Net de tweede aflevering van Six Feet Under gezien en 'k ben er echt wel voor te vinden. Vind het eigenlijk niet jammer dat ik er nu pas aan begin. Het komt goed uit, meer nog: het is precies goed getimed: de Battlestar box was uit en Acht begon met het uitzenden van Six Feet Under, van het begin af aan! Joepie! Handig!
Familiehistories - think Soprano's - zijn altijd fun. Wel, euhm, als toeschouwer toch. Van op een veilige afstand. In fictie is disfunctioneel essentieel. En de cast is schitterend! Het valt me op dat de familieleden echt op elkaar lijken. Rossig blonde bleke mensen. Het soort dat ik niet echt aantrekkelijk vind, omdat het te herkenbaar is. Michael C. Hall - een stuk bleker dan in Dexter - speelt hier de uptighte broer. De man die zijn affaire met een zwarte flik wegmoffelt omdat hij zelf ternauwernood aanvaardt dat ie gay is. Met een losbol van een broer, een zusje dat graag experimenteert en een moeder die flipt over haar affaire met de coiffeur denkt hij dat de hele verantwoordelijkheid voor het familiebedrijf onmiskenbaar bij hem komt te liggen. Ocharme.
Verder keek ik ook naar Dollhouse, waar de slechte "active" Alpha wel heel driest te werk ging. De aflevering van vorige week vond ik nog erg goed. Deze keer had ik het moeilijk: Alan Tudyk is gewoon geen geloofwaardige slechterik. Ook al loopt ie er reuze gespierd bij, I don't buy it. Te zacht, te lief, te bleek, te rossig. Hoban "Wash" Washburne: ja. Een schildknaap: ja. De schizofrene Alpha met 48 persoonlijkheden: NEEN. Ondanks de gesmaakte aanwezigheid van Mark "Romo Lampkin" Sheppard - nog een BSG crossover - was ik er gelijk niet meer zeker van, dat Whedon hier iets onvergetelijks neerzet. Jammer.
zondag 10 januari 2010
Now run!
Voila, ik heb deze week mijn best gedaan: 25,92 km gelopen, in 4 keer, goed voor een totaal van 2u en 45 minuten. Plus een les Spinning Boost (een dikke 45 minuten), twee keer een kwartier roeien op de zeer fijn echt aanvoelende want klotsende Fluid Rowing Ergometer en ook nog wat gesukkel op zo'n stairmaster steptoestel.
Voor het lopen heb ik een programma, of liever: twee programma's, omdat ik nog experimenteer met zulks. NikePlus lag het meest voor de hand omdat ik mijn loopjes al registreerde. Bij de "coach" daar koos ik voor het 10K programma; het duurt 12 weken en stuurt je 4 tot 5 keer per week de baan op.
Het NikePlus schema werkt met een afstand per keer; aan het begin van de week start je met een kleine 4 km en dan komt er elke keer wat bij, tot het eind van de week. Wel stom dat ze de coaching niet in kilometers maar in miles opstellen, zodat je rare afstanden moet lopen. Zo kwam ik trouwens aan iets meer dan de door Nike vooropgestelde 25,72km.
Bij MyAsics, waar ik vroeger al programma's bekeek, ligt de nadruk op tijd: om op 25 april de Antwerp 10 miles te lopen, raden ze me aan om gedurende de komende 15 weken 5 keer per week te trainen. In de eerste en de tweede week is dat vier keer 35 minuten en 1 keer 75 minuten. In totaal 3u35min, bijna een uur meer dan de 2u45min die ik in de voorbije week liep.
Conclusie: het NikePlus programma is aanlokkelijk omwille van de te lopen kilometers. Ik heb ze gehaald, maar niet in vooropgestelde volgorde. En ik heb soms redelijk hard gelopen, om ze af te werken. Het MyAsics programma is lastiger om te volgen, maar beter, denk ik. Elke weekdag gedurende een dik half uur lopen, met een langere run in het weekend, is waarschijnlijk heel wat gezonder, maar je bent er langer mee bezig. Een ander punt van belang is dat ik bij MyAsics het lopen met een gerust hart eens door een andere cardioactiviteit kan vervangen. Misschien is dat niet zo'n slecht idee - voor de knietjes en zo.
En de planning? Dit lijkt me wel wat.
- 21 maart - 10 km - Dwars door Dendermonde
- 25 april - 10 miles - Antwerp 10 Miles
- 31 mei - 20 km - Brussel
- 10 oktober - 21,1 km- Brussels Half Marathon
dinsdag 5 januari 2010
I thought I wasn’t but I’m really hurting
Getver. De goeie voornemens en ambitieuze plannen zouden er moeten afspatten. Maar wacht eens: die zijn er niet.
Het is te koud en het is oppassen geblazen of je gaat onderuit. Dus wil dochter plots niet meer met de fiets naar school. Bedenk maar wat. Zoon ziet dat schoolgaan al helemaal niet meer zitten. Stemming in mineur, stressen aan de poort omdat de turnzak - die hij zorgvuldig inpakte - niet mee is. Op de terugweg naar huis scheurt het debiel dunne Delhaize zakje en mag ik tijdschrijft en brood met mijn vervriezende blote handen aan het stuur klemmen. En later, terug aan die schoolpoort, hoor ik dat zijn hartslagmeter/horloge op de eerste dag dat hij die droeg "verdwenen" is. Allemaal omdat hij na twee weken ontspannen & vrolijk thuis niet meer door had dat hij op school niks uit zijn handen mag leggen. Aaargh.
Het is te koud en het is oppassen geblazen of je gaat onderuit. Dus wil dochter plots niet meer met de fiets naar school. Bedenk maar wat. Zoon ziet dat schoolgaan al helemaal niet meer zitten. Stemming in mineur, stressen aan de poort omdat de turnzak - die hij zorgvuldig inpakte - niet mee is. Op de terugweg naar huis scheurt het debiel dunne Delhaize zakje en mag ik tijdschrijft en brood met mijn vervriezende blote handen aan het stuur klemmen. En later, terug aan die schoolpoort, hoor ik dat zijn hartslagmeter/horloge op de eerste dag dat hij die droeg "verdwenen" is. Allemaal omdat hij na twee weken ontspannen & vrolijk thuis niet meer door had dat hij op school niks uit zijn handen mag leggen. Aaargh.
Ik ben ontploft. Heb er genoeg van. Kan er niet meer tegen. Twee schooldagen, zo lang duurt het om mijn kind boos, ongelukkig en lastig te maken. Hij huilde zondagavond. Ik hield mijn hart vast. Bedacht ik me dat ik met even veel angst op de volgende schooldag wachtte. Neen, ik kan hem niet van school afhalen en hem zelf lesgeven, dat wéét ik wel. Het zou voor niemand goed zijn. Het kan alleen niet verder zo.
Het enige wat er op de planning staat is het huis grondig opkuisen en voorbereiden en voortdoen...
Het enige waar ik aan denk is dat ik me toch keer op keer feestelijk laat verneuken omdat ik mijn mond niet opentrek. En als anderen dat dan wel doen, hulp inroepen, dan kan ik daar zoooo kwaad om zijn. Want hey: ik stel het zonder!
Ik laat u met rust. Laat mij dan ook met rust. Doe uw werk. Maak het mij niet nodeloos lastig. OK?
I can’t behave
No it’s not the heathen in me
It’s just that I’ve been bleeding lately
Internally
Don’t turn to me
And I’ll bide my tongue, the torrid weapon
I could learn a useful lesson
What’s so great about the great depression?
Was it a blast for you?
Blasphemy
maandag 4 januari 2010
Modus Vivendi
Soms kan ik er niet zo goed tegen, tegen mensen. En dit jaar gaat het me gelijk niet af, de nieuwjaarswensen. Tja. An invisibility cloak would come in handy.
Het is gelijk dat ik er de energie niet voor heb. Of dat ik het weer verleerd ben, de "interactie". Want de vakantie, die was erg rustig. Op de gezinsleden, de buren en enige dichte familie - die ik ook al niet maandelijks zie of zo - heb ik eigenlijk met geen kat gecommuniceerd. Rustig zo.
Het is altijd zoeken bij mij. Tussen wat ik zou willen (even sociaal zijn als hubby) en wat ik verdraag (enkel hen die ik echt bij mij wil, en dan nog). Soms gaat het goed en doe ik mijn best. En soms zou ik liefst in een gat in de grond wegkruipen, weg van al die mensen. Brrr.
Het is gewoon lastig, in real life. Maar dat weet ik al lang. Ik moet constant schipperen. Draaglast tegen draagkracht afwegen.
Mocht ik meer dan 4 kruisjes kunnen zetten bij borderline symptomen, dan had ik een excuus. LOL.
Nu ja. Vertel mij niks over mensenkaters, ik weet er absoluut alles van.
Het is gelijk dat ik er de energie niet voor heb. Of dat ik het weer verleerd ben, de "interactie". Want de vakantie, die was erg rustig. Op de gezinsleden, de buren en enige dichte familie - die ik ook al niet maandelijks zie of zo - heb ik eigenlijk met geen kat gecommuniceerd. Rustig zo.
Het is altijd zoeken bij mij. Tussen wat ik zou willen (even sociaal zijn als hubby) en wat ik verdraag (enkel hen die ik echt bij mij wil, en dan nog). Soms gaat het goed en doe ik mijn best. En soms zou ik liefst in een gat in de grond wegkruipen, weg van al die mensen. Brrr.
Het is gewoon lastig, in real life. Maar dat weet ik al lang. Ik moet constant schipperen. Draaglast tegen draagkracht afwegen.
Mocht ik meer dan 4 kruisjes kunnen zetten bij borderline symptomen, dan had ik een excuus. LOL.
Nu ja. Vertel mij niks over mensenkaters, ik weet er absoluut alles van.
zondag 3 januari 2010
Doelloos is zinloos
Het is niet dat ik niet sport - het is alleen zo dat ik niet echt zwaar regelmatig bezig was in het vorige jaar. Er waren geregeld perioden dat er weinig - één keer in de week maar - werd gesport. Maar er waren net zo goed weken van 4 uur spinning en 10 km lopen. Dat ook.
Waar dit aan te wijten is? Euhm? Motivational issues zeker?
Wat de spinning betreft waren er zware motivational issues. Leraren komen en leraren gaan: ik spin al sinds 1998 en heb er dus al verschillende meegemaakt. Flauwe. Leuke. En héle leuke. Er zijn jaren geweest dat ik 3 keer per week naar een les ging - of twee keer per week 2 opeenvolgende lessen meepikte, omdat ze gewoon goed waren. Stevig. Oppeppend. In de voorbije twee jaar echter, heeft de spinning soap me af en toe zo erg gedegouteerd, dat ik gewoon geen zin had om me naar de les te slepen. Ok, ik ben gevoelig voor onderhuidse spanningen. Daarom ben ik geregeld naar een striding les gestapt. En ja, nu lijkt alles weer op zijn plooien te vallen. Maar ik mis hem, onze drill instructor, omdat die mens mij als geen ander kon motiveren. Om stevig door te doen. Grenzen te verleggen. Tegenwoordig, bij die nieuwe, zit ik naar de klok te kijken: nog zo lang, ha, nog zoveel minuten en ik mag hier weg.
En de spinning combo, mijn favoriet, met krachttraining na de cardio? In geen weken meer gehad. Gewoon omdat de helft van de lessen afgevoerd zijn. Het dinsdag-donderdag-zaterdag schema houdt voor mij geen steek meer. That's a fact.
Wat het lopen betreft heb ik gewoon geen plan. Ik loop wanneer het me uitkomt. En ook al ben ik geregistreerd bij MyAsics, MapMyRun en Nike+, in de praktijk loop ik gewoon een basic workout "now playing", zonder doelstelling whatsoever. Which is kinda stupid, I know.
Wat yoga en Pilates betreffen is 2009 een zeer kalm jaar geweest. Ik raakte niet naar de les. Of er was geen les op een moment dat ik er heen kon. Op die week Hot Yoga na, bleef het bij plannen maken. Waar niks van in huis kwam.
Thuis sporten: het zou moeten lukken. Materiaal genoeg. Zeg nu zelf: een dvdtje opzetten met een yoga of Pilates les, wat is daar nu moeilijk aan? Of een uurtje fietsen, da's ook geen kunst. De ergometer - met uitgebreide programmeermogelijkheden - verhuist al jaren van kamer naar kamer. Omdat ik uit ervaring leerde dat als ik er eens 5 minuten op zit, ze gegarandeerd naast mij komen staan om mij te ambeteren met om het even wat.
Ziet u de bui al hangen?
Jaja, ik heb een boek gekocht: "Gezond van start met Marathon man". En ook al behoor ik niet tot het Factor 100 doelpubliek, toch hecht ik belang aan het volgende:
Dat is precies wat er bij mij ontbreekt. Dus dacht ik: een nieuw jaar, een nieuw sportschema? Mét een doel?
Mocht ik nu die NikePlus eens deftig volgen? Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik zo'n Coach Programme op de iPod moet zetten. Maar wat ik al wél weet is dat ik in februari en maart naar alle waarschijnlijkheid 3 avonden per week aan de Blaarmeersen zal doorbrengen. Tijd zat om te lopen dus.
En zou anderhalf uur Power Yoga op maandagavond 20 u niet een uitstekende remedie tegen de spinning malaise zijn?
Het lijkt allemaal futiel maar in de praktijk is het knokken. Om een planning aan te houden. Om afspraken die al jaren gelden aan te passen. Niet toe te geven aan impliciete en expliciete suggesties om toch maar thuis te blijven. Niet toe te geven aan de tegenzin, nu het donker en koud en nat is.
Waar dit aan te wijten is? Euhm? Motivational issues zeker?
Wat de spinning betreft waren er zware motivational issues. Leraren komen en leraren gaan: ik spin al sinds 1998 en heb er dus al verschillende meegemaakt. Flauwe. Leuke. En héle leuke. Er zijn jaren geweest dat ik 3 keer per week naar een les ging - of twee keer per week 2 opeenvolgende lessen meepikte, omdat ze gewoon goed waren. Stevig. Oppeppend. In de voorbije twee jaar echter, heeft de spinning soap me af en toe zo erg gedegouteerd, dat ik gewoon geen zin had om me naar de les te slepen. Ok, ik ben gevoelig voor onderhuidse spanningen. Daarom ben ik geregeld naar een striding les gestapt. En ja, nu lijkt alles weer op zijn plooien te vallen. Maar ik mis hem, onze drill instructor, omdat die mens mij als geen ander kon motiveren. Om stevig door te doen. Grenzen te verleggen. Tegenwoordig, bij die nieuwe, zit ik naar de klok te kijken: nog zo lang, ha, nog zoveel minuten en ik mag hier weg.
En de spinning combo, mijn favoriet, met krachttraining na de cardio? In geen weken meer gehad. Gewoon omdat de helft van de lessen afgevoerd zijn. Het dinsdag-donderdag-zaterdag schema houdt voor mij geen steek meer. That's a fact.
Wat het lopen betreft heb ik gewoon geen plan. Ik loop wanneer het me uitkomt. En ook al ben ik geregistreerd bij MyAsics, MapMyRun en Nike+, in de praktijk loop ik gewoon een basic workout "now playing", zonder doelstelling whatsoever. Which is kinda stupid, I know.
Wat yoga en Pilates betreffen is 2009 een zeer kalm jaar geweest. Ik raakte niet naar de les. Of er was geen les op een moment dat ik er heen kon. Op die week Hot Yoga na, bleef het bij plannen maken. Waar niks van in huis kwam.
Thuis sporten: het zou moeten lukken. Materiaal genoeg. Zeg nu zelf: een dvdtje opzetten met een yoga of Pilates les, wat is daar nu moeilijk aan? Of een uurtje fietsen, da's ook geen kunst. De ergometer - met uitgebreide programmeermogelijkheden - verhuist al jaren van kamer naar kamer. Omdat ik uit ervaring leerde dat als ik er eens 5 minuten op zit, ze gegarandeerd naast mij komen staan om mij te ambeteren met om het even wat.
Ziet u de bui al hangen?
Jaja, ik heb een boek gekocht: "Gezond van start met Marathon man". En ook al behoor ik niet tot het Factor 100 doelpubliek, toch hecht ik belang aan het volgende:
‘Doelloos' sporten is zinloos,
iedereen heeft een concreet doel nodig om van te dromen.
iedereen heeft een concreet doel nodig om van te dromen.
Dat is precies wat er bij mij ontbreekt. Dus dacht ik: een nieuw jaar, een nieuw sportschema? Mét een doel?
Mocht ik nu die NikePlus eens deftig volgen? Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik zo'n Coach Programme op de iPod moet zetten. Maar wat ik al wél weet is dat ik in februari en maart naar alle waarschijnlijkheid 3 avonden per week aan de Blaarmeersen zal doorbrengen. Tijd zat om te lopen dus.
En zou anderhalf uur Power Yoga op maandagavond 20 u niet een uitstekende remedie tegen de spinning malaise zijn?
Het lijkt allemaal futiel maar in de praktijk is het knokken. Om een planning aan te houden. Om afspraken die al jaren gelden aan te passen. Niet toe te geven aan impliciete en expliciete suggesties om toch maar thuis te blijven. Niet toe te geven aan de tegenzin, nu het donker en koud en nat is.
vrijdag 1 januari 2010
Jaaroverzicht?
Er kroop tijd in, om de "My Year in Status" output wat te fatsoeneren met een teksteditor. Om er daarna Wordle clouds van te maken, eerst met de default instelling (150 woorden) en toen met 80 woorden omdat dat er beter uitzag. En toen - geen mogelijkheid om bij een scherm te raken - begon ik wat te kribbelen op een papierke en in mijn notaboekje. En daar kwam het woord navelstaarderij in voor. En toen had ik er nog maar weinig goesting meer in. Een jaaroverzicht, WTF, who needs it?
Hmm. Op het eind van een jaar waarin het aantal blogposts - precies door Facebook en Twitter en Plaxo en Ping.fm en Brizzly en Hootsuite en god weet wat nog - tot beschamend weinig dropte, zou het kunnen dat er onverhoeds héél wat boeiende informatie de blog niet haalde. Of juist niet?
Het "My Year in Status" overzicht toont de "What's on your mind?" updates. Niet de links - en dat waren er vermoedelijk meer - naar alles wat me bezighield. Neen, enkel en alleen het meest prozaïsche, samen te vatten als: ik bevind me hier en vind dat zo, ga subiet naar daar, pik onderweg een kind op, ga eten, sporten of tv kijken en ga vervolgens te laat naar bed.
Goh ja, in januari 2009 heb ik geregeld geschaatst. In februari stresste ik over iemand die erg op mijn zenuwen werkte en over de nieuwe ADHD coach. Ik ging ook met dochterlief naar London en de beloofde blogpost met details over deze fijne uitstap kwam er nooit. Maart was absoluut manisch: véél werk verzet, véél geregeld en gepland en véél gesignaleerd dat een deel van het werk geheel niet lukte. Wat tot een complete crash leidde, in april. Yep. Mei - een mottige maand - had ik nodig om weer op mijn poten te raken. De nekpijn was niet meer draaglijk en er kwam een osteopaat bij te pas. Toen raakte de Nintendo DS zoek. In juni had ik de Milleniumtrilogie uit. En op de laatste schooldag brak zoon zijn sleutelbeen. Juli begon als een last-minute-opvang-arrangement-hell en zette zich verder in vrij lauwe feesten. Bodrum was heet. Augustus was Astridpark en een heerlijk warme surfweek in Bredene. De Nintendo dook weer op. September was hard werken aan mijn opleidingen en me aanpassen aan de middelbare school. Ik kocht een laptop voor de jonge studente (en mag hem ook gebruiken als ik wil). In oktober zat de schoolroutine erin. Facts en "Star Trek (2009)" stonden op de agenda. November was kinda depressed; de maand eindigde bovendien met een begrafenis en een familiediner. December: overstresste kids en aftellen naar de vakantie. En toen op het gemak thuis: op familiebezoeken na ben ik helemaal nergens heen geweest.
Voila: dit was 2009.
Voila: dit was 2009.
woensdag 23 december 2009
Traditional
In de voorbije 20 jaar zagen we hoe familietradities vervagen. Ik weet nog, dat we blij waren. Dat we niet in vol ornaat moesten rondcrossen op die dagen. Dat we van al dat gedoe af waren. Dat tafelen en cadeautjes naar andere, nietszeggende momenten later op het jaar verschoven werden, omdat dat nu eenmaal beter uitkwam ...
Kerstdag: ooit was het een groot feest, bij tante Philomène. Met te veel volk op een te kleine ruimte en véél te veel eten. Ooit zaten we met z'n allen - nog zonder kleinkinderen - rond de tafel in Brugge. En nieuwjaarsdag, dat was was bij mémé, in het warme appartement.
Dingen veranderen. Mémé is al lang dood. Oma, tante Philomène en tante Simonne ook. Het oudste kleinkind is volwassen. En op die dagen, gebeurt er gewoon niks.
En nu is het elk jaar van dat. Mogen we proberen uitleggen aan onze kids dat ze echt niet naar vriendjes toe kunnen. Dat iedereen bij zijn familie is. En dat ze dat bij ons niet echt doen. Kerst vieren op Kerstavond en Kerstdag.
We zullen er thuis wel wat van maken met ons 4.
Waar is den tijd van speenvarken aan 't spit en Irish coffees achteraf?
Kerstdag: ooit was het een groot feest, bij tante Philomène. Met te veel volk op een te kleine ruimte en véél te veel eten. Ooit zaten we met z'n allen - nog zonder kleinkinderen - rond de tafel in Brugge. En nieuwjaarsdag, dat was was bij mémé, in het warme appartement.
Dingen veranderen. Mémé is al lang dood. Oma, tante Philomène en tante Simonne ook. Het oudste kleinkind is volwassen. En op die dagen, gebeurt er gewoon niks.
En nu is het elk jaar van dat. Mogen we proberen uitleggen aan onze kids dat ze echt niet naar vriendjes toe kunnen. Dat iedereen bij zijn familie is. En dat ze dat bij ons niet echt doen. Kerst vieren op Kerstavond en Kerstdag.
We zullen er thuis wel wat van maken met ons 4.
Waar is den tijd van speenvarken aan 't spit en Irish coffees achteraf?
dinsdag 22 december 2009
Pain in the neck
Soms krijg ik er wat van: ik heb vrij en kan er geen seconde van genieten omdat ik niet weet wat éérst doen. Ik moet echt vooraf een lijst maken van wat ik in mijn vrije tijd moet en wil doen, anders lukt het niet.
Zoals Pink - die me trouwens aan Starbuck doet denken (en vice versa) - het zo mooi kan zingen in Hazard To Myself: I'm my own worst enemy.
Zoals Pink - die me trouwens aan Starbuck doet denken (en vice versa) - het zo mooi kan zingen in Hazard To Myself: I'm my own worst enemy.
maandag 21 december 2009
Mittelschmerz
Hé tiens, eigenlijk heb ik het hier nooit gehad over "de verloren jaren", toen de focus op fertiliteit lag en miskramen, laparoscopieën en curettages een aanzienlijk deel van onze beleefwereld uitmaakten. Feit is: je leert het niet af, weten wanneer je ovuleert.
zondag 20 december 2009
Closure
Niet dat ik aan eindejaarsdinges doe of zo, maar daarnet, terwijl ik ongelooflijk hard aan 't kuisen was, bedacht ik me dat het voorbije half jaar eigenlijk geen uitschieters met zich meebracht. Ik kan dat natuurlijk toeschrijven aan de medicatie die zijn werk doet, of aan mijn verstandig gedrag - ik ben niet zo vaak mijn kot uit gekomen en heb me nergens door laten onderuithalen - maar er is meer aan de hand dan dat, begreep ik plots. Ja: een paar issues die me al jaren bezighielden - dingen die ik anders wou maar waar ik tot mijn vreselijk grote frustatie niks kon aan doen - losten zichzelf op. Hoezeer ik ook probeerde om er mindful mee om te gaan, hoezeer ik me ook toelegde op het boeddhistische pad: bijtijds vraten ze me op.
En zie, nu durf ik spreken van closure . Gelijk in de afleveringen van Dollhouse (Needs) en BSG (Maelstrom) die ik gisteren zag.
Blijkbaar is het toch waar dat uiteindelijk alles zichzelf oplost.
En zie, nu durf ik spreken van closure . Gelijk in de afleveringen van Dollhouse (Needs) en BSG (Maelstrom) die ik gisteren zag.
Blijkbaar is het toch waar dat uiteindelijk alles zichzelf oplost.
zaterdag 19 december 2009
No singles just fillers ?
Al een hele week Reality Killed the Video Star op de iPod, on repeat.Ja, ik heb de cd gekregen. Want zelf muziek kopen, dat doe ik eigenlijk niet. Zo heb ik Robbie's vorige nooit beluisterd. Die is me gewoon ontgaan. Nu had ik wel links en rechts gelezen dat er een nieuwe aankwam, maar omdat die artikels vol zever over Robbie stonden - en ik geen fan ben van zulke zever - had ik zelfs niet te kennen gegeven dat ik de schijf wou. Maar kijk, als je niks verwacht is het plezier vaak groter.
Mijn eerste gedacht was: wow, dit is goed! Omdat er niets uit sprong. Niets de impressie gaf dat er toch wel een paar luisterbeurten zouden overgaan eer ik het kon smaken. Maar het zit zo: de eerste dagen hoor ik enkel teksten. En die vond ik goed. Humor, cynisme en sarcasme: precies waarom ik ook van Lily Allen, Kate Nash, Loudon Wainwright III en Eminem hou. Bovendien heeft Robbie ook wat issues met zijn katholieke opvoeding en die issues, wel, laat ik zeggen dat ze herkenbaar zijn.
Na een week luisteren, heb ik zo mijn favorieten: Blasphemy (What’s so great about the Great Depression - HOOT! ), Bodies, Last Days Of Disco (Don't call it a comeback) en Morning Sun. Ik merk ook dat er muzikaal ergerlijke stukken tussen zitten - waar het te plat popu wordt naar mijn goesting, iets wat ik bij Intensive Care niet had. Toch vind ik dit een leuke plaat. Lekker dansbaar en zo, wat fijn is op de fiets en tijdens het lopen.
En zeg nu zelf: het refrein van Bodies is so true & so funny
All we’ve ever wanted
Is to look good naked
Hope that someone can take it
God save me rejection
From my reflection,
I want perfection
Is to look good naked
Hope that someone can take it
God save me rejection
From my reflection,
I want perfection
woensdag 16 december 2009
Unfinished Business
Kinderen worden groot. Plots gaan ze naar een school met punten en wordt het menens. Twee weken geleden was het zo ver: de eerste examenreeks begon. Er werd gestudeerd. Geschematiseerd en overhoord. En de - broodnodige - wekelijkse routine sneuvelde. De boodschappen raakten niet gedaan en ik kreeg het al snel echt benauwd, wegens geen tijd voor rustpunten. Omdat we alle vier onder druk stonden, met school en werk en allerhande onverwachte extra's tussendoor. Nu ja, het is voorbij en 't is gelukt. Maar het heeft doorgewogen. Ik heb het vorige zaterdag echt van mij af gelopen - zowaar 15 km aan een stuk ...
Ondertussen staat de nieuwe Robbie Williams - een cadeau- op de iPod. En kijken we verder Battlestar. Ik durf het bijna niet luidop zeggen, maar blijkbaar vindt ie het goed! Want we kijken samen door, aan een tempo dat ik niet voor mogelijk hield. We zijn aan de helft van het derde seizoen: nog 10 te gaan, dan Razor en dan de 20 episodes van Season 4. Wow!
En ja, ik heb weer zitten bleiten bij Unfinished Business. Neen, niet voor Lee. Da's ne moeilijke mens, met veel principes en zo. Wel om "Kara Thrace loves Lee Adama". Want wat zij doet, daar kan ik geheel inkomen. Snotter.
Ondertussen staat de nieuwe Robbie Williams - een cadeau- op de iPod. En kijken we verder Battlestar. Ik durf het bijna niet luidop zeggen, maar blijkbaar vindt ie het goed! Want we kijken samen door, aan een tempo dat ik niet voor mogelijk hield. We zijn aan de helft van het derde seizoen: nog 10 te gaan, dan Razor en dan de 20 episodes van Season 4. Wow!
En ja, ik heb weer zitten bleiten bij Unfinished Business. Neen, niet voor Lee. Da's ne moeilijke mens, met veel principes en zo. Wel om "Kara Thrace loves Lee Adama". Want wat zij doet, daar kan ik geheel inkomen. Snotter.
zondag 6 december 2009
Slaan met een roeispaan!
En wat bracht de Sint? Een zwarte Wii! En een vuilbakske van Cars. En een spel Top Trumps van de Clone Wars. En een boek. En elk een nieuwe tandenborstel (bij al de snoep) en elk een mini "doucheschuim" setje - voor in de sporttas. Dat laatste was een afterthought. Zus wou graag een "puff" en toen kon de Sint natuurlijk niet anders dan ook iets voor broer te voorzien. In de vorm van een "Axe Mini Traveller".
Kon de Sint weten dat dit laatste heel erg in de smaak zou vallen? Neen.
Maar toen zoon de Wii had getest, ging hij effe douchen - en toen ik hem in de badkamer in een wolk van appelsienengeur aantrof, bleek hij zeer content. "Het ruikt lekker", vond ik. En toen wist hij (9) te melden: "als je lekker ruikt, kan je alle vrouwen krijgen".
In de late namiddag, na de scouts - waar ze elkaar blijkbaar zeer fijn met een roeispaan hadden gemept ("we hadden een kussen rond onze buik gebonden en ik ben gewonnen"), vond hij het toch nodig om nog efkes te douchen eer hij Wii Sports Resort verder ging verkennen.
Ondertussen ligt hij in bed, geurend naar Axe Hot Fever. Ik hou mijn hart vast.
donderdag 3 december 2009
Uitval
Ging een vrouw naar de supermarkt. Een beetje gehaast en zo, want het ene kind moest nog worden overhoord en het andere kind wachtte op de sporttas en een belegd broodje. En toen aan de kassa, was ze het kwijt. Het nummer van de bancontact kaart, allé: de pincode, zo heet dat nu. Ze dacht dat ze het wist. Want ze had die middag nog 50 euro gehaald aan de automaat. En ze had een half uur eerder ook nog iets betaald, aan een andere kassa. Ze tikte dus het nummer in. En nog eens. En toen eens met wat nummers omgekeerd, maar toen wist ze het eigenlijk al.
Het was weg. Foetsie. Uit het geheugen gewist.
Best mogelijk dat het nooit meer weerkomt, wist ze uit ervaring.
Gelukkig stond er een kennis in de rij die dan maar in haar plaats betaalde. Met wie ze ondertussen netjes afgerekend heeft.
Ze heeft er nadien niet over gestresst. Het was maar een code. Vier cijfers! Pfft. Ze had het vandaag wel een beetje moeilijk om op woorden te komen. Maar ze was ook blij dat ze nooit een kind op de achterbank is vergeten.
Het was weg. Foetsie. Uit het geheugen gewist.
Best mogelijk dat het nooit meer weerkomt, wist ze uit ervaring.
Gelukkig stond er een kennis in de rij die dan maar in haar plaats betaalde. Met wie ze ondertussen netjes afgerekend heeft.
Ze heeft er nadien niet over gestresst. Het was maar een code. Vier cijfers! Pfft. Ze had het vandaag wel een beetje moeilijk om op woorden te komen. Maar ze was ook blij dat ze nooit een kind op de achterbank is vergeten.
maandag 23 november 2009
No more monk mode!
Enter the I Power Rangers.
"The YouTube series focuses on living through three core principles: open-mindedness, active thinking and taking action."
Yeah right!
zondag 22 november 2009
I want you to trust people. Try.
Voila, House MD Seizoen 5 zit erop. En effe dacht ik dat ze bij 2BE episode 23 op het eind hadden afgeknipt. Dat ze de fameuze "Huddy" scene gecensureerd hadden. Maar dat was omdat ik niet doorhad dat de scene in kwestie in de laatste aflevering zat, en dat het eind van 23 maar een voorsmaakje was. Nu moet ik toegeven dat ik de voorbije "hallucinatie" afleveringen niet zo ongelooflijk vond. Niet dat ze slechter zijn dan de rest. Maar Seizoen 6 - nu ook digitaal in preview te bekijken - dat blaast me compleet van mijn sokken. Broken is echt een van de beste afleveringen ooit. En wat erop volgt is ook sterk. House wordt anders. More lovable. Kwetsbaarder. En ja, mijn hart smelt.
In fanfic termen: het wordt angsty. Niet dat ik nu plots into puberale Huddy collagefilmkes ben, neen neen. Ik google gewoon graag eens wat anderen over House MD melden, en blijkbaar zijn er véél mensen met véél tijd en een héél actieve fantasie. En ook al kijkt Lisa Edelstein in 't echt altijd alsof ze Hugh met graagte wil opeten, Huli stuff -RPS het, yup - dat vind ik distasteful. Get a life mensen :-)
Voor de rest: het was een rustdag vandaag. 't Was ook nodig om effe te bekomen. Met een wandeling langs de Schelde - op iPod een lezing van Arthakusalin over ethiek. En met thuis wat nieuwe series om te verkennen: eerst de allereerste True Blood - sex, violence & vampires, with a southern accent - en later het begin van Star Gate Universe - wat gelijk niet mijn ding is.
In fanfic termen: het wordt angsty. Niet dat ik nu plots into puberale Huddy collagefilmkes ben, neen neen. Ik google gewoon graag eens wat anderen over House MD melden, en blijkbaar zijn er véél mensen met véél tijd en een héél actieve fantasie. En ook al kijkt Lisa Edelstein in 't echt altijd alsof ze Hugh met graagte wil opeten, Huli stuff -RPS het, yup - dat vind ik distasteful. Get a life mensen :-)
Voor de rest: het was een rustdag vandaag. 't Was ook nodig om effe te bekomen. Met een wandeling langs de Schelde - op iPod een lezing van Arthakusalin over ethiek. En met thuis wat nieuwe series om te verkennen: eerst de allereerste True Blood - sex, violence & vampires, with a southern accent - en later het begin van Star Gate Universe - wat gelijk niet mijn ding is.
Gag me with a spoon
- The Good: ik heb ontdekt dat een mala van pas komt in de kerk. Heb neven en nichten gezien die ik sinds ons huwelijksfeest in '92 niet meer had gezien. Ben gastvrij ontvangen bij een jongere neef (een die ondertussen nog geen veertiger is) thuis en heb een goed gesprek gehad met zijn vrouw. Ook: over het algemeen ben ik de dag behoorlijk goed doorgekomen.
- The Bad: het tweede familiegebeuren van de dag was minder stressvrij.
- The Ugly: te veel stress en mijn eten blijft staan. Een indigestie noemt men dat. Seriously: gag me with a spoon.
vrijdag 20 november 2009
No retreat, baby
Ik zag het wel zitten, nee, ik keek ernaar uit, naar de jaarlijkse "Vlaamse" retraite van Metta Vihara. Vorig jaar was het fijn, daar in Bever. En het duurt nog wel even eer het eigen, permanente retraitecentrum in Hengstdijk - ook niet zo veraf - opent. Ik zou het wel verkocht krijgen, dacht ik. Twee nachtjes van huis, voor de decembersprint wordt ingezet. Want mediteren in het nieuwe Gentse centrum - en dat is zéér dicht bij de deur - is me nog geen één keer gelukt. Er staat altijd wel wat anders prioritair op de planning. Een weekendje vastleggen daarentegen, dat moest lukken.
Maar voor ik het onderwerp aanbrak, kwam er een uitnodiging. Voor een dinertje. Met de familie. Olé.
Oh ja, hij stelde me voor om deze kelk te laten passeren en alsnog te gaan mediteren. Maar ik stuur hem niet alleen de vuurlinie in. No way. "Stand by your man" is mijn devies in deze. Zeker als de aanloop naar het gebeuren op een reënactment van The War of the Roses begint te gelijken.
Dus luister ik sinds een paar dagen - ter compensatie - op de iPod naar lezingen van de lokale VWBO-ers. Want die staan er nu ook bij, op free buddhist audio. Wat ze vertellen is boeiend. De moeite om een tweede keer door te lopen. En soms lichtjes hilarisch, zoals wanneer Tarini gelijkmoedigheid uitlegt met Odo uit Deep Space Nine als voorbeeld.
Over de diepere inhoud van hun "talks" ga ik het hier & nu niet hebben. Die clasht te hard met de toon van deze blogpost.
Of we morgen afstevenen op een Serenity Valley? Geen idee. Ik hou mijn hart vast. Er schieten al maar 2 schoonzussen meer over.
Maar voor ik het onderwerp aanbrak, kwam er een uitnodiging. Voor een dinertje. Met de familie. Olé.
Oh ja, hij stelde me voor om deze kelk te laten passeren en alsnog te gaan mediteren. Maar ik stuur hem niet alleen de vuurlinie in. No way. "Stand by your man" is mijn devies in deze. Zeker als de aanloop naar het gebeuren op een reënactment van The War of the Roses begint te gelijken.
Dus luister ik sinds een paar dagen - ter compensatie - op de iPod naar lezingen van de lokale VWBO-ers. Want die staan er nu ook bij, op free buddhist audio. Wat ze vertellen is boeiend. De moeite om een tweede keer door te lopen. En soms lichtjes hilarisch, zoals wanneer Tarini gelijkmoedigheid uitlegt met Odo uit Deep Space Nine als voorbeeld.
Over de diepere inhoud van hun "talks" ga ik het hier & nu niet hebben. Die clasht te hard met de toon van deze blogpost.
Of we morgen afstevenen op een Serenity Valley? Geen idee. Ik hou mijn hart vast. Er schieten al maar 2 schoonzussen meer over.
Once we made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender
No retreat, baby, no surrender
maandag 16 november 2009
What are families for?
Je hoort me wel eens zeggen dat ik ze achter mij heb gelaten, mijn jeugdtrauma's. Dat ik er sinds mijn dertigste niet meer bij stilsta. Maar ik blijf voorzichtig met zulke uitspraken. Want ik weet wel dat het - deels toch - komt omdat ik zelf mijn handen vol heb met kinderen. En ik realiseer me ook dat er naast oorlogen, natuurrampen en disturbances in the Force genoeg gelegenheden bestaan om oud zeer nieuw leven in te blazen.
Ik hoop alleen, dat ik er nooit aanzet toe geef. Bewust noch onbewust. Want als er iets is wat ik poog, dan is dat "in het hier en nu" leven. Zonder te piekeren over het verleden of over de toekomst.
Moeder is al jaren dood. Vader heeft een nieuwe vriendin en een behoorlijke afstand van zijn nageslacht genomen.
You were your parents' guinea pig
The first, the oldest and the best
(LWIII)
zaterdag 14 november 2009
Content
Redenen om niet te bloggen. Heeft u die ook?
Een tijdje geleden nam ik me voor om wat minder te zagen en klagen hier. Om wat meer "relevante" content te leveren. Ge weet wel, blogposts die "ergens" over gaan.
En juist dat voornemen, zorgde ervoor dat ik minder blog. Want ik liep vast. Begon me van alles af te vragen. Als: waar zal ik het in godsnaam over hebben? En: is er wel iets waar ik iets "relevants" over kan vertellen?
Want:
- ik lees niet genoeg (op jaarbasis zo goed als geen fictie en helemaal geen Nederlandstalige romans, NOOIT.)
- ik doe niks cultureels, genre toneelstuk of tentoonstelling of serieuze film, want ik heb daar geen goesting in, tiens.
- ik hou niet van koken (en gaan eten zegt me ook niet veel)
- ik ben wel beroepsmatig met ICT bezig, maar niet met fancy nieuwe technologieën of zo.
"Ahum: mijn blog is een ego blog. Meestal heb ik het over uiterst belangrijke zaken als: schoenen, tv programma's, muziek, boeken en gazetten, uitstapjes en (schone) venten. En ook over het immense plezier om als volwassene met ADHD door het leven te sukkelen. Ik ben ook moeder van 2 maar mom-blogs zijn - voor alle duidelijkheid - niet aan mij besteed." schreef ik enige maanden geleden. Voor ik me bedacht dat het hier toch eens "interessanter" mocht worden. Voor ik lichtjes panikeerde over mijn gemis aan "content".
Of dat nu wil zeggen dat ik momenteel geen inspiratie heb, dat durf ik niet te beweren. 't Is veeleer dat ik geen tijd maak om te bloggen. En ik heb tijd, echt wel. Ook al run ik een huishouden met kids - inclusief was en plas, eten kopen en serveren, brengen en halen en zo meer. Want mijn huisgenoten zijn allen 9+ ("bijna tiener", blijft zoon herhalen) en die wassen en kleden zich al helemaal alleen. Ze kunnen een petfles openvijzen, hun eigen boterhammen smeren en blijven al graag eens een uurtje alleen thuis (om ongestoord TV te kijken, wat dacht ge).
Maar ik vul de tijd met andere dingen.
- Met spinning, striding, lopen en bodypump of yoga of Pilates. Ik bewaak mijn 3-4 uur sport in de week. Da's nodig. Voor mij eigen goed. En als het lukt, doe ik er graag nog een uurtje bovenop. Want sporten helpt.
- Met tv kijken. Man man man, ge kunt niet geloven hoeveel uren ik voor de lichtbak kan zitten. Na 21 u, dat wel. Als ze in bed zitten. Als hij thuis is, dan bekijken we samen heelder boxen series op DVD. Is hij er niet, dan bekijk ik wat ik eerder - op de digicorder- opgenomen heb. Zomaar zappen? Zelden. Ik zal wel even zoeken naar iets wat me interesseert, maar als er niets is, zet ik een DVD op. Of move ik naar het andere scherm. Om een keer te kijken naar wat er nu weer op stick werd toegeleverd.
- Of om wat rond te cruisen op 't internet. Om te lezen dus, want ik behoor niet tot de YouTube generatie. Als ik op een nieuwssite een newscast krijg in plaats van tekst, dan sla ik die zo goed als altijd over. Ik lees best veel, van tech stuff over social media stuff over fashion blogs, film, boek en tv recensies en nerdy zottigheden allerhande. Niet alleen online. De krant, de Humo, Glamour, Nest en stapels vrij te verkrijgen drukwerk: ik verslind ze.
Maar 't is natuurlijk niet alsof ik dagelijks iets nieuws uitprobeer. En daar een opinie over heb.
En ik heb wel 2 kids - de beste van de wereld trouwens - maar nog steeds geen enkele neiging om veel info over hun bestaan vrij te geven. Facebook heeft op dat vlak al genoeg veranderd, vind ik.
Terwijl de de boel hier wat stil stond, heb ik wel serieus nagedacht. Op veel nieuwe onderwerpen ben ik niet gekomen. Maar da's niet erg. Ik weet nu dat mijn blokkage op drogredenen stoelde. En ik ben aan 't schrijven getogen.
maandag 9 november 2009
Whine and dine
Op afspraak met mensen "gezellig" rond een tafel gaan zitten, of het nu op café is of in een restaurant of bij iemand thuis: it stresses me out of my mind. En het gevolg ken ik: een onweerstaanbare drang om veel te roken en nog veel meer te drinken. To smooth off the edges. And then some more.
Nu ja, problematisch is anders. Want ik vermijd ze gewoon, zulke situaties.
Socializen, het is mijn ding niet. En meestal lig ik er niet van wakker. Maar de voorbije dagen kreeg ik een aantal subtiele signalen doorgespeeld. En daarom wil ik het er eens over hebben. Over uitgaan, uit eten en komen eten.
Het eerste signaal ging over kleding: of ik geen nette jas kon gebruiken, voor wanneer ik eens "weg moest"? En daar wringt het een beetje bij mij. Ik heb massa's "nette" kleding. Zelfs heel wat "party outfits". Maar ik ga gewoon nergens heen. En ik heb al een wollen jas, voor begrafenissen en zo.
Voor de rest van mijn uitjes komt een nette jas niet van pas. Want waar ga ik heen als ik "uit" ga? Naar buurtfeesten, parken en festivals. Openluchtgebeurens, quoi. Plekken waar ik bij voorkeur een jeans aantrek omdat er op de grond of in het gras gezeten wordt. Plekken waar ik effe weg kan wandelen, zonder dat zulks erg opvalt. Heel soms - twee keer per jaar max - ga ik met hubby mee naar een concert. En er staat jaarlijks toch wel één fuif - die van Gentblogt - in de agenda. Om toch eens vaker "uit mijn kot" te komen, doe ik sinds begin dit jaar ook Girl Geek activiteiten aan. Ik hoop maar dat ze me daar proper gekleed vinden.
Uit eten? Euhm: schoolbarbecues, spaghetti-avonden van scouts en rugbyclubs en friet met vol-au-vent gebeurens voor het goede doel, tellen die? (I draw the line at kaas & wijn!) Elke instantie van "uit eten" om gezelligheidsredenen wordt grondig afgewogen. Want ik vind dat niet "gezellig". En ik heb graag het laatste woord over mijn vrijetijdsbesteding. Verder is "uit eten" een utilitair gebeuren: uit eten is elders eten omdat er thuis niet gekookt wordt. Dat kan ook eens met collega's, maar niet vooraf gepland of afgesproken.
Komen eten? Op de spontane, zomerse initiatieven om met de buren samen te koken (think BBQ, pasta of mosselen) en de occasionele logeetjes na, wordt er hier voor het kerngezin gecaterd. No more, no less. Ik zou niet weten wat ik ermee aanmoet, allez, wie ik in godsnaam zou uitnodigen om mij compleet gecrispeerd of enigszins doorzopen mee te maken? Plus: ik heb van thuis helemaal geen "etentjes" cultuur meegekregen. Bij ons kwam er - op Kerst en Nieuw na - niemand eten, terwijl ik bij mijn vriendin Carine geregeld een mooi gedekte tafel zag, wanneer ik de zaterdag na de scouts bij haar thuis passeerde.
Het enige wat ik wel graag doe, is ons (bijna) jaarlijks tuinfeestje rond Hemelvaart. En dat doe ik geheel alleen.
Maar het is niet omdat ik het zo goed als nooit doe, dat ik het niet kan, mensen ontvangen. U weze gewaarschuwd. Als het effe moet, steek ik héél schoon Vlaanderen de loef af.
Nu ja, problematisch is anders. Want ik vermijd ze gewoon, zulke situaties.
Socializen, het is mijn ding niet. En meestal lig ik er niet van wakker. Maar de voorbije dagen kreeg ik een aantal subtiele signalen doorgespeeld. En daarom wil ik het er eens over hebben. Over uitgaan, uit eten en komen eten.
Het eerste signaal ging over kleding: of ik geen nette jas kon gebruiken, voor wanneer ik eens "weg moest"? En daar wringt het een beetje bij mij. Ik heb massa's "nette" kleding. Zelfs heel wat "party outfits". Maar ik ga gewoon nergens heen. En ik heb al een wollen jas, voor begrafenissen en zo.
Voor de rest van mijn uitjes komt een nette jas niet van pas. Want waar ga ik heen als ik "uit" ga? Naar buurtfeesten, parken en festivals. Openluchtgebeurens, quoi. Plekken waar ik bij voorkeur een jeans aantrek omdat er op de grond of in het gras gezeten wordt. Plekken waar ik effe weg kan wandelen, zonder dat zulks erg opvalt. Heel soms - twee keer per jaar max - ga ik met hubby mee naar een concert. En er staat jaarlijks toch wel één fuif - die van Gentblogt - in de agenda. Om toch eens vaker "uit mijn kot" te komen, doe ik sinds begin dit jaar ook Girl Geek activiteiten aan. Ik hoop maar dat ze me daar proper gekleed vinden.
Uit eten? Euhm: schoolbarbecues, spaghetti-avonden van scouts en rugbyclubs en friet met vol-au-vent gebeurens voor het goede doel, tellen die? (I draw the line at kaas & wijn!) Elke instantie van "uit eten" om gezelligheidsredenen wordt grondig afgewogen. Want ik vind dat niet "gezellig". En ik heb graag het laatste woord over mijn vrijetijdsbesteding. Verder is "uit eten" een utilitair gebeuren: uit eten is elders eten omdat er thuis niet gekookt wordt. Dat kan ook eens met collega's, maar niet vooraf gepland of afgesproken.
Komen eten? Op de spontane, zomerse initiatieven om met de buren samen te koken (think BBQ, pasta of mosselen) en de occasionele logeetjes na, wordt er hier voor het kerngezin gecaterd. No more, no less. Ik zou niet weten wat ik ermee aanmoet, allez, wie ik in godsnaam zou uitnodigen om mij compleet gecrispeerd of enigszins doorzopen mee te maken? Plus: ik heb van thuis helemaal geen "etentjes" cultuur meegekregen. Bij ons kwam er - op Kerst en Nieuw na - niemand eten, terwijl ik bij mijn vriendin Carine geregeld een mooi gedekte tafel zag, wanneer ik de zaterdag na de scouts bij haar thuis passeerde.
Het enige wat ik wel graag doe, is ons (bijna) jaarlijks tuinfeestje rond Hemelvaart. En dat doe ik geheel alleen.
Maar het is niet omdat ik het zo goed als nooit doe, dat ik het niet kan, mensen ontvangen. U weze gewaarschuwd. Als het effe moet, steek ik héél schoon Vlaanderen de loef af.
vrijdag 30 oktober 2009
zondag 25 oktober 2009
I like it hot
Do I need to explain what Hot Yoga is? Well, I'd better. Cause the online info is usually quite biased, all because of Bikram's antics.
- So, there's a 90 minute sequence of yoga postures - starting out with Pranayama breathing, followed by a standing series, a floor series and finishing with Kapalbathi breathing - which is identical in each class. [Easy peasy, it may seem. Or: boring, if you like variation. Neither is true, as you are the changing factor: your attentiveness - or mindfulness - will vary from day to day, and so will your body.]
Copyright bikramyogaforesthill - Each time, the teacher talks you through the class. [He or she's never quiet: the very detailed instructions come incessantly and if it weren't for the interjected appreciative words ("you are doing well", "nice pose"), well, a cd player could do the job. Or not?]
- The glitch is, that it all takes place in a heated, highly humid room. [Think sauna, 'cause that's how it feels once you start moving. ]
- You start out, in a mirrored room, standing on a towel on a mat and then it gets all sweaty. And by sweaty I mean: more than spinning-sweaty. So not just drops crashing on the wooden floor but actual puddles at the end of the mat. First there's breathing exercises ("to warm up"), next a series of asanas. [Seemingly doable, if it weren't for the pace combined with the heat and the slippery limbs you have by then. And yes, it is hard, balancing on one leg, holding a wet foot against an dripping wet leg. And no, I don't like slippery.]
- To compensate for the loss of fluids, you get to drink in between - some - poses. Little sips though, as most of the drinking should be done before and after.
Now why would I go through all this 4 times in 5 days? Because I read what's on their site and understood what it was about. It's a unique way to combine cardio, strength & flexibility in one session. And it was kinda fun, once I got over my fears. Karl and Mareike are professional teachers who pay just enough attention too each individual participant. Karl's analysis of my yoga level - after the third lesson - was rather accurate. And oh, like the site, the classes are in English - so it helps to know your body parts in that language. Moreover, the Hot Yoga Gent studio is close enough to my home - getting there in time was manageable - and I liked the place. It's in an old warehouse, nothing fancy, but nice enough. And most of all: even now, after 4 classes, I see & feel the difference. I am way more flexible than a week ago and my skin looks fine! (it never does)
Now what about the fears? Well, the first time my heartrate went up high - over 180 bpm - and though I am accustomed to calm down and cool down, the heat did not exactly permit a speedy recovery. Even lying down I had no control: my heart fluttered and I felt dizzy. Which made me panic, later that night. Having seen too many House MD episodes I imagined clots of blood moving through my veins, bringing me close to a final heart attack. And well, I'd also been stupid enough to Google all possible Hot Yoga risks ... like that you may stretch too far, as the heat permits you to go further without pain. But I soon realised that I was in control, and the next lessons I took care not to try too hard just to please the teacher. And ok, I felt my knees and hips this week, but not in a bad or scary way. Not worse than after a strenuous body pump session or after running 10 km.
So I'm convinced that Hot Yoga could be a nice addition to my weekly programme - if only it weren't that expensive. Maybe it's something to combine with "regular" yoga. I'm sure it would do me good to work on the asanas in a non heated class too.
Who's testing?
I'm a 43 yr old female who's in reasonably good shape. On average I spend 3 to 4 hours on spinning/striding/running (usu. a 5 km lap) /bodypump/Pilates a week. I'm used to monitored workouts (both heartrate and Nike+) as a result of which I am able to tell my heart rate and running pace accurately without monitoring. My blood pressure is just fine and my cholesterol's great. My spinal flexibility usually surprises people: I can easily put my hands on the floor, knees locked, without any warm up. As to core stability, I'm doing quite well: there's muscles under the lard. I've got no medically identified injuries but there's the wear and tear age brings. To run, I wear orthopedic soles. I've got a varicose vein on my left calf (it's been there forever) and my left shoulder is my weak spot. Too much stress and the muscles there freeze & hurt like hell. My hip flexibility is limited, especially on the right side - I am a sucker for sitting cross legged. I'd never realized there was a link between the former until the osteopath suggested it and I'm sure he's right. No (left) shoulder pain equals limited (right) hip movement, I see now. My knees are my age. Not bad, but one has to be careful. The bad: I'm on a few meds and I'm a casual smoker (less than 15 cigs a month, but I smoke). And this very moment I am overweight (BMI 25,20) - I let the "food rules" slip and added some 10 pounds since last July. I need them gone. Quickly. Soon.
Yoga in GENT
Na de vorige BGGD hadden we in de auto een uitgebreide conversatie over yoga in Gent. Want er zijn nogal wat mogelijkheden, en wat de een leuk vindt, is niet noodzakelijk leuk voor de ander. Bij Vooruit waren ze erg te spreken over Eva Kamala Rodenburg. Een bevriende rugby-mom volgt er ook les en is zeer content. Shambho bleek evenzeer te bevallen. En mijn goesting stak weer op om de "markt" in Gent wat verder te verkennen.
Maar eerst iets over mijn "visie" op yoga.
Persoonlijk heb ik niet de neiging om yoga lessen in te delen volgens de traditie (Hatha, Iyengar, Vinyasa, Ashtanga, Prana, Kundalini, Raja etc.) maar eerder op hun invalshoek. En die invalshoek stel ik voor als een continuum van spiritueel over sportschool tot hard cash.
Yoga met een guru, daar heb ik geen ervaring mee. Precies omdat ik zulks als de pest schuw. Maar yoga-met-veel-uitleg, over spirituele kant van de zaak en/of de traditie, dat wel. Het voordeel aan dit soort - in mijn ervaring - is dat het kleinschalig en niet duur is. Meestal rustig en traag, zonder spiegels. Je probeert de asana's volgens eigen kunnen en je wordt een beetje bijgestuurd. De lesgevers geloven in hun "heilzaam" doel en leggen alles goed uit. Soms wordt het iets te zweverig. Maar er zijn ook mensen die het precies daarvoor doen...
Sportschool yoga is vaak "dynamisch". Je leert er series van asana's uitvoeren, meestal aan een bepaald tempo, in een bespiegeld lokaal. Gezien de nadruk toch op meekunnen ligt, zitten er risico's aan vast. Hoe harder het vooruit moet, hoe groter de kans dat je maar wat aanklooit en de asana's vrijelijk interpreteert. Kortom: alles staat of valt met de lesgever. Maar kom, het is in dit soort lessen dat ik al het meest heb opgestoken.
"Hard cash" of "California style" yoga, gaat nog een stapje verder. Hier is gezondheid een commodity die je - tegen een aardige vergoeding - kan aanschaffen. De lesgevers zijn verbonden aan een commerciële organisatie. Ze worden continu bijgeschoold. Het zijn professionals die een kwaliteitsstandaard hanteren. Mensen die na 3-4 jaar yoga ervaring een eigen studio durven opzetten. En hun kunde duur verkopen.
----
Zelf heb ik in de voorbije decennia af en toe aan yoga gedaan. Ik volgde een paar lessenreeksen bij Rob Mostert en de CM en had periodes waarin ik op het juiste uur in den Escape arriveerde om een (power) yoga of Pilates les mee te pikken. Heel soms pikte ik een workshop (Boustany bij Soma) of een losse les mee en een paar keer ging ik op verkenning, om te zien of iets me goed genoeg beviel om het in mijn weekschema op te nemen.
Een ervan was Shambho, waar ik ooit mijn tweede reeks mindfulness volgde. Shambho bevalt me erg: het is er mooi, ze kiezen voor goede lesgevers en de lessen die ik er volgde waren ok. Maar ik raakte er nauwelijks want de uren lagen slecht en het was net iets te ver om vlot heen te fietsen en vooral: Shambho is heel DUUR. Geen optie voor af en toe dus. En al zeker niet interessant in combinatie met een ander sportschool abonnement.
Nu wist ik al een hele tijd dat er in Gent "nieuwe" spelers (Hot Yoga Gent, Studio Groene Vallei en Iyengar Yoga Centrum) opgedoken zijn, maar verder dan plannen om er eens heen te gaan was ik nog niet geraakt.
Tot vorige week! Jaja, ik heb er ondertussen 6 uur hot yoga op zitten. Een verslag volgt ...
Maar eerst iets over mijn "visie" op yoga.
Persoonlijk heb ik niet de neiging om yoga lessen in te delen volgens de traditie (Hatha, Iyengar, Vinyasa, Ashtanga, Prana, Kundalini, Raja etc.) maar eerder op hun invalshoek. En die invalshoek stel ik voor als een continuum van spiritueel over sportschool tot hard cash.
Yoga met een guru, daar heb ik geen ervaring mee. Precies omdat ik zulks als de pest schuw. Maar yoga-met-veel-uitleg, over spirituele kant van de zaak en/of de traditie, dat wel. Het voordeel aan dit soort - in mijn ervaring - is dat het kleinschalig en niet duur is. Meestal rustig en traag, zonder spiegels. Je probeert de asana's volgens eigen kunnen en je wordt een beetje bijgestuurd. De lesgevers geloven in hun "heilzaam" doel en leggen alles goed uit. Soms wordt het iets te zweverig. Maar er zijn ook mensen die het precies daarvoor doen...
Sportschool yoga is vaak "dynamisch". Je leert er series van asana's uitvoeren, meestal aan een bepaald tempo, in een bespiegeld lokaal. Gezien de nadruk toch op meekunnen ligt, zitten er risico's aan vast. Hoe harder het vooruit moet, hoe groter de kans dat je maar wat aanklooit en de asana's vrijelijk interpreteert. Kortom: alles staat of valt met de lesgever. Maar kom, het is in dit soort lessen dat ik al het meest heb opgestoken.
"Hard cash" of "California style" yoga, gaat nog een stapje verder. Hier is gezondheid een commodity die je - tegen een aardige vergoeding - kan aanschaffen. De lesgevers zijn verbonden aan een commerciële organisatie. Ze worden continu bijgeschoold. Het zijn professionals die een kwaliteitsstandaard hanteren. Mensen die na 3-4 jaar yoga ervaring een eigen studio durven opzetten. En hun kunde duur verkopen.
----
Zelf heb ik in de voorbije decennia af en toe aan yoga gedaan. Ik volgde een paar lessenreeksen bij Rob Mostert en de CM en had periodes waarin ik op het juiste uur in den Escape arriveerde om een (power) yoga of Pilates les mee te pikken. Heel soms pikte ik een workshop (Boustany bij Soma) of een losse les mee en een paar keer ging ik op verkenning, om te zien of iets me goed genoeg beviel om het in mijn weekschema op te nemen.
Een ervan was Shambho, waar ik ooit mijn tweede reeks mindfulness volgde. Shambho bevalt me erg: het is er mooi, ze kiezen voor goede lesgevers en de lessen die ik er volgde waren ok. Maar ik raakte er nauwelijks want de uren lagen slecht en het was net iets te ver om vlot heen te fietsen en vooral: Shambho is heel DUUR. Geen optie voor af en toe dus. En al zeker niet interessant in combinatie met een ander sportschool abonnement.
Nu wist ik al een hele tijd dat er in Gent "nieuwe" spelers (Hot Yoga Gent, Studio Groene Vallei en Iyengar Yoga Centrum) opgedoken zijn, maar verder dan plannen om er eens heen te gaan was ik nog niet geraakt.
Tot vorige week! Jaja, ik heb er ondertussen 6 uur hot yoga op zitten. Een verslag volgt ...
maandag 19 oktober 2009
Someone to watch over me
Hihi: op FACTS heb ik een "action figure" gekocht. Mijn eerste. Ik wil namelijk zo geen brol in huis. Maar op kantoor mag het wel hé. Een beetje sfeer brengen. Een beetje de boel opvrolijken. De werkplek een beetje personaliseren met foto's, tekeningen, stickers, postkaarten en rommel.
Mijn persoonlijke Cylon infiltrator, Caprica Six.
zaterdag 17 oktober 2009
Energy levels
Soms loop ik vast. Val ik stil. Kost alles me ongelooflijk veel moeite. Moet ik mezelf door de dag sleuren. Ben ik toe aan neerliggen. Liefst met de afstandsbediening en een laptop en een iPod binnen grijpbereik. En verder niks. Het lijkt alsof ik lui en onwillig ben. Maar dat is het niet. Het is moeilijk uit te leggen.
Uit ervaring weet ik: als ik nu doordoe, wordt het niet beter. Integendeel. De verlamming verergert. Binnen de kortste keren ben ik depressief. Catatonisch. Of iets in dat genre.
Maar niet doordoen, is gewoon geen optie. Het huis ligt overhoop en er moet gekookt worden en yada yada yada ... En ik kan gewoon voorspellen dat dit mis gaat lopen. Maar dat doet er niet toe.
Uit ervaring weet ik: als ik nu doordoe, wordt het niet beter. Integendeel. De verlamming verergert. Binnen de kortste keren ben ik depressief. Catatonisch. Of iets in dat genre.
Maar niet doordoen, is gewoon geen optie. Het huis ligt overhoop en er moet gekookt worden en yada yada yada ... En ik kan gewoon voorspellen dat dit mis gaat lopen. Maar dat doet er niet toe.
vrijdag 16 oktober 2009
Signs
Kijk, ik heb in de voorbije weken heel hard doorgewerkt. Heel hard mijn best gedaan. Maar nu is het op. Ik ben duf, kaduuk, zombie. Hit rock bottom.
- Ben niet meer in staat om ook maar iets vooruit te plannen, zelfs niet binnen de loop van de dag.
- Ervaar iets als "ik kan niet meer denken", er zit watte tussen mijn oren.
- Moet alles wat ik schrijf 5 keer checken want ik WEET dat ik domme fouten maak.
- Tyopen zonder splelingscorrectie loopt helamaal foiut.
- Ben niet meer in staat om me de weg van x naar y voor de geest te halen.
- Ik zoek me 's ochtends steevast onnozel naar mijn bril/sleutels/iPod.
- Op de fiets vallen mijn oortjes constant uit.
- Mijn fietszadel zakt de hele tijd naar beneden en ik slaag er niet in om het vast te zetten.
- Ik loop tegen dingen & mensen aan.
- Heb in geen weken gestreken en vind dus niks om aan te doen.
- Heb ook maar 1 broek - een ouwe jeans - meer waar ik in kan, wegens minstens 5 extra kilo's.
Is er iemand die dit leest? Eigenlijk?
donderdag 15 oktober 2009
300 words
Engels leren: het is anders geworden. Héél lang voor ik aan Germaanse filologie dacht, zong ik al Engelse songteksten. Maar toen ik omtrent 1980 mijn eerste Engelse les kreeg was dat "beginnen van nul". Woordjes. Zinnen. Dwaze tekstjes. Traagjes.
Tegenwoordig hebben ze na 1 maand Engels al twee echte verhalen gelezen. Kunnen ze de vragen achterin de Penguin en andere readers moeiteloos oplossen. Ze zelfs zonder noemenswaardige spellingvragen op papier zetten. Het verbaast me een beetje. Ik wist het natuurlijk wel, maar toch. Een elfjarige zonder één dag les is dus - dank zij de tv - op zijn minst 300 woorden rijk. In de praktijk zijn dat er meer, weet ik. Ik weet ook dat er zijn, van dochters leeftijd, die Twilight in het Engels lezen. En neen, die zijn thuis niet tweetalig. "Het komt gewoon vanzelf" claimt ze. "Ik kijk naar iCarly en eigenlijk let ik niet zo hard meer op de ondertitels". Yeah right.
zondag 4 oktober 2009
Fris!
Thuis kopen we zelden frisdranken. Bruis en plat water en magere melk: meer vind je hier niet. Heel soms een paar brikken sinaasappelsap. En al de rest is strikt gereserveerd voor feestjes.
Buitenshuis ben ik een cola drinker. Doe mij maar Cola light (zelfs lemon) of Cola Zero. Of Pepsi Max, als er niets anders is. Red Bull (light) lust ik ook. In de Foodmaker drink ik wel eens Tao met gember. En deze zomer dronk ik soms eens Bionade.
Van de rest blijf ik af. Ben me te accuut bewust van het suikergehalte van frisdranken.
Sportdranken als Aquarius vind ik verwerpelijk: dat is voor marathonlopers en topsporters. Niet voor sukkels als ik die met één fleske een nuloperatie maken van het uur dat ze hebben gezweet.
Water zonder kleur maar met smaakskes (genre Vitalinea) vind ik meestal vies. Uiteindelijk komt het erop neer dat je leert om nog maar enkel (ge)zoet spul te drinken. En dat is niet slim hé. De Glaceau drankjes - gevitaminiseerd water - zitten in deze categorie. De smaken zijn ok. De presentatie zeker. Ik vind het moedig dat het erop staat, bij de voedingswaarde, maar het deed me toch effe slikken toen ik zag dat 1 flesje (500 ml) goed is voor (gemiddeld) 25% van je dagelijkse suikerverbruik. Nu ja, ik hoop dat het aanslaat, met alle campagnes en zo, maar ik ga het niet in huis halen. Denk de voorbije dagen ook iets te vaak aan Fruitopia & Limón&Nada. Whatever happened to those two?
Buitenshuis ben ik een cola drinker. Doe mij maar Cola light (zelfs lemon) of Cola Zero. Of Pepsi Max, als er niets anders is. Red Bull (light) lust ik ook. In de Foodmaker drink ik wel eens Tao met gember. En deze zomer dronk ik soms eens Bionade.
Van de rest blijf ik af. Ben me te accuut bewust van het suikergehalte van frisdranken.
Sportdranken als Aquarius vind ik verwerpelijk: dat is voor marathonlopers en topsporters. Niet voor sukkels als ik die met één fleske een nuloperatie maken van het uur dat ze hebben gezweet.
Water zonder kleur maar met smaakskes (genre Vitalinea) vind ik meestal vies. Uiteindelijk komt het erop neer dat je leert om nog maar enkel (ge)zoet spul te drinken. En dat is niet slim hé. De Glaceau drankjes - gevitaminiseerd water - zitten in deze categorie. De smaken zijn ok. De presentatie zeker. Ik vind het moedig dat het erop staat, bij de voedingswaarde, maar het deed me toch effe slikken toen ik zag dat 1 flesje (500 ml) goed is voor (gemiddeld) 25% van je dagelijkse suikerverbruik. Nu ja, ik hoop dat het aanslaat, met alle campagnes en zo, maar ik ga het niet in huis halen. Denk de voorbije dagen ook iets te vaak aan Fruitopia & Limón&Nada. Whatever happened to those two?
zaterdag 3 oktober 2009
BGGD17: Yoga at the Glaceau Popup Store
Deze namiddag met 4 girls uit Gent naar Brussel gesjeesd. Waar er in de Antoine Dansaertstraat ene popup store verrezen was om de lancering van Glaceau Vitaminwater kracht bij te zetten. (Ze hebben ook een Facebook page.) We werden getrakteerd op 3 yoga sessies, geleid door ene Indische meneer Manoj. Prima yogaleraar! Hij zou ook in de Shambho lesgeven, hoorde ik. We mochten ook van het vitamin water drinken. En kregen één fleske van elke smaak mee in een goodie bag.
Er is gefilmd en gefotografeerd dat het niet schoon meer was.
Onderstaande komen van mijn gsm. Enjoy!
Er is gefilmd en gefotografeerd dat het niet schoon meer was.
Onderstaande komen van mijn gsm. Enjoy!
vrijdag 2 oktober 2009
Could use some yoga now
Het was dikke fun vanavond rond 17u30 in station Gent Dampoort, waar er geen internationaal loket is. Want er stonden vele mensen met een spaarkaart in de 2 rijen tussen alle gewone reizigers. Ge weet wel, die die een rap een ticket willen kopen. Of hun abonnement moesten verlengen. En die er gelijk niet mee ingenomen waren dat elke spaarder toch 5 à 10 minuten afhandeling vergde. Maar volgens één iemand was het in Gent St Pieters "nog erger".
Neen, achter het loket hadden ze niet het verstand om de bonnenplakkers naar één rij te dirigeren. En ik denk dat die achter mij kwaad waren toen ik 2 mensen voor liet steken. Wat ook vervelend was, was dat meer dan de helft van de plakkers voor mij onverrichter zake naar huis keerden. Omdat ze in een weekend heen en terug wilden. Of op een andere dag dat het promo tarief niet meer beschikbaar was. De loketbediende stelde niet voor om een ander tarief te overwegen. Dus werd er na 10 minuten gepalaver niks geboekt.
Toen ik aan de beurt kwam schoof ik een enveloppe met een gekribbeld set potentiële heen en terug data naar de man. En twee zoekacties later, had ik prijs. Twee tickets voor 98 euro, vier dagen weg. Vertrek om 9u30 en terug met de laatste trein. Het kon niet beter. En dat zei ik ook. De man antwoordde content: "Het is goed als ge een beetje flexibel zijt". Jaja. Da's waar, maar voor hetzelfde geld was ik net zo teleurgesteld afgedropen als de rest.
Eigenlijk was de "Met je krant en Eurostar naar Londen heen en terug voor 49 euro per persoon" actie van Het Nieuwsblad een aanfluiting. Zeg nu zelf: mensen verplicht naar het loket sturen in deze tijden. Wat een idee! Ik bedoel maar: de lezers kunnen toch niet allemaal pépé's zijn die geen promo code op een site kunnen intikken? Het was compleet te voorspellen dat er op het laatste moment een toeloop zou zijn. En 't is niet alsof dat je, eens in het station aangekomen, plots beslist om een impulsaankoop te doen (tenzij je Boudewijn De Groot heet, natuurlijk.)
Oh my. De yoga zal deugd doen morgen.
Neen, achter het loket hadden ze niet het verstand om de bonnenplakkers naar één rij te dirigeren. En ik denk dat die achter mij kwaad waren toen ik 2 mensen voor liet steken. Wat ook vervelend was, was dat meer dan de helft van de plakkers voor mij onverrichter zake naar huis keerden. Omdat ze in een weekend heen en terug wilden. Of op een andere dag dat het promo tarief niet meer beschikbaar was. De loketbediende stelde niet voor om een ander tarief te overwegen. Dus werd er na 10 minuten gepalaver niks geboekt.
Toen ik aan de beurt kwam schoof ik een enveloppe met een gekribbeld set potentiële heen en terug data naar de man. En twee zoekacties later, had ik prijs. Twee tickets voor 98 euro, vier dagen weg. Vertrek om 9u30 en terug met de laatste trein. Het kon niet beter. En dat zei ik ook. De man antwoordde content: "Het is goed als ge een beetje flexibel zijt". Jaja. Da's waar, maar voor hetzelfde geld was ik net zo teleurgesteld afgedropen als de rest.
Eigenlijk was de "Met je krant en Eurostar naar Londen heen en terug voor 49 euro per persoon" actie van Het Nieuwsblad een aanfluiting. Zeg nu zelf: mensen verplicht naar het loket sturen in deze tijden. Wat een idee! Ik bedoel maar: de lezers kunnen toch niet allemaal pépé's zijn die geen promo code op een site kunnen intikken? Het was compleet te voorspellen dat er op het laatste moment een toeloop zou zijn. En 't is niet alsof dat je, eens in het station aangekomen, plots beslist om een impulsaankoop te doen (tenzij je Boudewijn De Groot heet, natuurlijk.)
Oh my. De yoga zal deugd doen morgen.
donderdag 1 oktober 2009
Shake well before use
| weinig slapen | X | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | veel slapen |
| weinig sporten | _ | _ | _ | _ | X | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | veel sporten |
| weinig eten | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | X | veel eten |
| geen alcohol | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | _ | X | _ | _ | _ | soms alcohol |
No rest for the wicked
Heb er anderhalf uur spinning en een half uur bodypump opzitten en eigenlijk zou ik nu naar bed moeten. Maar ik ben niet moe. Of beter: ik kan niet slapen. Want ik ben helder. Wakker. Niet eens gespannen of zo, neen. Maar ik weet dat niet vanzelf in slaap zal vallen.
En dat is nu al weken zo.
En slaaptekort, dat compenseer ik met eten. Niet erg origineel, maar zo is het. Ik zie er bijgevolg uit als een opgeblazen zombie, en doe eigenlijk gewoon voort. Heb wel het gevoel dat ik deze keer niet zal crashen (gelukkig maar) maar zal uitdoven.
Allé, weer eens iets anders.
House zegt het zo mooi in "Epic Fail" (S06E03) : Bed is for sissies
maandag 28 september 2009
Get thee to a nunnery
Waarom zou ik geen boeddhistische non worden?, bedacht ik me ooit. Meditatie en contemplatie: het lijkt me wel wat. Want ik bewonder mensen die goed doen. En daarenboven heb ik weinig last van privacy issues. Maar toch.
Onderpastoors, nonnen en slotzusters: in haar vriendschappen overtrof mijn moeder Carmela Soprano moeiteloos. Al die vrome mensen waren door mijn jeugdherinneringen. En van kinds af aan begreep ik hoe ze in al hun goedheid elkaar ongeveer naar het leven stonden.
Ben ik daarom zo'n scepticus? Ik denk het wel.
Of het nu de Rotary, huisvrouwen of nonnen zijn, het blijven mensen die zich geheid niet kunnen houden aan de morele standaarden die ze uitdragen. Afgunst, nijd en conflicten drijven boven en de focus is geregeld zoek. En daar heb ik het moeilijk mee. Met clashende ego's. Met menselijkheid, quoi.
Je voelt het. Zelfs op een meditatie weekend. Er zijn altijd spanningen.
zondag 27 september 2009
Housekeeper
't Is zondag en de schooljaar routine begint er weer in te komen. Wasgoed sorteren, van alles opruimen, stofzuigen, strijken en subiet eten koken. En dan hopelijk nog wat tijd om een stukske te lopen, voor ze terugkomen van het pretpark waar ze met W. en oma heen zijn.
En dan na het eten een beetje naaiwerk en wat lezen en House M.D. op tv. Dat zou het moeten worden. Als ik nu niet voor dit scherm blijf plakken.
En dan na het eten een beetje naaiwerk en wat lezen en House M.D. op tv. Dat zou het moeten worden. Als ik nu niet voor dit scherm blijf plakken.
vrijdag 25 september 2009
Itchy & scratchy
Het gaat alweer een hele tijd ietwat te hard. Niet dat ik het erg lastig heb, maar toch. Omdat ik onrustig ben, slaap ik véél te weinig en daardoor ben ik moe. Doodop. Versleten. Maar o zo wakker. En helder.
Lange teksten lezen is lastig. Bijleren ook. Maar voor de rest is het gewoon fijn: ik spring van associatie naar associatie, zonder in de gedachtenstroom te verzuipen. "Do not confuse activity with productivity", was het motto van de vorige weken, maar zie, het gaat alweer beter: input en output raken in evenwicht. Alleen fysiek ben ik een wrak. Bad skin, no nails and fatty.
"Heb jij geen last van tics?" , vroeg een mede-ADHD'er me, lang geleden. "En worden die niet erger door de Rilatine?" "Neen", antwoordde ik toen, "Geen tics, helemaal geen last". Maar momenteel word ik er gek van, van het bijten en krabben. Mijn lippen, de binnenkant van mijn wangen, mijn nagels en mijn huid hebben het zwaar te verduren. Ik zie het. En kan me niet voorstellen dat het niemand anders opvalt. Maar niemand zegt iets. Het is een no go onderwerp. 't Is mijn probleem. Jezelf pijn doen, want dat is het precies, is te gek voor woorden. Mocht ik meer lopen ... Mocht ik meer spinnen ... Misschien zou het dan beter gaan. Maar ik ben er niet helemaal van overtuigd.
Onrust is een constante. En ook al gaat het zo veel beter dan vroeger, 't is niet alsof het beest bedwongen is.
Lange teksten lezen is lastig. Bijleren ook. Maar voor de rest is het gewoon fijn: ik spring van associatie naar associatie, zonder in de gedachtenstroom te verzuipen. "Do not confuse activity with productivity", was het motto van de vorige weken, maar zie, het gaat alweer beter: input en output raken in evenwicht. Alleen fysiek ben ik een wrak. Bad skin, no nails and fatty.
"Heb jij geen last van tics?" , vroeg een mede-ADHD'er me, lang geleden. "En worden die niet erger door de Rilatine?" "Neen", antwoordde ik toen, "Geen tics, helemaal geen last". Maar momenteel word ik er gek van, van het bijten en krabben. Mijn lippen, de binnenkant van mijn wangen, mijn nagels en mijn huid hebben het zwaar te verduren. Ik zie het. En kan me niet voorstellen dat het niemand anders opvalt. Maar niemand zegt iets. Het is een no go onderwerp. 't Is mijn probleem. Jezelf pijn doen, want dat is het precies, is te gek voor woorden. Mocht ik meer lopen ... Mocht ik meer spinnen ... Misschien zou het dan beter gaan. Maar ik ben er niet helemaal van overtuigd.
Onrust is een constante. En ook al gaat het zo veel beter dan vroeger, 't is niet alsof het beest bedwongen is.
donderdag 24 september 2009
Hoard
Wow, zie nu: in Engeland heeft een man met een metaaldetector een schat gevonden. Zomaar 1500 stuks, 5 kilo goud en 2,5 kilo zilver. "The detail on the artefacts (...) is so intricate that one expert cried because she was overcome by their beauty" lees ik ergens. En ik ben er zeker van dat ik ook had gebleit, want die neiging heb ik nog steeds als ik in het British Museum sta. Completely overwhelmed.
De vondst - "the Staffordshire Hoard" genaamd - is groter dan die van Sutton Hoo, waar ik eerder dit jaar toch nog eens ging naar kijken. Want ik heb een zwak voor everything Anglo-Saxon. Yup. Lang geleden - nadat ik ernstig geschiedenis en archeologie had overwogen - koos ik voor taalkunde. Tolkien achterna. En neen, ik ben geen krak in Oud-Engels geworden. Dat was allemaal niet zo gemakkelijk. Maar mocht ik opnieuw beginnen - wetende wat ik nu weet - dan zat ik weer in de Germaanse. En deed ik er vast geschiedenis bovenop. Want hoe dat je het draait of keert: nieuws als dit maakt me blij. Gewoon het idee alleen al, dat al die mensen daar nu op gaan studeren en daardoor het beeld over die periode zullen herzien. Boeiend is dat.
De vondst - "the Staffordshire Hoard" genaamd - is groter dan die van Sutton Hoo, waar ik eerder dit jaar toch nog eens ging naar kijken. Want ik heb een zwak voor everything Anglo-Saxon. Yup. Lang geleden - nadat ik ernstig geschiedenis en archeologie had overwogen - koos ik voor taalkunde. Tolkien achterna. En neen, ik ben geen krak in Oud-Engels geworden. Dat was allemaal niet zo gemakkelijk. Maar mocht ik opnieuw beginnen - wetende wat ik nu weet - dan zat ik weer in de Germaanse. En deed ik er vast geschiedenis bovenop. Want hoe dat je het draait of keert: nieuws als dit maakt me blij. Gewoon het idee alleen al, dat al die mensen daar nu op gaan studeren en daardoor het beeld over die periode zullen herzien. Boeiend is dat.
Ruim 11 uur !!!
Een paar dagen geleden lagen we hier compleet in een deuk toen we toevallig op een tv commercial voor de Aspe DVD box botsten. Want we zagen (of hoorden?) zoiets als "ruim 11 uur". En dat is toch een ongelooflijk snugger argument om een serie op DVD te kopen.
Hilarisch, dacht ik. En ik ging voor deze blogpost een prentje zoeken. En wat blijkt: het is gewoon een feature van de hele zwik. Tja, het moet niet goe zijn, als het maar lang duurt zeker?
Hilarisch, dacht ik. En ik ging voor deze blogpost een prentje zoeken. En wat blijkt: het is gewoon een feature van de hele zwik. Tja, het moet niet goe zijn, als het maar lang duurt zeker?
woensdag 23 september 2009
Nieuw! ADHD bij volwassenen
Olé! Het basisboek voor volwassenen met ADHD is uit! En bij Zit Stil zijn ze daar zo blij mee dat ze er de hoofding "Nieuw! ADHD bij volwassenen" boven zetten.Neen, ik heb het boek nog niet gezien of gelezen. Dat komt nog. Ik surfte wel wat rond, las wat besprekingen hier en hier en merkte dat het enthousiasme groot is. Hoera voor "De langverwachte volwassen versie van het succesvolle Zit Stil!, waarvan vele tienduizenden exemplaren over de toonbank gingen".
Ik kwam ook uit op een uitzending van Peeters en Pichal en die heb ik beluisterd - tenenkrullend, naar mijn bescheiden mening. Ze lachen er gewoon mee. En ik find het geen "funny" haha.
Verder heb ik ook alle commentaren op de Radio1 site gelezen en dat valt gelijk nog mee. Niet te veel volk daar dat een rant opzet over de link met kleurstoffen in snoep.
Niks bijgeleerd, maar kom. Ben al bij al erg blij dat onze kinderen er geen last van hebben.
En als ik boodschappen doe; dan is dat gelijk een militaire operatie: efficiënt. Toegegeven: ik heb de neiging tot overcompenseren wat "gestructureerd te werk gaan" betreft. Maar het helpt.
zaterdag 19 september 2009
Sibling Rivalry
Wakker geworden van geroep en geschreeuw. Het zat er weer bovenhands op. En toen bedacht ik me op slag: neen, ik rij geen 200 km met die twee in mijn kielzog vandaag. Het autorijden alleen al schrikt me behoorlijk af. Want ik ben verre van in topvorm, wat opletten en zo betreft. Met een duo vechtende kinderen als gezelschap wordt het vast niet beter. En morgen kan het ook niet, dus zal ik er niet geraken. Wat niet de bedoeling was. Maar het zij zo.
Ergens schaam ik me wel dat ik de courage niet heb om alsnog te vertrekken. Ik zal een andere keer naar mijn petekind gaan. En de mijne zal haar peter een andere keer zien.
Ze hebben de dag trouwens op identiek dezelfde wijze afgesloten. Ik vrees dat de buren er zot van worden. Ik ook.
Ergens schaam ik me wel dat ik de courage niet heb om alsnog te vertrekken. Ik zal een andere keer naar mijn petekind gaan. En de mijne zal haar peter een andere keer zien.
Ze hebben de dag trouwens op identiek dezelfde wijze afgesloten. Ik vrees dat de buren er zot van worden. Ik ook.
woensdag 16 september 2009
1933
Ik mag niet klagen. Het is al erger geweest. Véél erger. Ik ga wel niet mee naar de rugbytraining straks maar ik ga toch een toer lopen, denk ik. Misschien maakt dat wat geheugen vrij. Misschien.
In ieder geval: ik ben niet in paniek of zo. Maar het is niet handig, om zo met een kop vol watte te zitten aan de vooravond van een nieuwe opleiding. Vroeger had ik me opgejaagd. Nu ben ik er meer gelaten over. "Acceptatie", zei de shrink gisteren. Maar dat vind ik een erg vies woord. Leg ik er mij bij neer, dat er dagen - weken - zijn waarop ik braindead ben? Neen! Maar het gaat toch wel allemaal beter nu dan pakweg drie jaar geleden. De cognitieve uitval is handelbaarder. En vooral: ik merk nu veel beter dat het cyclisch is. Dat ik evenzeer periodes van extreme concentratie en enorm véél output doormaak. En dat ik wel een beetje tegengas kan geven, maar dat het uiteindelijk weinig zoden aan de dijk brengt.
Dus probeer ik rustig te blijven. Me niet te veel te laten afleiden of opjagen. En al wat niet subiet noodzakelijk is uit te stellen.
Zoals het bellen naar 1933 om de boodschappen op de antwoordservice te beluisteren. Die van de voorbije weken.
In ieder geval: ik ben niet in paniek of zo. Maar het is niet handig, om zo met een kop vol watte te zitten aan de vooravond van een nieuwe opleiding. Vroeger had ik me opgejaagd. Nu ben ik er meer gelaten over. "Acceptatie", zei de shrink gisteren. Maar dat vind ik een erg vies woord. Leg ik er mij bij neer, dat er dagen - weken - zijn waarop ik braindead ben? Neen! Maar het gaat toch wel allemaal beter nu dan pakweg drie jaar geleden. De cognitieve uitval is handelbaarder. En vooral: ik merk nu veel beter dat het cyclisch is. Dat ik evenzeer periodes van extreme concentratie en enorm véél output doormaak. En dat ik wel een beetje tegengas kan geven, maar dat het uiteindelijk weinig zoden aan de dijk brengt.
Dus probeer ik rustig te blijven. Me niet te veel te laten afleiden of opjagen. En al wat niet subiet noodzakelijk is uit te stellen.
Zoals het bellen naar 1933 om de boodschappen op de antwoordservice te beluisteren. Die van de voorbije weken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
