A little more organically than this

Tegenwoordig kijk ik nog maar zelden naar wat er op tv is op het moment dat het op tv is. Opnemen en afspelen is hier de regel geworden, bij ongeveer iedereen in huis. Als ik dan toch eens neerzit om te zappen - meestal tussen 9 en 11 's avonds - valt het me op dat wat Springsteen zingt geregeld waarheid geworden is: There's fifty-seven channels and nothin' on.

Naast de procedural crime shows is er op dit moment weinig dat interessant of goed getimed is. En dan nog. The Mentalist vind ik shite. Bones mis ik keer op keer (ik neem het niet op - mijn relatie met David Boreanaz is troebel sinds Buffy) en Castle ontsnapt op een of andere manier aan mijn aandacht. Wat rest is de VT4 crime night: uiteindelijk ben ik ook aan NCIS en NCIS LA begonnen, dat laatste vooral omdat Chris O' Donell fris in beeld wordt gebracht. De CSI medewerkers - George Eads en kompanen - zijn in vergelijking ouwe knarren aan 't worden.

Hospitalen doe ik momenteel niet aan: bij House M.D. is het wachten op seizoen 6 en ER ben ik sinds de ongelooflijke "Old Times" (watch this!) vergeten opnemen. Grey's Anatomy op VIJFtv? Nope. Die reeks wil ik vroeg of laat compleet zien, op DVD dus.

Nu ja, dat "compleet" zien is een beetje een struikelsteen. BSG is uit, met Caprica ben ik bezig. Ik zag Dollhouse en V tot waar ze liepen en het begin van True Blood. De rest van de lijst ging nog voor geen meter vooruit.

Wat series betreft is Acht tv meer dan goed, ware het niet dat ze met veel dingen op een punt zitten waar ik niet meer wil "inspringen"; Mad Men zal dus voor later zijn. Op Canvas is het derde seizoen van Deadwood net begonnen en dat ga ik, zoals de twee voorgaande, met hubby bekijken, zij het nu van de digicorder in plaats van de DVD box. We zijn ook nog met Season 2 van Hustle bezig, als tussendoortje. Maar momenteel gaat de gezamenlijke aandacht vooral naar Six Feet Under, waar Acht tv ondertussen Season 2 van uitzendt. Duidelijk het soort van humor waar we beiden fan van zijn.

Is het raar om op te merken dat "real life heel erg Six Feet Under-like is"? Eigenlijk niet. De reeks zit zeer goed in elkaar, in die mate dat ik zelfs geen favoriet character heb omdat ze allemaal sterk zijn.

Het meest herkenbare voor mij is het gedrag van Ruth O'Connor Fisher. Ze doet een hele hoop dingen die moeders - yup, daar hoor ik bij - doen en ze is outdoorsy terwijl haar wederhelft daar geen boodschap aan heeft. (Hier is hubby's lijflied "The Outdoor Type" - hij haalt de frase "What if something's on tv and it's never shown again?" geregeld aan)

Dit bleef me bij, omdat het hilarisch is.

Ruth: I used to love hiking when I was younger, and being outdoors. I always wanted to take you kids camping, but your father would never leave the business. (angrily) Well, I can tell you, I went camping with this man from church several times! Told your father I was visiting my sister, whom he never thought to call! (S01E01)

En deze, omdat ze af en toe uitbarst en dat zo "vloekt" met haar goede bedoelingen en seuterige uiterlijk.

Ruth: You want me to complain? Alright, then. Fuck this! Fuck you! Fuck all of you, with your snivelling self pity! And fuck all your lousy parents! Fuck my lousy parents, while we're at it! Fuck my selfish bohemian sister and her fucking bliss! Fuck my legless grandmother! Fuck my dead husband! And my lousy children and their nasty little secrets! And fuck you, Robbie, for dragging me to this terrible place and not letting me have a Snickers bar! I'm going to get something to eat! (S02E03)

En deze (kijk op YouTube), omdat ik me zeer goed realiseer dat dit de valkuil bij uitstek is, voor moeders én kinderen.

Ruth: All I want is for us not to be strangers. I want some intimacy. (almost pleading) Give me intimacy! Won't any of you have intimacy with me?!
No one responds. RUTH is oblivious to the double entendre.
Ruth: Okay, I guess I have my answer. (starts to go up the stairs, walking between NATE and CLAIRE)
Nate: Mom, wait, it's just that intimacy should happen a little more organically than this.
Ruth: Fine. Then I'll simply wait for it, like I have been. I just pray that it happens before I end up like Emily Previn. Now, if you'll please excuse me--
She goes up the stairs and leaves the room. They all look up. (S02E05)

My head is jammed. I need a wide open space and fresh air.

Maak me serieus zorgen over de looptrainingen voor deze week: de gebruikelijke lange loop op zondag (gisteren) is niet gebeurd, want ik had het weekend echt nodig om - mentaal - te recupereren. En mijn schouder - ouch - zat compleet vast, zoals altijd een gevolg van te veel stress ...

Deze week heb ik maar 4 dagen, daarna zit ik vast. Op mijn Nike+ schema staat dit : 4.82 + 11.26 + 11.26 + 16.09 = 43.43 km in totaal. Een dag recup tussen de trainingen laten zit er al niet in, dus wordt het afwisselen met spinning of andere cardio.

Morgen zit al propvol. Woensdag is - gelukkig - een andere rugbymom van corvee. Op de Blaarmeersen, tijdens de BMX les, heb ik nipt tijd voor een km of 10, als ik zoon tenminste niet de hele tijd aan zijn lot wil overlaten.

Dus moet het wel dit worden: vandaag een kort loopje (de 4.82 km), dinsdag 11.26 km of 2 u spinning, woensdag 16.09 km en donderdag 11.26 km of 2 u spinning.

Vanochtend legde ik de wollen broek van mijn "nette" broekpak aan de kant en ik heb ondervonden dat dat stom was. Op de fiets was het steenkoud. Veel te koud naar mijn goesting. Bleh. Maar anderzijds: binnenblijven helpt ook niet. Ik vreet mezelf op.

En mocht u zich afvragen waarom Nike+ zo'n rare afstanden oplegt, wel, dat is omdat ik voor de "10 miles" train. Al die afstanden zijn dus "ronde" getallen in miles. Terwijl mijn meeteenheid voor het gemak ingesteld blijft op km. Vandaar dus.

De definitie van de hel

Het "familieweekend" is een concept dat zijn oorsprong kent in Nederland en er gecommercialiseerd werd in zogenaamde vakantieparken waar men zaken als "sfeervolle groepsaccommodatie", "reüniebungalows" en (in België) "luxueuze cottages" in de aanbieding heeft.

Op het hele internet krijsen Nederlanders het uit dat ze traditioneel jaarlijks met de familie samenkomen, wat me doet vermoeden dat ze het (met die familie) voor de rest van het jaar echt wel voor bekeken houden. Maar soit, ze doen maar. Ieder zijn meug, denk ik zo. Wat zouden we zijn zonder cultuurverschillen?

Tot mijn horreur heb ik in de voorbije jaren vastgesteld dat het familieweekend naar Vlaanderen is overgewaaid. En tot nog toe hoorde ik andere reacties dan "hiep-hoi-gezellig". Echt: zij die het al meemaakten, vertelden ons achteraf welke tenenkrullende situaties ze doorstonden. Hoe ze mensen tegen elkaar moesten beschermen. Hoe ze nieuwe dimensies van "da's schaamtelijk" leerden kennen. En hoe ze de organisator van het gebeuren met graagte een pak slaag wilden verkopen, omwille van zijn/haar briljante inval.

En dan had ik het nog niet over de brainstorm omtrent "de definitie van de hel" die een bevriend - Woestijnvisgerelateerd - echtpaar hield. Want raad eens? Onafhankelijk van elkaar kwamen zij en anderen uit op "een weekend met de familie". Lachen, gieren, brullen, mensen!

U ziet mij - al lang - komen. Niet eens op kousenvoeten meer. Want volgend weekend is het onze beurt. Vergis u niet: ik ben een groot fan van van Loudon Wainwright, van Six Feet Under en van psychodrama waarin mensen elkaar verbaal aan stukken scheuren tijdens een familiebijeenkomst. Maar moet dat nu echt? Is uitlokking niet strafbaar? Zet het gezin samen en binnen de kortste keren heb je je plaats in de roedel terug ingenomen. Zeg en doe je precies die dingen waar je op voorhand hebt over nagedacht, enne , tja, niet zou zeggen of doen ... Er is geen ontkomen aan. Ik troost mezelf: een familieopstelling is een vorm van psychotherapie en er zijn - no kidding - twee ervaren therapeuten mee, die er achteraf vast een A-publicatie mee kunnen scoren.

Er blijft maar één vraag over: welke ervaringen geven we door aan de volgende generatie die tot nog toe - dronken ruzies en scheidingen niet meegerekend - geen gezinsoverschrijdende familietrauma's heeft opgelopen?

Zucht.

Ooit zal je weer kunnen zingen, maar 't zal altijd een toontje lager zijn.

Zes maart is een beladen dag. Nu, 4 jaar na datum, kan ik me niet herinneren wat me de moed gaf om "iets" te doen, maar ik heb het toch maar gedaan.

En ik weet nu, dat ik met een beperking leef. Dat ik er wel of niet mee rekening kan houden, maar dat het enkel draaglijk blijft als ik goed oplet.

Ik weet nu, dat ik niet aan de kar - die ik ooit wel een stuk vooruit hielp - mag trekken: ze is te zwaar. Ik weet nu, dat leven met een beperkte actieradius kan: ik kom ternauwernood mijn kot uit en voel me gewoon beter. Ik weet nu, dat ik me niet mag ergeren, want ik heb de kracht niet om een serieus verschil te maken. In mijn gedachten blijft middelmatigheid inacceptabel. Maar cognitieve uitval en gedurige angstaanvallen ook, eigenlijk.

Goed gezin(d)

Ergens heb ik zo 't idee dat er op de blogs die ik geregeld lees een soort ongeschreven regel bestaat wat familie betreft, in de zin dat stories over familieleden of -toestanden een positieve ofwel humoristische toon dienen aan te houden.

I resent that.

"Van je familie moet je 't hebben", zegt men soms. "Wat hebben?", denk ik dan. Want ik weet het niet hoor...

Niet dat ik nu negatief wil zijn of zo, niet eens dat. Maar ik heb dat niet, zo'n warme band met de familie. Wij - familieleden in 't algemeen en "mijn thuis" waar ik ben opgegroeid - laten mekaar nogal met rust. Bellen mekaar niet al te vaak op en lopen mekaars deur niet plat. En dat is maar goed ook. Want wie zegt dat we close moeten zijn?

Misschien hebben we weinig gemeen en valt er gewoon niet veel boeiends te melden. Misschien liggen we niet wakker van wat de rest met zijn leven doet. Misschien zijn we gewoon content met hoe de dingen zijn en is het niet vandoen om tussen twee eindejaarsgebeurens door nog veel "en groupe" te doen. Misschien houdt precies dat ons gezond: het feit dat we niet vaak verjaardagsfeesten of communies moeten doormaken.

"Nothin' feels better than blood on blood"? Ik weet het niet zulle.

Punt twaalf

Net op het moment dat ik zelf vollen bak bezig ben met me te bezinnen over ergernis en mijn neiging tot streberigheid, schrijft i. dit, en ze sluit af met

"ik ben een ongelooflijke strever en ik doe compulsief mijn best. Gelukkig ben ik ook onnoemelijk lui, en dat compenseert één en ander bij momenten"

En dan bedenk ik me: lap! Daarzie. Ze heeft het weer in mijn plaats gezegd...

Misschien moet ik me maar gaan toeleggen op bezinning over andere onderwerpen. Keuze te over voor 't moment. Want in de voorbije maanden - sinds het begin van dit jaar eigenlijk - heb ik al zoveel bad vibes voelen passeren, dat het wel eens mag stoppen. Serieus: hoe langer ik het gevoel heb dat we in het centrum van een gyre rondpeddelen, hoe meer zorgen ik me maak over ons bootje. En hoe driester ik in de verdediging ga.

On touche pas aux miens, point barre!

Ergernis

De stand voor vandaag: min 5 (lange) vingernagels, plus een reeks van frustratie updates op facebook. Plus pijn. Veel pijn, in mijn schouder.

Ja ik erger me.

Te veel.

Aan mezelf.

Op dagen waarop ik voor elke gedachte - als was het een blaadje - een presse-papier nodig heb, om wegdwarrelen tegen te gaan. Op dagen waarop de radio in mijn hoofd niet stopt met spelen. Op dagen waarop ik alle zeilen bijzet, om door te doen terwijl er in mijn kop geen doorkomen aan is. Ik wil afwerken. Opleveren. Conclusies, volledige resultaten en gepubliceerde pagina's produceren. Ik ploeter maar aan.

Aan anderen.

Omdat ze me storen. Me achterdochtig maken. En boos. Ik hoef die negativiteit niet. Ik wil dat het vooruit gaat. Op een constructieve manier. Toch laat ik me beïnvloeden. Door de opmerkingen achter mijn rug - ik vraag er niet naar, maar weet dat ze luidop uitgesproken worden. Door half verdekte oordelen over mijn bijdragen. Impliciete verwijten, mondeling of via mail.

En keer op keer trap ik in de val. Tegen beter weten in de helft van een probleem oplossen en de rest van de schabouwelijke html laten staan - omdat er bij zichtbare ingrepen commentaar volgt - helpt ook niet. Want ik kan het toch niet laten om toch iets aan te passen, als het pertinent fout is. En juist die ene

---

die ik weghaal, wordt geheid de volgende bone of contention. Ergernis maakt het niet beter. Me in zinloze bochten wringen is een sport die me enkel letsels oplevert.

Ik erger me aan het feit dat ik me erger.

Ik hou mezelf voor: hier hoort metta. Wat meer inlevingsvermogen. Want ik ben niet de enige die weinig lol heeft. Maar 't is niet makkelijk. Ik sla liever dan ik zalf.

Touched

Vorige week donderdagnamiddag had hubby met me afgesproken om eindelijk naar Avatar te gaan kijken. In de cinema - waar ik in geen tijden meer kwam - voor de 3D versie. Ik had vast de DVD afgewacht. Maar zie, hij drong aan, omdat hij wist dat ik eigenlijk wel graag op groot scherm wou kijken, maar het nooit voor mezelf alleen geregeld zou krijgen.

En ja, ik heb genoten. Heel erg zelfs. Het was van dat wat volgde op deze blikken geleden dat ik nog zo onder de indruk was.

Oh ja, ik weet nog heel goed dat ik in 1993 zot blij was dat ik Jurassic Park in de UK kon zien, want hij was er zo'n goeie 2 maand eerder gereleased dan hier. De omstandigheden zullen me wel altijd bijblijven: pril zwanger en alleen in Milton Keynes ... ik liep op eieren. De plastic "Jurassic Park" balpen die ik toen kocht, schrijft trouwens nog steeds. No kidding.

Want het zit zo: ik ben verzot op special effects. Vaak zijn die - en niet het verhaal - de hoofdreden om iets te bekijken. Reign of Fire, Stardust, The Golden Compass, The Chronicles of Narnia en dies meer in het fantasy genre: ze passeerden de revu.

Ik ben bepaald dol op vreemde werelden, vooral als ze goed uitgewerkt zijn. Geloofwaardig en ook: MOOI. Vooral dat laatste. Ik ben de meid die de "making of" intensief checkt. Die dagenlang naar artwork kan zitten kijken, online en in boeken. Die movie stills en wardrobes bestudeert. Die sinds LOTR absoluut fan is van Weta Workshop. Beeld je dus in hoe dit klonk: Weta én ILM in één film.

En ja, Avatar was alles wat ik had verwacht. Een visueel betoverend spektakel. Met massa's momenten waar ik wou roepen "stop: opnieuw, ik wil dat nog es zien". En nog eens. En nog eens. Omdat het er goed uitziet. Echt. Magisch. Uitnodigend. Het kan me soms niet veel schelen dat het verhaal simpel is. De boel er echt doen uitzien is véél belangrijker.

En ja, ik heb last van de post-"Avatar" depression. This world is just too bleak.

Party on, Wayne!

Het is bijna zo ver: mijn jaarlijkse fuif, zo ongeveer mijn enige stap in "den uitgang" buiten de Gentse Feesten. Alleen weet ik het niet zo. 't Is deze keer niet aan mijn achterdeur maar enige kilometers stadinwaarts. En het is berekoud. En ik ga daar weer niet zoveel mensen kennen. Allé, toch niet in het echt zo, in meatspace. En als ik dan buitenkom, dan weet ik zo goed niet wat ik daar eigenlijk ga doen. Dansen of lange gesprekken voeren? Nuchter blijven of compleet loos gaan?



Update: ben NIET geweest. Was redelijk boos over een artikel van Tom.

Netseut was here

"Ben jij een webslet"? twitterde bnox daarstraks. Euh? Test taken. Neen dus.

A simple plan

't Is eigenlijk héél simpel: als ik minder dan 62 kilo weeg, kan ik in AL mijn kleren.

OK, de "hoe vettiger hoe prettiger" eindejaarsperiode ligt nu goed achter de rug en ik hoef geen foie gras, boter en kaas meer. Ook geen Irish coffees. Of hele pakken speculoosjes mét melk. Tot eind januari had ik in geen tijden meer op de weegschaal gestaan: pure denial.

Maar zie: na maanden van "alles te klein" en dus continu in jeans, t-shirts en truien begint het te beteren. Omdat ik meer sport. Niet omdat ik verstandiger eet. Want als de weegschaal me dagelijks 2100 kcal toewijst om even zwaar te blijven als ik nu ben, dan wéét ik dat ik er in slaag om meer in mijn bek te proppen.

Hoe ik dat weet? Omdat ik ooit ondanks regelmatig sporten zowat 12 kilo zwaarder eindigde dan nu, tiens. Nu ja, mijn vreetgedrag is heden ten dage minder een issue als ik uit lopen alleen - dus enkel de NikePlus registraties - op een maand al 6500 kcal extra verbrand. En nu de afstanden langer worden, zitten er al loopjes van meer dan 900 kcal per keer tussen. Yay!

Maar lopen alleen is niet genoeg. Zoals elk voorjaar moet ik mezelf een schup geven. Om terug de raad van Wendy op te volgen. Om terug te keren naar het streefdoel: dicht bij die 62 kilo blijven door gezond te eten, genoeg te slapen en niet te veel te stressen. En da's niet makkelijk. Want gezond koken (I envy Drun), daar heb ik een broertje aan dood.

Om boven mijn bed (en bureau) te hangen:

Overeating can be a symptom of underlying stress. Eating releases endorphins and provides for needed comfort.

Get enough sleep. A shortage of sleep lowers level of leptin in your body, with the result being that you feel hungrier.

"Joggers die too"

Week 4

Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 38,59 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer 3u en 35 minuten lopen.

Ik heb 31,25 km gelopen, deels buiten, deels op de band. Heb ook gespind en voor het eerst in maanden weer een stuk krachttraining gedaan. Dat laatste was confronterend: ik kan geen minuut meer bridgen iets wat vroeger geheel vanzelf ging.

In totaal zat ik 7,34 km achter op schema en was ik 1u 12 minuten langer bezig: 4u 47 minuten geregistreerde sport deze week! Wat mij betreft is dit meer dan ok; ik ben als de dood voor knie problemen en vervang het lopen graag door een andere - zelfs stevigere - cardio activiteit.

Voor de FitClass berekening (in de mate dat de hartslagmeter het deed) ben ik deze week strikt geweest met de "zone": ik kom aan een weektotaal van 26,75 punten. Véél te weinig. Maar ik heb door dat ik een tandje bij moet steken: de laatste tijd kwam ik blijkbaar zelden uit de recuperatiezone.

Week 5
Volgens Nikeplus moest ik in 5 keer een totaal van 38,75 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer ongeveer 3u en 55 minuten lopen.

Ik heb in 3 keer 27,69 km gelopen; op zondag deed ik een lange toer van 13 km en net toen viel de NikePlus registratie uit (het helpt als je je iPod na het opladen niet aanzet voor je hem opbergt dan gaat ie de volgende dag niet snel plat). Dinsdag was gepruts met een pijnlijke nek, niet genoeg tijd, te veel kleren aan en een gsm en sleutelbos op zak: onaangenaam lopen, met natte voeten toe. Woensdag bracht ik een uur door met Fabrice, gevolgd door wat stevige cardio-met-hartslagmeter (crosstrainer en fiets) in de fitnesszaal. Donderdag liep ik twee toerkes rond de Watersportbaan mee met marathonman & co. En zaterdag (gisteren) was er een lange spinning + combo sessie. Ik kom deze week 11 km te kort, maar met de geregistreerde 6u 43 minuten zit ik aan een maximum tot nog toe. Omdat ik deze week maar 1 keer met hartslagmeter trainde, heb ik geen FitClass berekening gemaakt. Ik heb er wel op gelet om wat harder te werken dan voorheen. Maar zie, zolang ik niet goed kan meten, laat ik het tellen achterwege.

Bijna ...

De fiets staat klaar. De pedalen kwamen vandaag met de post. Een fietsoutfit - schoenen inclusief - heb ik al jaren: ik spin al sinds 1998. De helm - in 1 of 2 kleuren, het kan me niet schelen - wordt hopelijk volgende week geleverd.

En dan mag het op slag mooi weer worden. Droog en zo. Want het kriebelt.

In a Heartbeat

Een programma op afstand (NikePlus) en een programma op tijd (MyAsics). Had ik ze nu allemaal? Euh. Neen. Niks op hartslag, mensen!

Het zat zo: als je een concrete doelstelling wilt, is het best een goed idee om eens naar de huidige situatie te kijken. En daarmee bedoel ik niet enkel mijn gewicht - een eeuwig probleem - want conditie en gewicht zijn bij mij niet echt gerelateerd, vrees ik. Nee, een fittest, dat had ik in geen jaren meer gehad. Niet meer sinds ze er bij de Escape mee stopten, lang voor ik deze blog startte dus. Dus ik schreef ik me in voor het "Startmoment" van Factor 100, in de topsporthal, op zaterdag 16 januari. Onderging ik een Futrex Body Composition analysis en deed ik een echte fietstest. Waarbij ze onder andere mijn "IAND" (individuele omslagpunt) berekenden.

En waardoor ik een hele week op allerlei papierkes zat te rekenen eer ik precies snapte waarom de waarden die ik terugkreeg zo "raar" lagen. Want ik snapte het niet. Hoewel mijn Polar al héél lang kapot is, was dat mijn referentiekader. Begreep ik het gedoe met de "zones" compleet. Tot ik de resultaten van de 23 minuten durende test bezag...

Op de 3 ongelooflijk mottig afgedrukte pagina's die ik meekreeg, zag ik onder de IAND-waarden een tabel met percenten, trainingsdoelen, HR en Watt. En ik snapte het niet: die HR waarden lagen toch compleet fout?


Om een lang verhaal - met veel hoofdrekenwerk - kort te maken: ik was zo gewend om percenten te berekenen op de maximale hartslag dat ik het niet tot me doordrong dat het om percenten van de IAND ging. Toen mijn frank eindelijk viel, zag ik ook dat mijn eerdere berekeningen aan de hand van de zeer onnauwkeurige "220 - leeftijd" formule eigenlijk best konden dienen. Want 220 - 43 = 177 en op de test scoorde ik een MAX-HF van 175.

Ondertussen heb ik dus weer héél veel gelezen over trainen in zones (dit hier is handig). En kreeg ik de fittestresultaten ook als pdf toegestuurd. Bovendien ben ik aan de slag gegaan met het bijhorende 12 weken schema dat me naar een hoger fitness niveau moet leiden.

Voorlopig zonder eigen hartslagmeter: die uit den aldi deed het jaren goed maar nu is de batterij plat (help?) en de uitleenexemplaren zijn nogal onbetrouwbaar wegens niet gecodeerd, maar niet getreurd. Ik heb alvast mijn Polar account heropend. Nieuws volgt!

Irongirl?

Vorige maandag ik was van plan om naar de Irongirls zwemtraining te gaan en toen ben ik gewoon thuis blijven zitten omdat mijn nek pijn deed en ik geen zin had om in die kou naar het Strop te fietsen en met ijspegels in mijn haar terug te keren ...

Vandaag bedacht ik me: hoe lang is het nu al dat ik van een sprinttriathlon droom? En wat is nu precies de reden waarom er niks van in huis kwam? Jaja, mijn schoolslag is nog niet veel zaaks en ik moet de stap naar "vuil" water zetten. Maar er is méér. Verzuipen is zowat de allergrootste angst in mijn leven (en ze hebben er me toch een paar aangepraat, vrees ik). Ik heb inderdaad erge twijfels over crawl leren. Mijn schoolslag trekt op niks - met nekpijn tot gevolg - omdat ik mijn hoofd niet in het water durf leggen. Zie dat van hier dat ik vrijwillig het risico ga lopen om af en toe een gulp in mijn longen te snuiven, omdat mijn ademhalingstechniek niet op punt staat ... Jaja, neusknijpers bestaan, ik weet het. Maar is het nodig om mezelf te dwingen om iets te doen waar ik de pest in hebt? In mijn vrije tijd?

En zwemmen? Da's iets voor in de zomer niet?

Tot nader order zijn zondag en maandag avond de tv avonden. Ik herstel. Profiteren van het effect van de supercompensatie, dat doe ik morgen wel.

Two shower days

Alweer twee weken achter de rug. Effe kijken hoe dat ging.

Week 2
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 28,94 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer 3u en 35 minuten lopen.

Ik heb 15,82 km gelopen, op 1u45' en verder heb ik 1 les striding en 2 lessen spinning meegedaan, die evenzeer als cardio training tellen. Ik kom dus op een totale loop afstand van 15,82 km (da's 13,12 km te weinig) en totale tijd van 4u15' (da's 40 minuten te veel).

Week 3
Volgens Nikeplus moest ik in 4 keer een totaal van 33,77 km bijeenlopen.
Volgens MyAsics moest ik in 5 keer 3u en 35 minuten lopen.

Ik heb 21,77 km gelopen - een stukje ervan zonder registratie omdat ik het zenderke niet mee had. Verder deed ik mee aan 1 les spinning en liet ik me op Velofollies aanporren tot het virtueel beklimmen van de Kluisberg (maar dat tel ik niet mee). Ik kom dus op een totale loop afstand van 21,77 km (da's 12 km te weinig) en totale tijd van 3u25' (da's 10 minuten te weinig).

Viel mee: in week 2 ben ik 5 keer gaan trainen, wat veel is. In week 3 heb ik met marathonman, hubby en de kids meegelopen en van die laatsten had ik geheel niet vermoed dat ze zich zouden aansluiten.
Viel tegen: met dit weer is 2 keer douchen op een dag niet fijn. Uitdroging en stro haar zijn mijn deel. Ondertussen smeer ik ook met de "Cien Baby Oliegel" die ik kocht voor zoon - hij is degene die courant ingesmeerd moet worden - en snap ik wat hij bedoelt met het "vettige friet" gevoel ...

De V in VALS

Een aandachtstekort dat heeft twee kanten: het feit dat ik niet genoeg aandacht kan geven heeft wel degelijk implicaties op de aandacht die ik krijg - of "verdien". Vriendschapsrelaties vereisen wederkerigheid, volgehouden aandacht over een langere periode. Ervaring heeft me geleerd dat ik zulks meestal verklooi. Omdat ik niet afspreek. Een hele tijd mijn telefoon niet opneem. De moed niet heb om met de auto ergens heen te rijden. Wel de hele tijd aan de verjaardag denk maar toch geen kaartje stuur. En al zeker niet bel.

En nee, ik ben niet zo sociaal gestoord dat ik geen gène voel als ik niet "gepast" reageer.

Ik heb ondertussen geleerd dat het nu eenmaal zo is. Dat ik er niet goed in ben. En dat ik met de gevolgen moet leven. Niet moet zagen dat ik geen vrienden heb. Content mag zijn met de relaties die er wel zijn. En werken. Thuis. Met de buren. Met ouders van vriendjes. Met medesporters. En met zijn maten.

Shinyung Oh

Ik kan me niet herinneren hoe het komt dat ze in mijn Google Reader terecht kwam. Maar ik lees ze graag. Gelijk nu weer.

Het zou alleen pijnlijk kunnen zijn. Maar dat is het niet.

Elders op de wereld zijn er mensen die je van haar nog pluimen kent die vergelijkbare dingen doormaken en ook vergelijkbare dingen voelen.

Is dat een troost?

Baby I'm bored

Mijn "Keep Calm and Carry On" strategie heeft in het voorbije half jaar voor relatieve rust gezorgd. Oppassen en gestadig voortdoen: het lijkt een toverformule, maar dat is het natuurlijk niet. Want gelijkmatigheid, da's niet aan mij besteed. Soms - tegen beter weten in - miste ik de moodswings. Verlangde ik naar "het gevoel te leven".

Jaja. Moet ik er Zentall & Zentall bijhalen en de optimale-stimulatietheorie uitleggen?

Ik zag het niet aankomen - echt niet - maar een licht hypomane episode brak aan. Ik ben - en blijf - wakker. Eet me onnozel. Ervaar een major bore-out. Probeer de ontremming tegen te gaan door véél te sporten. Maar het blijft plankgas met de handrem op. Genoeg om er fysiek van af te zien: nek en arm murw van de spanning.

Oh mensen: IK WIL LOOS GAAN. Dansen, drinken, een paar passanten een zéér serieus pak slaag geven ... en meer van dat fraais. Het zou helpen. Zeker weten.

Maar ik zit thuis, achter de computer. Ik denk na over alle stommiteiten die ik niet uithaal omdat het nu eenmaal niet mijn gewoonte is. Ik schrijf blogposts. En ik ben boos, omdat niemand ziet dat ik compleet aan vodden ben. Omdat ik het zo goed wegsteek. Ha.

All for science (5)

Rond nieuwjaar, in de bus, een enveloppe van UGent. Handgeschreven. Tiens? Een nieuwjaarskaartje thuis? Hmm. Toch maar niet opengedaan, ik herkende de afzender niet.

Ja, ik laat mijn post vaak liggen en door iemand anders openen. Net zoals ik - als het effe kan - zo min mogelijk de telefoon beantwoord.

Wat bleek: het was helemaal geen wenskaart. Nope. "Betreft: Verslag onderzoek ADHD bij volwassenen 2009", las ik. "Een overzicht van uw persoonlijke resultaten op alle vragenlijsten". Aha. Dat dus. Nog niks over het EEG-gedoe, stond erbij, "gezien het onderzoek nog lopende is".

Vijf bladzijden dus, met tabellen. Per vraag wordt de score weergegeven ten opzichte van het gemiddelde bij de andere deelnemers. Ik hoop maar dat het een representatieve groep was, want wat ik lees zegt me redelijk weinig en het ziet er bovendien op sommige punten inconsistent uit.

Heb ik inconsistent geantwoord? Geen idee. Ligt het aan de andere deelnemers? Wie weet? Nu ja, het verslag is geklasseerd bij de rest van mijn testresultaten en ik zal de shrink een kopietje geven. Misschien raakt hij er wijs uit.

Who cares anyway.

Quote

Kijk: dat is nu waarom ik Michel graag heb zie:

"Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik de allereerste ben om een welgemikte spreekwoordelijke rochel in de richting van arty farty kunst voor de kunst te spugen. Ik moet er niet van weten, van dat soort kunstenaars-tussen-aanhalingstekens dat men van mijlen ver ziet aankomen, allemaal onzen onder mekaar die de juiste andere onzen kennen, brr."

Ik wou dat ik het gezegd had.
Echt.

Morgue & Dollhouse

Net de tweede aflevering van Six Feet Under gezien en 'k ben er echt wel voor te vinden. Vind het eigenlijk niet jammer dat ik er nu pas aan begin. Het komt goed uit, meer nog: het is precies goed getimed: de Battlestar box was uit en Acht begon met het uitzenden van Six Feet Under, van het begin af aan! Joepie! Handig!

Familiehistories - think Soprano's - zijn altijd fun. Wel, euhm, als toeschouwer toch. Van op een veilige afstand. In fictie is disfunctioneel essentieel. En de cast is schitterend! Het valt me op dat de familieleden echt op elkaar lijken. Rossig blonde bleke mensen. Het soort dat ik niet echt aantrekkelijk vind, omdat het te herkenbaar is. Michael C. Hall - een stuk bleker dan in Dexter - speelt hier de uptighte broer. De man die zijn affaire met een zwarte flik wegmoffelt omdat hij zelf ternauwernood aanvaardt dat ie gay is. Met een losbol van een broer, een zusje dat graag experimenteert en een moeder die flipt over haar affaire met de coiffeur denkt hij dat de hele verantwoordelijkheid voor het familiebedrijf onmiskenbaar bij hem komt te liggen. Ocharme.

Verder keek ik ook naar Dollhouse, waar de slechte "active" Alpha wel heel driest te werk ging. De aflevering van vorige week vond ik nog erg goed. Deze keer had ik het moeilijk: Alan Tudyk is gewoon geen geloofwaardige slechterik. Ook al loopt ie er reuze gespierd bij, I don't buy it. Te zacht, te lief, te bleek, te rossig. Hoban "Wash" Washburne: ja. Een schildknaap: ja. De schizofrene Alpha met 48 persoonlijkheden: NEEN. Ondanks de gesmaakte aanwezigheid van Mark "Romo Lampkin" Sheppard - nog een BSG crossover - was ik er gelijk niet meer zeker van, dat Whedon hier iets onvergetelijks neerzet. Jammer.

Now run!

Voila, ik heb deze week mijn best gedaan: 25,92 km gelopen, in 4 keer, goed voor een totaal van 2u en 45 minuten. Plus een les Spinning Boost (een dikke 45 minuten), twee keer een kwartier roeien op de zeer fijn echt aanvoelende want klotsende Fluid Rowing Ergometer en ook nog wat gesukkel op zo'n stairmaster steptoestel.

Voor het lopen heb ik een programma, of liever: twee programma's, omdat ik nog experimenteer met zulks. NikePlus lag het meest voor de hand omdat ik mijn loopjes al registreerde. Bij de "coach" daar koos ik voor het 10K programma; het duurt 12 weken en stuurt je 4 tot 5 keer per week de baan op.

Het NikePlus schema werkt met een afstand per keer; aan het begin van de week start je met een kleine 4 km en dan komt er elke keer wat bij, tot het eind van de week. Wel stom dat ze de coaching niet in kilometers maar in miles opstellen, zodat je rare afstanden moet lopen. Zo kwam ik trouwens aan iets meer dan de door Nike vooropgestelde 25,72km.

Bij MyAsics, waar ik vroeger al programma's bekeek, ligt de nadruk op tijd: om op 25 april de Antwerp 10 miles te lopen, raden ze me aan om gedurende de komende 15 weken 5 keer per week te trainen. In de eerste en de tweede week is dat vier keer 35 minuten en 1 keer 75 minuten. In totaal 3u35min, bijna een uur meer dan de 2u45min die ik in de voorbije week liep.

Conclusie: het NikePlus programma is aanlokkelijk omwille van de te lopen kilometers. Ik heb ze gehaald, maar niet in vooropgestelde volgorde. En ik heb soms redelijk hard gelopen, om ze af te werken. Het MyAsics programma is lastiger om te volgen, maar beter, denk ik. Elke weekdag gedurende een dik half uur lopen, met een langere run in het weekend, is waarschijnlijk heel wat gezonder, maar je bent er langer mee bezig. Een ander punt van belang is dat ik bij MyAsics het lopen met een gerust hart eens door een andere cardioactiviteit kan vervangen. Misschien is dat niet zo'n slecht idee - voor de knietjes en zo.

En de planning? Dit lijkt me wel wat.

• 21 maart - 10 km - Dwars door Dendermonde
• 25 april - 10 miles - Antwerp 10 Miles
  
• 31 mei - 20 km - Brussel
• 10 oktober - 21,1 km- Brussels Half Marathon

I thought I wasn’t but I’m really hurting

Getver. De goeie voornemens en ambitieuze plannen zouden er moeten afspatten. Maar wacht eens: die zijn er niet.

Het is te koud en het is oppassen geblazen of je gaat onderuit. Dus wil dochter plots niet meer met de fiets naar school. Bedenk maar wat. Zoon ziet dat schoolgaan al helemaal niet meer zitten. Stemming in mineur, stressen aan de poort omdat de turnzak - die hij zorgvuldig inpakte - niet mee is. Op de terugweg naar huis scheurt het debiel dunne Delhaize zakje en mag ik tijdschrijft en brood met mijn vervriezende blote handen aan het stuur klemmen. En later, terug aan die schoolpoort, hoor ik dat zijn hartslagmeter/horloge op de eerste dag dat hij die droeg "verdwenen" is. Allemaal omdat hij na twee weken ontspannen & vrolijk thuis niet meer door had dat hij op school niks uit zijn handen mag leggen. Aaargh.

Ik ben ontploft. Heb er genoeg van. Kan er niet meer tegen. Twee schooldagen, zo lang duurt het om mijn kind boos, ongelukkig en lastig te maken. Hij huilde zondagavond. Ik hield mijn hart vast. Bedacht ik me dat ik met even veel angst op de volgende schooldag wachtte. Neen, ik kan hem niet van school afhalen en hem zelf lesgeven, dat wéét ik wel. Het zou voor niemand goed zijn. Het kan alleen niet verder zo.

Het enige wat er op de planning staat is het huis grondig opkuisen en voorbereiden en voortdoen...

Het enige waar ik aan denk is dat ik me toch keer op keer feestelijk laat verneuken omdat ik mijn mond niet opentrek. En als anderen dat dan wel doen, hulp inroepen, dan kan ik daar zoooo kwaad om zijn. Want hey: ik stel het zonder!

Ik laat u met rust. Laat mij dan ook met rust. Doe uw werk. Maak het mij niet nodeloos lastig. OK?

I can’t behave

No it’s not the heathen in me

It’s just that I’ve been bleeding lately

Internally

Don’t turn to me

And I’ll bide my tongue, the torrid weapon

I could learn a useful lesson

What’s so great about the great depression?

Was it a blast for you?

Blasphemy

Modus Vivendi

Soms kan ik er niet zo goed tegen, tegen mensen. En dit jaar gaat het me gelijk niet af, de nieuwjaarswensen. Tja. An invisibility cloak would come in handy.

Het is gelijk dat ik er de energie niet voor heb. Of dat ik het weer verleerd ben, de "interactie". Want de vakantie, die was erg rustig. Op de gezinsleden, de buren en enige dichte familie - die ik ook al niet maandelijks zie of zo - heb ik eigenlijk met geen kat gecommuniceerd. Rustig zo.

Het is altijd zoeken bij mij. Tussen wat ik zou willen (even sociaal zijn als hubby) en wat ik verdraag (enkel hen die ik echt bij mij wil, en dan nog). Soms gaat het goed en doe ik mijn best. En soms zou ik liefst in een gat in de grond wegkruipen, weg van al die mensen. Brrr.

Het is gewoon lastig, in real life. Maar dat weet ik al lang. Ik moet constant schipperen. Draaglast tegen draagkracht afwegen.

Mocht ik meer dan 4 kruisjes kunnen zetten bij borderline symptomen, dan had ik een excuus. LOL.

Nu ja. Vertel mij niks over mensenkaters, ik weet er absoluut alles van.

New Year's Resolution

Zondag. Voor 18 man. Ik moet er eens aan beginnen. Yep.

Doelloos is zinloos

Het is niet dat ik niet sport - het is alleen zo dat ik niet echt zwaar regelmatig bezig was in het vorige jaar. Er waren geregeld perioden dat er weinig - één keer in de week maar - werd gesport. Maar er waren net zo goed weken van 4 uur spinning en 10 km lopen. Dat ook.

Waar dit aan te wijten is? Euhm? Motivational issues zeker?
Wat de spinning betreft waren er zware motivational issues. Leraren komen en leraren gaan: ik spin al sinds 1998 en heb er dus al verschillende meegemaakt. Flauwe. Leuke. En héle leuke. Er zijn jaren geweest dat ik 3 keer per week naar een les ging - of twee keer per week 2 opeenvolgende lessen meepikte, omdat ze gewoon goed waren. Stevig. Oppeppend. In de voorbije twee jaar echter, heeft de spinning soap me af en toe zo erg gedegouteerd, dat ik gewoon geen zin had om me naar de les te slepen. Ok, ik ben gevoelig voor onderhuidse spanningen. Daarom ben ik geregeld naar een striding les gestapt. En ja, nu lijkt alles weer op zijn plooien te vallen. Maar ik mis hem, onze drill instructor, omdat die mens mij als geen ander kon motiveren. Om stevig door te doen. Grenzen te verleggen. Tegenwoordig, bij die nieuwe, zit ik naar de klok te kijken: nog zo lang, ha, nog zoveel minuten en ik mag hier weg.

En de spinning combo, mijn favoriet, met krachttraining na de cardio? In geen weken meer gehad. Gewoon omdat de helft van de lessen afgevoerd zijn. Het dinsdag-donderdag-zaterdag schema houdt voor mij geen steek meer. That's a fact.

Wat het lopen betreft heb ik gewoon geen plan. Ik loop wanneer het me uitkomt. En ook al ben ik geregistreerd bij MyAsics, MapMyRun en Nike+, in de praktijk loop ik gewoon een basic workout "now playing", zonder doelstelling whatsoever. Which is kinda stupid, I know.

Wat yoga en Pilates betreffen is 2009 een zeer kalm jaar geweest. Ik raakte niet naar de les. Of er was geen les op een moment dat ik er heen kon. Op die week Hot Yoga na, bleef het bij plannen maken. Waar niks van in huis kwam.

Thuis sporten: het zou moeten lukken. Materiaal genoeg. Zeg nu zelf: een dvdtje opzetten met een yoga of Pilates les, wat is daar nu moeilijk aan? Of een uurtje fietsen, da's ook geen kunst. De ergometer - met uitgebreide programmeermogelijkheden - verhuist al jaren van kamer naar kamer. Omdat ik uit ervaring leerde dat als ik er eens 5 minuten op zit, ze gegarandeerd naast mij komen staan om mij te ambeteren met om het even wat.

Ziet u de bui al hangen?

Jaja, ik heb een boek gekocht: "Gezond van start met Marathon man". En ook al behoor ik niet tot het Factor 100 doelpubliek, toch hecht ik belang aan het volgende:

‘Doelloos' sporten is zinloos,
iedereen heeft een concreet doel nodig om van te dromen.

Dat is precies wat er bij mij ontbreekt. Dus dacht ik: een nieuw jaar, een nieuw sportschema? Mét een doel?

Mocht ik nu die NikePlus eens deftig volgen? Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik zo'n Coach Programme op de iPod moet zetten. Maar wat ik al wél weet is dat ik in februari en maart naar alle waarschijnlijkheid 3 avonden per week aan de Blaarmeersen zal doorbrengen. Tijd zat om te lopen dus.

En zou anderhalf uur Power Yoga op maandagavond 20 u niet een uitstekende remedie tegen de spinning malaise zijn?

Het lijkt allemaal futiel maar in de praktijk is het knokken. Om een planning aan te houden. Om afspraken die al jaren gelden aan te passen. Niet toe te geven aan impliciete en expliciete suggesties om toch maar thuis te blijven. Niet toe te geven aan de tegenzin, nu het donker en koud en nat is.

2009 Monthly

Jaaroverzicht?

Er kroop tijd in, om de "My Year in Status" output wat te fatsoeneren met een teksteditor. Om er daarna Wordle clouds van te maken, eerst met de default instelling (150 woorden) en toen met 80 woorden omdat dat er beter uitzag. En toen - geen mogelijkheid om bij een scherm te raken - begon ik wat te kribbelen op een papierke en in mijn notaboekje. En daar kwam het woord navelstaarderij in voor. En toen had ik er nog maar weinig goesting meer in. Een jaaroverzicht, WTF, who needs it?

• ► 2009 (151)

• ► 2008 (323)

• ► 2007 (247)

• ► 2006 (283)

• ► 2005 (191)

Hmm. Op het eind van een jaar waarin het aantal blogposts - precies door Facebook en Twitter en Plaxo en Ping.fm en Brizzly en Hootsuite en god weet wat nog - tot beschamend weinig dropte, zou het kunnen dat er onverhoeds héél wat boeiende informatie de blog niet haalde. Of juist niet?

Het "My Year in Status" overzicht toont de "What's on your mind?" updates. Niet de links - en dat waren er vermoedelijk meer - naar alles wat me bezighield. Neen, enkel en alleen het meest prozaïsche, samen te vatten als: ik bevind me hier en vind dat zo, ga subiet naar daar, pik onderweg een kind op, ga eten, sporten of tv kijken en ga vervolgens te laat naar bed.

Goh ja, in januari 2009 heb ik geregeld geschaatst. In februari stresste ik over iemand die erg op mijn zenuwen werkte en over de nieuwe ADHD coach. Ik ging ook met dochterlief naar London en de beloofde blogpost met details over deze fijne uitstap kwam er nooit. Maart was absoluut manisch: véél werk verzet, véél geregeld en gepland en véél gesignaleerd dat een deel van het werk geheel niet lukte. Wat tot een complete crash leidde, in april. Yep. Mei - een mottige maand - had ik nodig om weer op mijn poten te raken. De nekpijn was niet meer draaglijk en er kwam een osteopaat bij te pas. Toen raakte de Nintendo DS zoek. In juni had ik de Milleniumtrilogie uit. En op de laatste schooldag brak zoon zijn sleutelbeen. Juli begon als een last-minute-opvang-arrangement-hell en zette zich verder in vrij lauwe feesten. Bodrum was heet. Augustus was Astridpark en een heerlijk warme surfweek in Bredene. De Nintendo dook weer op. September was hard werken aan mijn opleidingen en me aanpassen aan de middelbare school. Ik kocht een laptop voor de jonge studente (en mag hem ook gebruiken als ik wil). In oktober zat de schoolroutine erin. Facts en "Star Trek (2009)" stonden op de agenda. November was kinda depressed; de maand eindigde bovendien met een begrafenis en een familiediner. December: overstresste kids en aftellen naar de vakantie. En toen op het gemak thuis: op familiebezoeken na ben ik helemaal nergens heen geweest.

Voila: dit was 2009.

Traditional

In de voorbije 20 jaar zagen we hoe familietradities vervagen. Ik weet nog, dat we blij waren. Dat we niet in vol ornaat moesten rondcrossen op die dagen. Dat we van al dat gedoe af waren. Dat tafelen en cadeautjes naar andere, nietszeggende momenten later op het jaar verschoven werden, omdat dat nu eenmaal beter uitkwam ...

Kerstdag: ooit was het een groot feest, bij tante Philomène. Met te veel volk op een te kleine ruimte en véél te veel eten. Ooit zaten we met z'n allen - nog zonder kleinkinderen - rond de tafel in Brugge. En nieuwjaarsdag, dat was was bij mémé, in het warme appartement.

Dingen veranderen. Mémé is al lang dood. Oma, tante Philomène en tante Simonne ook. Het oudste kleinkind is volwassen. En op die dagen, gebeurt er gewoon niks.

En nu is het elk jaar van dat. Mogen we proberen uitleggen aan onze kids dat ze echt niet naar vriendjes toe kunnen. Dat iedereen bij zijn familie is. En dat ze dat bij ons niet echt doen. Kerst vieren op Kerstavond en Kerstdag.

We zullen er thuis wel wat van maken met ons 4.

Waar is den tijd van speenvarken aan 't spit en Irish coffees achteraf?

Pain in the neck

Soms krijg ik er wat van: ik heb vrij en kan er geen seconde van genieten omdat ik niet weet wat éérst doen. Ik moet echt vooraf een lijst maken van wat ik in mijn vrije tijd moet en wil doen, anders lukt het niet.



Zoals Pink - die me trouwens aan Starbuck doet denken (en vice versa) - het zo mooi kan zingen in Hazard To Myself: I'm my own worst enemy.

Mittelschmerz

Hé tiens, eigenlijk heb ik het hier nooit gehad over "de verloren jaren", toen de focus op fertiliteit lag en miskramen, laparoscopieën en curettages een aanzienlijk deel van onze beleefwereld uitmaakten. Feit is: je leert het niet af, weten wanneer je ovuleert.

Closure

Niet dat ik aan eindejaarsdinges doe of zo, maar daarnet, terwijl ik ongelooflijk hard aan 't kuisen was, bedacht ik me dat het voorbije half jaar eigenlijk geen uitschieters met zich meebracht. Ik kan dat natuurlijk toeschrijven aan de medicatie die zijn werk doet, of aan mijn verstandig gedrag - ik ben niet zo vaak mijn kot uit gekomen en heb me nergens door laten onderuithalen - maar er is meer aan de hand dan dat, begreep ik plots. Ja: een paar issues die me al jaren bezighielden - dingen die ik anders wou maar waar ik tot mijn vreselijk grote frustatie niks kon aan doen - losten zichzelf op. Hoezeer ik ook probeerde om er mindful mee om te gaan, hoezeer ik me ook toelegde op het boeddhistische pad: bijtijds vraten ze me op.

En zie, nu durf ik spreken van closure . Gelijk in de afleveringen van Dollhouse (Needs) en BSG (Maelstrom) die ik gisteren zag.

Blijkbaar is het toch waar dat uiteindelijk alles zichzelf oplost.

No singles just fillers ?

Al een hele week Reality Killed the Video Star op de iPod, on repeat.

Ja, ik heb de cd gekregen. Want zelf muziek kopen, dat doe ik eigenlijk niet. Zo heb ik Robbie's vorige nooit beluisterd. Die is me gewoon ontgaan. Nu had ik wel links en rechts gelezen dat er een nieuwe aankwam, maar omdat die artikels vol zever over Robbie stonden - en ik geen fan ben van zulke zever - had ik zelfs niet te kennen gegeven dat ik de schijf wou. Maar kijk, als je niks verwacht is het plezier vaak groter.

Mijn eerste gedacht was: wow, dit is goed! Omdat er niets uit sprong. Niets de impressie gaf dat er toch wel een paar luisterbeurten zouden overgaan eer ik het kon smaken. Maar het zit zo: de eerste dagen hoor ik enkel teksten. En die vond ik goed. Humor, cynisme en sarcasme: precies waarom ik ook van Lily Allen, Kate Nash, Loudon Wainwright III en Eminem hou. Bovendien heeft Robbie ook wat issues met zijn katholieke opvoeding en die issues, wel, laat ik zeggen dat ze herkenbaar zijn.

Na een week luisteren, heb ik zo mijn favorieten: Blasphemy (What’s so great about the Great Depression - HOOT! ), Bodies, Last Days Of Disco (Don't call it a comeback) en Morning Sun. Ik merk ook dat er muzikaal ergerlijke stukken tussen zitten - waar het te plat popu wordt naar mijn goesting, iets wat ik bij Intensive Care niet had. Toch vind ik dit een leuke plaat. Lekker dansbaar en zo, wat fijn is op de fiets en tijdens het lopen.

En zeg nu zelf: het refrein van Bodies is so true & so funny

All we’ve ever wanted
Is to look good naked
Hope that someone can take it
God save me rejection
From my reflection,
I want perfection

Unfinished Business

Kinderen worden groot. Plots gaan ze naar een school met punten en wordt het menens. Twee weken geleden was het zo ver: de eerste examenreeks begon. Er werd gestudeerd. Geschematiseerd en overhoord. En de - broodnodige - wekelijkse routine sneuvelde. De boodschappen raakten niet gedaan en ik kreeg het al snel echt benauwd, wegens geen tijd voor rustpunten. Omdat we alle vier onder druk stonden, met school en werk en allerhande onverwachte extra's tussendoor. Nu ja, het is voorbij en 't is gelukt. Maar het heeft doorgewogen. Ik heb het vorige zaterdag echt van mij af gelopen - zowaar 15 km aan een stuk ...

Ondertussen staat de nieuwe Robbie Williams - een cadeau- op de iPod. En kijken we verder Battlestar. Ik durf het bijna niet luidop zeggen, maar blijkbaar vindt ie het goed! Want we kijken samen door, aan een tempo dat ik niet voor mogelijk hield. We zijn aan de helft van het derde seizoen: nog 10 te gaan, dan Razor en dan de 20 episodes van Season 4. Wow!

En ja, ik heb weer zitten bleiten bij Unfinished Business. Neen, niet voor Lee. Da's ne moeilijke mens, met veel principes en zo. Wel om "Kara Thrace loves Lee Adama". Want wat zij doet, daar kan ik geheel inkomen. Snotter.

Slaan met een roeispaan!

En wat bracht de Sint? Een zwarte Wii! En een vuilbakske van Cars. En een spel Top Trumps van de Clone Wars. En een boek. En elk een nieuwe tandenborstel (bij al de snoep) en elk een mini "doucheschuim" setje - voor in de sporttas.

Dat laatste was een afterthought. Zus wou graag een "puff" en toen kon de Sint natuurlijk niet anders dan ook iets voor broer te voorzien. In de vorm van een "Axe Mini Traveller".

Kon de Sint weten dat dit laatste heel erg in de smaak zou vallen? Neen.

Maar toen zoon de Wii had getest, ging hij effe douchen - en toen ik hem in de badkamer in een wolk van appelsienengeur aantrof, bleek hij zeer content. "Het ruikt lekker", vond ik. En toen wist hij (9) te melden: "als je lekker ruikt, kan je alle vrouwen krijgen".

In de late namiddag, na de scouts - waar ze elkaar blijkbaar zeer fijn met een roeispaan hadden gemept ("we hadden een kussen rond onze buik gebonden en ik ben gewonnen"), vond hij het toch nodig om nog efkes te douchen eer hij Wii Sports Resort verder ging verkennen.

Ondertussen ligt hij in bed, geurend naar Axe Hot Fever. Ik hou mijn hart vast.

Uitval

Ging een vrouw naar de supermarkt. Een beetje gehaast en zo, want het ene kind moest nog worden overhoord en het andere kind wachtte op de sporttas en een belegd broodje. En toen aan de kassa, was ze het kwijt. Het nummer van de bancontact kaart, allé: de pincode, zo heet dat nu. Ze dacht dat ze het wist. Want ze had die middag nog 50 euro gehaald aan de automaat. En ze had een half uur eerder ook nog iets betaald, aan een andere kassa. Ze tikte dus het nummer in. En nog eens. En toen eens met wat nummers omgekeerd, maar toen wist ze het eigenlijk al.

Het was weg. Foetsie. Uit het geheugen gewist.

Best mogelijk dat het nooit meer weerkomt, wist ze uit ervaring.

Gelukkig stond er een kennis in de rij die dan maar in haar plaats betaalde. Met wie ze ondertussen netjes afgerekend heeft.

Ze heeft er nadien niet over gestresst. Het was maar een code. Vier cijfers! Pfft. Ze had het vandaag wel een beetje moeilijk om op woorden te komen. Maar ze was ook blij dat ze nooit een kind op de achterbank is vergeten.

No more monk mode!

Enter the I Power Rangers.

"The YouTube series focuses on living through three core principles: open-mindedness, active thinking and taking action."

Yeah right!

I want you to trust people. Try.

Voila, House MD Seizoen 5 zit erop. En effe dacht ik dat ze bij 2BE episode 23 op het eind hadden afgeknipt. Dat ze de fameuze "Huddy" scene gecensureerd hadden. Maar dat was omdat ik niet doorhad dat de scene in kwestie in de laatste aflevering zat, en dat het eind van 23 maar een voorsmaakje was. Nu moet ik toegeven dat ik de voorbije "hallucinatie" afleveringen niet zo ongelooflijk vond. Niet dat ze slechter zijn dan de rest. Maar Seizoen 6 - nu ook digitaal in preview te bekijken - dat blaast me compleet van mijn sokken. Broken is echt een van de beste afleveringen ooit. En wat erop volgt is ook sterk. House wordt anders. More lovable. Kwetsbaarder. En ja, mijn hart smelt.

In fanfic termen: het wordt angsty. Niet dat ik nu plots into puberale Huddy collagefilmkes ben, neen neen. Ik google gewoon graag eens wat anderen over House MD melden, en blijkbaar zijn er véél mensen met véél tijd en een héél actieve fantasie. En ook al kijkt Lisa Edelstein in 't echt altijd alsof ze Hugh met graagte wil opeten, Huli stuff -RPS het, yup - dat vind ik distasteful. Get a life mensen :-)


Voor de rest: het was een rustdag vandaag. 't Was ook nodig om effe te bekomen. Met een wandeling langs de Schelde - op iPod een lezing van Arthakusalin over ethiek. En met thuis wat nieuwe series om te verkennen: eerst de allereerste True Blood - sex, violence & vampires, with a southern accent - en later het begin van Star Gate Universe - wat gelijk niet mijn ding is.

Gag me with a spoon

1. The Good: ik heb ontdekt dat een mala van pas komt in de kerk. Heb neven en nichten gezien die ik sinds ons huwelijksfeest in '92 niet meer had gezien. Ben gastvrij ontvangen bij een jongere neef (een die ondertussen nog geen veertiger is) thuis en heb een goed gesprek gehad met zijn vrouw. Ook: over het algemeen ben ik de dag behoorlijk goed doorgekomen.
2. The Bad: het tweede familiegebeuren van de dag was minder stressvrij.
3. The Ugly: te veel stress en mijn eten blijft staan. Een indigestie noemt men dat. Seriously: gag me with a spoon.

No retreat, baby

Ik zag het wel zitten, nee, ik keek ernaar uit, naar de jaarlijkse "Vlaamse" retraite van Metta Vihara. Vorig jaar was het fijn, daar in Bever. En het duurt nog wel even eer het eigen, permanente retraitecentrum in Hengstdijk - ook niet zo veraf - opent. Ik zou het wel verkocht krijgen, dacht ik. Twee nachtjes van huis, voor de decembersprint wordt ingezet. Want mediteren in het nieuwe Gentse centrum - en dat is zéér dicht bij de deur - is me nog geen één keer gelukt. Er staat altijd wel wat anders prioritair op de planning. Een weekendje vastleggen daarentegen, dat moest lukken.

Maar voor ik het onderwerp aanbrak, kwam er een uitnodiging. Voor een dinertje. Met de familie. Olé.

Oh ja, hij stelde me voor om deze kelk te laten passeren en alsnog te gaan mediteren. Maar ik stuur hem niet alleen de vuurlinie in. No way. "Stand by your man" is mijn devies in deze. Zeker als de aanloop naar het gebeuren op een reënactment van The War of the Roses begint te gelijken.

Dus luister ik sinds een paar dagen - ter compensatie - op de iPod naar lezingen van de lokale VWBO-ers. Want die staan er nu ook bij, op free buddhist audio. Wat ze vertellen is boeiend. De moeite om een tweede keer door te lopen. En soms lichtjes hilarisch, zoals wanneer Tarini gelijkmoedigheid uitlegt met Odo uit Deep Space Nine als voorbeeld.

Over de diepere inhoud van hun "talks" ga ik het hier & nu niet hebben. Die clasht te hard met de toon van deze blogpost.

Of we morgen afstevenen op een Serenity Valley? Geen idee. Ik hou mijn hart vast. Er schieten al maar 2 schoonzussen meer over.

Once we made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender

What are families for?

Je hoort me wel eens zeggen dat ik ze achter mij heb gelaten, mijn jeugdtrauma's. Dat ik er sinds mijn dertigste niet meer bij stilsta. Maar ik blijf voorzichtig met zulke uitspraken. Want ik weet wel dat het - deels toch - komt omdat ik zelf mijn handen vol heb met kinderen. En ik realiseer me ook dat er naast oorlogen, natuurrampen en disturbances in the Force genoeg gelegenheden bestaan om oud zeer nieuw leven in te blazen.

Ik hoop alleen, dat ik er nooit aanzet toe geef. Bewust noch onbewust. Want als er iets is wat ik poog, dan is dat "in het hier en nu" leven. Zonder te piekeren over het verleden of over de toekomst.

Moeder is al jaren dood. Vader heeft een nieuwe vriendin en een behoorlijke afstand van zijn nageslacht genomen.

You were your parents' guinea pig

The first, the oldest and the best

(LWIII)

Content

Redenen om niet te bloggen. Heeft u die ook?

Een tijdje geleden nam ik me voor om wat minder te zagen en klagen hier. Om wat meer "relevante" content te leveren. Ge weet wel, blogposts die "ergens" over gaan.

En juist dat voornemen, zorgde ervoor dat ik minder blog. Want ik liep vast. Begon me van alles af te vragen. Als: waar zal ik het in godsnaam over hebben? En: is er wel iets waar ik iets "relevants" over kan vertellen?

Want:

• ik lees niet genoeg (op jaarbasis zo goed als geen fictie en helemaal geen Nederlandstalige romans, NOOIT.)
• ik doe niks cultureels, genre toneelstuk of tentoonstelling of serieuze film, want ik heb daar geen goesting in, tiens.
• ik hou niet van koken (en gaan eten zegt me ook niet veel)
• ik ben wel beroepsmatig met ICT bezig, maar niet met fancy nieuwe technologieën of zo.

"Ahum: mijn blog is een ego blog. Meestal heb ik het over uiterst belangrijke zaken als: schoenen, tv programma's, muziek, boeken en gazetten, uitstapjes en (schone) venten. En ook over het immense plezier om als volwassene met ADHD door het leven te sukkelen. Ik ben ook moeder van 2 maar mom-blogs zijn - voor alle duidelijkheid - niet aan mij besteed." schreef ik enige maanden geleden. Voor ik me bedacht dat het hier toch eens "interessanter" mocht worden. Voor ik lichtjes panikeerde over mijn gemis aan "content".

Of dat nu wil zeggen dat ik momenteel geen inspiratie heb, dat durf ik niet te beweren. 't Is veeleer dat ik geen tijd maak om te bloggen. En ik heb tijd, echt wel. Ook al run ik een huishouden met kids - inclusief was en plas, eten kopen en serveren, brengen en halen en zo meer. Want mijn huisgenoten zijn allen 9+ ("bijna tiener", blijft zoon herhalen) en die wassen en kleden zich al helemaal alleen. Ze kunnen een petfles openvijzen, hun eigen boterhammen smeren en blijven al graag eens een uurtje alleen thuis (om ongestoord TV te kijken, wat dacht ge).

Maar ik vul de tijd met andere dingen.

• Met spinning, striding, lopen en bodypump of yoga of Pilates. Ik bewaak mijn 3-4 uur sport in de week. Da's nodig. Voor mij eigen goed. En als het lukt, doe ik er graag nog een uurtje bovenop. Want sporten helpt.
  
  
• Met tv kijken. Man man man, ge kunt niet geloven hoeveel uren ik voor de lichtbak kan zitten. Na 21 u, dat wel. Als ze in bed zitten. Als hij thuis is, dan bekijken we samen heelder boxen series op DVD. Is hij er niet, dan bekijk ik wat ik eerder - op de digicorder- opgenomen heb. Zomaar zappen? Zelden. Ik zal wel even zoeken naar iets wat me interesseert, maar als er niets is, zet ik een DVD op. Of move ik naar het andere scherm. Om een keer te kijken naar wat er nu weer op stick werd toegeleverd.
  
  
• Of om wat rond te cruisen op 't internet. Om te lezen dus, want ik behoor niet tot de YouTube generatie. Als ik op een nieuwssite een newscast krijg in plaats van tekst, dan sla ik die zo goed als altijd over. Ik lees best veel, van tech stuff over social media stuff over fashion blogs, film, boek en tv recensies en nerdy zottigheden allerhande. Niet alleen online. De krant, de Humo, Glamour, Nest en stapels vrij te verkrijgen drukwerk: ik verslind ze.

Maar 't is natuurlijk niet alsof ik dagelijks iets nieuws uitprobeer. En daar een opinie over heb.

En ik heb wel 2 kids - de beste van de wereld trouwens - maar nog steeds geen enkele neiging om veel info over hun bestaan vrij te geven. Facebook heeft op dat vlak al genoeg veranderd, vind ik.

Terwijl de de boel hier wat stil stond, heb ik wel serieus nagedacht. Op veel nieuwe onderwerpen ben ik niet gekomen. Maar da's niet erg. Ik weet nu dat mijn blokkage op drogredenen stoelde. En ik ben aan 't schrijven getogen.

Whine and dine

Op afspraak met mensen "gezellig" rond een tafel gaan zitten, of het nu op café is of in een restaurant of bij iemand thuis: it stresses me out of my mind. En het gevolg ken ik: een onweerstaanbare drang om veel te roken en nog veel meer te drinken. To smooth off the edges. And then some more.

Nu ja, problematisch is anders. Want ik vermijd ze gewoon, zulke situaties.

Socializen, het is mijn ding niet. En meestal lig ik er niet van wakker. Maar de voorbije dagen kreeg ik een aantal subtiele signalen doorgespeeld. En daarom wil ik het er eens over hebben. Over uitgaan, uit eten en komen eten.

Het eerste signaal ging over kleding: of ik geen nette jas kon gebruiken, voor wanneer ik eens "weg moest"? En daar wringt het een beetje bij mij. Ik heb massa's "nette" kleding. Zelfs heel wat "party outfits". Maar ik ga gewoon nergens heen. En ik heb al een wollen jas, voor begrafenissen en zo.

Voor de rest van mijn uitjes komt een nette jas niet van pas. Want waar ga ik heen als ik "uit" ga? Naar buurtfeesten, parken en festivals. Openluchtgebeurens, quoi. Plekken waar ik bij voorkeur een jeans aantrek omdat er op de grond of in het gras gezeten wordt. Plekken waar ik effe weg kan wandelen, zonder dat zulks erg opvalt. Heel soms - twee keer per jaar max - ga ik met hubby mee naar een concert. En er staat jaarlijks toch wel één fuif - die van Gentblogt - in de agenda. Om toch eens vaker "uit mijn kot" te komen, doe ik sinds begin dit jaar ook Girl Geek activiteiten aan. Ik hoop maar dat ze me daar proper gekleed vinden.

Uit eten? Euhm: schoolbarbecues, spaghetti-avonden van scouts en rugbyclubs en friet met vol-au-vent gebeurens voor het goede doel, tellen die? (I draw the line at kaas & wijn!) Elke instantie van "uit eten" om gezelligheidsredenen wordt grondig afgewogen. Want ik vind dat niet "gezellig". En ik heb graag het laatste woord over mijn vrijetijdsbesteding. Verder is "uit eten" een utilitair gebeuren: uit eten is elders eten omdat er thuis niet gekookt wordt. Dat kan ook eens met collega's, maar niet vooraf gepland of afgesproken.

Komen eten? Op de spontane, zomerse initiatieven om met de buren samen te koken (think BBQ, pasta of mosselen) en de occasionele logeetjes na, wordt er hier voor het kerngezin gecaterd. No more, no less. Ik zou niet weten wat ik ermee aanmoet, allez, wie ik in godsnaam zou uitnodigen om mij compleet gecrispeerd of enigszins doorzopen mee te maken? Plus: ik heb van thuis helemaal geen "etentjes" cultuur meegekregen. Bij ons kwam er - op Kerst en Nieuw na - niemand eten, terwijl ik bij mijn vriendin Carine geregeld een mooi gedekte tafel zag, wanneer ik de zaterdag na de scouts bij haar thuis passeerde.

Het enige wat ik wel graag doe, is ons (bijna) jaarlijks tuinfeestje rond Hemelvaart. En dat doe ik geheel alleen.

Maar het is niet omdat ik het zo goed als nooit doe, dat ik het niet kan, mensen ontvangen. U weze gewaarschuwd. Als het effe moet, steek ik héél schoon Vlaanderen de loef af.

Puffy