Hop naar de feesten! Hop hop. Don't be shy. There's fun to be had.
Wat is er trouwens spannender dan een slakkenrace op Bataclan?
dinsdag 22 juli 2008
Doesn't make no sense
De "up" afremmen: het kost me massa's energie en neemt soms heroïsche proporties aan. Me against my hyper-self. Het is dan ook een "up", hé.
De "down" opkrikken is een ander paar mouwen. GEEN energie. Ik kan niks, verdraag niks en wil absoluut met rust gelaten worden. Zou echt graag de feesten willen meemaken, maar dan vanuit een rolstoel of zo. Met een infuus Irish coffee. En ne knappe attente verpleger...
De "down" opkrikken is een ander paar mouwen. GEEN energie. Ik kan niks, verdraag niks en wil absoluut met rust gelaten worden. Zou echt graag de feesten willen meemaken, maar dan vanuit een rolstoel of zo. Met een infuus Irish coffee. En ne knappe attente verpleger...
Gentse Feesten, dat zijn tradities
We blijven er voor thuis en zetten elke dag een stap in de stad, da's zeker. Maar dit jaar is mijn goesting beperkt. Te moe, te koud, te regenachtig. En tegenwoordig zijn de feesten geheel van uit mijn zetel te volgen. AVS op de buis en een vijftal Firefox tabs open en amai, ik geraak er zelfs niet door, door alle verhalen, foto's en recensies.
Op dit moment hoor ik muziek in de verte en ik ben eerlijk gezegd blij dat ik thuis ben. Maar kom, het slaat vast nog toe, het feestenvirus. Ik reken erop.
Tot nog was ik - met het hele gezin - hier te vinden ...
Zaterdag 19 juli van 13u tot wel na 17u op het Braunplein voor de openingsstoet. (Voici, gefilmd bewijs.) Daarna aan de jenever in de Donkersteeg en vervolgens traagjes afgezakt naar het Baudelopark waar we van de laatste avondzon genoten.
Zondag 20 juli om 23u aan de Watersportbaan voor het vuurwerk. Ik hou van vuurvliegjes, wriemeltjes, vallende sterren, staarten en fonteinen, bij voorkeur in geelgouden tinten en dit jaar was er veel van datte. Het was héél schoon. En de muziek paste.
Vandaag, maandag 21 juli om 16u30 in het Zuidpark waar er door de nattigheid zo goed als geen opgeblazen springkastelen te vinden waren. Later op Polé Polé waar we een vriendin met haar kids ontmoetten, het einde van Brahim's optreden meemaakten en in de motregen bleven staan om naar Fixkes te luisteren. Het geluid stond op zijn zachtst uitgedrukt wel héél stillekes. Op ponton 2A, vlak vooraan, konden we rustig doorkeuvelen zonder dat we overstemd werden. Maar kom, ik hou wel van Fixkes en was content dat ik ze eens live kon zien, zo zonder stampen of duwen in een mensenmassa.
W. en de kids zijn al naar Bataclan geweest en brachten foto's mee - zo gaat dat these days - life gets documented.
Morgen zetten we vast iets vroeger in. Het zou mooier weer worden. Ik hoop erop.
En héél misschien kan ik ook dit jaar mijn jaarlijkse alleen-naar-de-feesten-avond arrangeren. Als ik een babysit vind ...
Op dit moment hoor ik muziek in de verte en ik ben eerlijk gezegd blij dat ik thuis ben. Maar kom, het slaat vast nog toe, het feestenvirus. Ik reken erop.
Tot nog was ik - met het hele gezin - hier te vinden ...
Zaterdag 19 juli van 13u tot wel na 17u op het Braunplein voor de openingsstoet. (Voici, gefilmd bewijs.) Daarna aan de jenever in de Donkersteeg en vervolgens traagjes afgezakt naar het Baudelopark waar we van de laatste avondzon genoten.
Zondag 20 juli om 23u aan de Watersportbaan voor het vuurwerk. Ik hou van vuurvliegjes, wriemeltjes, vallende sterren, staarten en fonteinen, bij voorkeur in geelgouden tinten en dit jaar was er veel van datte. Het was héél schoon. En de muziek paste.
Vandaag, maandag 21 juli om 16u30 in het Zuidpark waar er door de nattigheid zo goed als geen opgeblazen springkastelen te vinden waren. Later op Polé Polé waar we een vriendin met haar kids ontmoetten, het einde van Brahim's optreden meemaakten en in de motregen bleven staan om naar Fixkes te luisteren. Het geluid stond op zijn zachtst uitgedrukt wel héél stillekes. Op ponton 2A, vlak vooraan, konden we rustig doorkeuvelen zonder dat we overstemd werden. Maar kom, ik hou wel van Fixkes en was content dat ik ze eens live kon zien, zo zonder stampen of duwen in een mensenmassa.
W. en de kids zijn al naar Bataclan geweest en brachten foto's mee - zo gaat dat these days - life gets documented.
Morgen zetten we vast iets vroeger in. Het zou mooier weer worden. Ik hoop erop.
En héél misschien kan ik ook dit jaar mijn jaarlijkse alleen-naar-de-feesten-avond arrangeren. Als ik een babysit vind ...
maandag 21 juli 2008
zondag 20 juli 2008
No social butterfly
Terwijl the family naar Bataclan is, lees ik eindelijk eens wat er de laatste tijd op Facebook binnenkwam. Tja, erg actief ben ik er niet hoor.
Crossposting here, maar ik vind em funny.
Before the internet friendship was so tough
you actually had to be in people's presence and stuff ...
Jaja, "server not found" is niet iets wat ik graag zie ;-)
En terwijl we toch bezig zijn. Onderstaande rocks. "It's a really briliant joke". It is.
Crossposting here, maar ik vind em funny.
Before the internet friendship was so tough
you actually had to be in people's presence and stuff ...
Jaja, "server not found" is niet iets wat ik graag zie ;-)
En terwijl we toch bezig zijn. Onderstaande rocks. "It's a really briliant joke". It is.
Back online
Trouwfeest, verjaardag en start Gentse Feesten liggen achter ons. Nu effe mail checken en zo.
dinsdag 15 juli 2008
Je Beste Dag
OK, ik geloof er niet in. Meestal wis ik de mail zelfs zonder die te lezen. En neem ik me voor om van die lijst af te raken want ik krijg al genoeg marketing prul binnen. Maar daarnet ging ik toch es kijken. En van het één kwam het ander: ik plaatste wat recente blog entries naast mijn zogenaamde "bioritme" en stond versteld. Het is natuurlijk pure bullshit, net als horoscopen. Maar mocht dit ups en downs kunnen voorspellen, dan wil ik er best rekening mee houden. For what it's worth ...
Vandaag is voor jou een matige dag met als totaalcijfer een 3.7. De score is als volgt opgebouwd:
Je lichamelijke vorm
Vandaag is het dieptepunt bereikt. Je voelt je uitgeput, afgepeigerd en waarschijnlijk heb je nergens kracht meer voor. Pluspunt: vanaf morgen gaat het weer beter!
Je emotionele vorm
Er zullen vandaag momenten zijn dat je het even niet meer ziet zitten. Hou je taai, over een paar dagen zit je weer beter in je vel.
Je intellectuele vorm
Moet je een moeilijke beslissing nemen en kom je er niet helemaal uit? Stel het nog Stel het nog maar even uit, over een paar dagen kun je weer helder reageren.
Conclusie
Het is dus een beroerde dag vandaag, maar de rest van de week ziet er gelukkig beter uit.
Vandaag is voor jou een matige dag met als totaalcijfer een 3.7. De score is als volgt opgebouwd:
Je lichamelijke vorm
Vandaag is het dieptepunt bereikt. Je voelt je uitgeput, afgepeigerd en waarschijnlijk heb je nergens kracht meer voor. Pluspunt: vanaf morgen gaat het weer beter!
Je emotionele vorm
Er zullen vandaag momenten zijn dat je het even niet meer ziet zitten. Hou je taai, over een paar dagen zit je weer beter in je vel.
Je intellectuele vorm
Moet je een moeilijke beslissing nemen en kom je er niet helemaal uit? Stel het nog Stel het nog maar even uit, over een paar dagen kun je weer helder reageren.
Conclusie
Het is dus een beroerde dag vandaag, maar de rest van de week ziet er gelukkig beter uit.
maandag 14 juli 2008
Proud parent
Veel heb ik nog niet gehoord over Werchter Boutique. Ik sliep toen ze thuiskwamen en deze ochtend kwamen we allemaal heel slecht op gang. Alleen dit: dochter heeft een aanbod om naar de meet-and-greet met Tokio Hotel te gaan afgewimpeld. Geen interesse...
zondag 13 juli 2008
Day off / off day
"Vrije" dagen: het blijft een moeilijk gegeven. Als ik niks op voorhand plan, steven ik meestal af op dikke ellende. Want er is zoveel wat ik wil doen dat ik door het te veel aan keuzes geïmmobiliseerd raak en daardoor niks doe, buiten mij heel erg opjagen. Maar kom, nadat zoon op dagtrip en W. met dochter naar Werchter Boutique vertrokken waren, heb ik toch nog een paar uur - onrustig - geslapen. Naar de Escape ben ik niet meer geraakt. Ik ben ook niet gaan lopen of fietsen en heb - op wat wassen na - geen klussen gedaan. Heb gewoon met mijn iPod en wat kranten op de koer gezeten. En toen het seintje eraan kwam, ben ik naar Gent St. Pieters gewandeld om zoonlief op te pikken.
Het valt me niet mee, zomaar tijd verdoen.
Het valt me niet mee, zomaar tijd verdoen.
zaterdag 12 juli 2008
One week to go (of ietske minder)
Een dikke 3 weken geleden nam ik me een en ander voor. Effe kijken waar we nu staan.
Ging goed:
F*cked up
Opnieuw héél erg oppassen met eten: ben 1 week erg flink geweest; anderhalve kilo eraf als gevolg. En toen was er weer veel stress en gedoe en de voorbije week was een aaneenschakeling van vreetbuien. Massa's muesli, fitness flakes en all bran gezemel, cashewnoten, okkernoten, aardbeien, kiwi's, een avocado, een mango, een zak ontdooide gemengde bessen, potjes yoghurt, schellekes light kaas, mozarella, kipfilet, honing, tomaten, latten zwarte chocola en nog veel meer: alles wat ik thuis tegenkwam moest eraan geloven. Heb zelfs met witte suiker gestrooid (wie preekt er tegen de kids over "suiker is een drug"?) Buitenshuis kwam het tot 3 ijsjes na shopping trips, één carré confiture, één candy bar uit de automaat en schepsnoep in de bioscoop. Now shoot me!
"I eat when I'm upset", zegt Po de panda. Ik kan alleen maar zuchten bij dit inzicht. Could use a shifu. Tja.
Weet niet of dit nog in orde komt. Misschien blijf ik beter thuis. Want ik wil me niet in die jurk moeten wurmen. Oh no! Voor de rest zijn mijn wensen wensen gebleven. Maar eerlijk gezegd had ik niks anders verwacht. En ja, ik ben nog steeds verkouden. Mét snot en hoest. Bweikes.
Ging goed:
- geregeld sauna, scrubben en smeren
- spinning: zeker 2x per week
- bodycoach ("trillen met de billen"): zeker 2x per week
- opnieuw gaan lopen, liefst 2x per week: heb niet gelopen, maar serieus veel gespind en met de fiets gereden, dus dat compenseert.
- genoeg water drinken: ik drink nog steeds meer koffie dan water maar dat is de schuld van de persoon die voor onze directie een espressomachine kocht en die in de keuken installeerde, aan de overkant van de gang recht tegenover mijn deur en dus geen 10 meter verwijderd van mijn bureaustoel. Mensen, mocht u zulke koffie thuis hebben, u kwam niet meer buiten.
F*cked up
Opnieuw héél erg oppassen met eten: ben 1 week erg flink geweest; anderhalve kilo eraf als gevolg. En toen was er weer veel stress en gedoe en de voorbije week was een aaneenschakeling van vreetbuien. Massa's muesli, fitness flakes en all bran gezemel, cashewnoten, okkernoten, aardbeien, kiwi's, een avocado, een mango, een zak ontdooide gemengde bessen, potjes yoghurt, schellekes light kaas, mozarella, kipfilet, honing, tomaten, latten zwarte chocola en nog veel meer: alles wat ik thuis tegenkwam moest eraan geloven. Heb zelfs met witte suiker gestrooid (wie preekt er tegen de kids over "suiker is een drug"?) Buitenshuis kwam het tot 3 ijsjes na shopping trips, één carré confiture, één candy bar uit de automaat en schepsnoep in de bioscoop. Now shoot me!
"I eat when I'm upset", zegt Po de panda. Ik kan alleen maar zuchten bij dit inzicht. Could use a shifu. Tja.
Weet niet of dit nog in orde komt. Misschien blijf ik beter thuis. Want ik wil me niet in die jurk moeten wurmen. Oh no! Voor de rest zijn mijn wensen wensen gebleven. Maar eerlijk gezegd had ik niks anders verwacht. En ja, ik ben nog steeds verkouden. Mét snot en hoest. Bweikes.
A little Buddhism never hurt anyone
Met zoon naar Kung Fu Panda. Ja, het beviel ons. Mama aspireert een meer Boeddhistische attitude en kijkt graag naar Wuxia. Zoon houdt van tekenfilms. En van panda's.
Yesterday is history, tomorrow is a mystery, but today is a gift. That is why it is called the present.
woensdag 9 juli 2008
Voor dummies
Ik ga naar een rockfestival ...
STAP 1: Identificatie
Tegen de mevrouw aan het persloket: "Hallo, ik ben Kat en ik sta op de lijst."
STAP 2: Authenticatie
De mevrouw kijkt op de gastenlijst om te zien of mijn naam erop staat.
Hoera, ik sta op de lijst en krijg dus een bandje.
Het bandje heeft een bepaalde kleur en op het bandje staan een aantal letters. Elke letter stemt overeen met een deel "area" van het festival.
STAP 3: Autorisatie
Als ik op de festivalweide kom, wordt mijn bandje gecontroleerd op kleur.
Als ik een van de afgesloten areas in wil (marquee, persdorp, frontstage, ...) moet ik elke keer tonen dat ik de juiste letter voor de area in kwestie op mijn bandje staan heb.
Duidelijk zo?
STAP 1: Identificatie
Tegen de mevrouw aan het persloket: "Hallo, ik ben Kat en ik sta op de lijst."
STAP 2: Authenticatie
De mevrouw kijkt op de gastenlijst om te zien of mijn naam erop staat.
Hoera, ik sta op de lijst en krijg dus een bandje.
Het bandje heeft een bepaalde kleur en op het bandje staan een aantal letters. Elke letter stemt overeen met een deel "area" van het festival.
STAP 3: Autorisatie
Als ik op de festivalweide kom, wordt mijn bandje gecontroleerd op kleur.
Als ik een van de afgesloten areas in wil (marquee, persdorp, frontstage, ...) moet ik elke keer tonen dat ik de juiste letter voor de area in kwestie op mijn bandje staan heb.
Duidelijk zo?
dinsdag 8 juli 2008
Sitting here I'm eating my heart out ...
Zet een groepje veertigers samen op de spinningbike en draai disco hits als:
Was effe weer 13. Toen danste ik me te pletter op deze schijf.
- You're the first, the last, my everything - Barry White
- Papa Was A Rolling Stone - The Temptations
- Hot Stuff - Donna Summer
- Never Can Say Goodbye - Gloria Gaynor
- Don't Leave Me This Way - Thelma Houston
- I will survive - Gloria Gaynor
- YMCA - Village People
Was effe weer 13. Toen danste ik me te pletter op deze schijf.
Time will never be on my side
Ik ben altijd en overal te laat. Altijd gehaast. Kom altijd lopend, puffend aan. Of ik nu een uurwerk aan heb of een gsm op zak: het maakt niet uit. Mijn tijdsbesef is gebrekkig.
Vroeger durfde ik helemaal nooit loslaten. Was ik constant erg gestresseerd. Zal ik er geraken? Krijg ik het af?
Tegenwoordig durf ik het aan om de tijd uit het oog verliezen. Stresseer ik me nog enkel over de gevolgen van het te laat zijn. Gevolgen, die voor mij zwaar doorwegen. Al zijn de concrete gevolgen nihil, ik vergeef het mezelf niet.
Dat ik de wekker niet hoorde. Niet ging checken hoe laat het precies was. Elke 6 maand begin met vroeg naar het werk gaan en na een eind weer - zweterig en in halve paniek - als allerlaatste arriveer.
Vroeger durfde ik helemaal nooit loslaten. Was ik constant erg gestresseerd. Zal ik er geraken? Krijg ik het af?
Tegenwoordig durf ik het aan om de tijd uit het oog verliezen. Stresseer ik me nog enkel over de gevolgen van het te laat zijn. Gevolgen, die voor mij zwaar doorwegen. Al zijn de concrete gevolgen nihil, ik vergeef het mezelf niet.
Dat ik de wekker niet hoorde. Niet ging checken hoe laat het precies was. Elke 6 maand begin met vroeg naar het werk gaan en na een eind weer - zweterig en in halve paniek - als allerlaatste arriveer.
maandag 7 juli 2008
Hugh en Matthew
Heb ik een chance dat dochter zich op romantische komedies heeft gestort. Zeg nu zelf: Music & Lyrics en The Wedding Planner, op 2 dagen tijd! What more can a girl want? (buiten nog wat Dafalgan en een dekentje)
WarmKoudKoppijnSnot
Hier zit ik nu. Ben op het werk geraakt, heb wat geschreven en getest en zou straks naar huis moeten maar 'k voel me gewoon veel te mottig.
Het ziet er buiten erg winderig uit. Vanochtend raakte ik al nauwelijks vooruit op mijne vélo.
Denk dat ik nog wat blijf. Misschien laat ik mijn fiets wel hier en zoek ik een lift huiswaarts.
Moet ook nog boodschappen doen voor de lunchpakketten van morgen, pffft.
Het ziet er buiten erg winderig uit. Vanochtend raakte ik al nauwelijks vooruit op mijne vélo.
Denk dat ik nog wat blijf. Misschien laat ik mijn fiets wel hier en zoek ik een lift huiswaarts.
Moet ook nog boodschappen doen voor de lunchpakketten van morgen, pffft.
zondag 6 juli 2008
Sniff
De voorbije dagen met dochter waren erg leuk en zoon is in één stuk, erg gebruind en weldoorvoed terug van zijn eerste scoutskamp. Straks komt ook W. huiswaarts, van Werchter.
Ik kuch en snotter al 2 dagen en voel me echt mottig. Luchtpijpontsteking. Loopneus. Koppijn.
Ik hoop op een kalme week, maar maak me niet te veel illusies... Blijf uitkijken naar rust, rust, rust.
Ik kuch en snotter al 2 dagen en voel me echt mottig. Luchtpijpontsteking. Loopneus. Koppijn.
Ik hoop op een kalme week, maar maak me niet te veel illusies... Blijf uitkijken naar rust, rust, rust.
vrijdag 4 juli 2008
Sick?
In de werk mailbox: "Leer alles over REST en RESTful Web Services als alternatief voor full-blown SOA"
Huh?
Moet kunnen. Maar erg aanlokkelijk lijkt het toch niet.
Huh?
Moet kunnen. Maar erg aanlokkelijk lijkt het toch niet.
donderdag 3 juli 2008
Still love Adam Duritz
Ok, net als bij Eels moet ik Counting Crows doseren. Want Adam is - net als E. - tekstueel niet altijd even opbeurend.
Maar kom "Hop on my choo-choo I'll be your engine driver in a bunny suit" doet het nog altijd. Het was fijn, met W. en dochter gisteren in de AB. En ja, ik schrok wel effe toen ik hem zag: zowat de helft van Adam Duritz is weg (foto's en roddels hier.)
Voor zij die naar Werchter trekken: enjoy Counting Crows!
Maar kom "Hop on my choo-choo I'll be your engine driver in a bunny suit" doet het nog altijd. Het was fijn, met W. en dochter gisteren in de AB. En ja, ik schrok wel effe toen ik hem zag: zowat de helft van Adam Duritz is weg (foto's en roddels hier.)
Voor zij die naar Werchter trekken: enjoy Counting Crows!
Kot vrij
Zoon is op kamp. Dochter gaat uit logeren. W. is naar Werchter. Deze namiddag vrijaf. Héhé! Ik ben helemaal alleen, tot morgennamiddag. Hoe lang is dat geleden?
woensdag 2 juli 2008
Bloat
Paskotjes, ik ben er niet zot van. Ge staat daar in uw ondergoed in dat gruwelijk licht en de goesting om kleren te kopen is rap over. Oei: eerst 5 à 10 kilo afvallen en dan eens terugkomen, is vaak mijn eerste reactie op de weerspiegeling. Op betere dagen laat ik me niet uit mijn lood slaan. Zo erg is het nu ook weer niet met mij gesteld, denk ik dan. Andere keren hou ik gewoon voet bij stuk: het moet maar, ik wou iets kopen en passen hoort erbij. En heel soms maak ik gelijk rechtsomkeer.
En in dat laatste had ik echt wel zin vandaag. Gisteren had ik al het gevoel dat ik aan het opblazen was. Vanochtend keek het Michelinmannetje terug. Een activiaatje haalt hier niks uit, het zijn de hormonen. Zucht. Mooi bloot, my ass.
De wereld is soms hard. ;-) Zeker nu ik weer vaak ga sporten. En dus vaker geconfronteerd word met keibruine 45-plussers met maatje 36. As if they stopped eating altogether, quoi.
En in dat laatste had ik echt wel zin vandaag. Gisteren had ik al het gevoel dat ik aan het opblazen was. Vanochtend keek het Michelinmannetje terug. Een activiaatje haalt hier niks uit, het zijn de hormonen. Zucht. Mooi bloot, my ass.
De wereld is soms hard. ;-) Zeker nu ik weer vaak ga sporten. En dus vaker geconfronteerd word met keibruine 45-plussers met maatje 36. As if they stopped eating altogether, quoi.
Joepie, solden!
- Voor zoonlief een last minute run naar de Zeeman voor shorts en zwembroeken.
- Accessoires gescharreld in de bakken op de H&M kinderafdeling.
- Een raid op de Groove Factory en de kinderafdeling van de JBC.
I loooove solden. Het gedoe en het gescharrel. Ik kan er compleet loos in gaan. Niet dat ik massa's spullen koop. Eigenlijk breng ik alleen mee wat echt past en min of meer in "de planning" zat. Maar het is een fun bezigheid. Exciting!
En gij nu...
vrijdag 27 juni 2008
Crash!
Laatste schooldag.
Medicijnen zijn op. Had het zien aankomen maar was weer niet in staat om er vooraf iets aan te doen. Doktersafspraak was afgebeld wegens drukte. Had geen voorschrift meer. Bel naar groepspraktijk "of ze een voorschrift kunnen klaarleggen". Krijg Dr. Cunt aan de lijn die me het voorschrift weigert, want de policy legt haar op om geen voorschriften op de dag zelf te leveren en op zaterdag zijn ze gesloten. Ik leg nog effe uit dat mocht ik niks mankeren ik geen medicijnen nodig zou hebben en niet zou moeten bellen en geef dan op. Word niet al te boos: ik moet er mij bij neerleggen. Zij heeft gelijk. Ze volgt de procedure...
Op het werk. De PC wil gelijk niet booten - toch niet rap genoeg naar mijn goesting. Ik stoot ik mijn koffie om. Het kantoor is volgewaaid met iets wat op graszaad lijkt. Alles ligt vol. Begin dus met opkuisen. En werp me dan op mijn unix schrijfsels. Het fijne daaraan is dat ik ook moet uitproberen wat ik als uitleg schrijf.
Van 1 tot 5 op school: vrij podium en drink. Ook dat zit erop. Oef.
De voorbije week was ik socialer en spraakzamer. Heb dat zo positief mogelijk aangewend. Heb veel geschreven, hier en elders. Een paar ernstige mails beantwoord. Met veel mensen een klapke gedaan. Was ook onderbrekerig - ja, ik merk dat van mezelf hoor - en heb me zo veel mogelijk ingetoomd. Heb niemand echt lastiggevallen, niemand in het wilde weg gebeld, op niemand geroepen en geen klappen uitgedeeld.
Heb de weekboodschappen gedaan, maar niet gekookt. Niet gemord over voortdurend buitenshuis eten. Liet bij de bakker belegde broodjes kopen in plaats van een lunchpakket te prepareren. Heb zelf niet de hele tijd gezond en geregeld gegeten maar ben ook niet loos gegaan. Ondanks het zowat constante hongergevoel.
Heb de kids met rust gelaten. Ze waren al moe genoeg. Liet ze thuis gewoon rustig hun goesting doen. Heb met zoon een terrasje gedaan, wat ie bijzonder leuk vindt. Heb samen met dochter de slotafleveringen van Sara bekeken. Zooo romantisch hé.
Heb elke dag minstens 30 minuten gesport. Op dinsdag en donderdag 2 spinninglessen na elkaar gedaan, goed voor viereneenhalf uur in totaal. Overwoog om te gaan (kick)boksen (maar weet uit ervaring dat explosieve kracht niet mijn ding is)
Heb tussen het rondkoersen van werk naar school en elders genoeg rustmomenten ingebouwd. Ook die heb ik volgepropt, maar kom: er was ruimte voor rust.
Ben daarnet gaan liggen en heb - denk ik - een uur geslapen.
De eindmeet is bereikt. Mission accomplished.
Mag een een schouderklopje nu?
Medicijnen zijn op. Had het zien aankomen maar was weer niet in staat om er vooraf iets aan te doen. Doktersafspraak was afgebeld wegens drukte. Had geen voorschrift meer. Bel naar groepspraktijk "of ze een voorschrift kunnen klaarleggen". Krijg Dr. Cunt aan de lijn die me het voorschrift weigert, want de policy legt haar op om geen voorschriften op de dag zelf te leveren en op zaterdag zijn ze gesloten. Ik leg nog effe uit dat mocht ik niks mankeren ik geen medicijnen nodig zou hebben en niet zou moeten bellen en geef dan op. Word niet al te boos: ik moet er mij bij neerleggen. Zij heeft gelijk. Ze volgt de procedure...
Op het werk. De PC wil gelijk niet booten - toch niet rap genoeg naar mijn goesting. Ik stoot ik mijn koffie om. Het kantoor is volgewaaid met iets wat op graszaad lijkt. Alles ligt vol. Begin dus met opkuisen. En werp me dan op mijn unix schrijfsels. Het fijne daaraan is dat ik ook moet uitproberen wat ik als uitleg schrijf.
Van 1 tot 5 op school: vrij podium en drink. Ook dat zit erop. Oef.
De voorbije week was ik socialer en spraakzamer. Heb dat zo positief mogelijk aangewend. Heb veel geschreven, hier en elders. Een paar ernstige mails beantwoord. Met veel mensen een klapke gedaan. Was ook onderbrekerig - ja, ik merk dat van mezelf hoor - en heb me zo veel mogelijk ingetoomd. Heb niemand echt lastiggevallen, niemand in het wilde weg gebeld, op niemand geroepen en geen klappen uitgedeeld.
Heb de weekboodschappen gedaan, maar niet gekookt. Niet gemord over voortdurend buitenshuis eten. Liet bij de bakker belegde broodjes kopen in plaats van een lunchpakket te prepareren. Heb zelf niet de hele tijd gezond en geregeld gegeten maar ben ook niet loos gegaan. Ondanks het zowat constante hongergevoel.
Heb de kids met rust gelaten. Ze waren al moe genoeg. Liet ze thuis gewoon rustig hun goesting doen. Heb met zoon een terrasje gedaan, wat ie bijzonder leuk vindt. Heb samen met dochter de slotafleveringen van Sara bekeken. Zooo romantisch hé.
Heb elke dag minstens 30 minuten gesport. Op dinsdag en donderdag 2 spinninglessen na elkaar gedaan, goed voor viereneenhalf uur in totaal. Overwoog om te gaan (kick)boksen (maar weet uit ervaring dat explosieve kracht niet mijn ding is)
Heb tussen het rondkoersen van werk naar school en elders genoeg rustmomenten ingebouwd. Ook die heb ik volgepropt, maar kom: er was ruimte voor rust.
Ben daarnet gaan liggen en heb - denk ik - een uur geslapen.
De eindmeet is bereikt. Mission accomplished.
Mag een een schouderklopje nu?
Gedachtenvlucht (2)
Mijn gedachten zwermen uit als termieten. Een vernietigende horde van associaties berooft me van heldere momenten. Ik begin moe te worden. De onrust is nog groot, maar draaglijk. Heb het de voorbije dagen goed aangepakt. Gelukkig maar. Er schiet niet veel meer van mij over. Maar ook dat komt weer goed.
donderdag 26 juni 2008
You say it best when you say nothing at all
Mijn favoriete slijmerd als cooldown van spinningles 1.
Hop hop naar de volgende ...
Hop hop naar de volgende ...
’cause I got too much life, running through my veins
Op de radio in de auto naar het werk: Robbie Williams - Feel
Ge kunt ze niet vertrouwen ...
... en we gaan dood aan kanker veroorzaakt door gsm straling en asbest.
Elke werkdag is dat hier hetzelfde. Ik wil niet luisteren, maar dat is moeilijk. Word eerlijk gezegd keiboos & ziek van de paranoia en het negativisme.
Ik doe niet mee aan verzuring, OK?
Elke werkdag is dat hier hetzelfde. Ik wil niet luisteren, maar dat is moeilijk. Word eerlijk gezegd keiboos & ziek van de paranoia en het negativisme.
Ik doe niet mee aan verzuring, OK?
woensdag 25 juni 2008
Jack into the matrix: iGoogle. And you?
Enige tijd geleden werd ik gecontacteerd door een vriendelijke student van een concurrerende instelling die een groepswerkstuk moest maken over bloggen en anonimiteit. Een "diepteinterview" - met taperecordertje - van wel 2 uur volgde. En het resulterende werkstuk met als titel "De weblog: Hoe anoniem springt de blogger om met zijn persoonlijke gevoelens, gedachten en emoties binnen zijn online sociaal netwerk?" kreeg ik onlangs gemaild.
Ja, ik had het er al over. En mijn standpunten zijn niks veranderd. Het valt me alleen op dat rondom mij (bij i. en bij Pietel) terug drempels geëxpliciteerd worden. Af en toe komen mensen die minder online zijn dan ik me vragen hoe het nu zit met die Facebook en zo. Voorzichtig zijn, raad ik hen aan. Want het wordt een reflex: het verslag waarin een nieuwe collega aangekondigd wordt, is nog niet goed binnen of de mens wordt op LinkedIn en Facebook gecheckt.
Nu weet ik met zekerheid, dat ik die mens nooit zou zijn gaan googlen. Want dat is ziften en zoeken, door sportclubs, ouderverenigingen en genealogie sites en zo nieuwsgierig ben ik nu ook niet. Maar als ie zelf info op een social networking site zet daarentegen ...
In de tekst van bovenvermeld werkstuk word ik een paar keer letterlijk aangehaald. Volmondig bevestig ik mijn obsessieve trekjes ...
“Sorry, ik ‘google’ mensen hé, en ik vind vanalles over iedereen. Het is misschien een dwaze reflex van mij, maar als ik iemand leer kennen, dan …”
Achteraf besef ik dat ik, met mijn duidelijke standpunten over wat kan online en wat niet, er vrolijk van uitga dat anderen niet zorgvuldig zijn.
Daarom deze tips:
Now clean up your online reputation!
Ja, ik had het er al over. En mijn standpunten zijn niks veranderd. Het valt me alleen op dat rondom mij (bij i. en bij Pietel) terug drempels geëxpliciteerd worden. Af en toe komen mensen die minder online zijn dan ik me vragen hoe het nu zit met die Facebook en zo. Voorzichtig zijn, raad ik hen aan. Want het wordt een reflex: het verslag waarin een nieuwe collega aangekondigd wordt, is nog niet goed binnen of de mens wordt op LinkedIn en Facebook gecheckt.
Nu weet ik met zekerheid, dat ik die mens nooit zou zijn gaan googlen. Want dat is ziften en zoeken, door sportclubs, ouderverenigingen en genealogie sites en zo nieuwsgierig ben ik nu ook niet. Maar als ie zelf info op een social networking site zet daarentegen ...
In de tekst van bovenvermeld werkstuk word ik een paar keer letterlijk aangehaald. Volmondig bevestig ik mijn obsessieve trekjes ...
“Sorry, ik ‘google’ mensen hé, en ik vind vanalles over iedereen. Het is misschien een dwaze reflex van mij, maar als ik iemand leer kennen, dan …”
Achteraf besef ik dat ik, met mijn duidelijke standpunten over wat kan online en wat niet, er vrolijk van uitga dat anderen niet zorgvuldig zijn.
Daarom deze tips:
Now clean up your online reputation!
A bout of hyperconcentration
Maar lo and behold! De rilatine kicked in tegen dat ik aan mijn bureau kwam. Met vier uur hyperconcentratie als gevolg. Heerlijk helder hoofd. Tot ik wegging.
Ondertussen zou ik alweer gillend de gordijnen in kunnen. Tsssk.
Ook dit gaat over. Ik weet het.
Ondertussen zou ik alweer gillend de gordijnen in kunnen. Tsssk.
Ook dit gaat over. Ik weet het.
Are you getting on a bit?
Op de fiets op weg naar het werk was het gillen geblazen. My my, met zo'n lawijt in mijn kop kan ik zelfs niet op een stoel gaan zitten, laat staan iets zinvols produceren. Daar kan zelfs Robbie Williams op de iPod kan niks aan helpen. (I feel for him though.)
Twee nachten flink na middernacht in bed. Niet moe! Enkel een beetje uitgewrongen 's morgens. Bijna schoolvakantie. Ik tel af.
Twee nachten flink na middernacht in bed. Niet moe! Enkel een beetje uitgewrongen 's morgens. Bijna schoolvakantie. Ik tel af.
dinsdag 24 juni 2008
Gedachtenvlucht
Twee uur stevig gespind vanavond. Niet voor de conditie. Niet voor de lijn. Wel om de tsunami van associaties die sinds gisteren door mijn kop raast stil te krijgen.
Spinnen - net als lopen - brengt verlichting. Dingen vallen op hun plaats. Of vloeien weg, alsof de plug uit de badkuip wordt getrokken. De gedachtenstroom - kolkend en bruisend en bijna fysiek pijnlijk - verandert zachtjesaan in een druppende kraan. Het stopt nooit helemaal. Maar de muziek staat luid en en ik raak buiten adem en veel meer dan een zwoegend zwetend lijf is er uiteindelijk niet meer. Hoe harder het lijf beweegt, hoe minder de kop maalt.
Thuisgekomen ben ik in staat om effe tv te kijken. En zie, de stroom houdt zich rustig, tot nog toe.
Geen zin meer om the innernet te doorkruisen. Feeds, blogs, Facebook en andere hapklare brokken op te zoeken. Geen Battlestar transcripts tonite. (heb 4X09 "The Hub" en 4X10 "Revelations" nog niet gezien). Geen cruising through the imdb. Geen funny filmkes op YouTube.
Ik ben fysiek moe. Zo zie: ik ga slapen.
't Maakt niet uit of ik morgen weer in hyperdrive ga: dat zijn zorgen voor morgen.
Spinnen - net als lopen - brengt verlichting. Dingen vallen op hun plaats. Of vloeien weg, alsof de plug uit de badkuip wordt getrokken. De gedachtenstroom - kolkend en bruisend en bijna fysiek pijnlijk - verandert zachtjesaan in een druppende kraan. Het stopt nooit helemaal. Maar de muziek staat luid en en ik raak buiten adem en veel meer dan een zwoegend zwetend lijf is er uiteindelijk niet meer. Hoe harder het lijf beweegt, hoe minder de kop maalt.
Thuisgekomen ben ik in staat om effe tv te kijken. En zie, de stroom houdt zich rustig, tot nog toe.
Geen zin meer om the innernet te doorkruisen. Feeds, blogs, Facebook en andere hapklare brokken op te zoeken. Geen Battlestar transcripts tonite. (heb 4X09 "The Hub" en 4X10 "Revelations" nog niet gezien). Geen cruising through the imdb. Geen funny filmkes op YouTube.
Ik ben fysiek moe. Zo zie: ik ga slapen.
't Maakt niet uit of ik morgen weer in hyperdrive ga: dat zijn zorgen voor morgen.
Incentive
Ha, een tas van den escape gekregen. Omdat ik geregeld langskom. Ik hou wel van incentives. Jaja. Echt wel.
Ain't nothin but a fruitcake
Oorwurm, vastgebeiteld in mijn kop sinds gisterenavond. Grrr. Weird Al again.
maandag 23 juni 2008
Grinding uphill
Kapot (2)
Bril kapot, dus effe behelpen. Met de zonnebril op sterkte dan maar. En lap, vandaag viel één van de glazen er uit. Gelukkig is het van plastic en kon ik het terugplaatsen. Maar toch: ik ben vermoedelijk ietwat te heftig bezig, als alles rondom mij in stukken valt. :)))
Misread
Op een omslag aan het onthaal lees ik: "onbezorgde vrijwillige medewerkers". Yeah right. Die zou ik nu wel es willen leren kennen.
zondag 22 juni 2008
De Two Towers fietsroute
Meer dan 2 cd's verder geraakt deze middag, tot aan het eind van "Flotsam and Jetsam". Op de fiets, langs de Schelde van thuis tot Wetteren en terug.
Hoog verzet. Veel wind. Goed boek.
Hoog verzet. Veel wind. Goed boek.
"Miss populair"
De bijnaam kreeg ze van me in de kleuterklas. En die blijft van toepassing.
Dit weekend hadden we 2 vriendinnen die kwamen spelen en logeren; één van vrijdagavond tot zaterdagmiddag en één van zaterdagmiddag tot zondagmiddag. Wat later op de middag vertrok ze met een vriendin naar zee. En ondertussen wezen we 2 andere vragen om haar gezelschap af.
Dochterlief is tien en een half. Is groot (meer dan 1,52 m), knap (volwassen mannen wijzen me erop, aaaargh) en intelligent. Voorzien van een mediterraan temperament en zéér luidruchtig. Maar ook behoorlijk rijp, pragmatisch en praktisch van aanleg.
Graag gezien op de hele school, waar iedereen haar kent. Ongeveer de enige die nog jongens uitnodigt en met hen voetbalt. Al dat "verliefd" gedoe vindt ze redelijk onnozel.
Nu toch nog...
Dit weekend hadden we 2 vriendinnen die kwamen spelen en logeren; één van vrijdagavond tot zaterdagmiddag en één van zaterdagmiddag tot zondagmiddag. Wat later op de middag vertrok ze met een vriendin naar zee. En ondertussen wezen we 2 andere vragen om haar gezelschap af.
Dochterlief is tien en een half. Is groot (meer dan 1,52 m), knap (volwassen mannen wijzen me erop, aaaargh) en intelligent. Voorzien van een mediterraan temperament en zéér luidruchtig. Maar ook behoorlijk rijp, pragmatisch en praktisch van aanleg.
Graag gezien op de hele school, waar iedereen haar kent. Ongeveer de enige die nog jongens uitnodigt en met hen voetbalt. Al dat "verliefd" gedoe vindt ze redelijk onnozel.
Nu toch nog...
zaterdag 21 juni 2008
Iedereen een beetje Turk
In onze straat was het toch effe feest gisteren. En vandaag hadden we buurt BBQ, nadat we op Sint Baafsplein effe naar Gert Winckelmans (was me dat een gegil), Olivier en Sylvia(!) op het balkon zwaaiden.
Terug thuis - nu - zitten ze allemaal voor tv. Zoonlief's voetbalwoordenschat verbaast me. Dochter en vriendin stellen allerlei vragen en geven volop commentaar.
Nooit geweten dat er ook maar één bij was die om voetbal geeft. Maar kijk, blijkbaar is het EK echt voor iedereen.
King Arthur hebben ze alvast opgenomen. Voor morgenochtend ...
Terug thuis - nu - zitten ze allemaal voor tv. Zoonlief's voetbalwoordenschat verbaast me. Dochter en vriendin stellen allerlei vragen en geven volop commentaar.
Nooit geweten dat er ook maar één bij was die om voetbal geeft. Maar kijk, blijkbaar is het EK echt voor iedereen.
King Arthur hebben ze alvast opgenomen. Voor morgenochtend ...
woensdag 18 juni 2008
One month to go
Vanaf vandaag: 1 maand voor the big party. 'k Heb een zeer opzichtig beparelde feestjurk met bijpassend tasje gekocht. Als ik er niet al te worsterig wil bijlopen is er nog véél werk aan de winkel.
Gepland:
- genoeg water drinken
- opnieuw héél erg oppassen met eten
- geregeld sauna, scrubben en smeren
- spinning: zeker 2x per week
- bodycoach ("trillen met de billen"): zeker 2x per week
- opnieuw gaan lopen, liefst 2x per week
Gewenst:
- aandacht en begrip van mijn medemensen
- hulp van Wendy
- een zak geld voor een spoedkuur voor luie wijven of iets in dat genre
De Gezond.Mail nieuwsbrief die net in de virtuele bus viel, raadt me ook aan om wat meer te slapen want: Mensen die minstens 7 uur per nacht slapen zijn gemiddeld slanker dan degenen met te weinig nachtrust. Vermoedelijk verstoort weinig slaap het evenwicht tussen de hormonen die mee de eetlust regelen.
Gepland:
- genoeg water drinken
- opnieuw héél erg oppassen met eten
- geregeld sauna, scrubben en smeren
- spinning: zeker 2x per week
- bodycoach ("trillen met de billen"): zeker 2x per week
- opnieuw gaan lopen, liefst 2x per week
Gewenst:
- aandacht en begrip van mijn medemensen
- hulp van Wendy
- een zak geld voor een spoedkuur voor luie wijven of iets in dat genre
De Gezond.Mail nieuwsbrief die net in de virtuele bus viel, raadt me ook aan om wat meer te slapen want: Mensen die minstens 7 uur per nacht slapen zijn gemiddeld slanker dan degenen met te weinig nachtrust. Vermoedelijk verstoort weinig slaap het evenwicht tussen de hormonen die mee de eetlust regelen.
dinsdag 17 juni 2008
Telefoonterreur
Horror: in de voorbije dagen ben ik wel 10 keer op mijn gsm opgebeld. Door W., maar nog meer door instanties die me ergens mijn nummer lieten noteren "als contactpersoon". En me nu gestadig bellen om administratieve prullen te regelen. Voornamelijk op het werk, wat ik intens haat want mijn belmuziekske staat keiluid, omdat het ding meestal onderin een tas buiten grijpbereik zit.
Het moet gedaan zijn! Ik wil het niet. Stop met mij te bellen! Nu!
Als dit voortduurt kies ik een nieuw nummer. Want mijn gsm, dat is mijn speelgoed. Om af en toe een smske te sturen. Google calendar reminders te ontvangen. Te kijken hoe laat het is. Een fotootje te maken. Mijn agenda te synchroniseren.
Bellen, dat doe ik weinig. Enkel als het echt nodig is, quoi. Ik verfoei bellen. Stel telefoontjes liefst tot in de eeuwigheid uit. Als dat gebabbel maakt me ambetant. En ik sta al stijf van de stress de laatste dagen.
I don't need this shit. Leave me alone. Thankyouverymuch.
Het moet gedaan zijn! Ik wil het niet. Stop met mij te bellen! Nu!
Als dit voortduurt kies ik een nieuw nummer. Want mijn gsm, dat is mijn speelgoed. Om af en toe een smske te sturen. Google calendar reminders te ontvangen. Te kijken hoe laat het is. Een fotootje te maken. Mijn agenda te synchroniseren.
Bellen, dat doe ik weinig. Enkel als het echt nodig is, quoi. Ik verfoei bellen. Stel telefoontjes liefst tot in de eeuwigheid uit. Als dat gebabbel maakt me ambetant. En ik sta al stijf van de stress de laatste dagen.
I don't need this shit. Leave me alone. Thankyouverymuch.
Knetter kat
Zazou zit op de plank van het rek boven de bureau waar ik nu zit. Kijk twijfelend naar mij. Zal hij op de laptop springen? Neen.
Daarnet kreeg hij al een uitbrander. Wegens voor mijn voeten lopen op de trap. Elke keer dat ik naar boven of beneden ging, sloop hij tussen mijn benen.
Vroeg of laat doet dat beest mij vallen. Grrr.
Daarnet kreeg hij al een uitbrander. Wegens voor mijn voeten lopen op de trap. Elke keer dat ik naar boven of beneden ging, sloop hij tussen mijn benen.
Vroeg of laat doet dat beest mij vallen. Grrr.
Eindspurt
Einde schooljaar en we zullen het geweten hebben. Sinds 1 mei loopt de agenda over. Uitstappen, logeerpartijtjes, tornooien, lentefeesten, drinks, picknicks, BBQs, oudercontacten, concerten en festivals. Van piano-examen to pyjamazwemmen: het is nu te doen.
Nog 9 dagen en dan begint de grote vakantie echt. En ja, ook die is al zorgvuldig gepland.
Er is dan in ieder geval genoeg tijd voor leuke dingen. Zoals bodyboarden. Of surfen... want ze kregen vorig weekend de smaak te pakken. Jaja, aan zee regende het helemaal niet.
Nog 9 dagen en dan begint de grote vakantie echt. En ja, ook die is al zorgvuldig gepland.
Er is dan in ieder geval genoeg tijd voor leuke dingen. Zoals bodyboarden. Of surfen... want ze kregen vorig weekend de smaak te pakken. Jaja, aan zee regende het helemaal niet.
donderdag 12 juni 2008
How to build a social network in 2 weeks
Het artikel op Wikipedia is zelfs al verwijderd
Of hij ook met Iggy gezwaffeld had, vroeg iemand aan W.
Eeeeeew!
What's wrong with you guys?
Eeeeeew!
What's wrong with you guys?
Cradle to my pod
Halfdood naar den escape vertrokken en met volle batterijen terug. Een spinning combo doet soms wonderen. Zeker na weken van ontstentenis.
Period style and lingering crushes
De voorbije weken heb ik nauwelijks tv gekeken. Ofwel was ik aan het opruimen, wassen of poetsen (het concept "spring cleaning" is dit jaar absoluut van toepassing) ofwel lag ik uitgeteld in bed van al het rondcrossen overdag. Maar kom, gisteren zeeg ik rond 22u neer in de zetel en botste ik op Portrait of a Lady. Sh*t. Had ik die niet aangekruist in de tv bijlage? Want Henry James lezen, dat lukt me maar matig. Ik weet dat er in de grote boekenkast een paar met een papierke tussen staan, en die van Henry James zijn erbij. Maar kom, voor zover ik zag, zat de film ongeveer halverwege. En die period drama's gaan meestal niet zo hard vooruit dat je niet meer snapt wat er gebeurt. Plus: ik wist nog wel van heel vroeger toen ik nog veel las waar het over ging.
Oh oh, wie zie ik daar? Is dat niet Viggo? Als Caspar Goodwood, how fitting. Hoe anders hij er elke keer ook uitziet, mijn eerste reactie is altijd een wow - insert many twinkling stars.
Not just a pretty face, de Viggo. Gasten die dit en dit doen, they have my full attention. ;-)
Toen ik na de film zapte, kwam ik op Pride and Prejudice terecht. Hey, die was ook aangekruist! Want de Keira Knightly versie had ik nog niet gezien. Ik moet toegeven dat ik zwijmel voor Jane Austen. Ja, ik heb ze allemaal gelezen. En véél van de verfilmingen gezien. Die interieurs, zie je. Ik ben er zot van. Maar kom, de film was al te lang bezig om gewoon verder te kijken, dus zette ik een Battlestar aflevering op (die wachtte al weken) en keek precies 4 minuten, tot W. thuiskwam en me liet weten dat het veel te laat was ...
Ben toen vrij knorrig naar bed getrokken. Nu ja, dochter heeft wel "What Women Want" opgenomen. Want die vindt ze heel erg grappig.
Oh oh, wie zie ik daar? Is dat niet Viggo? Als Caspar Goodwood, how fitting. Hoe anders hij er elke keer ook uitziet, mijn eerste reactie is altijd een wow - insert many twinkling stars.
Not just a pretty face, de Viggo. Gasten die dit en dit doen, they have my full attention. ;-)
Toen ik na de film zapte, kwam ik op Pride and Prejudice terecht. Hey, die was ook aangekruist! Want de Keira Knightly versie had ik nog niet gezien. Ik moet toegeven dat ik zwijmel voor Jane Austen. Ja, ik heb ze allemaal gelezen. En véél van de verfilmingen gezien. Die interieurs, zie je. Ik ben er zot van. Maar kom, de film was al te lang bezig om gewoon verder te kijken, dus zette ik een Battlestar aflevering op (die wachtte al weken) en keek precies 4 minuten, tot W. thuiskwam en me liet weten dat het veel te laat was ...
Ben toen vrij knorrig naar bed getrokken. Nu ja, dochter heeft wel "What Women Want" opgenomen. Want die vindt ze heel erg grappig.
dinsdag 10 juni 2008
Stick to the stuff you know
No, no, no, nooooooooooo
No, no, no
Stick to the stuff you know
If you wanna be cool
Follow one simple rule
Don't mess with the flow, no no
Stick to the status quo
No, no, no
Stick to the stuff you know
If you wanna be cool
Follow one simple rule
Don't mess with the flow, no no
Stick to the status quo
zondag 8 juni 2008
Backstage Tourism (1)
Op weg naar Werchter regent het bijna de hele tijd. Aan de parkeerweide staan traktoren: men is op het ergste voorbereid. Wij ook, dus draaien we onmiddellijk naar een droge strook aan de rand, wat ons een erg boze parkeerhulp oplevert. Maar kom, het regent niet en we zijn dik op tijd en relaxed. Dertigers en veertigers slenteren richting weide. Fleece vesten, K-ways en regenlaarzen.
Look the part: we belong here. Het is werk.;-) Ondertussen weet ik goed genoeg dat W. geroutineerd is in dit gedoe. We schuiven aan; ik krijg een zilveren VIP en een Marquee bandje met gouden blinkertjes, W. heeft ook een groen exemplaar voor de Media Village. Na het verbazend professioneel behandelen van een paniekerig telefoontje - de fotografe vreest dat ze op de foute parking staat en niet op tijd binnen zal zijn, neemt W. me mee richting werkplek.
Tijd om eens rond te kijken op de weide: waar valt er brol (hoedjes, tasjes etc) te scoren voor de kids? De festivalgangers installeren zich. Maken het gezellig. Overal zeiltjes en fluo opblaasstoelen. Ik zie zelfs bag in box wijn. Ben verbaasd dat dat mag. Onderweg blijkt dat de plastic tegels regelrechte boobytraps zijn: één stap erop kan genoeg zijn om een gulp water in je schoenen te krijgen. Mijn linkervoet is nat. Beikes.
W. haalt de setlists; ik wacht braaf bij de Media Village security. "Voila, ik weet genoeg voor vandaag", komt hij buiten. Met een 2 bekers espresso. Nice. Who the fuck is Juanes? vraag ik "Spaanse shit, eij et e hit ghad", luidt het antwoord.
Milow gaat beginnen, op naar de VIP pit. De mensen hier, links vooraan, hebben véél betaald om vooraan te staan of zijn door hun firma getrakteerd. Er zijn er nog maar heel weinig. Dertigers, veertigers en vijftigers, veel gekleurde en gebrushte kapsels. Eén kerel met een groot fototoestel. MAG NIET hé!
In de andere "pit" aan de rechterkant van het podium staan de "rappen" die een pitbandje scoorden door gewoon op tijd te zijn.
Hans Otten presenteert. Hij is gelijk minder vet dan ik dacht dat ie was. Niet minder ergerlijk. Jammer.
Milow. Pas op, die mens heeft mij niks misdaan. Zijn muziek is best ok. Zijn ballads slimy, but they fall in place. Maar die teksten. Volledig geplukt uit de eerste 600 woorden Engels op school. Baffling! "do you know that Billy Joel song? it says only the good die young" Tenenkrullend! Oh my. My low indeed ...
Vlak nadien kom ik Dominique tegen die voor Radio 1 de Weide opgaat. Ze is er blijkbaar behoorlijk zenuwachtig over. Tijdens Juanes blijf ik in de Marquee. Kerstomaten, soepstengels met dip, blokjes kaas en salami en een gazet (allé, het Nieuwsblad) om te lezen, meer moet dat niet zijn.
Voor de volgende groep ploeteren we samen weer naar de VIP pit. Aan het Radio 1 kot - kom ik mijn afdelingshoofd tegen. Note to self: hem toch vragen of hij prijs had met Win met de Exit Mix!
Hans Otten is sooo wrong. Is er dan niemand die hem dat zegt?
The Scabs. Met als toegevoegd schurft van dienst Hautekiet en Riguelle (op krukken - tiens, heeft er hem eindelijk iemand een schup onder zijn gat gegeven?) Swinnen heb ik altijd een aangenaam mens gevonden.
Om mij heen kijkend in onze pit ervaar ik verbazing. Waarom staan die mensen te smssen? Iets als: kijk/hoor nu, ik sta voor The Scabs. Of kijken ze gewoon hoe laat het is? Zie één van ons buren, blijkbaar een die hard Scabs fan. Het duurt een heel eind eer hij ons opmerkt.
Al bij al vallen de Scabs mee. Niet dat ik er ooit naar luister, maar ze mogen er op gebied van ambiance best zijn. Zo van die "Hard Times" zever, vind ik wel plezant. "Maybe it's nature having its way..." 'k Ben de eerste omdat te verstaan jongen... " Wie was er bij 25 jaar geleden? " roept Swinnen. Yup, W. naast mij springt dol in het rond (en ik tel gelijk na hoe oud hij toen was).
In de Marquee geven ze ondertussen uitleg bij het eten. Genre: "dit is een potje pasta en dat zijn scampi's". Stylish!
En dan is er Iggy, the iguano. We staan op de tweede rij. Omdat W. plannen heeft. En ik ken hem, hij moet gewoon iets zots doen op een festival. Dit had hij had hij al een jaar voorzien. Het moest dus lukken. De bassen bij The Scabs deden pijn. En Iggy zou nog luider zijn, zegt W. Ik ben er niet gerust in. Maar ik sta klaar. Om W. over het hek te duwen (de security duwde aan de andere kant). Om foto's te trekken en een filmke te maken. En voilà! Het is volbracht. Hij stond met Iggy Pop op het podium van Werchter. Met zijn buik bloot.
Iggy zelf is een karikatuur. It's sad really.
Op de terugweg botsen we op Kristof Ysabie, onze plaatselijke Sting lookalike.
Ik sta nog in de rij voor de wc's in de Marquee (en die rij was lang) en plots hoor ik Sting. No! Een kwartier te vroeg! Walking on the moon, van de Marquee naar de pit, door enkeldiepe modder. Gelukkig is 't een lang nummer, hoor ik W. zeggen. De mensen met propere schoenen hebben plots hun weg naar de VIP pit gevonden. Damn. We raken maar halverwege, niet dichter. Sting is knap met baard. Niet icky maar sexy. Zijn T-shirt zit lekker krap. Hij laat tenminste wat aan de verbeelding over.
Some kind of magic it is. The Police! 60 minuten juist, en dan de "bissen". Zelfs met de setlist erbij is het genieten.
Bij het sluiten van de Marquee worden we naar de VIP ruimte genodigd. Om nog effe na te praten en de files te vermijden. Uiteindelijk worden we onder begeleiding naar de uitgang gebracht - die was al dicht. Op de bijna lege parking wordt nog met traktoren gesleept. We zetten aan en raken in één beweging weg uit de modder. Oef.
Ik heb mijn krant, boek en iPod, mee tegen opstoten van verveling, niet uitgehaald.
Beeldverslag hier !
Look the part: we belong here. Het is werk.;-) Ondertussen weet ik goed genoeg dat W. geroutineerd is in dit gedoe. We schuiven aan; ik krijg een zilveren VIP en een Marquee bandje met gouden blinkertjes, W. heeft ook een groen exemplaar voor de Media Village. Na het verbazend professioneel behandelen van een paniekerig telefoontje - de fotografe vreest dat ze op de foute parking staat en niet op tijd binnen zal zijn, neemt W. me mee richting werkplek.
Tijd om eens rond te kijken op de weide: waar valt er brol (hoedjes, tasjes etc) te scoren voor de kids? De festivalgangers installeren zich. Maken het gezellig. Overal zeiltjes en fluo opblaasstoelen. Ik zie zelfs bag in box wijn. Ben verbaasd dat dat mag. Onderweg blijkt dat de plastic tegels regelrechte boobytraps zijn: één stap erop kan genoeg zijn om een gulp water in je schoenen te krijgen. Mijn linkervoet is nat. Beikes.
W. haalt de setlists; ik wacht braaf bij de Media Village security. "Voila, ik weet genoeg voor vandaag", komt hij buiten. Met een 2 bekers espresso. Nice. Who the fuck is Juanes? vraag ik "Spaanse shit, eij et e hit ghad", luidt het antwoord.
Milow gaat beginnen, op naar de VIP pit. De mensen hier, links vooraan, hebben véél betaald om vooraan te staan of zijn door hun firma getrakteerd. Er zijn er nog maar heel weinig. Dertigers, veertigers en vijftigers, veel gekleurde en gebrushte kapsels. Eén kerel met een groot fototoestel. MAG NIET hé!
In de andere "pit" aan de rechterkant van het podium staan de "rappen" die een pitbandje scoorden door gewoon op tijd te zijn.
Hans Otten presenteert. Hij is gelijk minder vet dan ik dacht dat ie was. Niet minder ergerlijk. Jammer.
Milow. Pas op, die mens heeft mij niks misdaan. Zijn muziek is best ok. Zijn ballads slimy, but they fall in place. Maar die teksten. Volledig geplukt uit de eerste 600 woorden Engels op school. Baffling! "do you know that Billy Joel song? it says only the good die young" Tenenkrullend! Oh my. My low indeed ...
Vlak nadien kom ik Dominique tegen die voor Radio 1 de Weide opgaat. Ze is er blijkbaar behoorlijk zenuwachtig over. Tijdens Juanes blijf ik in de Marquee. Kerstomaten, soepstengels met dip, blokjes kaas en salami en een gazet (allé, het Nieuwsblad) om te lezen, meer moet dat niet zijn.
Voor de volgende groep ploeteren we samen weer naar de VIP pit. Aan het Radio 1 kot - kom ik mijn afdelingshoofd tegen. Note to self: hem toch vragen of hij prijs had met Win met de Exit Mix!
Hans Otten is sooo wrong. Is er dan niemand die hem dat zegt?
The Scabs. Met als toegevoegd schurft van dienst Hautekiet en Riguelle (op krukken - tiens, heeft er hem eindelijk iemand een schup onder zijn gat gegeven?) Swinnen heb ik altijd een aangenaam mens gevonden.
Om mij heen kijkend in onze pit ervaar ik verbazing. Waarom staan die mensen te smssen? Iets als: kijk/hoor nu, ik sta voor The Scabs. Of kijken ze gewoon hoe laat het is? Zie één van ons buren, blijkbaar een die hard Scabs fan. Het duurt een heel eind eer hij ons opmerkt.
Al bij al vallen de Scabs mee. Niet dat ik er ooit naar luister, maar ze mogen er op gebied van ambiance best zijn. Zo van die "Hard Times" zever, vind ik wel plezant. "Maybe it's nature having its way..." 'k Ben de eerste omdat te verstaan jongen... " Wie was er bij 25 jaar geleden? " roept Swinnen. Yup, W. naast mij springt dol in het rond (en ik tel gelijk na hoe oud hij toen was).
In de Marquee geven ze ondertussen uitleg bij het eten. Genre: "dit is een potje pasta en dat zijn scampi's". Stylish!
En dan is er Iggy, the iguano. We staan op de tweede rij. Omdat W. plannen heeft. En ik ken hem, hij moet gewoon iets zots doen op een festival. Dit had hij had hij al een jaar voorzien. Het moest dus lukken. De bassen bij The Scabs deden pijn. En Iggy zou nog luider zijn, zegt W. Ik ben er niet gerust in. Maar ik sta klaar. Om W. over het hek te duwen (de security duwde aan de andere kant). Om foto's te trekken en een filmke te maken. En voilà! Het is volbracht. Hij stond met Iggy Pop op het podium van Werchter. Met zijn buik bloot.
Iggy zelf is een karikatuur. It's sad really.
Op de terugweg botsen we op Kristof Ysabie, onze plaatselijke Sting lookalike.
Ik sta nog in de rij voor de wc's in de Marquee (en die rij was lang) en plots hoor ik Sting. No! Een kwartier te vroeg! Walking on the moon, van de Marquee naar de pit, door enkeldiepe modder. Gelukkig is 't een lang nummer, hoor ik W. zeggen. De mensen met propere schoenen hebben plots hun weg naar de VIP pit gevonden. Damn. We raken maar halverwege, niet dichter. Sting is knap met baard. Niet icky maar sexy. Zijn T-shirt zit lekker krap. Hij laat tenminste wat aan de verbeelding over.
Some kind of magic it is. The Police! 60 minuten juist, en dan de "bissen". Zelfs met de setlist erbij is het genieten.
Bij het sluiten van de Marquee worden we naar de VIP ruimte genodigd. Om nog effe na te praten en de files te vermijden. Uiteindelijk worden we onder begeleiding naar de uitgang gebracht - die was al dicht. Op de bijna lege parking wordt nog met traktoren gesleept. We zetten aan en raken in één beweging weg uit de modder. Oef.
Ik heb mijn krant, boek en iPod, mee tegen opstoten van verveling, niet uitgehaald.
Beeldverslag hier !
vrijdag 6 juni 2008
OP NAAR EEN MOOIE ZATERDAG
Jaja, die van LiveNation zien de zon al schijnen.
't Is maar om te zeggen dat ik morgen hubby met persaccreditatie ga vergezellen naar TW Classic.
Waar is de tijd dat we met onze rode Ford Taunus op de weide achter het podium in Torhout geparkeerd stonden ...
Tegenwoordig is dochterlief al af en toe backstage toerist. Maar kom, deze keer ga ik nog eens mee. Het is héél erg lang geleden.
Ga vanavond toch eens kijken of ik in haar rubberlaarzen pas.
't Is maar om te zeggen dat ik morgen hubby met persaccreditatie ga vergezellen naar TW Classic.
Waar is de tijd dat we met onze rode Ford Taunus op de weide achter het podium in Torhout geparkeerd stonden ...
Tegenwoordig is dochterlief al af en toe backstage toerist. Maar kom, deze keer ga ik nog eens mee. Het is héél erg lang geleden.
Ga vanavond toch eens kijken of ik in haar rubberlaarzen pas.
Routineloos leven
is niks voor mij. De voorbije week (en die ervoor) was rampzalig. Heel het breng en haal schema in de war. Alles anders. Zelfs mijn vrije tijd leed eronder: nadat ik 2 spinning lessen miste, deed ik er deze week 2 op een ander uur. Met een andere lesgever (allé, lesgeefster).
Aan de spinning groupie die het bord blijft aanpassen:
Aan de spinning groupie die het bord blijft aanpassen:
u was mis!
donderdag 5 juni 2008
Montuur vertrappeld
Ik ben een ietsiepietsie bijziend. Daarom heb ik een bril, die ik opzet om met de auto te rijden (altijd), te fietsen, op straat te wandelen en tv te kijken. Zoveel als ik de bril opzet, zoveel zet ik hem ook af. Leg ik hem neer. En zie ik hem nergens meer liggen. Wat deels te wijten is aan mijn voorkeur voor lichtgekleurde monturen.
Maar kom, wat mij het meest ergert is, dat mijn monturen steeds in de vernieling raken. Kind in de nek die er een duw aan geeft waardoor de bril 150 cm lager crasht. Of met de laatste 2: ik leg mijn bril op de telefoontafel of vensterbank, iemand (Zazou?) veegt hem eraf en vervolgens trapt iemand erop, zonder dit te melden. Zo vond ik zondagochtend mijn bril vertrappeld terug, op de keukenvloer. De glazen zijn intact, maar het montuur is aan alle kanten geplooid en valt niet meer recht op mijn smoel te krijgen.
Hatelijk vind ik dat.
De vorige ligt hier ook nog. Daar is het oor af, verder niks. Vind maar eens een nieuw oor voor een niet geheel recent montuur.
Maar kom, wat mij het meest ergert is, dat mijn monturen steeds in de vernieling raken. Kind in de nek die er een duw aan geeft waardoor de bril 150 cm lager crasht. Of met de laatste 2: ik leg mijn bril op de telefoontafel of vensterbank, iemand (Zazou?) veegt hem eraf en vervolgens trapt iemand erop, zonder dit te melden. Zo vond ik zondagochtend mijn bril vertrappeld terug, op de keukenvloer. De glazen zijn intact, maar het montuur is aan alle kanten geplooid en valt niet meer recht op mijn smoel te krijgen.
Hatelijk vind ik dat.
De vorige ligt hier ook nog. Daar is het oor af, verder niks. Vind maar eens een nieuw oor voor een niet geheel recent montuur.
Your Brain
Niet dat ik al meer dan één boek op mijn leeslijst heb weggewerkt. Want ondertussen ben ik naar de bib geweest, alwaar ik een stapel serieuze boeken - onder andere dat van Sienaert - oppikte. En momenteel ben ik aan het audiobook luisteren en raak ik niet voorbij de dagelijkse stroom kranten, tijdschriften en ongeadresseerd reclamedrukwerk. ;-)
Maar dit lijkt me wel iets voor op mijn wishlist.
That is: voor als ik die uit de bib uit heb EN erin slaag om ze tijdig terug te brengen.
Soms kots ik van self-help books. De herkenbaarheid is meestal groot, maar het advies - op dat van Kathleen Nadeau na - is vaak verre van uitvoerbaar. Maar dat zal dan wel aan mij liggen zeker?
Maar dit lijkt me wel iets voor op mijn wishlist.
That is: voor als ik die uit de bib uit heb EN erin slaag om ze tijdig terug te brengen.
Soms kots ik van self-help books. De herkenbaarheid is meestal groot, maar het advies - op dat van Kathleen Nadeau na - is vaak verre van uitvoerbaar. Maar dat zal dan wel aan mij liggen zeker?
Nessie surfaces
Another suburban family morning. Zware angstaanval in de auto op weg naar het werk. Door de medicatie heen: nooit een goed teken. Ben gisteren nochtans om 21u gaan slapen, stikkapot. Damn.
woensdag 4 juni 2008
Star struck
maandag 2 juni 2008
De frigo leegeten...
Zondig genot voor de komende dagen, want ja, ik had RUIM geshopt. We hebben bij het serveren de regel "eerst vers, dan verpakt" vrij goed gerespecteerd. Maar de komkommer- en de tomatensla zijn niet uit de koelkast geraakt. En aan smoothies maken ben ik niet toegekomen. Ik heb nog voor een tijdje genoeg minder bederfbare broodsmeersels in huis. Plus nog soepstengels en rijstwafeltjes. Feta onder vacuum. Sardientjes en ansjovis. Zure bommen. Droge worst. Kleine uitjes. Tapas in olie. Noten en pitten.
Allé, deze week kan ik een lunchpakket mee naar het werk.
Héhé, da's ook es fijn.
Allé, deze week kan ik een lunchpakket mee naar het werk.
Héhé, da's ook es fijn.
48 volwassenen, 49 kids
Misschien heb ik niet iedereen geteld, maar op basis van de uitnodigingen, bevestigingen en begroetingen, kom ik aan dit cijfer.
Het was me een tuinfeestje wel, vorige zaterdag! En dank u allemaal: door u werd het echt leuk!
Het was me een tuinfeestje wel, vorige zaterdag! En dank u allemaal: door u werd het echt leuk!
Sex and the City: yikes!
Het komt een beetje mijn oren uit, al dat Sex and the City gedoe de laatste dagen. Zowel online als in de kranten en tijdschrijften houdt men er niet over op.
Het zegt me niks. Heb eigenlijk nooit een aflevering uitgekeken. Wat wil je: vrouwen - vriendinnen nog wel - die ondereen moeilijk doen over mannen en relaties. Puh! Precies dat soort van wijvendinges waar ik bij voorkeur zo ver mogelijk van wegblijf.
Naar The L-word durf ik wel kijken. Does that make me very gay? ;-)
Het zegt me niks. Heb eigenlijk nooit een aflevering uitgekeken. Wat wil je: vrouwen - vriendinnen nog wel - die ondereen moeilijk doen over mannen en relaties. Puh! Precies dat soort van wijvendinges waar ik bij voorkeur zo ver mogelijk van wegblijf.
Naar The L-word durf ik wel kijken. Does that make me very gay? ;-)
vrijdag 30 mei 2008
Case Sensitive
Vraag me al een paar dagen af waarom mijn gravatar niet te zien is bij de comments die ik links en rechts achterlaat. Effe opzoeken. The most common cause for this issue is the e-mail address case. Het is maar dat je het weet :-(
For your shoddy short-term memory
Was vanochtend de grote half doorstreepte party boodschappenlijst kwijt.
Ha, just what I need.
Ha, just what I need.
donderdag 29 mei 2008
Disc 14, 32:33
Altijd geweten dat audiobooks iets voor mij waren.
LOTR unabridged : 46 cd's (zo'n 55 uur) om me gezelschap te houden. Terwijl ik teak stoelen boen. Op wandel. Of gewoon liggend, hoewel ik dan wel es durf in te slapen.
OK, ik heb LOTR minstens 7 keer uitgelezen, maar wat het laatst in mijn gedachten stak was de visuele versie. Waar ik veel van hou, zonder me ooit druk te maken over de afwijkingen ten opzichte van het origineel. Maar nu ik de "echte" tekst voorgelezen krijg, sla ik gewoon achterover. Ik zie wat Tolkien schrijft. Het is betoverend. De landschappen glijden voorbij en woorden die veraf waren komen terug. Plaatsnamen als Mickeldelving doet me denken aan de saaie uren Oudengels bij Verdonck. En ik vraag me af waarom ik niet eerder ben teruggekeerd naar het boek dat me zo nauw aan 't hart ligt. Middle Earth brengt rust. Het was zo toen ik 13 was en het is nu niet anders.
Tegelijk ben ik Peter Jackson's extended edition in kleine stukskes aan het herbekijken. Wat ik beluisterd heb, bekijk ik opnieuw. Met in gedachten de klus die Frances Walsh & Philippa Boyens klaarden.
Vandaag kon ik het niet laten om de Council op te zoeken (dat was heel lang geleden). En kijk, ik vond ook fanfic op YouTube! :-p
The Hobbit heb ik ook op mijn iPod staan. Wat ik me afvraag is: zou the Silmarillion - unabridged - bestaan? Want die herlezen is me al heel lang niet gelukt.
LOTR unabridged : 46 cd's (zo'n 55 uur) om me gezelschap te houden. Terwijl ik teak stoelen boen. Op wandel. Of gewoon liggend, hoewel ik dan wel es durf in te slapen.
OK, ik heb LOTR minstens 7 keer uitgelezen, maar wat het laatst in mijn gedachten stak was de visuele versie. Waar ik veel van hou, zonder me ooit druk te maken over de afwijkingen ten opzichte van het origineel. Maar nu ik de "echte" tekst voorgelezen krijg, sla ik gewoon achterover. Ik zie wat Tolkien schrijft. Het is betoverend. De landschappen glijden voorbij en woorden die veraf waren komen terug. Plaatsnamen als Mickeldelving doet me denken aan de saaie uren Oudengels bij Verdonck. En ik vraag me af waarom ik niet eerder ben teruggekeerd naar het boek dat me zo nauw aan 't hart ligt. Middle Earth brengt rust. Het was zo toen ik 13 was en het is nu niet anders.
Tegelijk ben ik Peter Jackson's extended edition in kleine stukskes aan het herbekijken. Wat ik beluisterd heb, bekijk ik opnieuw. Met in gedachten de klus die Frances Walsh & Philippa Boyens klaarden.
Vandaag kon ik het niet laten om de Council op te zoeken (dat was heel lang geleden). En kijk, ik vond ook fanfic op YouTube! :-p
The Hobbit heb ik ook op mijn iPod staan. Wat ik me afvraag is: zou the Silmarillion - unabridged - bestaan? Want die herlezen is me al heel lang niet gelukt.
woensdag 28 mei 2008
Paal
Damn you Mattew Fox. 'k Liep gisterenavond aan 't Zuid net niet tegen een paal toen ik naar jouw smoel keek. Heb het nochtans véél meer voor Josh.
dinsdag 27 mei 2008
Doe voort!
Van het een naar het ander vandaag. Op de fiets, door de drizzle. De kapper blijkt tot eind van deze week op jaarlijks verlof te zijn, dus daar stond ik voor de deur. En bij McSurly langsgaan is tegenwoordig ook geen evidentie. Maar kom, hij voorzag een vervolgafspraak. Pal op het moment dat ik al een afspraak heb met shrink, zag ik achteraf. Damn.
De hoop werk in huis die ik nog voor het eind van de week moet verzetten, werkt weer absoluut verlammend. Toch moet ik erdoor. En rap een beetje. Want na de klussen volgen de boodschappen. En zaterdag is het zover.
De hoop werk in huis die ik nog voor het eind van de week moet verzetten, werkt weer absoluut verlammend. Toch moet ik erdoor. En rap een beetje. Want na de klussen volgen de boodschappen. En zaterdag is het zover.
maandag 26 mei 2008
Roddelwoordenschat
Ja, ik gebruik way too much Engelse woorden. Omdat ik van nature sloppy ben met taal. Of geen goede vertaling ken.
Maar zie: Sophie de Schaepdrijver helpt. In haar artikel "Het seksisme tegen Hillary Clinton" gebruikt ze het woord konijnenkookster en dat is vast een neologisme.
Niks in de woordenboeken. Google to the rescue!
Maar zie: Sophie de Schaepdrijver helpt. In haar artikel "Het seksisme tegen Hillary Clinton" gebruikt ze het woord konijnenkookster en dat is vast een neologisme.
Niks in de woordenboeken. Google to the rescue!
"Uw zoekbewerking - konijnenkookster - heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd."Ha. Nu kan ik onder het roddelen in de sauna "bunny boiler" door een Nederlands woord vervangen. Kewl!
Technobabble
Ze hebben het hier deze ochtend al een hele tijd over "de moonrockers". Geen nieuwe band, neen. Gewoon: mensen met een account op moonrock, want zo heet die server.
zondag 25 mei 2008
Waarom we soms domme dingen doen
"Schat, mijn dopaminesysteem is weer ontregeld!", een fijn artikel van Cathérine Ongenae. Heb het zowel gisteren als vandaag doorgelezen. Ben blij dat die Tim Hartford mijn vermoeden bevestigt, dat achter alles een logica schuilt. Want ik zie mezelf graag als rationeel.
Maar mijn dopaminesysteem is altijd ontregeld. En ik ben als de dood voor domme dingen als impulsiviteit, overoptimisme, emotioneel doen en veel drinken. Ik vermijd, zo hard als ik kan. Slik in, rem af, blijf weg. Om dan te merken dat zij, die er volgens alles wat ik weet geen last van hebben, domme dingen durven doen. Zij durven wild om zich heen slaan. Overreageren. Een zooi maken van relaties.
Al dat gedoe maakt me ongemakkelijk. Keer op keer sta ik verstomd.
Neen, ik wil geen domme dingen doen. Snappen waarom mensen domme dingen doen, is genoeg. Hoewel: het zou me opluchten.
Durf dom doen.
Lijkt me erg bevrijdend.
Maar mijn dopaminesysteem is altijd ontregeld. En ik ben als de dood voor domme dingen als impulsiviteit, overoptimisme, emotioneel doen en veel drinken. Ik vermijd, zo hard als ik kan. Slik in, rem af, blijf weg. Om dan te merken dat zij, die er volgens alles wat ik weet geen last van hebben, domme dingen durven doen. Zij durven wild om zich heen slaan. Overreageren. Een zooi maken van relaties.
Al dat gedoe maakt me ongemakkelijk. Keer op keer sta ik verstomd.
Neen, ik wil geen domme dingen doen. Snappen waarom mensen domme dingen doen, is genoeg. Hoewel: het zou me opluchten.
Durf dom doen.
Lijkt me erg bevrijdend.
Rilatine + hitte + sport = dodelijk
Oud nieuws in de zaterdagkrant: rilatine is prestatiebevorderend. Ja ja, ik probeer eraan te denken om niet als een gek te gaan sporten met bupropion en methylfenidaat op bij een buitentemperatuur van 30 graden. ;-)
zaterdag 24 mei 2008
Chronotopic displacement
Soms maakt mijn brein vreemde sprongen. Zoals vanochtend, toen ik na mijn eerst kopje koffie in bed de Morgen opensloeg en de column van Dimitri Verhulst las. En op zijn vraag plots met zekerheid het antwoord wist: wat die mensen ervaren is chronotopic displacement.
Vraag me niet waar ik de term haalde. Geen idee. Hij bestaat.
Antwerp, Texas is leuk geobserveerd. W. is een country kenner en ook ik luister wel es naar Willie & Waylon & the boys. Ga soms mee naar een country concert. Herken het beschrevene dus geheel. (W. was er trouwens ook, in Antwerp.)
Neen, wij zijn geen linedancers. Mij hebben ze nooit in de Porky's gezien. Maar als ik Mary Chapin Carpenter bezig hoor, heb ik goesting om op ranch vacation te vertrekken.
Soms maakt de werkelijkheid ook vreemde sprongen, want een half uur later stond de auteur van dit boek aan de deur om dochter op te pikken. Om te gaan paardrijden.
Yihaa!
Vraag me niet waar ik de term haalde. Geen idee. Hij bestaat.
Antwerp, Texas is leuk geobserveerd. W. is een country kenner en ook ik luister wel es naar Willie & Waylon & the boys. Ga soms mee naar een country concert. Herken het beschrevene dus geheel. (W. was er trouwens ook, in Antwerp.)
Neen, wij zijn geen linedancers. Mij hebben ze nooit in de Porky's gezien. Maar als ik Mary Chapin Carpenter bezig hoor, heb ik goesting om op ranch vacation te vertrekken.
Soms maakt de werkelijkheid ook vreemde sprongen, want een half uur later stond de auteur van dit boek aan de deur om dochter op te pikken. Om te gaan paardrijden.
Yihaa!
vrijdag 23 mei 2008
Hieperdepiep
Ben al twee dagen up up up. Fun, op het eerste zicht. Maar eigenlijk niet. Moet opletten dat ik niet overenthousiast word. Geen alcohol dus. En beter niet te veel mensen. Zwaar de rem erop, terwijl ik nochtans Coyote Ugly gewijs op de toog zou kunnen springen. Ben wijs genoeg om dat aan anderen over te laten. Maar het jeukt ...
't Is altijd wat hé...
't Is altijd wat hé...
donderdag 22 mei 2008
Latem Kouter
Met de fiets naar de dokter, tegenwoordig elke week. Van Gent naar Latem, langs de fietsroute, over St-Denijs en Afsnee. Latem - of hetgeen waar Latem voor staat - degouteert me. De nep pastoriewoningen en de 4X4 voor de deur. De al te cleane tuinen waar op dit moment hordes werkvolk in bezig zijn.
Maar de uitzichten onderweg zijn schitterend. Vandaag stopte ik effe aan de veerpont in Afsnee. En soms, als ik tijd over heb, zet ik me op het bankje op Latem Kouter. Super rustig is het daar.
En dan bedenk ik me dat de mensen die hier wonen waarschijnlijk veel van huis weg zijn om te werken. Voor hun schoon zicht. Tja.
Maar de uitzichten onderweg zijn schitterend. Vandaag stopte ik effe aan de veerpont in Afsnee. En soms, als ik tijd over heb, zet ik me op het bankje op Latem Kouter. Super rustig is het daar.
En dan bedenk ik me dat de mensen die hier wonen waarschijnlijk veel van huis weg zijn om te werken. Voor hun schoon zicht. Tja.
Prolonged puberty
Ik ben 41 en kwaad. Het uniformblauw en de sigaret zijn verdwenen. Maar voor de rest ben ik nog precies dezelfde puber die de hele wereld schup onder zijn kont wil geven, als vergelding voor alle schuppen die mij werden toegediend.
Op de iPod: Pink, loud, on repeat
Never win first place
I don't support the team
I can't take direction
And my socks are never clean
Teachers dated me
My parents hated me
I was always in a fight
'Cause I can't do nothin' right
Everyday I fight a war against the mirror
I can't take the person staring back at me
I'm a hazard to myself
Don't let me get me
I'm my own worst enemy
It's bad when you annoy yourself
So irritating
Don't want to be my friend no more
I wanna be somebody else
Op de iPod: Pink, loud, on repeat
Never win first place
I don't support the team
I can't take direction
And my socks are never clean
Teachers dated me
My parents hated me
I was always in a fight
'Cause I can't do nothin' right
Everyday I fight a war against the mirror
I can't take the person staring back at me
I'm a hazard to myself
Don't let me get me
I'm my own worst enemy
It's bad when you annoy yourself
So irritating
Don't want to be my friend no more
I wanna be somebody else
Being there
De dokter dringt aan, ik heb ADHD coaching vandoen. Hij heeft gelijk. Maar tegelijkertijd is het klinkklare nonsens: ik moet ervoor zorgen dat iemand mij helpt om mijn zaakjes te regelen. Yeah right!
Agendagewijs verloopt alles vlotjes. Ik ben waar ik moet zijn, wanneer ik er moet zijn. Van het moment dat dat lukt, heeft iedereen zeker de impressie dat "alles goed gaat". En ja, ik doe de boodschappen, de was en ruim zoveel mogelijk op waar ik passeer. Maar een succes is het niet. Met eten loopt het weer serieus mis. Voor koken - iets wat ik de voorbije maanden met enthousiasme en nieuwe kookboeken vaak heb gedaan - kan ik momenteel geen energie opbrengen. En de administratie en die dozen die ik al jaren ga uitsorteren, die blijven staan. Het lukt niet. Ik wil het nochtans wel, want als ik thuis ben erger ik me wild aan de rommel. Maar het lukt niet. En daar word ik niet exact vrolijk van.
Gisteren naar de bib geweest om het gereserveerde boek. Heb er nog wat andere meegebracht, waaronder AD(H)D, een volwassen benadering, een draaiboek voor individuele coaching en groepsbehandeling. Heb de 100 bladzijden gelijk uitgelezen en constateer dat het zeker een bruikbaar boek is. Maar boeken lezen, dat helpt mij niet. Integendeel. Ze maken me triest. En opstandig.
Agendagewijs verloopt alles vlotjes. Ik ben waar ik moet zijn, wanneer ik er moet zijn. Van het moment dat dat lukt, heeft iedereen zeker de impressie dat "alles goed gaat". En ja, ik doe de boodschappen, de was en ruim zoveel mogelijk op waar ik passeer. Maar een succes is het niet. Met eten loopt het weer serieus mis. Voor koken - iets wat ik de voorbije maanden met enthousiasme en nieuwe kookboeken vaak heb gedaan - kan ik momenteel geen energie opbrengen. En de administratie en die dozen die ik al jaren ga uitsorteren, die blijven staan. Het lukt niet. Ik wil het nochtans wel, want als ik thuis ben erger ik me wild aan de rommel. Maar het lukt niet. En daar word ik niet exact vrolijk van.
Gisteren naar de bib geweest om het gereserveerde boek. Heb er nog wat andere meegebracht, waaronder AD(H)D, een volwassen benadering, een draaiboek voor individuele coaching en groepsbehandeling. Heb de 100 bladzijden gelijk uitgelezen en constateer dat het zeker een bruikbaar boek is. Maar boeken lezen, dat helpt mij niet. Integendeel. Ze maken me triest. En opstandig.
woensdag 21 mei 2008
Where did the web lead you today?
Bwah ... de laatste tijd hang ik wel es op Facebook en Plaxo, meestal om eens te gaan kijken wat de mensen die ik IRL niet vaak genoeg zie aan het uitspoken zijn. Ik verveel me net niet genoeg om er constant nieuwe onnozele spellekes en tests te doen ;-)
Voor de rest lees ik mijn feeds wat vaker. En ben ik door omstandigheden in de lifestyle & modeblogs gedoken. Jaja, ik lees nu ook Maxie, Special K en Emma. Heel erg boeiend allemaal.
Oh yes, I still connect to my inner geek. No need to worry.
Voor de rest lees ik mijn feeds wat vaker. En ben ik door omstandigheden in de lifestyle & modeblogs gedoken. Jaja, ik lees nu ook Maxie, Special K en Emma. Heel erg boeiend allemaal.
Oh yes, I still connect to my inner geek. No need to worry.
maandag 19 mei 2008
Onderhoudsvrij
Mijn vader is een bricoleur. Zo iemand die wel altijd iets om te klussen vond, in huis of in de tuin. Met wisselend succes. Maar kom: heel mijn kindertijd heb ik gezien dat bepaalde spullen en zeker huizen, daken en koten onderhoud vergen. En laat onderhoud nu juist dat zijn waar ik vanzeleven niet aan toe kom.
Terwijl ik er me pijnlijk van bewust ben dat die dingen gedaan moeten worden, blijven ze zonder meer staan. Hier gaat alles gewoon kapot. Droogtrommels, (af)wasmachines, stofzuigers, daken, goten, raamkozijnen en zo meer. Fietsen zijn zowat de enige uitzondering, omdat je nu eenmaal reglementair en veilig de baan op moet.
Maar soms, dan krijg ik het in mijn kop om er eens wat aan te doen. Aan al dat te vermijden verslijten. Dus nam ik gisteren het teak tuinmeubilair onder handen. Sprayde ik de grote tafel, de bank en de 4 zware stoelen met een chemisch goedje om de vuiligheid eraf te weken. En ging ik ze vervolgens gedurende een viertal uur te lijf met een harde borstel, een emmer water en een tuinslang. Met al mijn kracht heb ik geschrobd, en het resultaat mag er zijn. Maar het moet nog properder, voor ik ze met olie insmeer, vind ik. Want nu alles droog is, zie ik nog wat groen tussen de spleetjes van de planken. En bedacht ik me dat ik nog een pot oude tandenborstels voor zulke doeleinden bewaard heb. Ik moet trouwens de resterende 4 vouwstoelen nog aanpakken, waarvoor ik niet genoeg product had.
Vandaag trok ik dus naar de Hubo om extra spul. En morgen ga ik er weer tegenaan. Vier stoelen en wat onderkanten en moeilijke plekjes links en rechts. Ze zullen schoon zijn. En ingevet worden. Want teak, mensen, dat is niet onderhoudsvrij hé. Daar kruipt werk in.
Mijn armen zijn kapot - daarom werkte ik vandaag niet door. Maar ik geef niet op. Deze klus zal afgewerkt raken!
Ergens in mijn achterhoofd, begonnen zomers met de geur van carboline.
Terwijl ik er me pijnlijk van bewust ben dat die dingen gedaan moeten worden, blijven ze zonder meer staan. Hier gaat alles gewoon kapot. Droogtrommels, (af)wasmachines, stofzuigers, daken, goten, raamkozijnen en zo meer. Fietsen zijn zowat de enige uitzondering, omdat je nu eenmaal reglementair en veilig de baan op moet.
Maar soms, dan krijg ik het in mijn kop om er eens wat aan te doen. Aan al dat te vermijden verslijten. Dus nam ik gisteren het teak tuinmeubilair onder handen. Sprayde ik de grote tafel, de bank en de 4 zware stoelen met een chemisch goedje om de vuiligheid eraf te weken. En ging ik ze vervolgens gedurende een viertal uur te lijf met een harde borstel, een emmer water en een tuinslang. Met al mijn kracht heb ik geschrobd, en het resultaat mag er zijn. Maar het moet nog properder, voor ik ze met olie insmeer, vind ik. Want nu alles droog is, zie ik nog wat groen tussen de spleetjes van de planken. En bedacht ik me dat ik nog een pot oude tandenborstels voor zulke doeleinden bewaard heb. Ik moet trouwens de resterende 4 vouwstoelen nog aanpakken, waarvoor ik niet genoeg product had.
Vandaag trok ik dus naar de Hubo om extra spul. En morgen ga ik er weer tegenaan. Vier stoelen en wat onderkanten en moeilijke plekjes links en rechts. Ze zullen schoon zijn. En ingevet worden. Want teak, mensen, dat is niet onderhoudsvrij hé. Daar kruipt werk in.
Mijn armen zijn kapot - daarom werkte ik vandaag niet door. Maar ik geef niet op. Deze klus zal afgewerkt raken!
Ergens in mijn achterhoofd, begonnen zomers met de geur van carboline.
zondag 18 mei 2008
Brrr ... koud
Ben de laatste dagen vrij vroeg en zonder tv kijken in bed geduikeld. Het begint te dagen: zonder Rilatine gaat er nog meer energie down the drain. Tegen de avond is mijn batterij zo goed als plat en dan vermijd ik - zo mogelijk - alle gedoe. Lopen, spinnen en naar mijn iPod luisteren lukken nog, omdat ik op zo'n momenten alles kan buitensluiten. Maar met een groep mensen wat drinken: oh horror. Gesprekken voeren zit er niet in. 'k Ben gewoon te gefragmenteerd om de simpelste kletspraat te volgen.
Heb zelden zoveel zitten nagelbijten als deze week. En dat haat ik. Lange nagels, dat wil ik, zoals vroeger.
Maar kom, ik slaag erin om 's ochtends in gang te raken en drink overdag heel wat minder koffie. En die lelijke geheugenproblemen zijn weer draaglijk. Da's al iets.
Vandaag heb ik het al heel de dag steenkoud. Ben ook nog niet in de zon geweest. Dom hé.
Heb zelden zoveel zitten nagelbijten als deze week. En dat haat ik. Lange nagels, dat wil ik, zoals vroeger.
Maar kom, ik slaag erin om 's ochtends in gang te raken en drink overdag heel wat minder koffie. En die lelijke geheugenproblemen zijn weer draaglijk. Da's al iets.
Vandaag heb ik het al heel de dag steenkoud. Ben ook nog niet in de zon geweest. Dom hé.
woensdag 14 mei 2008
dinsdag 13 mei 2008
Gelopen
Was heel relaxed achteraan gestart. Een beetje dom. Want het was de hele tijd beestig moeilijk om vooruit te geraken. Maar kom, het liep goed.
| Chip Time | ||||||||
 | | |||||||
| Pos | Pos | Time | Official Time | Avg | Rank | Name | ||
| | | | |||||
| 2369. | F | 2160 | 0:57:25 | 1:00:53 | 10.447 | 307 | VRO | |
Vacature: CMS coördinator
Eindelijk! Mijn (vorige) functie is open verklaard. Voila: de volledige jobbeschrijving.
De portaalsite waarom het draait is www.ugent.be.
En het content management systeem is Plone.
De portaalsite waarom het draait is www.ugent.be.
En het content management systeem is Plone.
maandag 12 mei 2008
Zazou kwijt
Shit man. Was me dat een paniek toen we zondagavond Zazou niet terugvonden. We kamden het huis uit. Keken meermaals in alle hoeken en kanten. Vonden hem niet. Blijkbaar was hij kunnen ontsnappen, vermoedelijk langs de poort.
Dochter - keeper of the cat - was net uit logeren. Maar de stress zat er serieus in. Stel dat ie echt weg was ...
Uren later hoorde ik van de buren dat Zazou gesignaleerd was op de daken, aan de kant van het park. En effe later liep hij in het park, volgens de buurjongens, die toch de meeste lokale poezebeesten kennen.
Toen ik - meezoekende - zoon in bed poogde te krijgen, hoorden we effe klaaglijk gemiauw. Maar we zagen geen kat.
Wie zat er dus urenlang in het park met stukjes gerookte vis "Zazou Zazou, kom bij mama" te roepen?
Een paar keer kwam hij in de buurt, maar hij leek doodsbang van de andere katten. Niet onlogisch, want die had hij na zijn peuterdagen nooit meer gezien. Eén keer liep hij ons kot binnen, maar toen ik eraan kwam was ie net zo snel weer weg. Shit.
Toen W. terugkwam van Plant & Krauss, ging hij op zijn beurt kijken. "Ben je zeker dat het Zazou is?", bleef hij vragen. Ik was er zeker van, van zijn scheve loopje en zijn streepjes staart. Maar in een donker park vol katten er de juiste rosse tijgerkater uitpikken is geen evidentie. En iedere keer dat we dichterbij kwamen, liep ie weg. Moegetergd ging ik slapen. Het was na enen, heel véél te laat met de stadsloop in gedachten. W. bleef zoeken. Stommelde rond een uur of drie binnen. En toen hoorden we een hard geklop in huis. Herhaaldelijk. W. ging op zoek.
En wie zat er in de speelkamer, met de deur toe? Zazou. Huh?? We hadden er elk meerdere keren gezocht. Maar ... het kantelraam stond op verluchtingsstand. En de dakkapel geeft uit op de dakgoot.
W. vond dat Zazou te proper tevoorschijn kwam. Dat hij te bang is om zomaar te ontsnappen. Misschien had hij wel de hele tijd boven opgesloten gezeten. Het zou kunnen. Maar ik ben er helemaal niet zeker van. Vind het behoorlijk vreemd dat ie maar om hulp zou vragen op het moment dat ie W.'s stem hoorde.
Vermoedelijk is onze vriend toch op wandel geweest. Hij is al weken niet van de deur weg te slaan dus de drang om te ontsnappen was groot. Dringen zich op: een bezoekje aan W.'s faculteit voor inentingen en zo. En een chip of een halsbandje (als dat nog lukt om op zijn leeftijd te introduceren).
Dochter - keeper of the cat - was net uit logeren. Maar de stress zat er serieus in. Stel dat ie echt weg was ...
Uren later hoorde ik van de buren dat Zazou gesignaleerd was op de daken, aan de kant van het park. En effe later liep hij in het park, volgens de buurjongens, die toch de meeste lokale poezebeesten kennen.
Toen ik - meezoekende - zoon in bed poogde te krijgen, hoorden we effe klaaglijk gemiauw. Maar we zagen geen kat.
Wie zat er dus urenlang in het park met stukjes gerookte vis "Zazou Zazou, kom bij mama" te roepen?
Een paar keer kwam hij in de buurt, maar hij leek doodsbang van de andere katten. Niet onlogisch, want die had hij na zijn peuterdagen nooit meer gezien. Eén keer liep hij ons kot binnen, maar toen ik eraan kwam was ie net zo snel weer weg. Shit.
Toen W. terugkwam van Plant & Krauss, ging hij op zijn beurt kijken. "Ben je zeker dat het Zazou is?", bleef hij vragen. Ik was er zeker van, van zijn scheve loopje en zijn streepjes staart. Maar in een donker park vol katten er de juiste rosse tijgerkater uitpikken is geen evidentie. En iedere keer dat we dichterbij kwamen, liep ie weg. Moegetergd ging ik slapen. Het was na enen, heel véél te laat met de stadsloop in gedachten. W. bleef zoeken. Stommelde rond een uur of drie binnen. En toen hoorden we een hard geklop in huis. Herhaaldelijk. W. ging op zoek.
En wie zat er in de speelkamer, met de deur toe? Zazou. Huh?? We hadden er elk meerdere keren gezocht. Maar ... het kantelraam stond op verluchtingsstand. En de dakkapel geeft uit op de dakgoot.
W. vond dat Zazou te proper tevoorschijn kwam. Dat hij te bang is om zomaar te ontsnappen. Misschien had hij wel de hele tijd boven opgesloten gezeten. Het zou kunnen. Maar ik ben er helemaal niet zeker van. Vind het behoorlijk vreemd dat ie maar om hulp zou vragen op het moment dat ie W.'s stem hoorde.
Vermoedelijk is onze vriend toch op wandel geweest. Hij is al weken niet van de deur weg te slaan dus de drang om te ontsnappen was groot. Dringen zich op: een bezoekje aan W.'s faculteit voor inentingen en zo. En een chip of een halsbandje (als dat nog lukt om op zijn leeftijd te introduceren).
zondag 11 mei 2008
Nominee
Zoonlief werd genomineerd voor een rugby prijs.
"Hij ziet het helemaal zitten. Als voortreffelijke teamspeler verstaat hij geweldig de lijnen van het spel. Dit inzicht, zijn full bodied tackle en zijn volhartige inzet zullen hem alleen maar nog beter maken ..."De hele zaal applaudiseerde twee keer. Heb onze zevenjarige zelden zo zien schitteren.
vrijdag 9 mei 2008
Shoe frustration
De ideale doordeweekse sandaal. Gezien bij Brantano, gisteren. Peeptoe. Slingback (geen enkelbandje dus). Gevlochten bovenkant. Deftige hakhoogte. Goede kleur bij mijn recentste sjakosj. Een goede leest, van een goed merk. Ik denk dat het Clarks waren. Rond de 90 euro. Niet te duur. Ik was er gerust in. Tot ik ze op de Brantano site ging opzoeken. Wat blijkt: ze staan er niet op.HOE DURVEN ZE!
Grrrmph. Heb al heel zappos.com, shoes.com en amazon doorspit. Vind ze niet.
Deze zijn het alvast niet.
- Clarks Women's Anissa Sandal
- Clarks Women's Vanessa Open-Toe Pump
- Clarks Womens Navan Sandal
- Clarks Womens Tiga Sandal
- Clarks Women's Moonbeam Wedge
- Clarks Women's Harwick Sandal
- Clarks Lambda
- Indigo by Clarks Women's Oleander Peep Toe Ankle-Strap Pump
Learning to Live in a Post-Fact Society
Dit boek ga ik eens lezen zie. Er stond vandaag een bespreking in de krant en ondertussen heb ik links en rechts al wat reviews gelezen. Op salon.com ben ik de laatste tijd niet langsgeweest. Anders was ik er natuurlijk eerder bijgeweest. Maar kom.Toegegeven, het past in mijn kraam. Mijn motto "perception is everything" is genoegzaam bekend bij de mijnen. Het typeert, naar het schijnt, mijn diepgeworteld cynisme.
A Post-Fact Society: het klinkt funny, maar het klopt wel. Mensen geloven wat ze willen geloven - als je ziet dat het creationisme hoogtij viert, weet je eigenlijk genoeg. Of ze geloven wat je hen voor de neus houdt en plausibel lijkt. In die context is Wag the Dog nog steeds een van mijn favoriete films.
Maar ook buiten de "wijde context" ondervinden wij dagelijks de kracht van perceptie. Iedereen houdt van zijn gelijk en vindt er argumenten voor. Niet "politiek correct" zijn, wordt als onafhankelijk of humoristisch geïnterpreteerd, maar zorgt er ook voor dat mensen ongestoord heel rare of foute dingen kunnen verkondigen. Er lopen ook genoeg mensen rond die Corinne Maier vakkundig toepassen. Doen alsof is een sport. Als je haar maar goed zit, dan raak je er wel mee weg. Wat telt, is wat men over je denkt. The truth can be adjusted, blah blah blah."Belief over fact": begon dat niet met Mulder?
donderdag 8 mei 2008
I know you're married but I've got feelings too
Vandaag op meerdere plekken op een Martha Wainwright bespreking gebotst. En de teneur was positief. W. had het er ook al over, maar dan in de context van haar concert in de Botanique. Zal toch eens moeten luisteren. De titel is alvast erg Wainwright-funny vind ik. Dat belooft.
Van Loudon Wainwright III ben ik sinds lang fan. Zonder hem, Fountains of Wayne en Pete Connelly had ik nooit geweten hoe New York State ineensteekt. Westchester County, Schenectady en Rochester weet ik nu liggen gelijk Ledeberg en Lovendegem.
Mijn East Coast obsessie werd verder ook gevoed door ooit verplichte lectuur als The Scarlet Letter en Ethan Frome, geschiedenisboeken over The Founding Fathers, the Salem Witch Trials, the American War of Independence en noem maar op. En door Stephen King (Maine), John Irving (New Hampshire) en Bruce Springsteen (New Jersey). Sprong ooit een gat in de lucht toen ik in The Soprano's de afslag naar "Hackensack" zag. En kan over het algemeen vrolijk worden wanneer ik een plaats in de States op de kaart kan zetten. Yup.
Maar kom, ik had het over de Wainwrights: die Rufus, da's een ander paar mouwen. Geheel niet mijn ding, zijn gezang.
Van Loudon Wainwright III ben ik sinds lang fan. Zonder hem, Fountains of Wayne en Pete Connelly had ik nooit geweten hoe New York State ineensteekt. Westchester County, Schenectady en Rochester weet ik nu liggen gelijk Ledeberg en Lovendegem.
Mijn East Coast obsessie werd verder ook gevoed door ooit verplichte lectuur als The Scarlet Letter en Ethan Frome, geschiedenisboeken over The Founding Fathers, the Salem Witch Trials, the American War of Independence en noem maar op. En door Stephen King (Maine), John Irving (New Hampshire) en Bruce Springsteen (New Jersey). Sprong ooit een gat in de lucht toen ik in The Soprano's de afslag naar "Hackensack" zag. En kan over het algemeen vrolijk worden wanneer ik een plaats in de States op de kaart kan zetten. Yup.
Maar kom, ik had het over de Wainwrights: die Rufus, da's een ander paar mouwen. Geheel niet mijn ding, zijn gezang.
dinsdag 6 mei 2008
Fear and loathing
De dag ligt voor me en ik word door angst bevangen. Want ik moet de tijd die zich voor mij uitstrekt indelen. En ik wil zoveel doen. Of neen: er moet nog van alles gedaan worden. Dingen van op lijstjes, die ik, nu ik toch tijd heb, zou kunnen aanpakken. Maar ik bevries. Word overweldigd. Kan aan niks beginnen.
Klamp me vast aan wat zéker moet: eten in huis halen en de kids oppikken. De rest probeer ik. Als ik erin slaag om uit de adembenemende onrust weg te blijven, gaat het de goede kant uit.
Wie zegt me alweer maanden dat ik dat ik - amongst others - mijn ADHD coaching terug moet oppikken? De dokter, yip. I guess he's right.
Klamp me vast aan wat zéker moet: eten in huis halen en de kids oppikken. De rest probeer ik. Als ik erin slaag om uit de adembenemende onrust weg te blijven, gaat het de goede kant uit.
Wie zegt me alweer maanden dat ik dat ik - amongst others - mijn ADHD coaching terug moet oppikken? De dokter, yip. I guess he's right.
Door de vinyasa
Wie oh wie had er vandaag een plank ingeslikt? Anderhalve maand er niet geraken eist zijn tol. Maar zonnegroet na zonnegroet kwam er ruimte in mijn gewrichten. Het deed deugd. Vaker doen dus.
maandag 5 mei 2008
Reward and drive
Zit thuis, met nieuwe medicatie, en voorlopig zonder Rilatine. Thuis om te observeren wat er gebeurt. Allé, hoe ik me voel.
Het toeval wil dat er in die paar dagen ontieglijk veel stoorzenders opdoken, waardoor ik geheel niet weet of ik mij anders of beter voel. Ik heb één nacht slecht geslapen. En mijn nek zit vreselijk vast waardoor ik geheel verkramp. Maar of dat iets met de medicijnen te maken heeft?
Het enige duidelijke verschil is: ik ben niet aan het werk. Het gaat dus onmiddellijk beter. Niet dat ik niet graag werk. Integendeel. Maar als ik geen aandacht moet geven, valt het een stuk minder op dat die capaciteit nogal erg kaduuk was, de laatste weken.
Thuis overleef ik vlotjes, met de aandachtsspanne van een dode mus. Het geeft niet. Het maakt geen zak uit of mijn dopamine levels goed zijn of niet. (Daarom ben ik dus zo moe!)
Thuis kan ik de tegenwoordig weer luttele functionele uren per dag optimaal benutten. En in de resterende zombie tijd kan ik sporten. Lopen met Pink of Britney Spears in mijn oren. Een beetje endorfines kunnen vast geen kwaad, nu ik geen SSRI naar een NARI & DARI uitprobeer.
Het toeval wil dat er in die paar dagen ontieglijk veel stoorzenders opdoken, waardoor ik geheel niet weet of ik mij anders of beter voel. Ik heb één nacht slecht geslapen. En mijn nek zit vreselijk vast waardoor ik geheel verkramp. Maar of dat iets met de medicijnen te maken heeft?
Het enige duidelijke verschil is: ik ben niet aan het werk. Het gaat dus onmiddellijk beter. Niet dat ik niet graag werk. Integendeel. Maar als ik geen aandacht moet geven, valt het een stuk minder op dat die capaciteit nogal erg kaduuk was, de laatste weken.
Thuis overleef ik vlotjes, met de aandachtsspanne van een dode mus. Het geeft niet. Het maakt geen zak uit of mijn dopamine levels goed zijn of niet. (Daarom ben ik dus zo moe!)
Thuis kan ik de tegenwoordig weer luttele functionele uren per dag optimaal benutten. En in de resterende zombie tijd kan ik sporten. Lopen met Pink of Britney Spears in mijn oren. Een beetje endorfines kunnen vast geen kwaad, nu ik geen SSRI naar een NARI & DARI uitprobeer.
zondag 4 mei 2008
Catch my drift?
U kent het wel: ouders die een andere taal gaan spreken als het niet voor de kids bestemd is. Wel, bij ons is het voorgoed voorbij. In het Engels toch.
In het voorbije jaar konden we al niet veel meer zeggen zonder dat het onderwerp doorzien werd. En nu is het helemaal voorbij.
Aan tafel heeft dochter het over de dag bij haar vriendin. Broer volgt aandachtig mee. We hebben ook lekker gegeten, zegt ze. "Potatoes", wink wink, nudge nudge, "French fries", wink wink, nudge nudge.
Jaja. En af en toe komt er een geheel correct gevormde en uitgesproken zin uit.
De schuldigen? Alle ondertitelde programma's op tv. En singstar.
En ja, ze leert ook Frans op school. En ook dat gaat vlot.
Grmmph.
In het voorbije jaar konden we al niet veel meer zeggen zonder dat het onderwerp doorzien werd. En nu is het helemaal voorbij.
Aan tafel heeft dochter het over de dag bij haar vriendin. Broer volgt aandachtig mee. We hebben ook lekker gegeten, zegt ze. "Potatoes", wink wink, nudge nudge, "French fries", wink wink, nudge nudge.
Jaja. En af en toe komt er een geheel correct gevormde en uitgesproken zin uit.
De schuldigen? Alle ondertitelde programma's op tv. En singstar.
En ja, ze leert ook Frans op school. En ook dat gaat vlot.
Grmmph.
A feeder for you to perch on
Ik loop alweer jaren laptoploos rond omdat ik dat gewoon niet nodig heb. Waarom zou ik met zo'n ding rondzeulen? UGent en Google bieden me genoeg ruimte om stuff op te parkeren. En ik kan er overal - waar er internet is - bij. Mijn persoonlijk geheugen - USB stick replacement - zit online.
Heb de laatste dagen wat bookmarks gekuist. Allé, strikt genomen heb ik er nog nauwelijks. De Firefox thuis en op het werk heeft wat "startpunten" in de toolbar zitten en wat gevarieerde rommel die ik geregeld probeer op te kuisen, maar die dingen zijn lokaal. Niks handig dus als je elders zit.
Online bookmarks to the rescue? Mijn simpy account is ingedut en op delicious heb ik niks meer. Neen, ik had en heb zo mijn eigen oplossingen. Eerst waren het Gmail drafts. Dan Google Docs. En nu ook Google Notebooks. Clippings, links, prentjes, adressenlijsten, blog inspiratie en zo meer. Een stapel losse blaadjes en Post-its maar dan online. Die ik nu een beetje opgekuist heb. Met taxonomieën en tags en zo.
Heb ondertussen ook mijn aantal "nog te lezen" feeds teruggebracht naar 755. Dat wil zeggen dat ik hele stukken blogs inhaal. Ik doe dat blog per blog. Zo lees ik verhalen. Zie ik weer hoe het gaat met x en y die ik in real life niet heel vaak tegenkom en nog minder aanspreek.
Sommige verhalen zijn grappig. Sommige triest. Sommige bewust onduidelijk voor zij die niet echt close zijn met de auteur. Maar ze hebben dit in common: ze mochten het daglicht zien.
Verhalen die het daglicht niet mogen zien, hoor ik liever niet. Voor mij zijn ze een bron van onrust. Meestal gaat het over roddels. Soms worden dingen in vertrouwen verteld. Hoe ouder ik word, hoe vreemder de dingen die aan mijn oren komen. Mensen doen rare dingen. Héél rare dingen. Waar ik me dan weer veel te veel vragen bij stel.
In al mijn kwetsbaarheid ben ik omringd door W. en de kids. Vandaag ben ik dankbaar dat ik het op dat vlak getroffen heb.
Heb de laatste dagen wat bookmarks gekuist. Allé, strikt genomen heb ik er nog nauwelijks. De Firefox thuis en op het werk heeft wat "startpunten" in de toolbar zitten en wat gevarieerde rommel die ik geregeld probeer op te kuisen, maar die dingen zijn lokaal. Niks handig dus als je elders zit.
Online bookmarks to the rescue? Mijn simpy account is ingedut en op delicious heb ik niks meer. Neen, ik had en heb zo mijn eigen oplossingen. Eerst waren het Gmail drafts. Dan Google Docs. En nu ook Google Notebooks. Clippings, links, prentjes, adressenlijsten, blog inspiratie en zo meer. Een stapel losse blaadjes en Post-its maar dan online. Die ik nu een beetje opgekuist heb. Met taxonomieën en tags en zo.
Heb ondertussen ook mijn aantal "nog te lezen" feeds teruggebracht naar 755. Dat wil zeggen dat ik hele stukken blogs inhaal. Ik doe dat blog per blog. Zo lees ik verhalen. Zie ik weer hoe het gaat met x en y die ik in real life niet heel vaak tegenkom en nog minder aanspreek.
Sommige verhalen zijn grappig. Sommige triest. Sommige bewust onduidelijk voor zij die niet echt close zijn met de auteur. Maar ze hebben dit in common: ze mochten het daglicht zien.
Verhalen die het daglicht niet mogen zien, hoor ik liever niet. Voor mij zijn ze een bron van onrust. Meestal gaat het over roddels. Soms worden dingen in vertrouwen verteld. Hoe ouder ik word, hoe vreemder de dingen die aan mijn oren komen. Mensen doen rare dingen. Héél rare dingen. Waar ik me dan weer veel te veel vragen bij stel.
In al mijn kwetsbaarheid ben ik omringd door W. en de kids. Vandaag ben ik dankbaar dat ik het op dat vlak getroffen heb.
Abonneren op:
Posts (Atom)
