No moaning on my world (*)

Het is paasvakantie, en in tegenstelling tot andere jaren hebben we geen "echte" vakantiedagen met het gezin gepland. Het Gent Easter tournament sloegen we over, wegens op en versleten. Op pasen waren we thuis en paasmaandag was goed voor mini-golf. De eerste week was er een sportkamp voor elk en deze week - de tweede dus - is er dagopvang en tijd voor logeerpartijtjes.

Op de "planning" zag het er doenbaar uit, zelfs met de vrij ingewikkelde breng- en haal-regeling, de orthodontist, de fietstrainingen, scoutsBBQ en de brunch in het kasteel voor de verjaardag van opa ... Maar dat was buiten de "extraatjes" gerekend.

Als daar zijn:
- een kapotte afwasmachine: 2 namiddagen geblokkeerd voor een bezoek van de reparateur: de eerste kwam pas om 19u langs en kon het probleem niet oplossen, de tweede had uren werk, met een een fikse factuur achteraf. In totaal zaten we meer dan een maand zonder. Bummer.
- een kapotte wasmachine: 2 middagen geblokkeerd voor een bezoek van de reparateur, die vreselijk lastig deed over de garantie/verzekeringspapieren. Want die waren niet onmiddellijk te vinden, met heel veel over en weer getelefoneer en bezoekjes aan de winkel tot gevolg. Bovendien vond hij het nodig om mij de les te spellen. Want het blijkt dat ik op 3 jaar tijd zo'n 1000-tal wassen heb gedraaid en dat is véél meer dan het gemiddelde van 100 per jaar en ik smijt er ongetwijfeld te veel poeder in (huh?) en de garantie loopt niet enkel in aantal jaren (zoals op de machine met een grote klever vermeld stond) maar ook in aantal wasbeurten. Hij is NU bezig, ik hou mijn hart vast voor de factuur en hoop dat we er met de franchise van af raken. Want de reparatiekosten zullen hoog liggen, meldde hij. Voor 500 euro kan je ook een nieuwe machine kopen... Getver. Dan koopt een mens een dure Miele. Goed dat hubby al een paar keer met volle manden naar de wasserette reed, of ik was al helemaal gek. Ik mis de wasmachine. Pas nu merk ik goed dat ik dagelijks kleren was.
- een kapotte afstandsbediening: onze ouwe Sony tv speelt nog en ik zaagde nooit over een flatscreen, maar nu kijken we tv zoals in de jaren 70: om het toestel aan en uit te zetten en om het geluid te regelen - de Telenet Digicorder kan je niet luider zetten dan de startinstelling van de tv - moet ik rechtstaan en dat is hatelijk. Het enige voordeel is dat de tv tenminste niet gewoon op slaapstand blijft staan.

Verder slibde de (werk)agenda van april en mei al behoorlijk toe. Nieuwe lessen voorbereiden en geven en ondertussen voortwerken aan een heleboel zaken die voor de site al (te) lang in draft staan, het kan allemaal, maar dan liefst zonder de negatieve vibes waar we in ons kantoor mee af te rekenen hebben. Ik kan er niet zo goed tegen, en dat merk ik dan aan mijn nek. Ouch.

En dan is er het "thuiswerk": de map vol leesvoer, de ongelezen mails en de dozen papier om uit te sorteren. De kapotte lichtschakelaars, de gevallen tegels en de te vervangen lampen. En het gevoel dat het tijd is om eens grondig te kuisen. Als in "lenteschoonmaak". In huis - ik ga ten onder aan kattenhaar - en buitenshuis: de garage, het kot, de koer en de tuin smeken om een opruimbeurt en het komt er niet van. Zelfs opruimen voor de poetsvrouw lukt ternauwernood.

Yep, ik loop continu met een hartslag van 130, als een opgejaagd beest. Elke keer dat ik de routine breek, moet ik het bekopen. Me bezighouden met ergernissen - Facebook staat er al vol van - is ook niet positief. Maar zie, hier kan ik ze kwijt, en dat lucht op.

(*) Hyperdrive Season 1, Episode 3 "Weekend Off", in which Vine bought himself a planet on Ebay.

UPDATE: (16u30) de Miele man heeft gedaan, het was een herstelling van 960 euro, werkuren inbegrepen. Op de laatste stek heeft Miele de kosten op zich genomen. Niks te betalen dus en ook geen garantiepapieren en gedoe meer. WOW!

Latem Kouter (2)

Dat was raar zeg: ik zag een foto in De Morgen van een stuk grasveld en toen - voor ik het artikel las - wist ik precies waar het was. Later op de dag zag ik in de verte De Gentenaar en HLN liggen, waar er gelijk veel grotere hoofdingen en foto's in stonden. En online werd het helemaal vies, met video en al.

Ik zie daar nooit veel volk, aan de bushalte in de Mortelputstraat. In Latem is openbaar vervoer niet zo nodig, denk ik dan. Maar zie, die mensen hebben echt wel vreselijke pech. Stel u voor. Ge moogt er niet aan denken.

Bron: nieuws.be (REDACTIE)

The loneliness of the long distance runner

Ondertussen overweeg ik nieuwe doelstellingen, schreef ik vorige keer, en 't wordt tijd dat ik die wat concreter maak. Wat wil ik precies? Langer lopen? Verder lopen? Harder lopen? Meer fietsen?

Langer lopen staat het eerst op mijn lijst. Verder lopen is daar een rechtstreeks gevolg van.

Als ik twee uur kan spinnen, dan kan ik ook 2 uur lopen, me dunkt. Langer dan dat hoeft niet.

Aan mijn reguliere tempo, staat 2 uur gelijk aan 20 km. Met een kleine inspanning - iets harder lopen dus - kan ik in 2 uur vast wel 21,0975 km halen. Een halve marathon dus. Tot nog toe niks nieuws.

Wat me rest is een loopprogramma kiezen en ik ben geneigd om weer voor Nikeplus te gaan. Niet omdat de coaching zo goed uitgebalanceerd is. Of ik die zo goed heb gevolgd. Veeleer omdat het gemakkelijk is, met de registratie en zo.

Mijn extensieve Blaarmeersen/Watersportbaan periode ligt bijna achter de rug, na deze week is er nog enkel de wekelijkse rugbytraining aldaar. Het was super om er te lopen toen het héél donker was maar dat is nu niet meer nodig. In de vooravond kan ik al dichterbij huis op pad en binnenkort is het helemaal laat klaar en zal er weer meer volk rondlopen op plekken die in de winter nogal eenzaam zijn.

Als ik onderstaande schema's bekijk, denk ik dat ik weer voor een mengvorm met verschillende cardioactiviteiten zal kiezen. De kortere loopkes, onder de 8-9 km, zeggen me niet veel meer. Aan de langste, van 15 tot 23 km, zal ik moeten wennen. Ik hoop dat ik wat vaker langer zal kunnen lopen maar ik weet dat zulks van zoveel factoren afhangt, dat ik weinig durf voorspellen. Ik weet ook, dat de schema's op het eerste zicht niet snelheidsbevorderend lijken, maar er zitten wel degelijk instructies bij voor interval trainingen. Buiten doe ik die nooit, ik loop te veel om het plezier van te lopen, maar op de band moet ik er eens werk van maken, ander kom ik nooit aan een gemiddelde van 11 km per uur.

Meer fietsen? Best wel. Meer spinnen per week kan, da's een kwestie van plannen. Meer buiten fietsen, da's nog altijd iets anders. De koersfietshouding went - gelukkig maar - en ik kan al schakelen (hoewel ik nog serieus moet nadenken omdat ik geen cijfertjes aan het stuur zie) maar het is toch zwaar aanpassen, om meerdere redenen ...

Ik was bang om in groep te rijden, en dat zal waarschijnlijk nooit veranderen. Het extra opletten is benauwend voor iemand die sport om het hoofd leeg te maken.

Het gaat soms ook hard. Ik moet me sterk houden want eigenlijk ben ik niet zo'n held. Dus hou ik het stuur vast bij de remmen en voel ik mijn polsen en ellebogen. Geen "echte" pijn, maar ik verkramp toch te veel. Gelukkig durf ik buiten de groep wel een andere positie aan.

En gelukkig is er ook een wekelijkse "tweede" training, die ik doe met dochter. Met twee fietsen gaat alvast beter, ware het niet dat we de hele zaak aan een slakkegang afwerken. Want ons conditiepeil is niet hetzelfde en ons idee omtrent een "inspanning leveren" blijkbaar ook. Voor mij zou het interessanter zijn om op sleeptouw te worden genomen door iemand die harder fietst, maar het is precies de bedoeling dat ik haar aanmoedig. En dat lukt wel. Oef.

Op technisch gebied is het ook allemaal nieuw. Over fietsonderhoud en -reparatie heb ik een en ander gelezen maar in de praktijk heb ik er nougatbollen verstand van en dat jaagt me schrik aan. Elk vertrek wordt dan ook voorafgegaan door stressen. Ja, ik wou dat ik een behulpzame wielertoerist kende. Maar da's precies het soort van kerels waar ik tot nog toe met een wijde bocht omheen liep. Eigen schuld, dikke bult ;-)

Iets anders dan lopen en fietsen heb ik de voorbije maanden niet gedaan. Krachttraining, yoga en Pilates verdwenen op het achterplan. Ik mis ze. Moet er iets aan doen.

En de hartslagmeting, hoe zit het daarmee? Tussen alle sportspul dat ik de vorige maanden in huis haalde zat ook een eenvoudige, goedkope hartslagmeter, die ik nog nauwelijks heb gebruikt. Too much hassle. Op de band geeft ie snel interferentie met de cardio toestellen en voor de spinning vergat ik hem keer op keer. En buiten was het bijna 3 maanden berekoud. Singlets, T-shirts, een wintertight met soms een trainingsbroek boven, dunne fleecekes, dikke fleeces, een loopjasje, winterloopsokken, handschoenen, een Buff en fleece hoofdband en de Nikeplus spullen: het was genoeg zo. Achteraf bezweet aan de auto kleddernat spul uittrekken om snel weer een nog dikkere fleece of skivest aan te trekken: de Blaarmeersen niet bibberend verlaten was een klus op zich.

En, wat hebben we (vandaag) geleerd?

1. In se ben ik een solitair sporter. Als ik les volg, is dat om de regelmaat en niet om de groep - tijdens de spinning doe ik gewoon mijn ogen toe. Alles wat niet alleen is, valt me vaak zwaar.
2. Voor het fietsonderhoud heb ik "hands on" hulp nodig. En het adres van een betrouwbare racefietsenzaak in Gent.
3. Als ik krachttraining of yoga wil doen zal ik mijn weekschema moeten aanpassen. Anders komt het er niet van.

Time's up

Week 10

Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 43,03 km bijeenlopen. Ik kwam aan 32, 14 km, liep in totaal 2u en 8 minuten. Vermoedelijk deed ik nog wel iets anders dan lopen maar dat weet ik gelijk niet meer.
Week 11
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 35,38 km bijeenlopen. Ik kwam aan 15,2 km, niet eens de helft. Het was plots warm: 15 graden, las ik op de lichtkrant aan de topsporthal. Ik liep dus met veel minder kleren: maar 2 laagjes meer! Het was ook de eerste week met ShockAbsorber, een compressiehemdje en nieuwe sokken. Wat goed meeviel, hoewel ik nog wel last had van (bestaande) schaafwonden. Week 10 en 11 waren niet memorabel, ik noteerde niks en moet hard mijn best doen om te reconstrueren. Ik spendeerde heel wat uren bij de Blaarmeersen tijdens de BMX en rugby trainingen, van de rest - spinning zeker? - is me niet veel bijgebleven.
Week 12
Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 34,08 km bijeenlopen. Ik kwam aan 29,28 km wat behoorlijk in de buurt ligt en liep 3u en 6 minuten. Het was een productieve week: op zondag een fietstocht met dochter, maandag had ik vrijaf en ging ik voor 10 miles, op 't gemak met toch af en toe zon en mét gelukwensen van Lance Armstrong achteraf, omdat ik (met het totaal van mijn Nikeplus runs) de 250 km marker had bereikt. Later las ik dit op Nikeplus: "400 kilometers. That’s a whole lotta running. You’ve proven you’re no flash in the pan. Now show us what else you’ve got." Maandagavond was het tijd voor de eerste "Ladies Fun Ride Starters": 20 km op de koersfiets aan 22km/u plus 13 km heen en terug van huis naar de startplaats. Met dochter. En de volgende dag in de gazet. Op woensdag liep ik een toerke rond de Watersportbaan en vrijdagavond deed ik er eentje in de buurt, zoals gewoonlijk gelijk een metronoom aan 10 km per uur. Wel de hele tijd met oordopjesproblemen (bah) en de vaststelling dat geregeld van schoenen wisselen steeds minder goed werkt; die van Saucony dempen gewoon beter dan de Nikes. Wat me opviel is dat "los" lopen steeds meer tijd inneemt; de eerste 25 minuten moet ik echt in gang geraken; pas dan "loop" ik.

En toen was het gedaan met de 12 weken Nike+ coaching naar de 10 miles. Ik heb lang niet zoveel kilometers gelopen als de "coach" me opdroeg, maar het resultaat is er: ik kan zonder enig probleem 10 mijl lopen en dat lukt me binnen 1u40 minuten. Het MyAsics programma, over 15 weken, loopt nog tot 25 april. Ondertussen overweeg ik nieuwe doelstellingen.

It's not you it's the e-talking

Sinds begin januari is het weer prijs me dunkt: er waait een destructieve wind over deze contreien. Zottigheid is over de mensheid neergedaald. Alles moet eraan. Iedereen ongelukkig. De ene noodsituatie achter de andere. Alcohol en drugs. Getroubleerde toestanden. Relaties aan scherven.

Neen, niet bij ons thuis. Maar wel dichtbij. En overal een beetje tegelijk. Bah.

Gedegouteerd ben ik. En boos. Get a life, mensen. Ik snap wel dat jullie niet altijd even onverdeeld gelukkig zijn. Echt wel. En dat midlife issues zwaar kunnen pieken. Maar ik dacht dat jullie slimmer waren. Dat jullie inzagen dat er een leeftijd komt waarop drugs en booze niet meer funny zijn. Dat jullie onderhand wisten dat jullie helemaal zelf de verantwoordelijkheid dragen voor jullie daden. Dat vervelend doen niks oplost. En dat andere mensen niet zitten te wachten op jullie gedoe.

Maar er is niemand die mijn "seuterige" opinie horen wil, vrees ik.

Want dit is weer zo'n golf. Net nu we de vorige - hoeveel kids hebben er sindsdien twee adressen? - min of meer verteerd hebben, begint het opnieuw.

Cathérine Ongenae schetste het treffend, dit weekend in WAX@DEMORGEN.BE: "Als stel een andere relatie zien verpulveren, kan twee effecten hebben. Of je sluit de rangen, of je deelt in het domino-effect."

En dan denk ik: ok, we sluiten de rangen. Flabbergasted bijtijds. Moe van het gedoe. Wakker met de vraag wat we aan onze kinderen zullen meegeven.

Life's a Bitch and Then You Die?

"There's a huge problem with alcohol in Ghent", zei een vriendin - met eigen café - me vorige week. Onwillekeurig dacht ik aan het "ooh ooh ooh ooh ooh" gejank dat hubby keer op keer aanheft wanneer de comeback van K's Choice in beeld komt.

It's not a habit, it's cool, I feel alive

If you don't have it you're on the other side

I'm not an addict (maybe that's a lie)

Mag ik - die heus wel drink, bijtijds een sigaret opsteek en dagelijks speed neem - uithalen naar anderen die de pijn van het zijn verdringen? Hell yes! Uithalen mag dan wel niet erg mindful zijn, maar deze tip wel: doe iets aan uw ongeluk, of leef ermee. En hou op met anderen te kloten.

Week 6-7-8-9

Week 6
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 38,59 km bijeenlopen. Ik kwam aan 19,66 km, goed de helft van de afstand. Ter verduidelijking: ik ben niet gek en weet dat mijn knieën een risicogebied vormen, daarom wissel ik het lopen af met intensieve spinning sessies & such.

MyAsics geeft op dit punt geen pure tijdsindicaties meer. Het wekelijks minimum ligt in ieder geval op op 3u 35 minuten. En deze week kwam ik een een totaal van 5u 25 minuten cardio. Hoe?

Zondag een goeie 14 km gelopen gelopen, dinsdag een toerke rond de Watersportbaan bij -2; met klutsende rommel aan mijn lijf en stress omdat ik te lang naar het BMXen had staan kijken en riskeerde om daardoor op het nippertje terug bij zoon te zijn (ik was uiteindelijk precies op tijd om de stretching op het einde te zien) , donderdag bijna 2 uur stevig gespind - mijn vereiste hogere hartslagwaarden indachtig - en zaterdag anderhalf uur spinning combo.

Voor de rest: teen(nagel) kapot, los met een blaar eronder. Pijn. Was ik niet van plan om GEEN loperskwaaltjes te krijgen?

Week 7

Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 38,59 km bijeenlopen. Ik kwam aan 15,15 km. Maaaar ... tijdsgewijs was deze week een super week: ik kwam aan 6u en 33 minuten! Hoe?

Maandag liep ik de 15, 15 km op de loopband, woensdag heb ik een heel uur op de crosstrainer getraind en onderwijl naar de nieuwe grote tv's gekeken, donderdag bijna 2 uur stevig gespind - opnieuw mijn vereiste hogere hartslagwaarden indachtig - en zaterdag een spinning combo gevolgd door nog een een dik half uur "toestellen" voor de tv.

Week 8

Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 46,64 km bijeenlopen. Ik kwam aan 25,35 km, iets meer dan de helft. Maar de week was goed: ik kwam aan 4u en 29 minuten! Hoe?

Zondag liep ik een dikke 10 km, ik reed ook efkes (voor het eerst!) op de koersfiets naar de scouts en vond uit dat het langs het water héél erg hard waait - 't was ook berekoud om te lopen dus. Dinsdag was het voor de eerste keer niet steenkoud langs de Watersportbaan maar het regende wel een beetje. Ik liep 1 toerke. Donderdag heb ik bijna 2 uur gespind. Vrijdag overwoog ik om deel te nemen aan het "exploot", maar toen keek ik naar de looptijden en zag ik dat het toch eerder een loopkoers dan een fijn jogmoment was. Zaterdag deed ik twee (en geen drie, zoals gepland) toerkes mee met marathonman omdat er geen water of drankjes voorzien waren - normaal zijn die er altijd. Stad Gent stond met een promo tent maar aan water hadden ze niet gedacht ...

Week 9

Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 45,03 km bijeenlopen. Ik kwam aan 28,39 km. Maar niet getreurd: ik haalde 4u en 35 minuten cardio! Hoe?

De zondagloop heb ik deze week geskipt. Op dinsdag tijdens het BMXen liep ik 9,31 km, op woensdag tijdens de rugby training 12 km. Ik was nogal op speed achteraf - a runner's high no doubt - en eindigde met een grote blaar. Op donderdag was er spinning van 8 tot 10: da's bijna 2 uur interval training, eveneens een duurtraining en alternatieve cardio naast de reguliere loopkes. Het is ook wetenschappelijk bewezen dat lopers die ook fietstrainingen doen daardoor rapper gaan lopen. Jaja. Zaterdag had ik weer een platte iPod mee; 3,19 km werden geregistreerd maar ik liep meer dan dubbel zoveel, met afgeplakte blaar. Ik noteer (naar beneden afgerond) 7 km. Al bijeen niet slecht voor een week waar stress & vermoeidheid genadeloos toesloegen.

Zo, dat was het tot en met vorige week.

A little more organically than this

Tegenwoordig kijk ik nog maar zelden naar wat er op tv is op het moment dat het op tv is. Opnemen en afspelen is hier de regel geworden, bij ongeveer iedereen in huis. Als ik dan toch eens neerzit om te zappen - meestal tussen 9 en 11 's avonds - valt het me op dat wat Springsteen zingt geregeld waarheid geworden is: There's fifty-seven channels and nothin' on.

Naast de procedural crime shows is er op dit moment weinig dat interessant of goed getimed is. En dan nog. The Mentalist vind ik shite. Bones mis ik keer op keer (ik neem het niet op - mijn relatie met David Boreanaz is troebel sinds Buffy) en Castle ontsnapt op een of andere manier aan mijn aandacht. Wat rest is de VT4 crime night: uiteindelijk ben ik ook aan NCIS en NCIS LA begonnen, dat laatste vooral omdat Chris O' Donell fris in beeld wordt gebracht. De CSI medewerkers - George Eads en kompanen - zijn in vergelijking ouwe knarren aan 't worden.

Hospitalen doe ik momenteel niet aan: bij House M.D. is het wachten op seizoen 6 en ER ben ik sinds de ongelooflijke "Old Times" (watch this!) vergeten opnemen. Grey's Anatomy op VIJFtv? Nope. Die reeks wil ik vroeg of laat compleet zien, op DVD dus.

Nu ja, dat "compleet" zien is een beetje een struikelsteen. BSG is uit, met Caprica ben ik bezig. Ik zag Dollhouse en V tot waar ze liepen en het begin van True Blood. De rest van de lijst ging nog voor geen meter vooruit.

Wat series betreft is Acht tv meer dan goed, ware het niet dat ze met veel dingen op een punt zitten waar ik niet meer wil "inspringen"; Mad Men zal dus voor later zijn. Op Canvas is het derde seizoen van Deadwood net begonnen en dat ga ik, zoals de twee voorgaande, met hubby bekijken, zij het nu van de digicorder in plaats van de DVD box. We zijn ook nog met Season 2 van Hustle bezig, als tussendoortje. Maar momenteel gaat de gezamenlijke aandacht vooral naar Six Feet Under, waar Acht tv ondertussen Season 2 van uitzendt. Duidelijk het soort van humor waar we beiden fan van zijn.

Is het raar om op te merken dat "real life heel erg Six Feet Under-like is"? Eigenlijk niet. De reeks zit zeer goed in elkaar, in die mate dat ik zelfs geen favoriet character heb omdat ze allemaal sterk zijn.

Het meest herkenbare voor mij is het gedrag van Ruth O'Connor Fisher. Ze doet een hele hoop dingen die moeders - yup, daar hoor ik bij - doen en ze is outdoorsy terwijl haar wederhelft daar geen boodschap aan heeft. (Hier is hubby's lijflied "The Outdoor Type" - hij haalt de frase "What if something's on tv and it's never shown again?" geregeld aan)

Dit bleef me bij, omdat het hilarisch is.

Ruth: I used to love hiking when I was younger, and being outdoors. I always wanted to take you kids camping, but your father would never leave the business. (angrily) Well, I can tell you, I went camping with this man from church several times! Told your father I was visiting my sister, whom he never thought to call! (S01E01)

En deze, omdat ze af en toe uitbarst en dat zo "vloekt" met haar goede bedoelingen en seuterige uiterlijk.

Ruth: You want me to complain? Alright, then. Fuck this! Fuck you! Fuck all of you, with your snivelling self pity! And fuck all your lousy parents! Fuck my lousy parents, while we're at it! Fuck my selfish bohemian sister and her fucking bliss! Fuck my legless grandmother! Fuck my dead husband! And my lousy children and their nasty little secrets! And fuck you, Robbie, for dragging me to this terrible place and not letting me have a Snickers bar! I'm going to get something to eat! (S02E03)

En deze (kijk op YouTube), omdat ik me zeer goed realiseer dat dit de valkuil bij uitstek is, voor moeders én kinderen.

Ruth: All I want is for us not to be strangers. I want some intimacy. (almost pleading) Give me intimacy! Won't any of you have intimacy with me?!
No one responds. RUTH is oblivious to the double entendre.
Ruth: Okay, I guess I have my answer. (starts to go up the stairs, walking between NATE and CLAIRE)
Nate: Mom, wait, it's just that intimacy should happen a little more organically than this.
Ruth: Fine. Then I'll simply wait for it, like I have been. I just pray that it happens before I end up like Emily Previn. Now, if you'll please excuse me--
She goes up the stairs and leaves the room. They all look up. (S02E05)

My head is jammed. I need a wide open space and fresh air.

Maak me serieus zorgen over de looptrainingen voor deze week: de gebruikelijke lange loop op zondag (gisteren) is niet gebeurd, want ik had het weekend echt nodig om - mentaal - te recupereren. En mijn schouder - ouch - zat compleet vast, zoals altijd een gevolg van te veel stress ...

Deze week heb ik maar 4 dagen, daarna zit ik vast. Op mijn Nike+ schema staat dit : 4.82 + 11.26 + 11.26 + 16.09 = 43.43 km in totaal. Een dag recup tussen de trainingen laten zit er al niet in, dus wordt het afwisselen met spinning of andere cardio.

Morgen zit al propvol. Woensdag is - gelukkig - een andere rugbymom van corvee. Op de Blaarmeersen, tijdens de BMX les, heb ik nipt tijd voor een km of 10, als ik zoon tenminste niet de hele tijd aan zijn lot wil overlaten.

Dus moet het wel dit worden: vandaag een kort loopje (de 4.82 km), dinsdag 11.26 km of 2 u spinning, woensdag 16.09 km en donderdag 11.26 km of 2 u spinning.

Vanochtend legde ik de wollen broek van mijn "nette" broekpak aan de kant en ik heb ondervonden dat dat stom was. Op de fiets was het steenkoud. Veel te koud naar mijn goesting. Bleh. Maar anderzijds: binnenblijven helpt ook niet. Ik vreet mezelf op.

En mocht u zich afvragen waarom Nike+ zo'n rare afstanden oplegt, wel, dat is omdat ik voor de "10 miles" train. Al die afstanden zijn dus "ronde" getallen in miles. Terwijl mijn meeteenheid voor het gemak ingesteld blijft op km. Vandaar dus.

De definitie van de hel

Het "familieweekend" is een concept dat zijn oorsprong kent in Nederland en er gecommercialiseerd werd in zogenaamde vakantieparken waar men zaken als "sfeervolle groepsaccommodatie", "reüniebungalows" en (in België) "luxueuze cottages" in de aanbieding heeft.

Op het hele internet krijsen Nederlanders het uit dat ze traditioneel jaarlijks met de familie samenkomen, wat me doet vermoeden dat ze het (met die familie) voor de rest van het jaar echt wel voor bekeken houden. Maar soit, ze doen maar. Ieder zijn meug, denk ik zo. Wat zouden we zijn zonder cultuurverschillen?

Tot mijn horreur heb ik in de voorbije jaren vastgesteld dat het familieweekend naar Vlaanderen is overgewaaid. En tot nog toe hoorde ik andere reacties dan "hiep-hoi-gezellig". Echt: zij die het al meemaakten, vertelden ons achteraf welke tenenkrullende situaties ze doorstonden. Hoe ze mensen tegen elkaar moesten beschermen. Hoe ze nieuwe dimensies van "da's schaamtelijk" leerden kennen. En hoe ze de organisator van het gebeuren met graagte een pak slaag wilden verkopen, omwille van zijn/haar briljante inval.

En dan had ik het nog niet over de brainstorm omtrent "de definitie van de hel" die een bevriend - Woestijnvisgerelateerd - echtpaar hield. Want raad eens? Onafhankelijk van elkaar kwamen zij en anderen uit op "een weekend met de familie". Lachen, gieren, brullen, mensen!

U ziet mij - al lang - komen. Niet eens op kousenvoeten meer. Want volgend weekend is het onze beurt. Vergis u niet: ik ben een groot fan van van Loudon Wainwright, van Six Feet Under en van psychodrama waarin mensen elkaar verbaal aan stukken scheuren tijdens een familiebijeenkomst. Maar moet dat nu echt? Is uitlokking niet strafbaar? Zet het gezin samen en binnen de kortste keren heb je je plaats in de roedel terug ingenomen. Zeg en doe je precies die dingen waar je op voorhand hebt over nagedacht, enne , tja, niet zou zeggen of doen ... Er is geen ontkomen aan. Ik troost mezelf: een familieopstelling is een vorm van psychotherapie en er zijn - no kidding - twee ervaren therapeuten mee, die er achteraf vast een A-publicatie mee kunnen scoren.

Er blijft maar één vraag over: welke ervaringen geven we door aan de volgende generatie die tot nog toe - dronken ruzies en scheidingen niet meegerekend - geen gezinsoverschrijdende familietrauma's heeft opgelopen?

Zucht.

Ooit zal je weer kunnen zingen, maar 't zal altijd een toontje lager zijn.

Zes maart is een beladen dag. Nu, 4 jaar na datum, kan ik me niet herinneren wat me de moed gaf om "iets" te doen, maar ik heb het toch maar gedaan.

En ik weet nu, dat ik met een beperking leef. Dat ik er wel of niet mee rekening kan houden, maar dat het enkel draaglijk blijft als ik goed oplet.

Ik weet nu, dat ik niet aan de kar - die ik ooit wel een stuk vooruit hielp - mag trekken: ze is te zwaar. Ik weet nu, dat leven met een beperkte actieradius kan: ik kom ternauwernood mijn kot uit en voel me gewoon beter. Ik weet nu, dat ik me niet mag ergeren, want ik heb de kracht niet om een serieus verschil te maken. In mijn gedachten blijft middelmatigheid inacceptabel. Maar cognitieve uitval en gedurige angstaanvallen ook, eigenlijk.

Goed gezin(d)

Ergens heb ik zo 't idee dat er op de blogs die ik geregeld lees een soort ongeschreven regel bestaat wat familie betreft, in de zin dat stories over familieleden of -toestanden een positieve ofwel humoristische toon dienen aan te houden.

I resent that.

"Van je familie moet je 't hebben", zegt men soms. "Wat hebben?", denk ik dan. Want ik weet het niet hoor...

Niet dat ik nu negatief wil zijn of zo, niet eens dat. Maar ik heb dat niet, zo'n warme band met de familie. Wij - familieleden in 't algemeen en "mijn thuis" waar ik ben opgegroeid - laten mekaar nogal met rust. Bellen mekaar niet al te vaak op en lopen mekaars deur niet plat. En dat is maar goed ook. Want wie zegt dat we close moeten zijn?

Misschien hebben we weinig gemeen en valt er gewoon niet veel boeiends te melden. Misschien liggen we niet wakker van wat de rest met zijn leven doet. Misschien zijn we gewoon content met hoe de dingen zijn en is het niet vandoen om tussen twee eindejaarsgebeurens door nog veel "en groupe" te doen. Misschien houdt precies dat ons gezond: het feit dat we niet vaak verjaardagsfeesten of communies moeten doormaken.

"Nothin' feels better than blood on blood"? Ik weet het niet zulle.

Punt twaalf

Net op het moment dat ik zelf vollen bak bezig ben met me te bezinnen over ergernis en mijn neiging tot streberigheid, schrijft i. dit, en ze sluit af met

"ik ben een ongelooflijke strever en ik doe compulsief mijn best. Gelukkig ben ik ook onnoemelijk lui, en dat compenseert één en ander bij momenten"

En dan bedenk ik me: lap! Daarzie. Ze heeft het weer in mijn plaats gezegd...

Misschien moet ik me maar gaan toeleggen op bezinning over andere onderwerpen. Keuze te over voor 't moment. Want in de voorbije maanden - sinds het begin van dit jaar eigenlijk - heb ik al zoveel bad vibes voelen passeren, dat het wel eens mag stoppen. Serieus: hoe langer ik het gevoel heb dat we in het centrum van een gyre rondpeddelen, hoe meer zorgen ik me maak over ons bootje. En hoe driester ik in de verdediging ga.

On touche pas aux miens, point barre!

Ergernis

De stand voor vandaag: min 5 (lange) vingernagels, plus een reeks van frustratie updates op facebook. Plus pijn. Veel pijn, in mijn schouder.

Ja ik erger me.

Te veel.

Aan mezelf.

Op dagen waarop ik voor elke gedachte - als was het een blaadje - een presse-papier nodig heb, om wegdwarrelen tegen te gaan. Op dagen waarop de radio in mijn hoofd niet stopt met spelen. Op dagen waarop ik alle zeilen bijzet, om door te doen terwijl er in mijn kop geen doorkomen aan is. Ik wil afwerken. Opleveren. Conclusies, volledige resultaten en gepubliceerde pagina's produceren. Ik ploeter maar aan.

Aan anderen.

Omdat ze me storen. Me achterdochtig maken. En boos. Ik hoef die negativiteit niet. Ik wil dat het vooruit gaat. Op een constructieve manier. Toch laat ik me beïnvloeden. Door de opmerkingen achter mijn rug - ik vraag er niet naar, maar weet dat ze luidop uitgesproken worden. Door half verdekte oordelen over mijn bijdragen. Impliciete verwijten, mondeling of via mail.

En keer op keer trap ik in de val. Tegen beter weten in de helft van een probleem oplossen en de rest van de schabouwelijke html laten staan - omdat er bij zichtbare ingrepen commentaar volgt - helpt ook niet. Want ik kan het toch niet laten om toch iets aan te passen, als het pertinent fout is. En juist die ene

---

die ik weghaal, wordt geheid de volgende bone of contention. Ergernis maakt het niet beter. Me in zinloze bochten wringen is een sport die me enkel letsels oplevert.

Ik erger me aan het feit dat ik me erger.

Ik hou mezelf voor: hier hoort metta. Wat meer inlevingsvermogen. Want ik ben niet de enige die weinig lol heeft. Maar 't is niet makkelijk. Ik sla liever dan ik zalf.

Touched

Vorige week donderdagnamiddag had hubby met me afgesproken om eindelijk naar Avatar te gaan kijken. In de cinema - waar ik in geen tijden meer kwam - voor de 3D versie. Ik had vast de DVD afgewacht. Maar zie, hij drong aan, omdat hij wist dat ik eigenlijk wel graag op groot scherm wou kijken, maar het nooit voor mezelf alleen geregeld zou krijgen.

En ja, ik heb genoten. Heel erg zelfs. Het was van dat wat volgde op deze blikken geleden dat ik nog zo onder de indruk was.

Oh ja, ik weet nog heel goed dat ik in 1993 zot blij was dat ik Jurassic Park in de UK kon zien, want hij was er zo'n goeie 2 maand eerder gereleased dan hier. De omstandigheden zullen me wel altijd bijblijven: pril zwanger en alleen in Milton Keynes ... ik liep op eieren. De plastic "Jurassic Park" balpen die ik toen kocht, schrijft trouwens nog steeds. No kidding.

Want het zit zo: ik ben verzot op special effects. Vaak zijn die - en niet het verhaal - de hoofdreden om iets te bekijken. Reign of Fire, Stardust, The Golden Compass, The Chronicles of Narnia en dies meer in het fantasy genre: ze passeerden de revu.

Ik ben bepaald dol op vreemde werelden, vooral als ze goed uitgewerkt zijn. Geloofwaardig en ook: MOOI. Vooral dat laatste. Ik ben de meid die de "making of" intensief checkt. Die dagenlang naar artwork kan zitten kijken, online en in boeken. Die movie stills en wardrobes bestudeert. Die sinds LOTR absoluut fan is van Weta Workshop. Beeld je dus in hoe dit klonk: Weta én ILM in één film.

En ja, Avatar was alles wat ik had verwacht. Een visueel betoverend spektakel. Met massa's momenten waar ik wou roepen "stop: opnieuw, ik wil dat nog es zien". En nog eens. En nog eens. Omdat het er goed uitziet. Echt. Magisch. Uitnodigend. Het kan me soms niet veel schelen dat het verhaal simpel is. De boel er echt doen uitzien is véél belangrijker.

En ja, ik heb last van de post-"Avatar" depression. This world is just too bleak.

Party on, Wayne!

Het is bijna zo ver: mijn jaarlijkse fuif, zo ongeveer mijn enige stap in "den uitgang" buiten de Gentse Feesten. Alleen weet ik het niet zo. 't Is deze keer niet aan mijn achterdeur maar enige kilometers stadinwaarts. En het is berekoud. En ik ga daar weer niet zoveel mensen kennen. Allé, toch niet in het echt zo, in meatspace. En als ik dan buitenkom, dan weet ik zo goed niet wat ik daar eigenlijk ga doen. Dansen of lange gesprekken voeren? Nuchter blijven of compleet loos gaan?



Update: ben NIET geweest. Was redelijk boos over een artikel van Tom.

Netseut was here

"Ben jij een webslet"? twitterde bnox daarstraks. Euh? Test taken. Neen dus.

A simple plan

't Is eigenlijk héél simpel: als ik minder dan 62 kilo weeg, kan ik in AL mijn kleren.

OK, de "hoe vettiger hoe prettiger" eindejaarsperiode ligt nu goed achter de rug en ik hoef geen foie gras, boter en kaas meer. Ook geen Irish coffees. Of hele pakken speculoosjes mét melk. Tot eind januari had ik in geen tijden meer op de weegschaal gestaan: pure denial.

Maar zie: na maanden van "alles te klein" en dus continu in jeans, t-shirts en truien begint het te beteren. Omdat ik meer sport. Niet omdat ik verstandiger eet. Want als de weegschaal me dagelijks 2100 kcal toewijst om even zwaar te blijven als ik nu ben, dan wéét ik dat ik er in slaag om meer in mijn bek te proppen.

Hoe ik dat weet? Omdat ik ooit ondanks regelmatig sporten zowat 12 kilo zwaarder eindigde dan nu, tiens. Nu ja, mijn vreetgedrag is heden ten dage minder een issue als ik uit lopen alleen - dus enkel de NikePlus registraties - op een maand al 6500 kcal extra verbrand. En nu de afstanden langer worden, zitten er al loopjes van meer dan 900 kcal per keer tussen. Yay!

Maar lopen alleen is niet genoeg. Zoals elk voorjaar moet ik mezelf een schup geven. Om terug de raad van Wendy op te volgen. Om terug te keren naar het streefdoel: dicht bij die 62 kilo blijven door gezond te eten, genoeg te slapen en niet te veel te stressen. En da's niet makkelijk. Want gezond koken (I envy Drun), daar heb ik een broertje aan dood.

Om boven mijn bed (en bureau) te hangen:

Overeating can be a symptom of underlying stress. Eating releases endorphins and provides for needed comfort.

Get enough sleep. A shortage of sleep lowers level of leptin in your body, with the result being that you feel hungrier.

"Joggers die too"

Week 4

Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 38,59 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer 3u en 35 minuten lopen.

Ik heb 31,25 km gelopen, deels buiten, deels op de band. Heb ook gespind en voor het eerst in maanden weer een stuk krachttraining gedaan. Dat laatste was confronterend: ik kan geen minuut meer bridgen iets wat vroeger geheel vanzelf ging.

In totaal zat ik 7,34 km achter op schema en was ik 1u 12 minuten langer bezig: 4u 47 minuten geregistreerde sport deze week! Wat mij betreft is dit meer dan ok; ik ben als de dood voor knie problemen en vervang het lopen graag door een andere - zelfs stevigere - cardio activiteit.

Voor de FitClass berekening (in de mate dat de hartslagmeter het deed) ben ik deze week strikt geweest met de "zone": ik kom aan een weektotaal van 26,75 punten. Véél te weinig. Maar ik heb door dat ik een tandje bij moet steken: de laatste tijd kwam ik blijkbaar zelden uit de recuperatiezone.

Week 5
Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 38,75 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer ongeveer 3u en 55 minuten lopen.

Ik heb in 3 keer 27,69 km gelopen; op zondag deed ik een lange toer van 13 km en net toen viel de NikePlus registratie uit (het helpt als je je iPod na het opladen niet aanzet voor je hem opbergt dan gaat ie de volgende dag niet snel plat). Dinsdag was gepruts met een pijnlijke nek, niet genoeg tijd, te veel kleren aan en een gsm en sleutelbos op zak: onaangenaam lopen, met natte voeten toe. Woensdag bracht ik een uur door met Fabrice, gevolgd door wat stevige cardio-met-hartslagmeter (crosstrainer en fiets) in de fitnesszaal. Donderdag liep ik twee toerkes rond de Watersportbaan mee met marathonman & co. En zaterdag (gisteren) was er een lange spinning + combo sessie. Ik kom deze week 11 km te kort, maar met de geregistreerde 6u 43 minuten zit ik aan een maximum tot nog toe. Omdat ik deze week maar 1 keer met hartslagmeter trainde, heb ik geen FitClass berekening gemaakt. Ik heb er wel op gelet om wat harder te werken dan voorheen. Maar zie, zolang ik niet goed kan meten, laat ik het tellen achterwege.

Bijna ...

De fiets staat klaar. De pedalen kwamen vandaag met de post. Een fietsoutfit - schoenen inclusief - heb ik al jaren: ik spin al sinds 1998. De helm - in 1 of 2 kleuren, het kan me niet schelen - wordt hopelijk volgende week geleverd.

En dan mag het op slag mooi weer worden. Droog en zo. Want het kriebelt.

In a Heartbeat

Een programma op afstand (NikePlus) en een programma op tijd (MyAsics). Had ik ze nu allemaal? Euh. Neen. Niks op hartslag, mensen!

Het zat zo: als je een concrete doelstelling wilt, is het best een goed idee om eens naar de huidige situatie te kijken. En daarmee bedoel ik niet enkel mijn gewicht - een eeuwig probleem - want conditie en gewicht zijn bij mij niet echt gerelateerd, vrees ik. Nee, een fittest, dat had ik in geen jaren meer gehad. Niet meer sinds ze er bij de Escape mee stopten, lang voor ik deze blog startte dus. Dus ik schreef ik me in voor het "Startmoment" van Factor 100, in de topsporthal, op zaterdag 16 januari. Onderging ik een Futrex Body Composition analysis en deed ik een echte fietstest. Waarbij ze onder andere mijn "IAND" (individuele omslagpunt) berekenden.

En waardoor ik een hele week op allerlei papierkes zat te rekenen eer ik precies snapte waarom de waarden die ik terugkreeg zo "raar" lagen. Want ik snapte het niet. Hoewel mijn Polar al héél lang kapot is, was dat mijn referentiekader. Begreep ik het gedoe met de "zones" compleet. Tot ik de resultaten van de 23 minuten durende test bezag...

Op de 3 ongelooflijk mottig afgedrukte pagina's die ik meekreeg, zag ik onder de IAND-waarden een tabel met percenten, trainingsdoelen, HR en Watt. En ik snapte het niet: die HR waarden lagen toch compleet fout?


Om een lang verhaal - met veel hoofdrekenwerk - kort te maken: ik was zo gewend om percenten te berekenen op de maximale hartslag dat ik het niet tot me doordrong dat het om percenten van de IAND ging. Toen mijn frank eindelijk viel, zag ik ook dat mijn eerdere berekeningen aan de hand van de zeer onnauwkeurige "220 - leeftijd" formule eigenlijk best konden dienen. Want 220 - 43 = 177 en op de test scoorde ik een MAX-HF van 175.

Ondertussen heb ik dus weer héél veel gelezen over trainen in zones (dit hier is handig). En kreeg ik de fittestresultaten ook als pdf toegestuurd. Bovendien ben ik aan de slag gegaan met het bijhorende 12 weken schema dat me naar een hoger fitness niveau moet leiden.

Voorlopig zonder eigen hartslagmeter: die uit den aldi deed het jaren goed maar nu is de batterij plat (help?) en de uitleenexemplaren zijn nogal onbetrouwbaar wegens niet gecodeerd, maar niet getreurd. Ik heb alvast mijn Polar account heropend. Nieuws volgt!

Irongirl?

Vorige maandag ik was van plan om naar de Irongirls zwemtraining te gaan en toen ben ik gewoon thuis blijven zitten omdat mijn nek pijn deed en ik geen zin had om in die kou naar het Strop te fietsen en met ijspegels in mijn haar terug te keren ...

Vandaag bedacht ik me: hoe lang is het nu al dat ik van een sprinttriathlon droom? En wat is nu precies de reden waarom er niks van in huis kwam? Jaja, mijn schoolslag is nog niet veel zaaks en ik moet de stap naar "vuil" water zetten. Maar er is méér. Verzuipen is zowat de allergrootste angst in mijn leven (en ze hebben er me toch een paar aangepraat, vrees ik). Ik heb inderdaad erge twijfels over crawl leren. Mijn schoolslag trekt op niks - met nekpijn tot gevolg - omdat ik mijn hoofd niet in het water durf leggen. Zie dat van hier dat ik vrijwillig het risico ga lopen om af en toe een gulp in mijn longen te snuiven, omdat mijn ademhalingstechniek niet op punt staat ... Jaja, neusknijpers bestaan, ik weet het. Maar is het nodig om mezelf te dwingen om iets te doen waar ik de pest in hebt? In mijn vrije tijd?

En zwemmen? Da's iets voor in de zomer niet?

Tot nader order zijn zondag en maandag avond de tv avonden. Ik herstel. Profiteren van het effect van de supercompensatie, dat doe ik morgen wel.

Two shower days

Alweer twee weken achter de rug. Effe kijken hoe dat ging.

Week 2
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 28,94 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer 3u en 35 minuten lopen.

Ik heb 15,82 km gelopen, op 1u45' en verder heb ik 1 les striding en 2 lessen spinning meegedaan, die evenzeer als cardio training tellen. Ik kom dus op een totale loop afstand van 15,82 km (da's 13,12 km te weinig) en totale tijd van 4u15' (da's 40 minuten te veel).

Week 3
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 33,77 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer 3u en 35 minuten lopen.

Ik heb 21,77 km gelopen - een stukje ervan zonder registratie omdat ik het zenderke niet mee had. Verder deed ik mee aan 1 les spinning en liet ik me op Velofollies aanporren tot het virtueel beklimmen van de Kluisberg (maar dat tel ik niet mee). Ik kom dus op een totale loop afstand van 21,77 km (da's 12 km te weinig) en totale tijd van 3u25' (da's 10 minuten te weinig).

Viel mee: in week 2 ben ik 5 keer gaan trainen, wat veel is. In week 3 heb ik met marathonman, hubby en de kids meegelopen en van die laatsten had ik geheel niet vermoed dat ze zich zouden aansluiten.
Viel tegen: met dit weer is 2 keer douchen op een dag niet fijn. Uitdroging en stro haar zijn mijn deel. Ondertussen smeer ik ook met de "Cien Baby Oliegel" die ik kocht voor zoon - hij is degene die courant ingesmeerd moet worden - en snap ik wat hij bedoelt met het "vettige friet" gevoel ...

De V in VALS

Een aandachtstekort dat heeft twee kanten: het feit dat ik niet genoeg aandacht kan geven heeft wel degelijk implicaties op de aandacht die ik krijg - of "verdien". Vriendschapsrelaties vereisen wederkerigheid, volgehouden aandacht over een langere periode. Ervaring heeft me geleerd dat ik zulks meestal verklooi. Omdat ik niet afspreek. Een hele tijd mijn telefoon niet opneem. De moed niet heb om met de auto ergens heen te rijden. Wel de hele tijd aan de verjaardag denk maar toch geen kaartje stuur. En al zeker niet bel.

En nee, ik ben niet zo sociaal gestoord dat ik geen gène voel als ik niet "gepast" reageer.

Ik heb ondertussen geleerd dat het nu eenmaal zo is. Dat ik er niet goed in ben. En dat ik met de gevolgen moet leven. Niet moet zagen dat ik geen vrienden heb. Content mag zijn met de relaties die er wel zijn. En werken. Thuis. Met de buren. Met ouders van vriendjes. Met medesporters. En met zijn maten.

Shinyung Oh

Ik kan me niet herinneren hoe het komt dat ze in mijn Google Reader terecht kwam. Maar ik lees ze graag. Gelijk nu weer.

Het zou alleen pijnlijk kunnen zijn. Maar dat is het niet.

Elders op de wereld zijn er mensen die je van haar nog pluimen kent die vergelijkbare dingen doormaken en ook vergelijkbare dingen voelen.

Is dat een troost?

Baby I'm bored

Mijn "Keep Calm and Carry On" strategie heeft in het voorbije half jaar voor relatieve rust gezorgd. Oppassen en gestadig voortdoen: het lijkt een toverformule, maar dat is het natuurlijk niet. Want gelijkmatigheid, da's niet aan mij besteed. Soms - tegen beter weten in - miste ik de moodswings. Verlangde ik naar "het gevoel te leven".

Jaja. Moet ik er Zentall & Zentall bijhalen en de optimale-stimulatietheorie uitleggen?

Ik zag het niet aankomen - echt niet - maar een licht hypomane episode brak aan. Ik ben - en blijf - wakker. Eet me onnozel. Ervaar een major bore-out. Probeer de ontremming tegen te gaan door véél te sporten. Maar het blijft plankgas met de handrem op. Genoeg om er fysiek van af te zien: nek en arm murw van de spanning.

Oh mensen: IK WIL LOOS GAAN. Dansen, drinken, een paar passanten een zéér serieus pak slaag geven ... en meer van dat fraais. Het zou helpen. Zeker weten.

Maar ik zit thuis, achter de computer. Ik denk na over alle stommiteiten die ik niet uithaal omdat het nu eenmaal niet mijn gewoonte is. Ik schrijf blogposts. En ik ben boos, omdat niemand ziet dat ik compleet aan vodden ben. Omdat ik het zo goed wegsteek. Ha.

All for science (5)

Rond nieuwjaar, in de bus, een enveloppe van UGent. Handgeschreven. Tiens? Een nieuwjaarskaartje thuis? Hmm. Toch maar niet opengedaan, ik herkende de afzender niet.

Ja, ik laat mijn post vaak liggen en door iemand anders openen. Net zoals ik - als het effe kan - zo min mogelijk de telefoon beantwoord.

Wat bleek: het was helemaal geen wenskaart. Nope. "Betreft: Verslag onderzoek ADHD bij volwassenen 2009", las ik. "Een overzicht van uw persoonlijke resultaten op alle vragenlijsten". Aha. Dat dus. Nog niks over het EEG-gedoe, stond erbij, "gezien het onderzoek nog lopende is".

Vijf bladzijden dus, met tabellen. Per vraag wordt de score weergegeven ten opzichte van het gemiddelde bij de andere deelnemers. Ik hoop maar dat het een representatieve groep was, want wat ik lees zegt me redelijk weinig en het ziet er bovendien op sommige punten inconsistent uit.

Heb ik inconsistent geantwoord? Geen idee. Ligt het aan de andere deelnemers? Wie weet? Nu ja, het verslag is geklasseerd bij de rest van mijn testresultaten en ik zal de shrink een kopietje geven. Misschien raakt hij er wijs uit.

Who cares anyway.

Quote

Kijk: dat is nu waarom ik Michel graag heb zie:

"Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik de allereerste ben om een welgemikte spreekwoordelijke rochel in de richting van arty farty kunst voor de kunst te spugen. Ik moet er niet van weten, van dat soort kunstenaars-tussen-aanhalingstekens dat men van mijlen ver ziet aankomen, allemaal onzen onder mekaar die de juiste andere onzen kennen, brr."

Ik wou dat ik het gezegd had.
Echt.

Morgue & Dollhouse

Net de tweede aflevering van Six Feet Under gezien en 'k ben er echt wel voor te vinden. Vind het eigenlijk niet jammer dat ik er nu pas aan begin. Het komt goed uit, meer nog: het is precies goed getimed: de Battlestar box was uit en Acht begon met het uitzenden van Six Feet Under, van het begin af aan! Joepie! Handig!

Familiehistories - think Soprano's - zijn altijd fun. Wel, euhm, als toeschouwer toch. Van op een veilige afstand. In fictie is disfunctioneel essentieel. En de cast is schitterend! Het valt me op dat de familieleden echt op elkaar lijken. Rossig blonde bleke mensen. Het soort dat ik niet echt aantrekkelijk vind, omdat het te herkenbaar is. Michael C. Hall - een stuk bleker dan in Dexter - speelt hier de uptighte broer. De man die zijn affaire met een zwarte flik wegmoffelt omdat hij zelf ternauwernood aanvaardt dat ie gay is. Met een losbol van een broer, een zusje dat graag experimenteert en een moeder die flipt over haar affaire met de coiffeur denkt hij dat de hele verantwoordelijkheid voor het familiebedrijf onmiskenbaar bij hem komt te liggen. Ocharme.

Verder keek ik ook naar Dollhouse, waar de slechte "active" Alpha wel heel driest te werk ging. De aflevering van vorige week vond ik nog erg goed. Deze keer had ik het moeilijk: Alan Tudyk is gewoon geen geloofwaardige slechterik. Ook al loopt ie er reuze gespierd bij, I don't buy it. Te zacht, te lief, te bleek, te rossig. Hoban "Wash" Washburne: ja. Een schildknaap: ja. De schizofrene Alpha met 48 persoonlijkheden: NEEN. Ondanks de gesmaakte aanwezigheid van Mark "Romo Lampkin" Sheppard - nog een BSG crossover - was ik er gelijk niet meer zeker van, dat Whedon hier iets onvergetelijks neerzet. Jammer.

Now run!

Voila, ik heb deze week mijn best gedaan: 25,92 km gelopen, in 4 keer, goed voor een totaal van 2u en 45 minuten. Plus een les Spinning Boost (een dikke 45 minuten), twee keer een kwartier roeien op de zeer fijn echt aanvoelende want klotsende Fluid Rowing Ergometer en ook nog wat gesukkel op zo'n stairmaster steptoestel.

Voor het lopen heb ik een programma, of liever: twee programma's, omdat ik nog experimenteer met zulks. NikePlus lag het meest voor de hand omdat ik mijn loopjes al registreerde. Bij de "coach" daar koos ik voor het 10K programma; het duurt 12 weken en stuurt je 4 tot 5 keer per week de baan op.

Het NikePlus schema werkt met een afstand per keer; aan het begin van de week start je met een kleine 4 km en dan komt er elke keer wat bij, tot het eind van de week. Wel stom dat ze de coaching niet in kilometers maar in miles opstellen, zodat je rare afstanden moet lopen. Zo kwam ik trouwens aan iets meer dan de door Nike vooropgestelde 25,72km.

Bij MyAsics, waar ik vroeger al programma's bekeek, ligt de nadruk op tijd: om op 25 april de Antwerp 10 miles te lopen, raden ze me aan om gedurende de komende 15 weken 5 keer per week te trainen. In de eerste en de tweede week is dat vier keer 35 minuten en 1 keer 75 minuten. In totaal 3u35min, bijna een uur meer dan de 2u45min die ik in de voorbije week liep.

Conclusie: het NikePlus programma is aanlokkelijk omwille van de te lopen kilometers. Ik heb ze gehaald, maar niet in vooropgestelde volgorde. En ik heb soms redelijk hard gelopen, om ze af te werken. Het MyAsics programma is lastiger om te volgen, maar beter, denk ik. Elke weekdag gedurende een dik half uur lopen, met een langere run in het weekend, is waarschijnlijk heel wat gezonder, maar je bent er langer mee bezig. Een ander punt van belang is dat ik bij MyAsics het lopen met een gerust hart eens door een andere cardioactiviteit kan vervangen. Misschien is dat niet zo'n slecht idee - voor de knietjes en zo.

En de planning? Dit lijkt me wel wat.

• 21 maart - 10 km - Dwars door Dendermonde
• 25 april - 10 miles - Antwerp 10 Miles
  
• 31 mei - 20 km - Brussel
• 10 oktober - 21,1 km- Brussels Half Marathon

I thought I wasn’t but I’m really hurting

Getver. De goeie voornemens en ambitieuze plannen zouden er moeten afspatten. Maar wacht eens: die zijn er niet.

Het is te koud en het is oppassen geblazen of je gaat onderuit. Dus wil dochter plots niet meer met de fiets naar school. Bedenk maar wat. Zoon ziet dat schoolgaan al helemaal niet meer zitten. Stemming in mineur, stressen aan de poort omdat de turnzak - die hij zorgvuldig inpakte - niet mee is. Op de terugweg naar huis scheurt het debiel dunne Delhaize zakje en mag ik tijdschrijft en brood met mijn vervriezende blote handen aan het stuur klemmen. En later, terug aan die schoolpoort, hoor ik dat zijn hartslagmeter/horloge op de eerste dag dat hij die droeg "verdwenen" is. Allemaal omdat hij na twee weken ontspannen & vrolijk thuis niet meer door had dat hij op school niks uit zijn handen mag leggen. Aaargh.

Ik ben ontploft. Heb er genoeg van. Kan er niet meer tegen. Twee schooldagen, zo lang duurt het om mijn kind boos, ongelukkig en lastig te maken. Hij huilde zondagavond. Ik hield mijn hart vast. Bedacht ik me dat ik met even veel angst op de volgende schooldag wachtte. Neen, ik kan hem niet van school afhalen en hem zelf lesgeven, dat wéét ik wel. Het zou voor niemand goed zijn. Het kan alleen niet verder zo.

Het enige wat er op de planning staat is het huis grondig opkuisen en voorbereiden en voortdoen...

Het enige waar ik aan denk is dat ik me toch keer op keer feestelijk laat verneuken omdat ik mijn mond niet opentrek. En als anderen dat dan wel doen, hulp inroepen, dan kan ik daar zoooo kwaad om zijn. Want hey: ik stel het zonder!

Ik laat u met rust. Laat mij dan ook met rust. Doe uw werk. Maak het mij niet nodeloos lastig. OK?

I can’t behave

No it’s not the heathen in me

It’s just that I’ve been bleeding lately

Internally

Don’t turn to me

And I’ll bide my tongue, the torrid weapon

I could learn a useful lesson

What’s so great about the great depression?

Was it a blast for you?

Blasphemy

Modus Vivendi

Soms kan ik er niet zo goed tegen, tegen mensen. En dit jaar gaat het me gelijk niet af, de nieuwjaarswensen. Tja. An invisibility cloak would come in handy.

Het is gelijk dat ik er de energie niet voor heb. Of dat ik het weer verleerd ben, de "interactie". Want de vakantie, die was erg rustig. Op de gezinsleden, de buren en enige dichte familie - die ik ook al niet maandelijks zie of zo - heb ik eigenlijk met geen kat gecommuniceerd. Rustig zo.

Het is altijd zoeken bij mij. Tussen wat ik zou willen (even sociaal zijn als hubby) en wat ik verdraag (enkel hen die ik echt bij mij wil, en dan nog). Soms gaat het goed en doe ik mijn best. En soms zou ik liefst in een gat in de grond wegkruipen, weg van al die mensen. Brrr.

Het is gewoon lastig, in real life. Maar dat weet ik al lang. Ik moet constant schipperen. Draaglast tegen draagkracht afwegen.

Mocht ik meer dan 4 kruisjes kunnen zetten bij borderline symptomen, dan had ik een excuus. LOL.

Nu ja. Vertel mij niks over mensenkaters, ik weet er absoluut alles van.

New Year's Resolution

Zondag. Voor 18 man. Ik moet er eens aan beginnen. Yep.

Doelloos is zinloos

Het is niet dat ik niet sport - het is alleen zo dat ik niet echt zwaar regelmatig bezig was in het vorige jaar. Er waren geregeld perioden dat er weinig - één keer in de week maar - werd gesport. Maar er waren net zo goed weken van 4 uur spinning en 10 km lopen. Dat ook.

Waar dit aan te wijten is? Euhm? Motivational issues zeker?
Wat de spinning betreft waren er zware motivational issues. Leraren komen en leraren gaan: ik spin al sinds 1998 en heb er dus al verschillende meegemaakt. Flauwe. Leuke. En héle leuke. Er zijn jaren geweest dat ik 3 keer per week naar een les ging - of twee keer per week 2 opeenvolgende lessen meepikte, omdat ze gewoon goed waren. Stevig. Oppeppend. In de voorbije twee jaar echter, heeft de spinning soap me af en toe zo erg gedegouteerd, dat ik gewoon geen zin had om me naar de les te slepen. Ok, ik ben gevoelig voor onderhuidse spanningen. Daarom ben ik geregeld naar een striding les gestapt. En ja, nu lijkt alles weer op zijn plooien te vallen. Maar ik mis hem, onze drill instructor, omdat die mens mij als geen ander kon motiveren. Om stevig door te doen. Grenzen te verleggen. Tegenwoordig, bij die nieuwe, zit ik naar de klok te kijken: nog zo lang, ha, nog zoveel minuten en ik mag hier weg.

En de spinning combo, mijn favoriet, met krachttraining na de cardio? In geen weken meer gehad. Gewoon omdat de helft van de lessen afgevoerd zijn. Het dinsdag-donderdag-zaterdag schema houdt voor mij geen steek meer. That's a fact.

Wat het lopen betreft heb ik gewoon geen plan. Ik loop wanneer het me uitkomt. En ook al ben ik geregistreerd bij MyAsics, MapMyRun en Nike+, in de praktijk loop ik gewoon een basic workout "now playing", zonder doelstelling whatsoever. Which is kinda stupid, I know.

Wat yoga en Pilates betreffen is 2009 een zeer kalm jaar geweest. Ik raakte niet naar de les. Of er was geen les op een moment dat ik er heen kon. Op die week Hot Yoga na, bleef het bij plannen maken. Waar niks van in huis kwam.

Thuis sporten: het zou moeten lukken. Materiaal genoeg. Zeg nu zelf: een dvdtje opzetten met een yoga of Pilates les, wat is daar nu moeilijk aan? Of een uurtje fietsen, da's ook geen kunst. De ergometer - met uitgebreide programmeermogelijkheden - verhuist al jaren van kamer naar kamer. Omdat ik uit ervaring leerde dat als ik er eens 5 minuten op zit, ze gegarandeerd naast mij komen staan om mij te ambeteren met om het even wat.

Ziet u de bui al hangen?

Jaja, ik heb een boek gekocht: "Gezond van start met Marathon man". En ook al behoor ik niet tot het Factor 100 doelpubliek, toch hecht ik belang aan het volgende:

‘Doelloos' sporten is zinloos,
iedereen heeft een concreet doel nodig om van te dromen.

Dat is precies wat er bij mij ontbreekt. Dus dacht ik: een nieuw jaar, een nieuw sportschema? Mét een doel?

Mocht ik nu die NikePlus eens deftig volgen? Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik zo'n Coach Programme op de iPod moet zetten. Maar wat ik al wél weet is dat ik in februari en maart naar alle waarschijnlijkheid 3 avonden per week aan de Blaarmeersen zal doorbrengen. Tijd zat om te lopen dus.

En zou anderhalf uur Power Yoga op maandagavond 20 u niet een uitstekende remedie tegen de spinning malaise zijn?

Het lijkt allemaal futiel maar in de praktijk is het knokken. Om een planning aan te houden. Om afspraken die al jaren gelden aan te passen. Niet toe te geven aan impliciete en expliciete suggesties om toch maar thuis te blijven. Niet toe te geven aan de tegenzin, nu het donker en koud en nat is.

2009 Monthly

Jaaroverzicht?

Er kroop tijd in, om de "My Year in Status" output wat te fatsoeneren met een teksteditor. Om er daarna Wordle clouds van te maken, eerst met de default instelling (150 woorden) en toen met 80 woorden omdat dat er beter uitzag. En toen - geen mogelijkheid om bij een scherm te raken - begon ik wat te kribbelen op een papierke en in mijn notaboekje. En daar kwam het woord navelstaarderij in voor. En toen had ik er nog maar weinig goesting meer in. Een jaaroverzicht, WTF, who needs it?

• ► 2009 (151)

• ► 2008 (323)

• ► 2007 (247)

• ► 2006 (283)

• ► 2005 (191)

Hmm. Op het eind van een jaar waarin het aantal blogposts - precies door Facebook en Twitter en Plaxo en Ping.fm en Brizzly en Hootsuite en god weet wat nog - tot beschamend weinig dropte, zou het kunnen dat er onverhoeds héél wat boeiende informatie de blog niet haalde. Of juist niet?

Het "My Year in Status" overzicht toont de "What's on your mind?" updates. Niet de links - en dat waren er vermoedelijk meer - naar alles wat me bezighield. Neen, enkel en alleen het meest prozaïsche, samen te vatten als: ik bevind me hier en vind dat zo, ga subiet naar daar, pik onderweg een kind op, ga eten, sporten of tv kijken en ga vervolgens te laat naar bed.

Goh ja, in januari 2009 heb ik geregeld geschaatst. In februari stresste ik over iemand die erg op mijn zenuwen werkte en over de nieuwe ADHD coach. Ik ging ook met dochterlief naar London en de beloofde blogpost met details over deze fijne uitstap kwam er nooit. Maart was absoluut manisch: véél werk verzet, véél geregeld en gepland en véél gesignaleerd dat een deel van het werk geheel niet lukte. Wat tot een complete crash leidde, in april. Yep. Mei - een mottige maand - had ik nodig om weer op mijn poten te raken. De nekpijn was niet meer draaglijk en er kwam een osteopaat bij te pas. Toen raakte de Nintendo DS zoek. In juni had ik de Milleniumtrilogie uit. En op de laatste schooldag brak zoon zijn sleutelbeen. Juli begon als een last-minute-opvang-arrangement-hell en zette zich verder in vrij lauwe feesten. Bodrum was heet. Augustus was Astridpark en een heerlijk warme surfweek in Bredene. De Nintendo dook weer op. September was hard werken aan mijn opleidingen en me aanpassen aan de middelbare school. Ik kocht een laptop voor de jonge studente (en mag hem ook gebruiken als ik wil). In oktober zat de schoolroutine erin. Facts en "Star Trek (2009)" stonden op de agenda. November was kinda depressed; de maand eindigde bovendien met een begrafenis en een familiediner. December: overstresste kids en aftellen naar de vakantie. En toen op het gemak thuis: op familiebezoeken na ben ik helemaal nergens heen geweest.

Voila: dit was 2009.