Wiskunde nomineren. Want die zijn er goed vertegenwoordigd. En tot mijn verbazing zijn er ook héél veel vrouwelijke studenten die bij hen les volgen. Zo zie je maar.


Meer over de eerste Ada Lovelace Day vind je op twitter, en op deze "post list". En wees gerust: ik ga er ook eens wat meer over lezen ...

Likewise, Kara Thrace

It was nice to meet you, Lee Adama.
Likewise, Kara Thrace
Daybreak (Part 2, 1:20:35)

Goh ja, ik vind niet dat alles - Kara's aandeel bijvoorbeeld - "naar wens" verklaard is. Maar ze hebben hun best gedaan, wetende dat ze lang schreven zonder een einddoel in zicht. Ik vind de slotaflevering geslaagd. En ja, er blijven lastige vragen, het is geen Whedonesque einde. Maar ik heb wel zitten snotteren, en dan nog het meest voor Baltar, of all people.

Gatver: ik kon het gelijk niet geloven van Michel, maar kijk, ik was evenzeer geroerd.

To sync or not to sync ...

De holy grail of synchronization speelt me weer parten ...

Ahum. Wat zou er nu - in mijn situatie - het slimst zijn ?

• Synchronisatie opzetten tussen de Outlook agenda (werk), mijn Google Calendar en mijn NokiaE51?
• Of gewoon een (paar) keer per dag met de telefoon online gaan om naar Google Calendar te kijken?

Met syncen heb ik al een paar keer "gespeeld". GooSync, Scheduleworld en Funambol zijn namen die ik me herinner. Maar of ik er iets nuttigs mee deed? Niet echt.

Eigenlijk blijf ik liefst bij 1 locatie: Google Calender dus. Alwaar ik de Remember The Milk integratie gebruik. En van waar ik SMS reminders naar mijn telefoon stuur.

Voor zover ik zie kan ik alle gebruikte sites stuk voor stuk netjes - in een m. versie - op het scherm krijgen. De vraag is dus: wat is het handigst? Automatisch synchroniseren zodat je ook offline de boel kan consulteren. Of eens gaan kijken wanneer het nodig is. Somehow heb ik het idee dat het synchroniseren voor mij ook meer data transfer zal betekenen dan gewoon gaan kijken.

Maar kom, mijn Mobile Vikings simkaart is in - gratis - test, dus probeer ik best één en ander om de handigheid en de kost te vergelijken.

Op het syncen van mijn "contacten" bijvoorbeeld, daar zal ik nog eens moeten op studeren.

Gelukkig ben ik - al lang- geheel van bookmarks af. De tijd dat ik die nog poogde te synchroniseren herinner ik me levendig...

Who's that woman in the mirror?

Te veel werk & te weinig focus (dus STRESSEN & dagelijks doordoen zonder lunchpauze), trips naar Londen, afspraken met coaches, school infoavonden, tandartsvisites mèt kids, lang wachtkamerzitten bij de orthopeed, foren op de fietsroute, nauwelijks kans om op de vaste momenten te sporten en als kers op de taart een afwezige drill instructor...

Het gaat weer véél te hard en er is te weinig sprake van structuur en regelmaat. Met alle gevolgen vandien...

Ik ben er nog wel, maar dan ook weer niet. Ben ontkoppeld. This isn't me. Enkel een overweldigende stroom van gedachten in een omhulsel dat ik als vreemd ervaar.

Ik sta in de les met een barbell in mijn handen en probeer te doen wat het vrouwmens vooraan voordoet. Alleen slaag ik er niet in om de instructies aan mijn lijf door te geven. Ik kijk in de spiegel en ga na of de vrouw daar min of meer hetzelfde doet. En zo - met behulp van visuele feedback - lukt het min of meer.

Ik ben gedegouteerd. Boos, dat het wéér zo ver is gekomen. Dat ik afdrijf naar dissociatie. Dat het brein draait zonder lichaam.

Hoeveel rust eer dit weer goed komt? Geen idee.

I am the hybrid.
De Cylon datastream passeert door mijn kop.

Like butter scraped over too much bread

Ook al bevind ik me duidelijk aan de bovenkant van de mood curve, toch kan ik met zekerheid melden:

There's Not Much Left Of Me Right Now

LDN, second time around in 2009

Zoals te verwachten viel, was ik 's ochtends iets na zessen subiet klaarwakker: de angst om te laat te komen op activiteiten mèt openbaar vervoer zorgt geheid voor adrenalinepieken. En het ging goed: in Gent Sint-Pieters herkende ik een paar andere girlgeeks en vanaf toen kon het niet meer stuk. In Brussel Zuid was ik zowaar relaxed: het feit dat ik dezelfde trip 2 weken eerder had gedaan maakte toch een verschil. Dus haalde ik een koek met koffie bij Panos en schoof ik wat later braaf aan voor de simcards. Lo and behold: ik was gelijk niet de enige met met een nieuw (of geleend) toestel! Bij de meesten ging het er nogal stressy aan toe. Maar eens ik de configuratie aan de Viking van dienst ontfutseld had, liep het vlotjes. Alleen het wachtwoord voor de Eurostar mobile application wist ik niet meer. Het zat wel ergens in gmail, dus zou ik er wel bijraken, bedacht ik me tijdig.

Op de trein was het druk: babbelen, met de smartphone prutsen, de goodie bag doorsnuffelen en ontbijten met champagne. In tegenstelling tot de vorige - licht verkrampte - keer, ging het wel heel snel. Eens we in St Pancras kwamen, koerste de hele bende richting metro, op naar Oxford Circus alwaar we bovengronds keisnel uitzwermden. De combinatie foto's maken, foto's en tweets posten, shoppen en met een paar girls bijeenblijven was er voor mij definitely te veel aan: de komende uren waren dazed & confused en het feit dat ik last had van een allergische reactie op mijn ogen - met 'vaseline op de lens' effect - maakte het geheel extra vervreemdend. Maar kom, ik was helemaal niet gestresst of zo. Mijn 'go with the flow' hield stand en ook al miste ik vast één en ander tijdens de talks in de Apple Store (die ik niet eens treffelijk bezocht), de Anglofiel en referentiejunk in mij kreeg yummie goodies toegestopt in de vorm van Victorians Ada Lovelace en William Morris.

Na de Apple stop ging het weer snel snel verder, zo snel dat Smetty en ik in een poging tot reglementair oversteken de rest van de voormiddag kliek in een wip kwijt waren. Maar niet getreurd: met twee was het minder moeilijk kiezen wat doen. Omdat ik in de eerst plaats een geek ben, stond de wireless muis hoog op mijn verlanglijstje. OK, ik had gehoord dat je bij Bose een kwartier bezig gehouden werd, maar voor de prijs van dat ding - ik was van plan er binnenkort een te kopen - mocht dat wel. Dus vulden we de wedstrijdformuliertjes in (ik twijfelde even over het telefoonnummer dat ik zou noteren) en lieten we ons in een zetel zakken om Ashley's verkoopspraatje te ondergaan. Wat hij demonstreerde was de moeite en strontduur - ik zei nog dat het echt iets voor hubby zou zijn, ware het niet dat er maar een 400-tal cd's op de schijf kunnen en dat het volume ervan niet uitbreidbaar is. Maar kom, 't was niet het moment om te gaan nitpicken over details. Na een foodstop in de Starbucks (met LARGE frappucino) bekeken we jeansen bij Esprit, van alles en nog wat in de National Geographic Store (mooie kinderboeken!) en liepen we bij uniqlo binnen waar er een nieuwe collectie binnen was sinds mijn vorig bezoek. Smetty vond haar goesting in de jeansen en ik heb 2 van die hele dunne "zomergiletjes" mee mee (tja, hier hadden ze gewoon alle mogelijke kleuren en bij JBC was het even duur voor 1 cardigan).

Toen we Lush binnenliepen begon de tijd voor onze volgende afspraak te dringen, maar dat was buiten Sas gerekend. Met haar uiterst professionele kennis van zaken leidde ze ons door het gamma. En toen we enige bruisballen tot een shitload Lush verwennerijen rijker richting metro hosten, was het al bijna 16u. Onderhand begon de mist in mijn kop op te trekken en besefte ik dat The Berkeley in Knightsbridge wel een héél erg posh adres was. De speeches waren net gedaan toen we aanschoven om - met silver cutlery - te genieten van fraaie petit fours en cucumber sandwiches. En toen ging plots mijn "gewone" gsm af. En er sprak iemand - tiens - Engels aan de andere kant van de lijn. 't Was een mevrouw van Bose, die me vertelde dat ik de prijs had gewonnen (YAY!). En of ik de prijs (zo'n iPod dock, meen ik me te herinneren) in wit of zwart wou? Met hubby's recentste zwarte iPod in gedachten koos ik zwart. En oh, "it will be dispatched to your home", zei ze nog. Viel ik daar bijna van mijn stoel!

Voor de rest raakten we aan de praat met een dame uit Toronto en had ik nog een fijn gesprek met Caroline. En tegen dat we terug op de trein zaten was iedereen een beetje uitgeteld.

Het was een fijne dag en op het gebied van techniek had ik met mijn Nokia E51 geen problemen. 'k Had de handleiding mee, maar had die niet nodig: eens de data settings goed stonden zat ik zo op iGoogle (mijn virtuele homebase voor e-mail en agenda en zoveel meer), Twitter, Flickr, Ping, Facebook en de Eurostar mobile application, alwaar ik dankbaar gebruik maakte van de location map om het Berkeley hotel te vinden. Toch liep niet alles naar wens: op http://m.girlygeekyshopping.eu kreeg ik (vooraf) mijn Flickr account niet juist ingegeven en blijkbaar kon ik dat niet meer corrigeren. En eens te plekke, liet de connectie het geregeld afweten, zodat ik uiteindelijk maar 2 foto's live kon uploaden en ik geregeld naar regular Twitter ben uitgeweken om daar een tweet te posten. Het feit dat iedereen met 2 nicks geconfronteerd werd, was ook nogal verwarrend, maar kom, met 40 girls geeks hebben we het er zeer mooi van afgebracht. Ik kan ook niet genoeg benadrukken dat het een unieke dag was.

Was mijn week vooraf niet zo overvol en gejaagd geweest dan had ik de tijd genomen om de shopping lijst eens op voorhand door te nemen (dat was een héél goed idee geweest realiseer ik me nu - maar dan had ik vast ook veel meer mee naar huis gesleurd).

No social butterfly (2)

Het is beestig druk maar nu ik weer volop gecoached word, steek ik echt wel een tandje bij om te werken aan de heikele punten (voor de ADHD leek: de afkorting is VALS, voor Vriendschap, Administratie, Lezen & Sport). Voor mij persoonlijk is er voornamelijk werk aan de winkel voor de eerste twee...

Want een sociaal leven IRL, euhm, daar ben ik niet echt sterk in. Over het algemeen ben ik opgelucht als ik me na alle "verplichte" interactie terug kan afsluiten van externe prikkels, als daar zijn: medemensen.

"Eenzaat" is het woord dat hubby durft te gebruiken. Buiten de werkuren zal u mij niet vaak in gezelschap aantreffen. Ofwel ben ik thuis met de mijnen, ofwel heb ik de mijnen op sleeptouw. En dat is het zowat. De schoolpoort en de kant van het rugbyveld zijn - ik geef toe - omwille van de onvermijdelijke small talk, bij tijden een beproeving. Ja, ik kom zéér geregeld uit mijn kot om te sporten, maar ik ga naar de les voor de les, spreek er met niemand af en blijf ook niet plakken voor après sport gezelligheid. Het komt erop neer dat ik buiten de mijnen, de collega's, mijn dokter en mijn coaches verdacht weinig mensen "toelaat". En dat is niet goed voor mijn "welbevinden", zegt men mij. Jaja.

Nu is het niet alsof ik met mijn DGT module "intermenselijke vaardigheden" onder de arm op pad trek, maar ik doe er tegenwoordig toch iets aan. Als deel van mijn persoonlijk "kom uit uw kot"-project betrad ik in de voorbije maanden de sociale arena van een barcamp, een 'Happy UGent Hour', een Gentblogt fuif, een Twunch, een Facebookparty en zowaar 2 BGGDs. En dat allemaal zonder noemenswaardige mensenkaters! Ik heb zowaar het gevoel dat ik mezelf aan het overtreffen ben.

Tja, geen wonder dat ik geen tijd meer heb om te bloggen. ;-)

Thanks for BGGD Shopping in London

A big THANK YOU to

Mobile Vikings, for the simcard and the (male) configuration aides. I was dead nervous with my brand new Nokia E51 and wouldn't have managed to configure it without your help.

Eurostar, for the goodie bag filled to the brim with:

• Eurostar tickets (in Business Premier with champagne breakfast on the way to LDN)
• a 2 GB USB stick
• an Oyster Card
  
• The Regent Street Guide, a Regent Street VIP Privilege Shopping Card (10% off on quite some shops) plus Girl Geek Advantage Vouchers for freebies (ranging from hot beverages, glasses of champagne and a cocktail at the bar to gift cards, cuff links, Nars nail polish, a manicure and a wireless mouse plus mousepad) at National Geographic, Hawes and Curtis, Bose, Jaeger, Apple, Liberty, Svarovski Crystallized, The Langham London and The Beauty Lounge.

Rollingtalks (Caroline Maerten) & Eurostar for the event organisation (including talks at the Apple Store and networking at the very posh Berkeley Hotel) and the brand new social mobile application.

And last but not least Clo Willaerts (bnox) who made all of this available to us, girl geeks.

Well done, all of you, and again: thanks!

Soms is groen niet wat je denkt dat het is

Het moet me van het hart: ik ben geschokeerd. Omdat ik blijgezind afging op ik wat dagelijks met mijn eigen ogen zie. En dat mijn perceptie - volgens hen - niet strookt met de realiteit. 

Twaalf jaar donkerblauw met wit, plus nonnen: ik kan u eerlijk meegeven dat de naweeën van dat trauma nog steeds niet geweken zijn. Het was dus met enige aarzeling dat ik gisteren met dochter Goene Zaalwaarts trok, om eens te horen wat ze daar verkondigen over het middelbaar. Want ik had gehoord dat het daar goed is. En eerlijk gezegd: volgens wat ik hoorde en zag is het daar héél goed. Op één ding na: hoewel de nonnen ondertussen uitgestorven zijn, is de hypocrisie dat niet. 

Tijdens de intro bladerde ik al in het schoolreglementboekje en botste ik op strenge kledingregels. Maar die op het podium beantwoordden er alvast niet aan, dus zo'n vaart zou het wel niet lopen, dacht ik. Tot de ever so cute leraar Latijn ons op de rondleiding meenam naar de uniform shop, alwaar hij stipuleerde dat je ongeveer alle kleding - in wit en flesgroen, met schoollogo - daar diende aan te schaffen. 

Huh? Dagelijks zie ik hordes groentjes richting Dampoort flaneren en daar komt maar weinig flesgroen bij kijken. Op de lagere school is men streng, dat is duidelijk. Maar naarmate de leeftijd stijgt, neemt de camouflage toe: ze dragen stuk voor stuk khaki groene spullen. En dat vinden dochter en haar vriendinnen tof. En dat deed mij overstag gaan: als zij niet over haar nek gaat van het uniform, dan is het voor mijn part een mogelijke school.  

Dochter zelf was wel tevreden. En mondig. Ze stelde vragen over hoe het zat met die godsdienst ("Wordt er hier gebeden voor het eten?") en ging in discussie over het uniform ("Mijn vriendinnen in de muziekschool dragen allemaal andere spullen, blijkbaar mag het dus...") . Het werd me gelijk ook duidelijk dat de brave leraar niet gewend was aan kritische 11-jarigen. 

Maar kom, we hebben nog een paar scholen te doen. Wordt vervolgd ...

 

Oorwurm van de dag ...

En nu maar hopen dat die weg is ...

Sometimes lost is where you need to be

Da's er een om te onthouden, terwijl ik me door nog een stapel oriënterende opdrachten worstel.

Just because you don't know your direction, it doesn't mean you don't have one.

From now on, every human on Earth who might be a cylon, will be a cylon

Deadlock & Someone to watch over me achter de kiezen en neen, ik ga nu niet opnieuw kijken, geen episode guides en geen opiniestukken lezen vooraleer ik mijn eigen theorietjes neerschrijf. Al dat controleren op plausibiliteit is voor later...

Mijn eerste gedachte na de laatste gezien aflevering was trouwens dat ze toch wel heel hard bezig zijn met het promoten van Caprica. Vermoedelijk zullen vele vragen daarin beantwoord worden, en niet in de komende slotafleveringen.

I guess I figured out why the hybrid said Starbuck is "the harbinger of death".

Kara is probably a Human-Cylon crossbreed, just like Hera.

From the moment that Cylons would regain the possibility to procreate organically (as the 13th tribe did), I guess that would mean that they would "die" organically too. So if she is a Human-Cylon hybrid, it means that she would get older and eventually die. So she would be the one introducing death...

Now if Kara is a crossbreed ...

• does it make her Cylon? I guess so. In any case she's half Cylon.
  Following her crash on Earth, she must have been resurrected ("reborn" according to the Final Five) in the station outside Earth.
  
  
• who are her parents?
  This one's open for wild guesses.
  First of all: four of the Final Five are in couples. Ellen & Saul, Tyrol & Tory.
  And what about Anders?
  Did he hide something from the rest?
  Like a girlfriend?
  A crossbreed girlfriend?
  Or maybe a crossbreed daughter?
  Anders is a musician, a composer; that we know. Plus: there's been other incestuous relationships: there's Ellen and Cavil (she is his maker), Saul and Caprica-Six (he is her maker) and Tyrol and Boomer (he is her maker).
  Or is it Daniel - number seven - the other artist?
  Did he manage to procreate either with a 13th tribe humanoid cylon or with a human?
  And if he did: who was she?
  

Aside of all this, I have lots of questions which remain unanswered. I think I will rewatch the episodes starting with "Sometimes a great notion". And I might even google for a few hours.

But one - admittedly silly - thought came to me - on the chronology of matters: if BSG earth is our earth, the one we're on now, and our current time is approximately 2,000 years prior to the Second Cylon War, we could well replace slayer verse by this:

From now on, every human on Earth who might be a cylon, will be a cylon. Every human who could have the power, will have the power. Can stand up, will stand up. Cylons, every one of us. Make your choice. Are you ready to be strong?

I am!
:-)

Who does the thinking if we don't? (1)

Had bovenstaande titel al maanden op een papierke staan en dan bots ik vandaag op pagina 9 in de Metro op dit, alwaar ze een stuk van mijn geplande argumentatie kracht bijzetten.


Neen, de tekst is hier niet leesbaar. (Hier wel - vandaag toch.) Ja, ze zijn er weer aan begonnen. Neen, er is blijkbaar nog geen site. Er hangt wel al iets op de buskotjes.

Much

Twee Battlestar afleveringen, twee weken Louis Louise, een paar boeken waar ik net weer vooruitgang in boekte en héél véél inspiratie ... een pak briefkes en blaadjes vol gekribbeld in de voorbije weken, allemaal aanzetten tot blogposts waar nog niets van is gekomen...

Zou ook wel iets over London willen schrijven (want daar zat ik vorige week).

Heb door mijn trip ook heel wat "achterstallige" feeds/mails/tweets staan.

En oh, al die foto's, die moet ik nog opladen...

En ik heb ook nog huiswerk. Voor mijn coaches. Genoeg om me een tijdje zoet te houden.

En 't is al een heel eind druk op het werk.

Maar kijk, subiet komen ze hier thuis. Ik ga maar es soep maken zekerst?

Twunch & BGGD10 day

Zo rechtstreeks - en zweterig van het hard koersen - van het werk op de twunch arriveren was gelijk nefast voor mijn enthousiasme, zeker wanneer de vraag "en wat doe jij precies?" op mij afgevuurd werd. Sorry mensen. Volgende keer zal ik positiever zijn.

Maar kom, 's avonds was het BGGD en ik had een fijne lift gevonden en het kon niet stuk. Heb inderdaad plezier gehad. Veel gekletst ook maar de mensenkater vandaag valt best mee.

De hapjes waren fijn, de drank ook en al wat Nivea deed was gewoon leuk. En de goodie bag, die mocht er zijn. Zelfs zonder inhoud was ik er blij mee geweest: precies de goeie maat om mijn handtas op de fiets tegen de regen te beschermen!

Grappig dat er op beide plekken mensen waren die ik ken van aan de schoolpoort. Met één ervan studeerde ik ooit. Het zijn dus niet allemaal piepjonge geeks die zich op social networking storten, mocht u dat denken.

Goodie Bag 19/02/2009
Originally uploaded by kreaflow

No Exit

(BattleStar Galactica - SPOILER WARNING!)

Niet zozeer flabbergasted maar veeleer heel blij: things do fall into place!

Maar, tiens, wat is dat toch met die androids?

“I’ve seen things you people wouldn’t believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain. Time to die.”

A replicant

"I saw a star explode and send out the building blocks of the Universe. Other stars, other planets and eventually other life. A supernova! Creation itself! I was there. I wanted to see it and be part of the moment. And you know how I perceived one of the most glorious events in the universe? (sneering) With these ridiculous gelatinous orbs (gesturing to his eyes) in my skull! (disgusted) With eyes designed to perceive only a tiny fraction of the EM spectrum. With ears designed only to hear vibrations in the air. ... I DON'T WANT TO BE HUMAN! I want to see gamma rays! I want to hear X-rays! And I want to--I want to smell dark matter! Do you see the absurdity of what I am? ..."

A cylon

What She Confesses

Het Gild

"Maandag powerplate. Dinsdag BBB. Woensdag personal styling. Donderdag mental coaching. Vrijdag kapper, make-up en manicure. En in het weekend houdt u op elke gelegenheid het gepolijste peperdure lijf stokstijf, zodat de gespendeerde euro's er niet aanstonds weer afglijden."

Rafaela, in de weekendkrant

Goh ja, ik ken ze van nabij, de eerbare leden van het Gild der Gerateerde Schoonheidskoninginnen. Ontmoet ze geregeld, in lessen, douches en sauna's. En laat me - als wannabe - door hen ontmoedigen. Want ik héb het niet, de drive - en het ongetwijfeld riante budget - om te allen tijde proper gekapt, egaal gebruind, welgehydrateerd en retestrak door het leven te huppelen.

En dat benijd ik hen. Omdat ik wel van "afgetekend" hou - van geprononceerde sleutelbeenderen, strakke bovenarmen, vetpolsterloze knieën en een platte buik.

Maar het hoort niet hé, toegeven dat je dat echt mooi vindt en dat dun nu eenmaal beter afkleedt. Neen neen, we moeten kritisch blijven! En ook een beetje leedvermaak voelen. Met hen die bovenmenselijke inspanningen leveren om me de frase “cuddling up to a piece of gristle” permanent in het geheugen te prenten.

't Loopt niet los

Tweede poging in het "ik ga weer lopen" plan. Vrijdag had ik nog met een aantal lopers gekletst en ook toen werd het me duidelijk: half februari is een late start als je het voorjaar volgens de loopkalender ziet.

Coté Rozebroeken dus, voor een dikke 45 minuten. De iPod plat (zucht), slip met een onaangenaam bir effect en weinig vorm. Het duurde erg lang - zeker 15' - eer mijn benen voldoende los gelopen waren om de gebruikelijke kadans aan te nemen.

En net als vorige week ergerde ik me wild aan de brokken steen (grof grind?) op de paden. Alle 'Track' en 'Map My Runs' ten spijt, ga ik ik nog steeds zonder plan lopen en dan is het fijn als de gekende routes beloopbaar zijn.

Wiens idee de keien waren, weet ik niet, maar het asbestpuin indertijd liep absoluut zachter. "Prettige" wildernis, my ass!

Hjem med Trond og Viggo

Hmm. Meestal kijk ik er niet eens meer naar, naar de "betere" detective series op Canvas. Ik hou er wel van en ze zijn vaak zeer goed, maar 't is een kwestie van prioriteiten.

Vorige week botste ik echter op Varg Veum en ik vrees dat ik voor de zesdelige reeks verloren ben.

Héhé, zo leuk, proberen om te verstaan wat ze zeggen (zonder ondertitels: vrij weinig). De scenario's zijn ook niet ergerlijk (effe rustig ademhalen, de tirade over het schijtniveau van Witse laten voorbijgaan). En de acteurs, hmm, die doen het geloofwaardig.

Denk niet dat de donkere Scandinavische winters me goed zouden doen. Maar Vikings - zij die spreken zonder hun mond echt open te doen - daarentegen ...

Balance in the Force

Positieve, onverdeelde aandacht krijgen, is een helende ervaring.

No future

Zaterdagmiddag, schitterend weer. Ben een beetje moe en vraag me af of ik de beloofde trip met zoonlief tot morgen zou uitstellen. In bed zitten met de mac op schoot is een rustiger alternatief. Er ligt een pak DVD's met films en series te wachten. Plus de weekendkrant, een stapel tijdschriften, een paar boeken waar ik heel traag in vorder en wat pdfs. En dan had ik het nog niet over de coaching huistaken, die ik al de hele week overal met me mee heb. Omdat ik ze niet ingevuld krijg.

Op zich is dat vreemd, want het valt me eigenlijk niet moeilijk om vragenlijsten in te vullen. Maar deze keer gaat het over toekomstperspectieven, in eerste instantie op professioneel gebied. U kent ze misschien, die vragen als "waar denkt u over 5 jaar te staan?" en "wat hoopt u op uw tachtigste achter de rug te hebben?". Tenenkrullend, vind ik ze. Tot ik erbij stilsta en me realiseer dat ik geen idee heb. (Heeft u dat ook? Moet dat nu, dat lange termijn geplan?)

Mijn einder reikt tot de volgende lange schoolvakantie. So what...

Ergens daagt het me wel dat er een heleboel resistentie mee gemoeid is. Sinds 3 jaar geleden - ja toen - heb ik ongehoord veel on hold gezet. "Vanaf hier kan het enkel beter gaan", schreef ik toen hoopvol. Me niet realiserend dat acceptatie niet mijn sterkste punt is.

Het gaat niet weg, dat weet ik nu. ADHD is een bio-neurologische aandoening; een chronisch probleem. Een probleem dat ik - zeker op dit moment - behoorlijk actief aanpak. Opdat het leven leefbaarder zou zijn. Fijn! Maar naar de toekomst toe, kan en wil ik het niet incalculeren. Dus is er alweer effe geen toekomst. Zoveel makkelijker. Niemand vraagt erom. En ik word er niet mee geconfronteerd, met de noodzaak om zware knopen door te hakken.

Gisterenmiddag ben ik - omdat ik in de buurt was - een dik uur in de wachtkamer van mijn shrink gaan zitten. Om er te denken & te schrijven. Het heeft geholpen. 't Is niet dat ik eruit ben nu, en die idiote toekomstscenario's fluitend in kan vullen. Maar het daagt me toch dat de zaken voor mij uitschuiven niet kan blijven duren.

Héhé, zal ik wat GTD stuff lezen nu?

Lang Leve Gent Blogt!

Ondanks de eindeweekse vermoeidheid heb ik me in mijn tienerbroek gehesen om in Au Bain te gaan feesten, met de Gentse - en buitenlandse - bloggers en hun gevolg.
En ook al had ik graag wat meer gedanst, het heeft me deugd gedaan om het virtuele leven even aan de kant te zetten.

Lang Leve Gent Blogt!

Where's them other mice gone?

Great lies to tell employees

Ze hebben het natuurlijk verknald met die tekst eronder. Maar als ik die er nu afknip en alleen het bovenste in mijn handouts plak, zouden ze het door hebben?

Choices

U bent hier: Home > Voorzieningen > Sport > 6e Personeelssportnamiddag 16 april 2009 

All Bets Are On!

(except for those who have administrator privileges on baltar, valerii, adama or thrace)

Dat belooft ...

Oef!

Het stond in de Glamour ... dus euh ... 't zal wel waar zijn zekerst?

Ha!

Tiens, ik ken Karen van op het werk en "Fashion is not all there is.Yeah, right" (die me door een vriend werd aangeraden) lees ik al maanden. Tot vijf minuten geleden wist niks van de link tussen beiden af. Tiens tiens. Waar girlgeekdinnerarrangementen al niet goed voor zijn...

De Lijdzame Cliènt

Om stipt 14u was ik er binnen. Om 16u werd mijn haar geknipt.

Mij 2 uur in stilte (euh, neen, met een bonkende beat op de achtergrond) bezighouden zonder leesvoer is een klus. Het lukt me hoor. Maar tegen dat ze er eindelijk aan begon, en ik al een heel alleenstaande-moeders-leed gesprek tussen haar collega en de naast mij geïnstalleerde, van licht platina extensions voorziene oranjebruine blondine mét aangekleed schoothondje (I kid you not!) achter de rug had, kon het me begot niet schelen wat ze nog met mijn haar deed.

Zucht.

Vriendelijk was ze wel. Ze complimenteerde me met mijn haarkleur en werkte snel maar rustig. Afrekenen ging minder. Het duurde wel twee minuten voor ze de conditioner bij de 18 euro had geteld (eerst fout, dan goed) en nog heb ik het idee dat het meisje aan de wastafel niet 5 maar 4 euro vermeldde, toen ze me vroeg of die erop mocht.

Het resultaat: een hippe carré met bangs. Het probleem is dat ik niet hip wil zijn.

De vorige keer (elders, véél duurder) knipte de mevrouw ultra klassiek en kreeg ik weken nadien nog complimentjes.

De keer daarvoor - bij De Cliènt, ook met Flairbon - was ik redelijk content. Ik had toen wel leesvoer. En toen knipte iemand anders.

Toen ik buitenkwam, regende het. En neen, ik had mijn oranje anorak niet aan, omdat ik niet als debiel wil overkomen als ik zo'n zaak binnenstap. Direct een natte kop dus. Haha.

En na de snel-snel boodschappen en het afhalen van de kids bemerkte ik dat ik mijn enige echte klus voor de dag, een brief in de bus gaan steken, gewoon geheel vergeten ben.

Straks weer naar buiten dus. Mijn gat is toch nog nat.

Felix Gaeta, who would have thought ...

Ha! De derde poging is gelukt. Ik heb "The Oath" gezien.

En ja in de States zitten ze alweer een aflevering verder. En het is niet slim om ernaar te googlen. Maar ik ben nieuwsgieriger dan ik slim ben.

Voor de romantici: in deze aflevering wordt er flink gekust. :-))

Google.com heeft een schoner strand

Geheel per toeval via een tweet google.com/ig aangeklikt, om vervolgens te zien dat die er anders (beter!) uitziet dan mijn gebookmarkte voordeur google.be/ig. Tiens.

.com

.be

Modern Proverbs

via bnox

Hey how bout you come over and I'll grant you root access

Dat de Most Cute Male Geek wegens "nogal jong" niet aan mij besteed is, tot daar. 

De nerdpickuplines however, daar heb ik al smakelijk om gelachen.

• sudo if ur good
  
• I don't know if you're in my range, but I'd sure like to take you home to my domain.
  
• On a scale of one to ten, you're a buffer overflow
  
• You’re the largest word in my tweet cloud
  
• I had no alt but to lose ctrl over you
  
• Let's get the bottom layer of the OSI model
  
• Want to balance my load? 
  
• Whoa - you're like, Elf hot 
  
• Are you a sorceress? Because I could have sworn you just cast a growth spell on my staff.
  

What Did Dee See?

Vooraleer ik opnieuw ga kijken, de Battlestar Wiki consulteer en tal van fora uitpluis, toch één woordje over "Sometimes a great notion". Wow!

De kleur van de beelden op aarde! De explosie van kleuren op het moment dat Chief Tyrol de muur aanraakt! En dan heb ik het nog niet over het verhaal.

Oh my, wanneer Kara haar Viper vindt. En Leoben's reactie.

En wat is het dat Dee zo ver krijgt dat ze een kogel door haar kop jaagt? Ergens vermoed ik dat het niet (enkel) is omdat ze denkt dat ze een cylon is.

Wiens foto's zitten er in het medaillon?

Vragen.Vragen Vragen.

All right, Lieutenant, it's your ball. Run with it.

Eindelijk, eindelijk BSG Razor gezien. Blij dat ik dit "tussendoortje" zag. Vond het best ok.

Op dit ene stuk na: "Husker" Adama valt - letterlijk en nogal potsierlijk - uit de lucht, samen met een Classic Cylon Centurion (inderdaad: the original toaster). En geen vijf minuten later steekt hij domweg zijn arm in een rebirthing tank.

Komaan hé mensen. Dat was er lichtelijk over. Het vallen was lachwekkend. En wie oh wie steekt er zomaar zijn arm in een vat vol smurrie? I wonder.

Maar kom, Sometimes a great notion en volgenden liggen klaar. Yum Yum Yum!

INFJ

Zelftests: I love 'em, als het voor de lol is. Test invullen voor andere doeleinden hangt me snel de keel uit. Vooral omdat het meestal dezelfde pakken papier zijn die de revue passeren. Want alle peuten testen met dezelfde testen, niet?

Jung & Myers-Briggs herinner ik me vaagweg. Het was in ieder geval lang geleden dat ik de test deed en ik kon me geen resultaten meer voor de geest halen. Maar nu ik hem moest invullen - online zelfs - ben ik er toch eens over aan het lezen (zo ben ik dan weer).

Mijn MBTI resultaat is het volgende:

Introversion: 33, iNtuition 66, Feeling 38 , Judging 33.

Een INFJ dus. Bladzijden en bladzijden uitleg kwam ik al tegen, waar ik vooral dit uit distilleer: "INFJs, making up an estimated 1% of all people, are the most rare type ". Hoe komt het dat dat me niks verwondert?

Een paar Googlepagina's verder wordt het grappig. Héhé, ik ben niet alleen! Meer nog, er zijn hier een paar INFJ's in de buurt ! Michel, of all people, en ook Sara ! Het kan niet op!

Zullen we een Facebook groep oprichten? Huh?

For You, Paddy Fox

Sinds een paar dagen luister ik naar Springsteen op de nieuwe iPod. En bemerk ik, dat de teksten van toen er nog altijd ingebeiteld zitten, in dat slechte geheugen van mij. Al heel lang. En aan Springsteen, daar hangt een verhaal aan vast.

'k Was een jaar of 14, toen we met de jonggidsen in Sint-Joris-Weert kampeerden. 's Nachts sloop er iemand op het Kluisdomein rond die in tenten binnendrong en de slapenden aanraakte. Heel erg scary! Onze leiding was waakzaam en liep rondes, samen met de andere kamperenden op De Kluis. Zo kwam het, dat we verbroederden met een scoutsgroep uit Dublin. Jongens die wel erg lightweight kampeerden en 's morgens met water bereide porridge aten.

Een van die jongens, een leider van een jaar of 20, heette Paddy Fox. Hij speelde gitaar en zong Springsteen, waar hij een groot fan van was. Had donkere krullen, groene ogen en was niet al te groot. Zijn vrienden zeiden dat hij erg op Springsteen leek. Ik had er geen gedacht van. Maar had wel een hele zware crush op hem. Zo erg, dat ik me niks aantrok van mijn ouders, die stonden te kijken hoe hij me zoende, in de ferry terminal. (En neem het van mij aan: tongzoenen behoorde volgens hen niet tot het takenpakket van hun veertienjarige.)

Hij op weg naar huis, ik op weg naar een talenkamp. Hij nam een ferry eerder. En ook al kwam ik in de daaropvolgende jaren meerder keren in Dublin - op bezoek bij andere scouts - Paddy heb ik nooit meer weergezien.

Door hem kocht ik mijn eerste Springsteen LP. The River was nog niet eens uit. En toen die eraan kwam, kende ik Greetings From Asbury Park, Born To Run en Darkness on the Edge of Town al compleet van buiten. En snapte ik waarom zijn vrienden dat zeiden. Helemaal Bruce in zijn jonge jaren.

© Terry O’Neill

Keuzes

Iedere volwassene (en zeker die met kinderen) wordt ermee geconfronteerd: keuzes die gemaakt moeten worden voor welzijn en toekomst. Bij ons begon het met een adoptiebureau en volgden - in willekeurige volgorde - een crèche, een methodeschool, een revalidatiecentrum, een bijzondere school, en wat dokters, therapeuten en coaches.

Geen paniek: met ons en de kids is alles OK. Maar het zijn gewoon van die dingen die je tegenkomt. En dat kiezen, dat neemt tijd in beslag. Soms veel tijd. Want je wilt het beste. Je gaat dus kijken en luisteren, je wikt en weegt en beslist dan. Soms vind je niet precies wat je zoekt. Bots je op wachttijden of wachtlijsten. Komt er een hele hoop wrevel bij te pas.

En soms loop het helemaal mis. Omdat je geen keuzes meer kunt maken. Omdat er om één of andere reden geen onmiddellijke oplossing kan komen, ook al is die heel erg nodig. Wij hebben er - gelukkig - geen ervaring mee, maar we weten dat zulks gebeurt.

Wat ik vandaag bij Lien las, is schrijnend. Het lijkt moeilijk te geloven, maar sommige mensen worden nog altijd uit de boot geduwd.

't is een groentje

Van early Valentines gesproken. Vorig weekend kreeg ik dit cadeau. Een groentje! 8 gig en hij past bij de nieuwe muts. Is nog halfleeg en zonder passend hoesje ('k twitterde verkeerdelijk dat het om een 3rd generation ging), maar dat komt eraan. Ben content. Zo mooi dat ik er de hele tijd zou naar kijken (euh, en luisteren, dat ook).

Normalcy

Gisteren, op Canvas: How Mad Are You? Heb jammer genoeg maar een deel van de eerste aflevering gezien en zal proberen om die toch es helemaal mee te pikken. Maar vond het wel boeiend. Een aanrader. Zeker in dagen als deze waar mensen weer aan het schreeuwen gaan dat psychiaters wel wat sneller zouden mogen colloceren.

Druk druk druk

Op een geheel andere manier dan vorige week, toen iedereen in huis een smeet griep had, maar toch: ik heb deze week weer véél om handen. Het komt er niet van om te schrijven. Zelfs nauwelijks om te lezen. Eén fijn vooruitzicht wel voor de komende maand is dat er gefuifd zal worden! Wekelijks zelfs. Kan het me ternauwernood voorstellen want ik ben in geen eeuwigheid uit geweest.

Heb zelfs nog geen babysit voor donderdag.
Maar eerst ga ik spinnen.
Nu!

I get my kicks above the waistline, sunshine

In de auto met een "nieuwe" - soundtrack: Chess. Want die kreeg ik deze ochtend toegestopt. Zomaar.

Denk niet dat ik dit ooit helemaal hoorde. Laat staan dat ik de musical zag. In '84 was Abba echt niet meer mijn ding.



Voila, de clip. Nooit echt meer goed bekeken sinds de 80's. Pas nu zie ik hoe goed Murray op zijn broertje lijkt. U weet wel: my hero librarian, die man het lijstje haalde.

Everywhere

It's nice to have friends online, I guess.

The West Wing

Dochter is één en al excitement over de inauguratie. Bekeek het volledige pre-inaugurele concert van zondagavond en blijft maar vragen stellen. Het feit dat Obama's dochters Malia Ann en Sasha ongeveer even oud zijn als zij en haar broer spreekt enorm tot de verbeelding. Hoe het daar zou zijn, in dat Witte Huis, is het onderwerp van menig gesprek.

Ook deze middag aan tafel. We bladerden door de krant en bekeken de daar in afgedrukte plattegrond van het Witte Huis.

En toen bedacht ik me dat ik het hele eerste seizoen van The West Wing staan heb. En hebben we samen een aflevering bekeken, om eens een gedacht te hebben van hoe dat daar nu is.

We tellen af naar de eedaflegging, straks op tv.

Me so corny

Net na de erge kou kreeg ik een eigen muziekmuts cadeau, vakkundig gekozen door hubby, in kleuren die mijn goedkeuring wegdragen. Dus fiets ik nu rond met een audio beanie, wat handig maar ook goed warm is. En moet ik nu wennen aan hat hair. Schrok me deze week al rot toen ik op het werk een spiegel passeerde.

links die van hubby, rechts die van mij

En wat liet ik net op de geleende ipod zwieren?
One Night Only! 't Is dus disco en ballad time, met als all time favorite deze klepper:

"And the message is clear
This could be the year for the real thing"

Too much fiction

Sommige dagen duren echt lang. Dat overkomt me niet vaak.

De fietstocht naar het werk deze ochtend was een halve zwempartij. Alles mocht op de chauffage - ja, ik had reservespullen bij.

En dan weer thuis. Dochter is ziekjes en het is effe puzzelen om zo veel mogelijk bij haar te zijn.

Een paar uur breiend voor Louis Louise, snel in de auto naar Latem en terug, aan tafel en nadien wat rondgelummeld online. En later Mr & Mrs Smith.

Het kruipt in de kleren, dat rustig binnenblijven. Ik had dat gisteren al gedaan en nu voel ik de gevolgen.

Klaarwakker en helder. Heb zin om nog van alles te doen. Om uit te gaan. Uit te breken. Om te dansen. Zelfs om met mensen te praten.

Kijk, op dagen als deze ben ik blij dat ik inzie dat ik niet al te enthousiast moet gaan worden. Mail Goggles heb ik niet nodig, ik stop mezelf wel - as always. Maar de goesting om eens iets compleet debiels te doen is gewoon groot.

Zal ik nog maar wat zever op Facebook posten? Tja. Sublimering: ik word er nog héél goed in, watch me.

Goe bezig!

1. ADHD coaching gestart - check
2. voedings coaching gestart - check
3. loopbaan coaching gestart - check
4. praatsessie met shrink gehad - check

En wat nu? Huh?

Kuruma banare?

Ware het niet dat er boodschappen in bulk worden gedaan en dat er vaak naar concerten gereden wordt, dan was er hier al lang geen auto meer in huis. Die die er is - onze gele "soepkamionet" a.k.a. "de rijdende vuilbak", is een voertuig in de strikte zin van het woord. En da's alles wat een auto ooit kan zijn. Voor mij toch.

Een status kar? Nooit gesnapt. Koppels met elk een auto? Tja, dat moeten dan firmawagens zijn. Arme mensen die niks anders kunnen dan veel in de file staan.

Met garagisten naast de deur zie ik hier van alles aan en af rijden. Blinkende bolides. Met kerels, die me keer op keer aan Shania Twain doen denken.

Plus: al dat autosalon gedoe van de laatste dagen irriteert mij.

Doe mij maar kuruma banare. I agree: having a car is so 20th century.

Picture in a magazine

Tiens tiens, zie nu :
In de Flair van deze week, op pagina 3, vriendin Djenab als "Lezeres wordt covergirl".
In de Humo van deze week, op pagina 5, schoonbroer mét rode toga in "Het gat van de wereld".
Who's next?

Coached and planning

Tadaa! Het nieuwe jaar is ingezet, met voornemens en coaching. Afspraken en plannen dus. En op een paar dagen tijd kwamen er twee "oudjes" in beeld - zo van die plekken waar ik een account heb waar ik niet meer naar omkeek. Maar zie: Remember the Milk heeft een Google (calendar & mail) integratie. En ik heb vandaag bij toeval 43 things herontdekt.

I am ... quite original

I took the 43 Things Personality Quiz and found out I'm a Self-Knowing Lifelong Learning Health Nut

Also found this sentence above the "Cut and paste this code to put on your blog": "0% of the 58538 people who have taken this quiz are like you."

It seems my originality is not exceptional though ;-)

On my to do list:

• Practice forgiveness
• Find my purpose in life
• Quiet my mind
• Take a leap of faith

Ambulance

Toen ik gisteren aan de zogenaamde "kom" aan het eind van de Watersportbaan mensen op het ijs zag lopen (en fietsen!), zei ik tegen zoon op de achterbank: "Let maar op, straks zakken die erdoor, je zal de ambulance subiet wel horen". 

En ja hoor, 10 minuten later hoorden we de ambulance al vlakbij. Nu ja, er is daar natuurlijk ook een hospitaal in de buurt.  Maar toch: ik hoop maar dat die daar in het midden er niet door gezakt zijn.

Feeling hot hot hot!

Het verwondert me eigenlijk niks, maar toch vond ik het niet zo leuk om vandaag zowat overal half misselijk te worden van de warmte. Neen, ik had geen extra dikke kleren aan. Iedereen had gewoon de chauffage op het absolute maximum gezet, met bikini temperaturen tot gevolg... Misschien moet ik morgen gewoon in een pareo de deur uit.

Verder verwonderde ik me over het volgende bericht, dat me gisteren én vandaag in De Morgen (thuis), De Metro (werk), Het Laatste Nieuws (Kantine GRS) en links en rechts online in het oog sprong: "Bijna 1 op 10 van de Vlamingen, of 8 procent, zegt dat hij of zij geen vrienden heeft. "

Het is iets wat ik ook wel eens durf te beweren (da's natuurlijk niet lief ten opzichte van die 107 makkers op Facebook, om nog maar te zwijgen van al die anderen in andere sociale netwerken waar ik al dan niet virtueel deel van uitmaak). En misschien bedoelen die mensen het ook niet helemaal letterlijk, maar meer zo van: ik kan niet direct iemand bedenken waar ik naar toe zou gaan om bij uit te huilen of zo (gesteld dat ik dat nu in mij zou hebben) of er is niemand om mee te praten als ik ergens mee zit (maar ook daar vrees ik dat het eerder zo is dat ik eigenlijk feitelijk voor de dooie dood met niemand wil gaan praten die er niet voor betaald wordt).

Zeggen dat je geen vrienden hebt is vast niet hetzelfde als geen vrienden hebben. En weinig vrienden hebben, wat zou dat zeggen?

Kijk nu: de Flairtest van deze week schept onmiddelijk klaarheid. "Hoe onafhankelijk ben je echt?", is de vraag. Dat antwoord ... ik had het kunnen weten...

Tjonge, als onafhankelijkheid een badge zou zijn, zou jij 'm op je mouw genaaid hebben. Voor jou is het echt een erepunt om ten alle tijde onafhankelijk te zijn. Dit maakt je natuurlijk sterk maar kan je ook eenzaam maken. Vergeet niet naar anderen te luisteren en durf ook eens hulp te accepteren. Niet omdat jij het anders niet haalt maar om de ander het plezier te gunnen samen met jou iets te doen.

Twelfth night

Onze koning is met 2 kornuiten, eveneens als koning vermomd, de buurt aan het opvrolijken. Met een echte ster op een stok. Een samba bal ter begeleiding van hun gezangen. En een cadeauzakje en een gouden pralinedoosje voor de centen en de snoep.

Dochter is tegen wil en dank naar de muziekschool. Met de fiets. Ik reed mee en koelde weer af.

En nu ik ga mezelf bijeenrapen voor de eerste spinning van het jaar. 't Zal zeer doen, vrees ik.

Back to where we started

Een nieuw jaar en we gaan er nog maar eens een lap op geven zie. Met Kolberg & Nadeau op schoot. En met twee nieuwe coaches die me hopelijk structuur, strategieën en steun zullen brengen. Enthoesiast ben ik al lang niet meer. 't Is een beetje erop of eronder nu.

De constante angst waar ik al weken mee rondloop weegt zwaar door. Ik ben niet graag zo.

Misschien heb ik weet van honderd dingen die er verandering in kunnen brengen. Maar ik slaag er niet in om er ook maar één uit te voeren omdat ik van de ene angstaanval in de andere tuimel.

't Is een vicieuze cirkel.

Pick Yourself Back Up!

Feeling down? Haha, punt 7, dat vind ik een goeie zeg. ROTFLOL.

Verbouwingen in zicht?

Hoor ik het goed?

Gaan we er in 2009 werk van maken? Van het dak, de ramen en de garagepoort? Van plannen maken voor de keuken, de badkamer en het kot?

Het kan wat vreemd lijken, maar verbouwingen, da's iets waar ik naar uitzie.

Ervaringsdeskundigen: ik weet u binnenkort te vinden!

Nothing ever feels right

Het is niet altijd zo. Het is ook niet altijd zo geweest. Maar in de voorbije dagen - weken eigenlijk - kan ik niet echt een moment terugvinden waar er sprake was van enig "goed gevoel".

Leven gaat moeizaam en is pijnlijk. 'k Ben een bron van ergernis voor mijn huisgenoten en mezelf. En ik kan niet uitleggen wat er mis is. Want ik weet het niet. Geraak er niet uit, terwijl ik niks liever zou willen.

Where has all the fun gone?

Aunty Entity

Out of the ruins
Out from the wreckage
Can't make the same mistake this time
We are the children
The last generation
We are the ones they left behind
And I wonder when we are ever gonna change
Living under the fear, till nothing else remains

We don't need another hero
We don't need to know the way home
All we want is life beyond
Thunderdome

Ik heb de angst voor de bom meegemaakt. The day after was echt. Tsjernobyl, 26 april 1986, was reëel.

Ik heb me indertijd jarenlang afgevraagd welk recht op overleven ik had, als filologie studente. Geen, was de conclusie, want ik kon niks.

Tja, ik heb er heel wat gezien, van die films en series. En blijf ze boeiend vinden. Zeg nu zelf, een beschaving om zeep helpen en heropbouwen: da's een prachtgegeven.

Moet nodig naar es Wall-E kijken...

Chemistry!

Feeds lezen is fun. Heel erg fun. Feeds brengen nieuws van wie je nieuws wilt horen. En dat nieuws is dus gegarandeerd interessant.

Daarnet botste ik op Clo's LeWeb impressies en het leek me wel wat om die test op Chemistry.com te proberen.


Rap een mailadres aangemaakt en toen zo waarheidsgetrouw mogelijk (ik ben niet echt op zoek, neen) alle vragen ingevuld.En dit kwam eruit. Een kwart van elks. Tiens Tiens.

"Characteristics of all four personality types can be found within each of us, but there is almost always one personality type that is dominant. We call this the major personality type."

Aha. No such thing here ;-)

Fluff, or the lack thereof

Het moet worden gezegd: sinds enige tijd ben ik verstoken van enige luchtigheid in mijn dagelijkse leven. Mijn buurman is er vandoor en er is niemand meer die de Flair voor mij becommentarieert of funny filmkes - al dan niet met schattige poesjes - aan mij toont. Vorig weekend voelde ik zelfs nostalgie toen ik op een ouwe Buffy episode botste. Waar is de tijd dat ik fun had gebleven?

Pfft. Dit is geen lollige periode, zoveel is duidelijk. Ik ben te serieus bezig. Moet nodig effe in vrolijke nonsens duiken.

Daarom ben ik met verse moed begonnen aan het inhalen van enige "weken van LouisLouise", net als "Sara" indertijd een geweldige tijdsvulling als het te laat wordt om nog aan een film te beginnen. Deze telenovella bekijk ik echter zonder snel vooruitspoelen. De verhaallijnen zijn gelijk iets beter in evenwicht (bij "Sara" bekeek ik enkel scènes met Sara en/of Britt) en omdat het in hometown Gent gefilmd is, zie ik ook graag de buitenshots, die trouwens nogal onrealistisch gemonteerd zijn.

Twintig keer hetzelfde tussenshot op de Hagelandkaai. (Voor de goedkoop?) Tegenrichting rijden op de Visserij. Straten die niet op elkaar volgen. Jaja, het is onnozel, maar ik heb ook lang met een half oog meegekeken naar "Flikken" om zo rap mogelijk te kunnen zeggen "hé, dat is daar, allé, zie je het, in die straat!"

"LouisLouise" is net als "Sara" fijne flauwekul, met dat verschil dat de love interest van de protagonist(e) me meer zint. Véél meer dan die duffe kwiet van Sara. Den Thomas heeft wel rugby oren, maar voor de rest mag hij er zijn. Ik kijk dus vol verwachting uit naar de kus.

Et voila, ik maak bij deze deel uit van de horde mensen die hun contentement halen uit het wel en wee van soap karakters. Niet dat ik nu op Facebook vriendin van Louise De Roover zal worden. Of postvat op de Visserij in de hoop dat Thomas buitenkomt. Net niet ;-)

Ik eb tijd

Na de les naar de kapper, kids aan de schoolpoort gehaald en naar huis. En dan naar het Pand voor het Happy UGent Hour. Mixed and mingled. 't Viel wel mee, ook al had ik effe een dip. Maar kom, ondertussen zit het erop. Ik ben met vakantie nu.

Tijd om te schrijven, yay! Tijd voor alles wat op een "to do" lijst stond. Tijd om na te denken over alle crazy verhalen van de laatste tijd. Tijd voor de peuten in mijn leven. Tijd om te beslissen over later. Tijd om te slapen ook.

En weet ge wat? Dat Antwerps dat ik these days op de gang hoor wekt nostalgie en associaties op. Geen idee waarom. Maar deze is een mooie ...

Wees blij met wat je hebt.

Ben nog alle zagerig de laatste tijd. Online toch. Gewoon, niet content over de dagelijkse gang van zaken. Maar ook al zaag ik over toestanden en mensen die op mijn zenuwen werken, toch blijf ik zelf de grootste bron van ergernis. Omdat ik me bedenk dat ik mijn mond niet open doe wanneer het erop aankomt. Omdat ik nog altijd te koppig ben om toe te geven dat doen wat ik wil doen geen evidentie is. Omdat ik mezelf verantwoordelijk acht voor van alles en nog wat. En dan zeer ongelukkig word omdat niks ooit vlotjes loopt. I'm an ass. I know.

Terwijl ik in andere contexten echt wel relaxed en tevreden ben. Want na de Sint volgt onze jarige - een heel weekend feesten thuis - en 't is bijna kerstvakantie! En op die paar familiebijeenkomsten na, is er nog helemaal niks gepland. Héhé.

Tja, 'tis the season.

Seminar in 't seminarie

Yup, het was behoorlijk interessant deze middag. 't Is alleen - keer op keer - verwonderlijk hoe GROOOOT die webteams elders wel zijn.

Oh my!

Met echte managers met kostuums aan en projectleiders en zo.

Amazing!

Soms heb ik best zin in websites bouwen. Maar niet al te vaak meer.

LingonBerry Cola

en Kötbullar natuurlijk

SOS (Stress Onderpresteren Spanning)

Wakker geworden met de nasmaak van een zware nachtmerrie, door de medicatie heen. Oh oh. Not good.

Een goed jaar op een andere plek, op halve kracht - tijd om te evalueren. Tijd om de mijnen (thuis) en mijn (flink uitgedunde) hulpverleners uit te nodigen om eens mee te kijken of dit nu wel de oplossing is die we in gedachten hadden. 

Fact: ik ben van het soort dat aanmoddert tot de boel ontploft. 

Omdat ik enerzijds zo vol goede moed zit dat ik erin blijf geloven dat het allemaal wel zal loslopen. Hey, ik heb deze klus ooit eerder geklaard! Maar daarbij vergeet ik conveniently dat het me bloed, zweet en tranen gekost heeft. En dat ik niet noodzakelijk tevreden was over het resultaat. Om nog te zwijgen van alle psychofarmaca die ik onderwijl in mijn kas sloeg. 

Ik ontken zo lang mogelijk dat dingen niet naar wens lopen. Omdat ik er liefst met niemand over wil praten. Da's niet mijn stijl. Ik hou mijn kop. Echt wel!

Jammeren, da's voor op deze blog. Hier kan ik generiek geweeklaag loslaten op al wie het wil weten. Tegen wie het dient te weten, zwijg ik. Want zeg nu zelf: het is niet lollig om te moeten zeggen dat je wel een consistente indruk maakt maar daarom nog niet behoorlijk functioneert.